II SA/Kr 1611/24

II SA/Kr 1611/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Sejmik Województwa
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 142
art. 16 ust. 3
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2025 r. sprawy ze skargi K. S., B. W., P. W., M. D. i R. G. na uchwałę nr VII/64/19 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 25 marca 2019 r. w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. S., B. W., P. W., M. D. i R. G. – dalej jako "Skarżący" reprezentowanych przez radcę prawnego D. R. jest uchwała Nr VII/64/19 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 25 marca 2019 roku w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 10 kwietnia 2019 roku, poz. 2849).
W skardze Skarżący zarzucili naruszenie art. 2 ust 2 ustawy o samorządzie województwa poprzez błędne jego zastosowanie i powierzenie zarządowi województwa zadań zarezerwowanych na podstawie art. 16 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody dla Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (zwanego dalej RDOŚ), polegających na uzgodnieniu treści uchwały dotyczącej Bielańsko-Tynieckiego parku krajobrazowego w miejsce RDOS.
Nadto zarzucili, że uzgodnienie planu ochrony stanowiącego część zaskarżonej uchwały nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 19 ust 6, ust 6 c w związku z art. 19 ust 6a o ochronie przyrody poprzez jego pominięcie, a w konsekwencji doprowadzenie do sytuacji, że plan ochrony nie stanowi powszechnie obowiązującego aktu prawa miejscowego.
W związku z powyższym wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, że są właścicielami nieruchomości, które znajdują się w obrębie Bielańsko – Tynieckiego Parku Krajobrazowego.
K. S. jest właścicielką działek nr [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w K., dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...], działki nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], działki nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], działki nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...].
B. W. jest właścicielem działek [...] i [...] obr. [...], jedn ewidencyjna [...] w K., dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...].
P. W. jest właścicielem działek nr [...], [...], obr. [...] w K., dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...].
M. D. jest właścicielką działek [...], [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...].
R. G., jest właścicielem działek [...], [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...].
Wskazali oni, że zaskarżona uchwała narusza ich prawo własności poprzez ograniczenie możliwości korzystania z niego i wprowadzenie na ww. nieruchomości ograniczeń w postaci zakazu zabudowy ( zgodnie z paragrafem 3 ust. 5 uchwały).
Uzasadniając podniesione zarzuty wskazali, że projekt uchwały nie uzyskał wymaganych ustawą uzgodnień. Podkreślono, że zaskarżona uchwała narusza art. 19 ust 6 c w związku z art. 19 ust 6 a ustawy o ochronie przyrody poprzez jego niezastosowanie w procedowaniu zaskarżonej uchwały, podczas gdy obowiązek uzgodnienia planu ochrony w części dotyczącej wprowadzenia zakazów, wymienionych w art. 17 ust. 1a, wymaga uzgodnienia z właściwą miejscowo radą gminy. Jeżeli więc organy samorządu województwa planowały wprowadzenie zakazów, o których mowa w art. 17 ust 1 a ustawy, w tym wypadku zakazu lokalizacji nowych obiektów budowlanych, to winny były w zakresie wprowadzenia ww. zakazu, uzgodnić projekt planu ochrony dla Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego w właściwą radą miasta, a więc z Radą Miasta Krakowa.
W dokumentach zaś brak jest takiego uzgodnienia, co prowadzi do wniosku, że plan ochrony został w ramach uchwały o utworzeniu Parku Krajobrazowego, ustanowiony nieprawidłowo i nie stanowi obowiązującego aktu prawa miejscowego.
Ponadto Skarżący wskazali na uchybienia, do których doszło przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Zakamycze", a mianowicie odmowy uzgodnienia przez Zarząd Województwa oraz RDOŚ projektu planu miejscowego przywołując jako podstawę między innymi uchwałę o parku krajobrazowym, a gmina nie zakwestionowała odmowy uzgodnienia jako naruszenia właściwości organów w zakresie kształtowania polityki przestrzennej gminy. Z tego Skarżący wyprowadzają wniosek, że wszystkie organy zgodnie uznają, że uchwała o parku krajobrazowym ogranicza władztwo planistyczne gminy, przekazując część tego władztwa na obszarze parku krajobrazowego RDOŚ i Zarządowi Województwa. Uprawnienie planistyczne, nie zostało jednak wyłączone przepisami, a jedynie działaniem organów stosujących prawo miejscowe.
Skarżący podkreślają, że nieuzgodniony przez Zarząd Województwa Małopolskiego projekt planu zgodny był z wytycznymi obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które wzdłuż ul. Olszanickiej wyznacza teren usług o symbolu U. Skarżący podkreślili, że Rada Miasta uznała jednak, że zapis uchwały o parku krajobrazowym chroni jej interesy (bo to ona decyduje o interpretacji studium), ponieważ skoro ustanowiono park krajobrazowy, to oczywistym jest, że na tym obszarze obowiązuje zakaz zabudowy.
Powyższe opisane działania organów, doprowadziły do bezpodstawnego ograniczenia prawa własności do ww. nieruchomości gruntowych skarżących. Zgodnie z art, 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w zw. z art. 140 KC, właściciel może wykonywać przysługujące mu prawo własności w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, a ograniczenie tego prawa własności może nastąpić tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.
O ile właściwa rada miasta/gminny, zgodnie z kompetencjami ustawowymi posiada legitymację do określania w sposób jednoznaczny i władczy przeznaczenia gruntów położonych na obszarze działania danej gminy, jak również określenia zasad zagospodarowania terenów, niezależnie od tego, do kogo te grunty należą i jaka jest wola właścicieli terenów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o tyle ZW, jak również RDOŚ takich kompetencji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie posiadają.
Należy również zaznaczyć, że gmina w ramach władztwa planistycznego może wpływać na sposób przeznaczenia nieruchomości objętych miejscowym planem, ale takie działanie nie może mieć waloru absolutnego, nieopartego żadnymi argumentami (nie mówiąc już o racjonalnych argumentach), wręcz przeciwnie - władztwo planistyczne musi być adekwatnie szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnione (por. NSA z dnia 22 kwietnia 2009 r. sygn. II OSK 1510/08).
W odpowiedzi na skargę Sejmik wniósł o oddalenie skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. W pierwszej kolejności podniesiono brak legitymacji Skarżących do wniesienia niniejszej skargi, akcentując, że Skarżący w żaden sposób nie wykazali interesu prawnego w zakresie skarżenia uchwały. Ponadto podkreślono, że Sejmik Województwa Małopolskiego spełnił wszelkie wymagania formalne dla podjęcia przedmiotowej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała Nr VII/64/19 Sejmiku Województwa Małopolskiego z 25 marca 2019 roku sprawie Bielańsko – Tynieckiego Parku Krajobrazowego (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małop. z 10 kwietnia 2019 roku, poz. 2849) – dalej jako "uchwała".
W pierwszej kolejności koniecznym było zbadanie legitymacji skarżących do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.
Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 566 ze zm.) – dalej jako u.s.w., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wniesienia skargi (nie w przyszłości) naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego powinien wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponowany jest przy tym element bezpośredniości, konkretności i realnego charakteru interesu prawnego strony (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. II OSK 1749/07). Skargę w trybie art. 90 ust. 1 oraz 91 ust. 1 ww. ustawy może wnieść skutecznie tylko taki podmiot, który wykaże się naruszeniem własnego interesu prawnego lub uprawnienia wskutek uchwalonych przepisów prawa miejscowego lub podjętych czynności prawnych i faktycznych z zakresu administracji publicznej. Zaskarżeniu w tym trybie podlega uchwała organu samorządu województwa nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną strony skarżącej - wywołująca dla niej negatywne konsekwencje prawne (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 26 maja 2020 roku, sygn. II OSK 3398/19). Naruszenie interesu prawnego następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 czerwca 2009 roku, sygn. II OSK 205/09).
Na gruncie niniejszej sprawy Skarżący wywodzą swój interes prawny z prawa własności (art. 140 k.c.) nieruchomości, które objęte są zaskarżoną uchwałą.
K. S. jest właścicielką działek nr [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w K., dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...], działki nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], działki nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], działki nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. B. W. jest właścicielem działek [...] i [...] obr. [...], jedn ewidencyjna [...] w K., dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. P. W. jest właścicielem działek nr [...], [...], obr. [...] w K., dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. M. D. jest właścicielką działek [...], [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. R. G., jest właścicielem działek [...], [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...].
Skarżący upatrują naruszenia ich interesu prawnego w nieuzasadnionym ograniczeniu uprawnień w wykonywaniu przysługującego im prawa własności nieruchomości, w tym możliwości planowanych przez nich inwestycji.
W odpowiedzi na skargę organ negując legitymację Skarżących do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wskazał, że Sejmik Województwa nie ustanowił skarżoną uchwałą nowych zakazów obowiązujących na terenie parku. Sam fakt, iż uchwała została uchwalona w żaden sposób nie wpłynął negatywnie ani na sytuację prawna ani faktyczna skarżących, albowiem wbrew twierdzeniom zawartym w skardze przedmiotowe uchwały nie naruszają interesu prawnego Skarżącego w rozumieniu przepisu art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa.
Tego poglądu Sąd nie podziela. Okoliczność, że zaskarżona uchwała nie wprowadza nowych zakazów obowiązujących na terenie parku nie oznacza, że nie doszło czy też nie mogło dojść do naruszenia interesu prawnego skarżących. Ewentualne wcześniejsze już naruszenie interesu prawnego skarżących, które nastąpiło po wejściu w życie poprzednio obowiązującego rozporządzenia Nr 81/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. U. z 2006 r. Nr 654, poz. 3997) nie ma wpływu na ocenę, że do naruszenia tego interesu, niezależnie może doprowadzić zaskarżona uchwała. Nie stanowi przeszkody dla możliwości naruszenia interesu prawnego okoliczność, że interes ten już uprzednio został naruszony innym, wcześniejszym aktem. Ponadto konsekwentne przyjęcie stanowiska organu skutkowałoby w istocie przyjęciem faktycznej niemożliwości zaskarżenia uchwały oraz jej kontroli przez sąd administracyjny z tego powodu, że jej zapisy nie wprowadzają dalej idących zakazów niż poprzednio obowiązująca uchwała (rozporządzenie) w sprawie parku krajobrazowego. To z kolei prowadziłoby do nieuzasadnionego ograniczenia konstytucyjnie chronionego prawa własności i
skutkowałoby istotnym zawężeniem, względnie wyłączeniem możliwość kontroli takiego aktu (uchwały). Takie rozumienie naruszenia interesu prawnego oraz jego konsekwencji jest jednak nieprawidłowe.
W ocenie Sądu na gruncie niniejszej sprawy Skarżący wykazali, że doszło do naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą i tym samym są oni legitymowani do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę.
W kontekście natomiast wykazanego naruszenia interesu prawnego, odnosząc się do reguł obowiązujących przy rozpatrywaniu skarg na uchwały będące aktami prawa miejscowego Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 90 ust. 1 u.s.w. (analogicznie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym; t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 1465) orzeka się jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego. Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała jednakże w przypadku stwierdzenia sprzeczności z prawem (art. 82 ust. 1 u.s.w.) sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego. Jeśli zatem skarżący wywodzą swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności tej uchwały powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części planu dotyczącej tych nieruchomości.
Przyjęcie poglądu, że w sytuacji zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu w trybie art. 90 ust. 1 u.s.w., sąd może stwierdzić nieważność całej uchwały, niezależnie od tego, czy stwierdzone naruszenia odnoszą się do całości planu, czy tylko części, która odnosi się do nieruchomości skarżącego, prowadzi w efekcie do wypaczenia istoty skargi z art. 90 ust. 1 u.s.w. (por. m.in. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 25 listopada 2008 roku, sygn. II OSK 978/08, NSA z dnia 7 kwietnia 2016, sygn. II OSK 1973/14).
Skarga w trybie art. 90 ust. 1 u.s.w. (przepis tożsamy z treścią art. 101 u.s.g.) nie ma charakteru actio popularis - podstawą jest niezgodność uchwały z prawem i równoczesne naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie (np. właściciel nieruchomości położonej na terenie gminy), a naruszenie to musi wynikać z właściwej regulacji materialnoprawnej. W związku z tym wnoszący skargę może działać tylko w swoim interesie i nie może kwestionować ustaleń co do obszarów, które nie oddziałują na jego interes prawny i co do których innym uprawnionym przysługuje prawo do wniesienia skargi (por. np. uzasadnienie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 września 2008 roku, sygn. SK 76/06).
Jak wskazano powyżej przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała Nr VII/64/19 Sejmiku Województwa Małopolskiego z 25 marca 2019 roku sprawie Bielańsko – Tynieckiego Parku Krajobrazowego.
Uchwała ta, podjęta na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 142 ze zm.) – dalej jako "uOchrPrzyr".
Zgodnie z tym przepisem utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części, wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Likwidacja lub zmniejszenie obszaru parku krajobrazowego następuje w drodze uchwały sejmiku województwa wyłącznie z powodu bezpowrotnej utraty wartości przyrodniczych, historycznych i kulturowych oraz walorów krajobrazowych na obszarach projektowanych do wyłączenia spod ochrony.
Uchwała w sprawie utworzenia parku krajobrazowego jest aktem prawa miejscowego (por. np. K. Gruszecki [w:] Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2024, art. 16).
Sąd nie dopatrzył się niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały, a zwłaszcza nie podzielił zarzutów podnoszonych w skardze.
Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 u.s.w. poprzez błędne jego zastosowanie i powierzenie zarządowi województwa zadań zarezerwowanych na podstawie art. 16 ust. 7 uOchrPrzyr dla Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska polegających na uzgodnieniu treści uchwały dotyczącej Bielańsko-Tynieckiego parku krajobrazowego w miejsce RDOŚ.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.s.w. do zakresu działania samorządu województwa należy wykonywanie zadań publicznych o charakterze wojewódzkim, niezastrzeżonych ustawami na rzecz organów administracji rządowej.
Nie ulega wątpliwości, że sejmik województwa jest kompetentny do podjęcia uchwały w sprawie utworzenia parku krajobrazowego, co wprost wynika z przytoczonego powyżej art. 16 ust. 3 uOchrPrzyr.
Powołany natomiast art. 16 ust. 7 uOchrPrzyr dotyczy uzgodnień z właściwym miejscowo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, którym podlegają projekty planów ogólnych gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej w części dotyczącej parku krajobrazowego i jego otuliny. Nie dotyczy wskazany przepis jednak uzgodnienia projektu uchwały w sprawie utworzenia parku kulturowego.
Uzgodnień projektu uchwały w sprawie utworzenia parku kulturowego dotyczy art. 16 ust. 4 uOchrPrzyr, zgodnie z którym projekt uchwały sejmiku województwa w sprawie utworzenia, zmiany granic lub likwidacji parku krajobrazowego wymaga uzgodnienia z właściwą miejscowo radą gminy oraz właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.
Jak wynika jednak z przedłożonych przez organ dokumentów projekt uchwały został pozytywnie uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Krakowie, Radą Gminy Czernichów, Rada Gminy Liszki, Radą Miasta Krakowa oraz Radą Gminy Zabierzów (milcząca zgoda) (por. k. 18 – 36 akt).
Nie ulega zatem wątpliwości, że projekt uchwały uzyskał wymagane uzgodnienia a sama uchwała została podjęta przez właściwy organ.
W uchwale wskazano jakie są cele ochrony Parku (por. § 2 uchwały) oraz wprowadzono katalog zakazów obowiązujących na terenie Parku (por. § 3 uchwały).
Analiza treści zaskarżonej uchwały, a w szczególności § 3 prowadzi do wniosku, że wprowadzone zakazy mieszczą się w katalogu zawartym w art. 17 uOchrPrzyr.
Tym samym Sąd nie dostrzega jakichkolwiek sprzeczności z prawem, które mogłyby uzasadniać stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.
Niezależnie trzeba wskazać, że pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia art. 19 ust 6, ust 6 c w związku z art. 19 ust 6a uOchrPrzyr poprzez jego pominięcie, a w konsekwencji doprowadzenie do sytuacji, że plan ochrony nie stanowi powszechnie obowiązującego aktu prawa miejscowego.
Zarzut ten jest bezzasadny.
Jak wynika z treści skargi przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Nr VII/64/19 Sejmiku Województwa Małopolskiego z 25 marca 2019 roku sprawie Bielańsko – Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Dlatego też niezrozumiałe jest podnoszenie zarzutów, które dotyczą planu ochrony.
Trzeba wskazać, że zgodnie z art. 19 ust. 6a uOchrPrzyr, sejmik województwa ustanawia, w drodze uchwały, plan ochrony dla parku krajobrazowego w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania projektu planu albo odmawia jego ustanowienia, jeżeli projekt planu jest niezgodny z celami ochrony przyrody. Plan ochrony może być zmieniony, jeżeli wynika to z potrzeb ochrony przyrody.
Związek między planem ochrony a parkiem krajobrazowym, sprowadza się do tego, że plan ochrony jest instrumentem zarządzania formami ochrony przyrody. Formą ochrony przyrody jest m.in. park krajobrazowy (por. art. 6 ust. 1 pkt. 3 uOchrPrzyr). Celem natomiast planów ochrony jest zapewnienie skutecznej realizacji celów utworzenia form ochrony przyrody. Elementem planów ochrony są, w przypadkach wskazanych w ustawie, "ustalenia" czy też "wskazania" m.in. dla aktów planowania na poziomie samorządu gminnego (studium lub planów miejscowych), dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych (por. art. 20 ust. 4 i ust. 4a uOchrPrzyr; por. też Barbara Iwańska, Mariusz Baran, "Ustalenia" i "wskazania" jako element planów ochrony albo zadań ochronnych i ich wpływ na planowanie przestrzenne w gminach oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; (Państwo i Prawo 2022/2, s. 64, 87).
Podnoszone jednakże zarzuty, dotyczące planu ochrony w skardze dotyczącej uchwały w sprawie utworzenia parku krajobrazowego są pozbawione jakichkolwiek podstaw, albowiem dotyczą innego aktu.
Podobnie bezzasadne są zarzuty podnoszone w skardze (w jej uzasadnieniu), które dotyczą uchwalonego studium, planu miejscowego, czy też naruszenia władztwa planistycznego przez gminę. Przedmiotowa sprawa nie dotyczy jednak planu miejscowego, dlatego też wszelkie zarzuty i argumenty, które koncentrują się czy to na studium, czy na planie miejscowym są nieuzasadnione.
Niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień, którymi byłaby obarczona zaskarżona uchwała.
Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.