II SA/Kr 1613/25

II SA/Kr 1613/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-02-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Mirosław Bator /przewodniczący/
Monika Niedźwiedź
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 129 par 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : SWSA Monika Niedźwiedź SWSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 14 października 2025 roku, znak: WI-I.7840.29.23.2025.NM stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. M. – dalej jako "Skarżąca" jest postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 14 października 2025 roku, znak: WI-I.7840.29.23.2025.JM stwierdzające wniesienie odwołania decyzji Starosty Nowosądeckiego nr 1007/2025 z 24 lipca 2025 r., znak: BUD.6740.814.2025 zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektonicznobudowlany i udzielającej pozwolenia na budowę muru oporowego na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym W. M. , gmina P.-Z., z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 Kpa.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach.
Starosta Nowosądecki, powołaną na wstępie decyzją, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego.
Odwołanie od tej decyzji za pismem z dnia 04 września 2025 r. nadanym w placówce pocztowej 04 września 2025 r. wniosła J. M. .
Wojewoda Małopolskiego postanowieniem z dnia 14 października 2025 roku, stwierdził, że odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 Kpa.
W uzasadnieniu do wydanego postanowienia wskazał, że zaskarżona decyzja przez J. M., reprezentowaną przez adwokata W. W., została doręczona jej ówczesnemu pełnomocnikowi adwokatowi T. L. 6 sierpnia 2025 r. (patrz zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 56 akt organu I instancji) zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem 9.05.2025 r. i przedłożonym do akt sprawy.
W świetle treści art. 129 § 2 Kpa, ustawowy termin do wniesienia odwołania dla pełnomocnika strony upływał zatem 20 sierpnia 2025 r. (środa).
Starosta Nowosądecki decyzję doręczył także bezpośrednio do J. M., zgodnie z jej prośbą o wysyłanie do niej korespondencji na adres wskazany przez nią w piśmie 09.05.2025 r. (ta sama data widnieje na pełnomocnictwie). Zgodnie z art. 40 § 2 kpa czynność tego doręczenia może być postrzegana wyłącznie jako informacja dla strony o treści rozstrzygnięcia i nie wiąże się dla strony, a także dla jej pełnomocnika, z żadnymi prawami ani obowiązkami. Analizując nadobowiązkowo termin na wniesienie odwołania licząc od daty doręczenia decyzji do strony, także należy stwierdzić o uchybieniu terminu określonego w art. 129 § 2 Kpa. Korespondencja nie została odebrana przez Adresata i została zwrócona do organu jako niepodjęta w terminie z adnotacją; "Nicht abgeholt" (tłum. "Nieodebrane").
Aby określić termin na wniesienie odwołania w przypadku przesyłki awizowanej ustalić należy datę, w której została ona doręczona. Jest tak dlatego, że zgodnie z art. 129 § 2 kpa, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W orzecznictwie podkreśla się, że czternastodniowy termin wniesienia odwołania liczy się od dnia ogłoszenia lub od dnia doręczenia decyzji stronie w postaci i w sposób czyniący zadość wymaganiom ustawowym, czyli zgodnie z przepisami art. 39-49 kpa.
Wysłana do strony decyzja, mimo podwójnego awizowania, nie została odebrana przez adresata. Konsekwencją wystąpienia takowej sytuacji jest konieczność zastosowania regulacji zawartej w art. 44 kpa.
W świetle brzmienia art. 44 § 4 i § 1 kpa nie budzi wątpliwości, że skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania należy wiązać z upływem 14 dni od dnia pozostawienia w skrzynce odbiorczej strony pierwszego awizo (tak wyrok WSA w Łodzi z 24.08.2023 r., III SA/Łd 288/23, wyrok WSA w Białymstoku z 12.12.2023 r., II SA/Bk 752/23,). Nawet ewentualne ponowne późniejsze doręczenie tej samej decyzji nie czyni nieskutecznym wcześniejszego doręczenia decyzji w trybie art. 44 § 4 kpa, gdyż bezskuteczny upływ terminu awizacji prowadzi do ziszczenia się fikcji doręczenia w ostatni jej dzień (tak wyrok NSA z 8.02.2023 r., II OSK 369/20).
W niniejszym przypadku jak wynika z adnotacji na kopercie, pierwsza próba doręczenia decyzji stronie miała miejsce 06.08.2025 r. Od tego dnia należałoby więc liczyć przewidziany w art. 44 § 1 kpa termin, na jaki przesyłka powinna zostać oczekiwać na odbiór przez stronę w placówce pocztowej. Przesyłka nie została odebrana i zgodnie z art. 44 § 4 kpa skutek doręczenia tej przesyłki nastąpił z dniem 20.08.2025 r. Od tego dnia należałoby zatem liczyć przewidziany w art. 129 § 2 kpa termin na wniesienie odwołania od decyzji. Termin ten upływał zatem z dniem 03.09.2025 r. (środa, dzień niebędący dniem ustawowo wolnym od pracy). Należy także podkreślić, że prawo dostępu do akt sprawy po zakończeniu postępowania administracyjnego, z którego skorzystała Odwołująca 22.08.2025 r., nie wpływa na bieg terminów procesowych, w tym terminu do wniesienia odwołania. Czynność udostępnienia stronie akt sprawy po zakończeniu postępowania, w trybie art. 73 § 1 kpa, nie stanowi ponownego doręczenia decyzji administracyjnej i nie powoduje rozpoczęcia nowego biegu terminu do jej zaskarżenia. Odwołanie J. M. reprezentowanej przez adwokata W. W. datowane na 4.09.2025 r. zostało nadane w placówce pocztowej 4.09.2025 r. Zatem po terminie licząc zarówno od daty doręczenia do pełnomocnika, jak i bezpośrednio do strony.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że rozpatrywane odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu wskazanego w cytowanym powyżej artykule, a Odwołująca nie wystosowała wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu w trybie art. 134 k.p.a.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła J. M., podnosząc zarzuty:
1. Naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. 1 art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie przez organ wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w przedmiotowej sprawie przed wydaniem zaskarżonego postanowienia.
2. Naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 129 § 2 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie niniejszego przepisu w stanie faktycznym przedmiotowej skutkujące bezzasadnym przyjęciem, iż odwołanie J. M. od decyzji Starosty Nowosądeckiego nr 1007/2025 z dnia 24 lipca 2025 roku, znak: BUD.6740.814.2025, zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 par. 2 k.p.a.
3. Istotne błędy w ustaleniach stanu faktycznego niniejszej sprawy, polegające na całkowicie bezpodstawnym przyjęciu, iż odwołanie J. M. od decyzji Starosty Nowosądeckiego nr 1007/2025 z dnia 24 lipca 2025 r., znak: BUD.6740.814.2025, zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 par. 2 k.p.a.
W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 129 § 2 k.p.a. oraz innych wskazanych w petitum skargi przepisów postępowania, poprzez błędne przyjęcie, iż odwołanie J. M. od decyzji Starosty Nowosądeckiego nr 1007/2025 z dnia 24 lipca 2025 r., znak: BUD.6740.814.2025 zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 par. 2 k.p.a. w sytuacji, gdy brak jest podstaw do takiego ustalenia, w szczególności biorąc pod uwagę fakt wypowiedzenia przez J. M. stosunku pełnomocnictwa jej poprzedniemu pełnomocnikowi w przedmiotowej sprawie, co zostało całkowicie pominięte przy wydaniu zaskarżonego postanowienia. W zaistniałej sytuacji, w ocenie skarżącego koniecznym jest dokonanie weryfikacji prawidłowości ustaleń dokonanych przez Wojewodę Małopolskiego w przedmiotowej sprawie w toku postępowania sądowo - administracyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Z uwagi na powyższe przedmiotowa skarga jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z racji jej bezzasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 14 października 2025 roku, stwierdzające wniesienie odwołania decyzji Starosty Nowosądeckiego nr 1007/2025 z 24 lipca 2025 r. z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 Kpa.
Zasadniczą na gruncie niniejszej sprawy kwestią jest ocena, kiedy została doręczona Skarżącej decyzja Starosty Nowosądeckiego nr 1007/2025 z 24 lipca 2025 r. oraz czy odwołanie zostało wniesione w terminie.
Jak wynika z akt sprawy – i jak trafnie wskazał Wojewoda – decyzja Starosty Nowosądeckiego nr 1007/2025 z 24 lipca 2025 r. została doręczona Skarżącej do rąk jej ówczesnemu pełnomocnikowi adwokatowi T. L. 6 sierpnia 2025 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr [...] akt organu I instancji) zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem 9.05.2025 r. i przedłożonym do akt sprawy. Co więcej pismo adwokata T. L. o tym, że w dniem 11 sierpnia 2025 roku wypowiedziano mu pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżącej w niniejszej sprawie zostało doręczone organowi w dniu 22 sierpnia 2025 roku (por. k. 59 a.a.).
Nie budzi zatem najmniejszym wątpliwości, że decyzja Starosty Nowosądeckiego nr 1007/2025 z 24 lipca 2025 r. została prawidłowo doręczona Skarżącej w dniu 6 sierpnia 2025 roku (środa).
W świetle akt sprawy nie budzi również wątpliwości, że odwołanie od decyzji zostało wniesione w dniu 4 września 2025 r.
Stosownie natomiast do art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a.", odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Z powyższego wynika, że odwołanie zostało wniesione po terminie, który upłynął z dniem 20 sierpnia 2025 roku.
Zgodnie natomiast z art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Powyższe obligowało zatem Wojewodę do wydania zaskarżonego postanowienia, stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Bezzasadne są przy tym zarzuty skargi jak i jej uzasadnienie, które sprowadzają się w istocie do swobodnej polemiki z ustaleniami organu, nie przedstawiając jakichkolwiek argumentów czy okoliczności, które wskazywałyby na uchybienia, których w tym zakresie miałby dopuścić się organ. Takich uchybień nie dostrzega również Sąd.
Z tego względu skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.