II SA/Kr 1421/23

II SA/Kr 1421/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-01-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Monika Niedźwiedź /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: WSA Sebastian Pietrzyk Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 września 2023 r. nr SKO.OŚ./4170/220/2023 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zniszczenie drzewa I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. kwotę 2049 zł (słownie: dwa tysiące czterdzieści dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Marszałek Województwa Małopolskiego decyzją z dnia 6 kwietnia 2023 r., nr 214/K/2023 orzekł o nałożeniu na Spółdzielnia Mieszkaniowa N. kary pieniężnej w wysokości 5 790,00 zł za zniszczenie 1 drzewa gat. robinia akacjowa o obwodzie mierzonym na wys. 130 cm odpowiednio 123 + 74 + 66 cm i zobowiązał do zapłaty tej kwoty w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna na wskazany rachunek bankowy.
Po rozpoznaniu odwołania Spółdzielnia Mieszkaniowa N. wniesionego od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 7 września 2023 r., znak SKO.OŚ./4170/220/2023 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 88 ust. 1 pkt 3, ust. 4 i 5,art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. - o ochronie przyrody (Dz.U. 2023.1336 t.j.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2023 poz. 775).
W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że wedle ustaleń postępowania wyjaśniającego, zawartych w aktach dokumentów postępowanie w kwestii usunięcia 2 szt. drzew gat. robinii akacjowej z terenu działki nr [...] obr. [...] zostało zainicjowane zostało wnioskiem Zarządu Zieleni Miejskiej w Krakowie. Jest on zarządcą działki nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K. , na której rosły ww. drzewa Działka ta jest własnością Gminy Miejskiej Kraków. We wniosku, jako przyczynę usunięcia drzew podano wystąpienie awarii sieci deszczowej na terenie sąsiedniej działki nr [...] obr. [...] należącej do Spółdzielnia Mieszkaniowa N. . Wskazano, że wykonany został bardzo głęboki wykop (około 5 m), osunęła się ziemia ze ścian wykopu, zostały odsłonięte systemy korzeniowe i drzewa straciły stabilizację w gruncie".
Zostały przeprowadzone w dniu 17.03.2022 r. z udziałem zainteresowanych stron oględziny terenu przedmiotowej nieruchomości. Z protokołu oględzin wynika, że w odległości ok. 110 cm od pnia przedmiotowego drzewa gat. robinia akacjowa (nr arbotag 083834) - o obwodzie pnia mierzonym na wysokości 5 cm - 295 cm oraz na wysokości 130 cm -123+74+66 cm, na skutek prac ziemnych wykonywanych w bezpośrednim sąsiedztwie uszkodzony został system korzeniowy tego drzewa. Widoczne drastyczne cięcia korzeni w 50% jego obwodu. Spowodowały one utratę stabilizacji drzewa.
Decyzją organu I instancji nr 504/K/2022, znak: OK/470/104/2022/KK z 25.07.2022 r. zezwolono na usunięcie przedmiotowego drzewa mając na względzie zabezpieczenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, o czym zawiadomiono zarówno Zarząd Zieleni Miejskiej jak i Spółdzielnia Mieszkaniowa N. w Krakowie.
Natomiast odnośnie drugiego drzewa robinia akacjowa (nr arbotag 083833) - o obwodzie pnia mierzonym na wysokości 5 cm - 360 cm, oraz na wysokości 130 cm -184 + 171 cm, wydano decyzję nr 177/K/2023 r z dnia 29.03.2023 r orzeczono o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego.
Dalej Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 88 ust. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody (dalej uop) zniszczenie drzewa lub krzewu podlega karze administracyjnej. Jest ona nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości. Zgodnie z podstawowymi zasadami kwalifikacji przyrodniczej drzewo składa się z korony, pnia i bryły korzeniowej. Wedle definicji ustawowej ( art. 5 pkt. 26 a u.o.p.) drzewo - to wieloletnia roślina o zdrewniałym jednym pędzie głównym (pniu) albo zdrewniałych kilku pędach głównych i gałęziach tworzących koronę w jakimkolwiek okresie podczas rozwoju rośliny. Negatywne oddziaływanie na te elementy drzewa może doprowadzić do jego zniszczenia.
"W przypadku oddziaływania na koronę drzewa organ będzie zobligowany do ustalania procentowego, o jaką część została ona zredukowana, oraz czy wyczerpuje to przesłanki wymienione w art. 87a ust. 5 u.o.p. (50%). W przypadku zaś oddziaływania na pień lub koronę, takich ograniczeń nie będzie, a ocena będzie musiała być przeprowadzona z punktu widzenia dendrologii." (vide Komentarz Krzysztof Gruszecki wyd. V 2021 r Ustawa o ochronie przyrody). Wydaje się być oczywiste, iż kwalifikacja definicji zniszczenia drzewa odnosi się także do jego systemu korzeniowego. Jest on bowiem immanentną częścią drzewa obok korony i pnia. Każde uszkodzenie korzeni jest groźne dla kondycji drzewa, a znaczne usunięcie lub uszkodzenie systemu korzeniowego spowoduje nie tylko zachwianie statyki, ale również śmierć drzewa - natychmiastową lub odsuniętą w czasie nawet na lata.
Takie stanowisko znalazło potwierdzenie w orzecznictwie, w którym przyjmuje się, że "Korona nie jest jedyną częścią składową drzewa, jako że oprócz tego drzewo tworzą: pień oraz bryła korzeniowa. W konsekwencji, mówiąc o uszkodzeniu drzewa, należy uwzględnić także prace przeprowadzane w obrębie pnia i bryły korzeniowej. W konsekwencji, za prace przeprowadzone w obrębie pnia, bez względu na ich zakres, przewidziana jest odpowiedzialność na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z 16.04.2004 r. o ochronie przyrody, tj. za zniszczenie drzewa" (wyrok WSA w Gdańsku z 29.01.2020 r., II SA/Gd 478/19, LEX nr 2781798).
Wyczerpujące ustawowe pojęcie "zniszczenia drzewa" wskazane w przepisie art. 87a ust. 5 u.o.p. w kontekście odpowiedzialności za jego zniszczenie na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 3. "Prace ziemne oraz inne prace wykonywane ręcznie, z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub urządzeń technicznych, wykonywane w obrębie korzeni, pnia lub korony drzewa lub w obrębie korzeni lub pędów krzewu, przeprowadza się w sposób najmniej szkodzący drzewom lub krzewom, działania mogące mieć wpływ na drzewa lub krzewy", w zasadzie w zakresie przedmiotowym tego przepisu mieszczą się wszelkie zachowania oddziałujące na ten konkretny element środowiska. W związku z tym, w przeciwieństwie do wcześniejszych rozwiązań, na tej podstawie podlega ochronie całe drzewo.
Ustawodawca przyjął obecnie bardzo szerokie rozumienie tego przepisu używając pojęć, takich jak prace ziemne w obrębie bryły korzeniowej, pnia lub korony drzew lub krzewów oraz inne prace wykonywane ręcznie związane z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub urządzeń technicznych, które obejmują różnorodne działania.
Z przedstawionego przebiegu i wyników postępowania wyjaśniającego niezbicie wynika, że Odwołująca się w 2021 r i 2022 r zleciła wykonanie robót ziemnych dwóm firmom specjalizujących się w naprawach uszkodzeń ciągów wodociągowych i kanalizacyjnych (Firma H.- K. B. sc.w Krakowie i Firma B. - B. H..S., R..C., K..K. S. W K.) na swojej działce nr. [...] obr.[...]. Zlecenie jednoznacznie wskazało wykonanie przedmiotowych prac ziemnych w obrębie systemów korzeniowych drzew rosnących na sąsiedniej działce nr [...] obr. [...] należącej do Gminy Miejskiej Kraków. Na skutek prowadzonych prac ziemnych przy użyciu koparki odsłonięte zostały i uszkodzone zostały korzenie sąsiadujących drzew rosnących na przebiegającej tam trasie sieci kanalizacyjne. Doszło do osunięcia się ziemi, powstania głębokiej 5 m wyrwy w niej. Wedle oświadczenia firmy B. - B. z 28.11.2022 r bez usunięcia drzew nie mogła zostać usunięta awaria. W wyniku tych zdarzeń, wykonanego głębokiego wykopu drzewo to groziło wywrotem. Potwierdzenie takiego przebiegu i konsekwencji wykonywanych na zlecenie Odwołującej się prac ziemnych daje również pismo Komendy Miejskiej Straży Pożarnej w Krakowie. Z protokołu oględzin przedmiotowego drzewa wynika, że na skutek usunięcia ziemi powstała bardzo duża wyrwa, zostały odsłonięte i podcięte (zranione) korzenie drzew Nie ulega wątpliwości, że takie działanie obniżyło statykę drzewa oraz jego stan zdrowotny.
Przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody odnosi się do kar pieniężnych za zniszczenie drzewa lub krzewu. Zgodnie z nim wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną m.in. za zniszczenie drzewa lub krzewu w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, Analizując zakres wykonanych prac odnośnie przedmiotowego drzewa w kontekście podniesionego jego stanu zdrowia, zachowanej w dobrym stanie korony trzeba zauważyć, że jego usunięcie (a to było niezbędne) wiązałoby się z koniecznością uiszczenia opłaty Wobec powyższego kara za jego zniszczenie wynosi dwukrotność opłaty (art. 89 ust. 1 uop.)
Odpowiedzialność z tego deliktu jest odpowiedzialnością zobiektywizowaną, a więc nie jest uzależniona od winy ukaranego. Wystarczy wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem konkretnego podmiotu, a popełnieniem czynu niedozwolonego w postaci zniszczenia drzew i krzewów.
Dokonano szczegółowego przedstawienia sposobu obliczania kary administracyjnej, przyjmując obwody na wys. 130 cm. oraz obowiązujące stawki opłat zawarte w § 1 Rozp. Ministra Środowiska z dnia 3.07.2017 r / Dz. U. z 2017 r poz.1330/
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółdzielnia Mieszkaniowa N., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania:
1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło Organ II instancji do błędnego uznania, iż zachodzą przesłanki do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie 1 szt. drzewa, gat. robinia akacjowa, rosnącego na terenie działki nr [...] obr. [...], ul. [...] w Krakowie, stanowiącej własność Gminy Miejskiej Kraków w wysokości 5 790 złotych;
2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji pomimo, że organ ten nie przeprowadził wyczerpującego i prawidłowego postępowania dowodowego oraz w sposób nieprawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż zachodzą przesłanki do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie 1 szt. drzewa, gat. robinia akacjowa, rosnącej na terenie działki nr [...] obr. [...], ul. [...] w Krakowie, stanowiącej własność Gminy Miejskiej Kraków w wysokości 5 790 złotych;
3. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności przez całkowite pominięcie zastrzeżenia do protokołu z oględzin z dnia złożonego przez pracownika Skarżącej, który wskazywał, iż korzenie drzewa na skutek osunięcia się ziemi ze skarpy od wykopu uległy uszkodzeniu w nie więcej niż 25%, a więc nie doszło do zniszczenia drzewa dającego podstawę do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, a ponadto poprzez błędne wskazanie, że Skarżąca dokonała wykopu głębokiego na 5 m, podczas, gdy w w.w protokole wyraźnie wskazano, że wykop był głęboki na 2 m;
4. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarzutów Skarżącej wyrażonych w treści odwołania oraz brak ustosunkowania się przez Organ II instancji do wykazywanych przez Skarżącą wadliwości w prowadzeniu przez organ I instancji postępowania;
5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji pomimo, że organ ten przeprowadził postępowanie w sposób niewnikliwy, które doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia, że Skarżąca dokonała zniszczenia drzewa i w konsekwencji wydania decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną podczas, gdy z protokołu oględzin z dnia 17 marca 2023 r., a także dokumentacji fotograficznej przedmiotowego drzewa z dnia 14.05.2022 r., 20.05.2022 r. oraz 24 maja 2022r. (a także dokumentacji fotograficznej wykonanej w maju 2022 r. załączonej do niniejszej skargi) wynika, że drzewo było w bardzo dobrej kondycji, nie wykazywało żadnych cech zamierania, a prace zlecone przez Skarżącą z powodu usunięcia awarii sieci deszczowej przebiegającej bezpośrednio pod przedmiotowym drzewem nie spowodowały jego zniszczenia, a jedynie osuwająca się ziemia ze skarpy od wykopu uszkodziła korzenie drzewa nie więcej niż w 25%;
6. art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nałożenie na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie 1 szt. drzewa robinia akacjowa, podczas gdy jeżeli w toku postępowania administracyjnego pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony;
7. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną i sprzeczną z zasadami logiki ocenę zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego i w efekcie uznanie, że:
- Skarżąca dokonała uszkodzenia korzeni drzewa dającego podstawy do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej:
- doszło do tzw. "bezprawia" administracyjnego, podczas gdy wszelkie prace były wykonywane z zachowaniem właściwych przepisów, zaś skutki naruszenia stanu drzewa nie są wynikiem naruszenia przepisów prawa administracyjnego;
- ze zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika związek przyczynowy istniejący pomiędzy zachowaniem Skarżącej oraz osób działających na jej zlecenie, a uszkodzeniem drzewa, podczas gdy fakt ten nie wynika z materiału dowodowego;
- Skarżąca wykonała bardzo głęboki wykop (około 5m), podczas, gdy zgodnie z protokołem z oględzin z dnia 17.03.2023 r. wykop był głęboki na 2 metry.
W skardze zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody (dalej, jako u.o.p.) poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i wymierzenie Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 5 790 złotych, podczas, gdy Skarżąca nie dokonała zniszczenia drzewa.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Organu II instancji w całości oraz rozważenie przez Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylenia w całości także decyzji Organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) – dalej określanej jako "p.p.s.a." kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania, a tym samym naruszył art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a., w konsekwencji naruszając zasadę dwuinstancyjności sformułowaną w art. 15 k.p.a. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są liczne błędy i niedokładności, które świadczą o braku zapoznania się z aktami i niestarannym rozpoznaniu sprawy.
Już w samej sentencji zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, że rozpoznaje odwołanie od decyzji "Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego, dział. na podstawie pełnomocnictwa Marszałka Województwa Małopolskiego". W istocie decyzję jako organ I instancji w tej sprawie zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody wydał Marszałek Województwa Małopolskiego, który udzielił upoważnienia Dyrektorowi Zespołu Parków Krajobrazowych do wydawania decyzji administracyjnych w jego imieniu. Upoważnienie to, datowane na 8 czerwca 2021 r., znajduje się w aktach sprawy. Wbrew stanowisku organu odwoławczego nie jest to jednak pełnomocnictwo, bowiem to pojęcie odnosi się jedynie do stron w postępowaniu administracyjnym, nie zaś do organu.
Nieścisłość ta nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, niemniej jednak wskazuje na brak rozróżniania podstawowych pojęć z zakresu procedury administracyjnej.
Dalej na str. 2 zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdza, jakoby w ramach postępowania przed organem I instancji "Ustalono, że do przesadzenia drzewa doszło w marcu 2022 r. Zostało ono dokonane na zlecenie Spółdzielnia Mieszkaniowa N. w K. i pod jej nadzorem".
Tymczasem organ I instancji w żadnym miejscu swojej decyzji nie stwierdził, że doszło do przesadzenia drzewa, okoliczność taka nie wynika również z akt sprawy. Przeciwnie – ze zdjęć dołączonych do skargi wynika, że w maju 2022 roku drzewo w dalszym ciągu rosło w tym samym miejscu.
Dokładnie to samo zdanie tj. "Ustalono, że do przesadzenia drzewa doszło w marcu 2022 r." znajduje się w treści decyzji kontrolowanej w sprawie sygn. II SA/Kr 1403/23, w której przedmiotem kontroli była również decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, dotycząca tego samego przedmiotu, ten sam był również sprawozdawca. Prawdopodobnie więc osoba sporządzająca uzasadnienie decyzji posłużyła się uzasadnieniem decyzji wydanej wcześniej w tym samym przedmiocie. Nie jest jednak prawdą by Spółdzielnia Mieszkaniowa N. zleciła przesadzenie drzewa.
Tego rodzaju błędy świadczą braku staranności przy sporządzaniu uzasadnienia decyzji, co prowadziło do zawarcia w tym uzasadnieniu stwierdzeń niemających pokrycia w aktach sprawy.
Kolejnym przykładem tej niestaranności jest powtórzone dwukrotnie – na str. 3 i 4 uzasadnienia decyzji - stwierdzenie, jakby na skutek osunięcia się ziemi doszło do powstania wyrwy głębokiej na 5 metrów. Tymczasem w protokole z 17 marca 2022 r. wyraźnie stwierdza się: "wykop o głębokości ok. 2 m". Na jakiej podstawie SKO ustaliło w decyzji, że wykop miał głębokość ponad dwukrotnie większą – nie wiadomo. Niewątpliwie jest to ustalenie elementu stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia.
Ponadto w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji SKO stwierdziło:
"Decyzją organu I instancji nr 504/K/2022, znak: OK/470/104/2022/KK z 25.07.2022 r. zezwolono na usunięcie przedmiotowego drzewa mając na względzie zabezpieczenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, o czym zawiadomiono zarówno Zarząd Zieleni Miejskiej jak i Spółdzielnia Mieszkaniowa N. w K..
Natomiast odnośnie drugiego drzewa robinia akacjowa (nr arbotag 083833) - o obwodzie pnia mierzonym na wysokości 5 cm - 360 cm, oraz na wysokości 130 cm -184 + 171 cm, wydano decyzję nr 177/K/2023 r z dnia 29.03.2023 r orzeczono o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego".
Takie zestawienie informacji sugeruje, że w stosunku do drugiego z drzew umorzono postępowanie w przedmiocie zezwolenia na jego usunięcie, co nie jest prawdą – takie zezwolenie Marszałek Województwa wydał w decyzji 4 kwietnia 2022 r. nr 243/K/2022. Natomiast wspomniana decyzja z 29 marca 2023 r., nr 177/K/2023 umarzała postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary za zniszczenie drugiego z drzew (nr arbotag 083833).
W zaskarżonej decyzji stwierdza się również: "Wedle oświadczenia firmy B. - B. z 28.11. 2022 r bez usunięcia drzew nie mogła zostać usunięta awaria".
Oświadczenie, na które powołuje się organ znajduje się na k. 50 akt administracyjnych. W oświadczeniu tym, oprócz stwierdzenia, na które powołało się Kolegium, stwierdza się również: "Podkreślamy, iż korzenie nie zostały przez nas zniszczone" (pkt 1), "Na skutek prowadzenia prac ziemnych drzewa nie zostały zniszczone" (pkt 2), "Nie było żadnego powodu do przycięcia korzeni drzew ani ich uszkodzenia" (pkt 3). Te informacje zostały jednak przez organ pominięte, choć jednocześnie w uzasadnieniu decyzji stwierdzono: "na skutek usunięcia ziemi powstała bardzo duża wyrwa, zostały odsłonięte i podcięte (zranione ) korzenie drzew. Nie ulega wątpliwości, że takie działanie obniżyło statykę drzewa, oraz jego stan zdrowotny".
Podkreślić należy, że kontrolowane postępowanie dotyczy kary za zniszczenie drzewa. Organ odwoławczy jednak nie ustalił, że doszło do zniszczenia drzewa, a jedynie do "obniżenia jego statyki i stanu zdrowotnego".
Wreszcie niezrozumiałe jest powołanie się w niniejszej sprawie na przepis art. 87a ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym "Usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 50% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa, w celu innym niż określony w ust. 2, stanowi zniszczenie drzewa". W rozpoznawanej sprawie nie doszło do uszkodzenia korony drzewa, zatem przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania.
Wszystkie wskazane wyżej nieścisłości i uchybienia musiały prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej przepisy postępowania w sposób istotny. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy odniesie się szczegółowo do zarzutów odwołania oraz zbada sprawę w całości w takim zakresie, w jakim wymaga tego zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba wskazać, że obecnie wobec usunięcia drzewa (co zostało potwierdzone na rozprawie przez reprezentanta strony skarżącej) nie jest już możliwe przeprowadzenie ekspertyzy dendrologicznej. Z kolei stwierdzenie na ostatniej stronie skargi: "Przyczyną usunięcia drzewa nie był jego zły stan spowodowany zniszczeniem korzeni lecz fakt, iż drzewo rosło na sieciach doprowadzających media m.in. do budynku przy ul. [...] i powodowało awarię sieci w wyniku, której piwnice powyższego bloku były regularnie zalewane" – stoi w sprzeczności z decyzją Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 25 lipca 2022 r., nr 504/K/2022 o zezwoleniu na usunięcie drzewa. W uzasadnieniu tej decyzji (str. 4, 7) stwierdzono, że drzewo zostało zniszczone i z uwagi na realne zagrożenie wywrotem tj. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia nie pobiera się opłat administracyjnych za jego usunięcie.
Z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy zaskarżona decyzja jako naruszająca przepisy postępowania podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 2 049 zł składa się: kwota 232 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 1 800 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).