II SA/Kr 1355/22

II SA/Kr 1355/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-02-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-11-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz /przewodniczący sprawozdawca/
Mirosław Bator
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II OSK 1629/23 - Wyrok NSA z 2025-12-02
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Piotr Fronc sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2023 r. skargi P. G., K. L., J. A. i G. sp. k. w K. na uchwałę Rady Gminy Liszki z dnia 28 czerwca 2021 r. nr XXIX/416/2021 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Cholerzyn – obszar 1 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części, w sposób następujący: - w części tekstowej uchwały w zakresie: - § 2 ust. 1 pkt 4 lit. "d" odnośnie "2U1"; - § 7 pkt 9 odnośnie "2U1"; - § 8 ust. 2 pkt 1-6 odnośnie "2U1"; - § 23 ust. 10 pkt 3 odnośnie "2U1"; - § 36 ust. 4 odnośnie "2U1"; - § 40 odnośnie "2U1"; - w części graficznej uchwały - odnośnie terenu "2U1"; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. zasądza od Wójta Gminy Liszki na rzecz P. G. kwotę 797 zł ( siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych), na rzecz K. L. kwotę 780 zł (siedemset osiemdziesiąt złotych), na rzecz J. A. kwotę 780 zł (siedemset osiemdziesiąt złotych) i na rzecz G. w K. kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
P. G., K. L., J. A. i G. sp. k. (dalej: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Liszki z dnia 28 czerwca 2021 r. nr XXIX/416/2021 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Cholerzyn – obszar 1, zaskarżając ją w całości.
W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:
– art. 1 ust. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.z.p. i art. 17 u.p.z.p. przez niedozwolone dzielenie w trakcie trwania procedury planistycznej obszaru objętego zmianami planistycznymi na kolejne mniejsze obszary, co w konsekwencji doprowadziło do wykluczenia spod ustaleń planistycznych małego obszaru wsi (działek skarżących), który był objęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu z 2016 r., a dokonywanie tego typu czynności w trakcie procedury uchwalania m.p.z.p. nie może być uznane za przejrzyste i zgodne z trybem uchwalania planu;
– art. 14 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. i art. 21 ust. 1 Konstytucji RP przez ograniczenie prawa własności skarżących polegające m.in. na wyeliminowaniu spod planowania przestrzennego działek skarżących na skutek nieuprawnionego dzielenia obszarów wsi na mniejsze obszary podlegające różnym planom, co spowodowało ostatecznie, że uchwała inicjująca z 2016 roku, stanowiąca pierwszy i niezbędny etap uchwalania zaskarżonego planu, pozostaje w sprzeczności z zaskarżonym planem zarówno co do granic planu, jak i jego treści;
– art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez dopuszczenie dla tego samego terenu zadań o różnym przeznaczeniu (mieszkaniowym i magazynów wielkogabarytowych), pomimo tego, iż różnią się od siebie w sposób zasadniczy i wzajemnie się wykluczają,
W ocenie skarżących, mając na uwadze treść art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wszystkie wyżej wymienione zarzuty stanowią podstawę do unieważnienia ww. uchwały w całości.
W uzasadnieniu skargi, skarżący wyszczególnili, że Rada Gminy Liszki uchwałą nr XXVIII/286/2016 z 10 listopada 2016 r. "w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Cholerzyn oraz sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla pozostałej części wsi Cholerzyn" ustaliła, iż granice obszaru objętego sporządzeniem tego planu dotyczą całego obszaru wsi Cholerzyn. Następnie Rada Gminy uchwałą z 28 kwietnia 2017 r. nr XXXII/373/2017 zmieniła postanowienia uchwały z 2016 roku w ten sposób, że dopuszczono uchwalenie dwóch odrębnych planów dla obszaru wsi, który wcześniej miał być objęty jednym planem.
Następnie Rada Gminy w dniu 8 listopada 2019 r. podjęła uchwałę o nr XIV/160/2019 "w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Cholerzyn – obszar 2". Z kolei uchwałą z dnia 27 listopada 2020 roku, o nr XXIII/323/2020 Rada zmieniła ponownie uchwałę z 2016 r., dopuszczając uchwalenie planu dla terenu wskazanego w poprzednich uchwałach jako czterech odrębnych planów, oznaczonych jako obszar nr 1, 2, 3 i 4.
W dniu 28 czerwca 2021 r. podjęto zaskarżoną uchwałę, która nie objęła swoim zasięgiem niewielkiego obszaru wsi, oznaczonego w uchwale z 2020 r. jako nr 3 i 4, pozostawiając ten obszar bez uzgodnień planistycznych. Z kolei 25 listopada 2021 r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr XXXIII/472/2021 w sprawie odstąpienia od sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Cholerzyn – obszar 3-4. Zaskarżona uchwała dotknięta jest istotnymi wadami, bowiem jest sprzeczna z uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu podjętą w 2016 roku, jak również z uchwalą ją zmieniającą z 2017 roku. Ww. uchwały z 2016 i 2017 roku określały bowiem zakres przedmiotowy zaskarżonego m.p.z.p. Tymczasem zaskarżony plan nie objął swoim zakresem obszaru nr 3, w którym znajdują się działki skarżących. Co prawda uchwała zmieniająca z 2020 r. dopuściła dzielenie planu na cztery odrębne plany, oznaczone jako obszar o nr 1, 2, 3 i 4, jednakże takie działanie nie jest dozwolone. Wynika to z faktu, iż uchwała z 2020 r. została podjęta tuż przed wydaniem zaskarżonego planu, pomimo tego, iż cała procedura planistyczna była prowadzona pod kątem wskazań wynikających z uchwały intencyjnej z 2016 roku. Mieszkańcy gminy bowiem w momencie podjęcia uchwały z 2016 r. otrzymali komunikat, iż nastąpią zmiany planistyczne w konkretnym obszarze (obejmującym również działki skarżących) i w tym zakresie ich oczekiwali. Co istotne uchwała inicjująca z 2016 r. nie przewidywała dzielenia obszaru mającego być objętym planem na mniejsze części. Jak zaznaczyli skarżący, ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje instytucji "odstąpienia od sporządzenia planu" dla części obszaru objętego uchwałą intencyjną na etapie podejmowania uchwały zatwierdzającej plan przestrzenny, a do tego de facto doszło.
Istotnym jest również to, że do publicznego wglądu wyłożono projekt planu w wersji powstałej po uzyskaniu wcześniejszych opinii i uzgodnień właściwych organów dla obszaru nr 2, który został określony uchwałą o podziale obszaru objętego planowaniem z 2017 r. (dopiero uchwałą z listopada 2020 roku podzielono obszar nr 2 na kolejne 3 i 4). Na tym etapie tworzenia zaskarżonego planu umożliwiono skarżącym i innym zainteresowanym podmiotom zapoznanie się z przewidywanymi funkcjami oraz przeznaczeniem terenu dla całego obszaru nr 2, jeszcze sprzed podziału na kolejne dwa (uchwała z 2020 roku o kolejny podział na 3 i 4). Tym samym – w ocenie skarżących – uchwalony został plan o treści innej, niż wyłożony do publicznego wglądu i uzgodniony oraz obejmujący inny teren. W tej sytuacji wyłączenie działek skarżących spod zaskarżonej uchwały stanowi wyraz naruszenia zasady równości wobec prawa właścicieli gruntów, które nie zostały objęte planem w stosunku do właścicieli objętych planem, a także naruszenia interesu prawnego właścicieli wyłączanych działek.
W ocenie skarżących doszło do nadużycia władztwa planistycznego przez zaniechanie, tj. powstrzymanie się od czynności polegających na objęciu zaskarżonym planem wszystkich działek, które były objęte uchwałą intencyjną z 2016 r.
Odnosząc się do posiadania interesu prawnego, skarżący wskazali, że ich działki były objęte uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu, a następnie uzgodnieniami oraz opiniami i samym projektem planu wyłożonym do publicznego wglądu. Właściciele tych działek od momentu podjęcia uchwały inicjującej mieli prawo uczestniczyć w całym postępowaniu związanym z uchwalaniem planu. Legitymacja zatem do czynnego udziału w postępowaniu wynika od samego początku z konstytucyjnej oraz ustawowej ochrony prawa własności i jego wykonywania. Innymi słowy, skoro w procesie planistycznym, poprzedzającym uchwalenie zaskarżonego aktu skarżący posiadali przymiot strony tego postępowania, to zaskarżony akt narusza ich interes prawny, mimo iż tylko pozornie nie rozstrzyga o uprawnieniach bądź ograniczeniach, w wykonywaniu jego podmiotowego prawa rzeczowego. Poza tym działki skarżących bezpośrednio graniczą z działkami objętymi planem, ten zaś przewiduje na terenie oznaczonym 2U1 wybudowanie magazynów, baz, składów o wielkości do 10 000 m2 w bezpośrednim sąsiedztwie do działek skarżących, co ma bezpośredni wpływ na zakres wykonywania prawa własności przez skarżących, gdyż muszą więcej znosić.
Skarżący wskazali również, że funkcje jakie zostały wskazane dla terenu 2U1 są funkcjami nie do pogodzenia. Zgodnie z § 40 planu w obszarze 2U1 – czyli w obszarze bezpośrednio sąsiadującym z działkami skarżących można sytuować zarówno: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w układzie wolnostojącym, zabudowę mieszkaniowo-usługową, jak również budynki usługowe; składy, bazy, magazyny do 10 000 m2; budynki biurowe; czy też obiekty techniczne związane z prowadzoną działalnością. Podkreślenia wymaga, iż funkcja mieszkaniowa jednorodzinna i np. magazynowa do 10 000 m2 nie dadzą się ze sobą pogodzić. Obie te funkcje bowiem nie mogą ze sobą koegzystować z uwagi na to, że podmioty realizujące każdą z tych funkcji (przedsiębiorcy i mieszkańcy) będą sobie wzajemnie przeszkadzać, a to będzie rodziło napięcia społeczne i w konsekwencji spory.
Końcowo skarżący wyjaśnili, że ich działki są objęte planem generalnym lotniska Balice, co oznacza, że również wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tych działek spotka się z odmową, a w najlepszym razie zawieszeniem postępowania, do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem prace nad planem przestrzennym nie są już prowadzone. Jak podkreślili skarżący, nie było jakichkolwiek przeszkód, by działki te zostały objęte planem. Przykładem może być działka o nr [...] należąca do skarżących, która została wyłączona spod planowania pomimo tego, że jej wyłączenie spowodowało utworzenie się "wyrwanego zęba", co doskonale obrazuje załącznik graficzny do planu. Działka sąsiednia o nr [...] jest w pełni objęta planem natomiast działka nr [...] już nie. Chcąc zapewnić linię prostą między tymi działkami działka nr [...] powinna zostać objęta również zaskarżonym planem.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że mimo tego, że skarżący żądają stwierdzenia nieważności w całości zaskarżonej uchwały, to nie wykazują, że plan w całości narusza ich interes prawny.
W ocenie organu procedura opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wsi Cholerzyn jest zgodnie z art. 17 u.p.z.p., a określenie granic opracowania i również ich zmiana (w tym wypadku podział na 4 odrębne obszary) nastąpiło na podstawie art. 14 u.p.z.p. w trybie uchwalenia/zmiany uchwały o przystąpieniu do opracowania planu. Wszystkie te działania mieszczą się w granicach tzw. "władztwa planistycznego" przyznanego gminie art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Przyczyną podziału pierwotnych granic planu miejscowego, a tym samym prowadzonej procedury, było powzięcie przez organ sporządzający plan informacji o wyłonieniu przez Zarząd Dróg Wojewódzkich wykonawcy dla "Opracowania wielowariantowej koncepcji obwodnicy Liszek w ciągu DW 780 wraz z pozyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Zgodnie ze wstępnymi ustaleniami, jeden z wariantów przebiegać miał przez tereny objęte projektem planu Cholerzyn – obszar 4 oraz projektem planu Cholerzyn – obszar 3. Wobec takich okoliczności faktycznych Rada Gminy, wychodząc naprzeciw potrzebom mieszkańców gminy, a w szczególności Cholerzyna, postanowiła zakończyć bez zbędnego przedłużania sporządzanie planu Cholerzyn – obszar 1. Kontynuacja procedur sporządzania planu w zakresie obszarów 3 i 4, w których niezbędne było uwzględnienie przebiegu projektowanej obwodnicy, zostało wydzielone, tak by nie blokować możliwości uchwalenia planu dla pozostałej części sołectwa.
Organ zaznaczył, że legalność i prawidłowość działań Rady Gminy w przedmiocie podejmowania uchwał wprowadzających zmiany do ww. uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu dla wsi Cholerzyn zbadał i potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 4 października 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1077/21.
Na marginesie organ zauważył, że skarżący nie brali udziału w procedurze sporządzania zaskarżonego planu (nie składali do niego wniosków, ani uwag na etapie przed zmianami uchwały o przystąpieniu). Ponadto nabywali działki wskazane w niniejszej skardze jako ich własność w okresie między lutym a październikiem 2021 r., a więc już po dacie "podzielenia" pierwotnych granic planu wsi na 4 odrębne obszary planistyczne. Tudzież byli już właścicielami większości działek w okresie kiedy wykładano do publicznego wglądu ostatnią wersję planu miejscowego Cholerzyn – obszar 1.
Organ zaakcentował również, że zaskarżona uchwała nie narusza art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. – przepis ten nie zawiera bowiem zakazu wielofunkcyjności przeznaczenia terenu tj. ustalania dla określonego terenu zespołu funkcji oraz funkcji mieszanej. Funkcje te mogą być ustalone jako podstawowe, uzupełniające lub dopuszczalne, ale mogą mieć też na danym wydzielonym terenie status równorzędny. Dopuszczenie przez plan miejscowy różnego sposobu użytkowania w ramach jednego obszaru, nie stanowi więc naruszenia regulacji zawartych w u.p.z.p. Funkcja mieszkaniowa i usługowa nie wykluczają się wzajemnie i w większości terenów występują łącznie. Końcowo, powołując się na ustalenia studium, organ wskazał, że ustalenie/dopuszczenie w studium różnorodnych funkcji dla danej kategorii obszaru, determinuje wskazanie/dopuszczenie analogicznego przeznaczenia w planie miejscowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być tylko w części zasadna.
W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej, stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( DZ.U. z 2020r.poz.1842 t.j. z późn. zmianami), w sprawie zarządzono przeprowadzenie posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także - zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich jak uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). W tym kontekście trzeba też dostrzegać różnicę między naruszeniem interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego, stanowiącym podstawę legitymacji skargowej, a podstawą do uwzględnienia skargi, w szczególności zaś stwierdzenia nieważności uchwały - ta podstawa zależy jeszcze od czegoś więcej, mianowicie od naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Innymi słowy, naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie implikuje jeszcze uwzględnienia skargi. Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić - jak stanowi art. 28 ust. 1 u.p.z.p. - tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa (istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów). Wstęp powyższy, zawierający syntetyczne ujęcie istoty kontroli sądu administracyjnego w przypadku skargi na akt prawa miejscowego, pozwala przejść do nakreślenia istotnych aspektów faktycznych sprawy.
Istotnym jest w sprawie wyjaśnienie, czy skarżący mają interes prawny we wniesieniu skargi. Albowiem na skutek zmiany uchwały o przystąpieniu do uchwalenia planu miejscowego zmieniły się granice obszaru objętego przedmiotowym planem ( o czym będzie jeszcze mowa) i nieruchomości skarżących pozostały poza jego granicami, jako objęte obszarem nr 3, czekającym na działania planistyczne w dalszej kolejności. Wskazać w tym miejscu trzeba, że działki skarżących nr [...] i [...] są w bezpośredniej ( w granicy) lub pośredniej bliskości terenu objętego planem miejscowym tj. 2U1. W ocenie Sądu dla skarżących istotne wobec tego jest zagospodarowanie zaplanowane w sąsiedztwie, jako że może, a nawet na pewno będzie miało wpływ na ich nieruchomości.
W tym zakresie wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny oraz sądy wojewódzkie i warto przytoczyć zrąb tych stanowisk. I tak w wyroku z dnia 13 marca 2009 r. II OSK 1360/08 LEX nr 597223 NSA zauważył, że "Nie można wykluczyć, że mimo położenia nieruchomości poza obszarem objętym zmianą, ale w jego sąsiedztwie, może dojść do naruszenia interesu prawnego właściciela (użytkownika wieczystego) takiej nieruchomości. Wiele zależy od tego w jakim stopniu ustalenia planu, w tym brak oczekiwanej regulacji, wpływają na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości". Identyczną tezę wskazuje wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r. II OSK 1141/16, LEX nr 2354137, który dodatkowo stwierdza: "Każdorazowo więc konieczna jest analiza, czy przyjęty w uchwalonym planie sposób zagospodarowania oznaczonego terenu powoduje pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości sąsiednich". W postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2017 r. II OSK 1402/17, LEX nr 2388616 NSA wskazał: "1. Sąsiedztwo terenów przewidzianych pod zabudowę wielorodzinną i usługi ma realny wymiar wykonywania prawa własności przez właścicieli nieruchomości jednorodzinnych. .Jeżeli zatem dochodzi do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który daje właścicielowi nieruchomości sąsiedniej (znajdującej się w sferze oddziaływania) w stosunku do nieruchomości wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., możliwości szerszego wykonywania swego prawa własności, to ma to wpływ na zakres wykonywania własności przez skarżących, gdyż tym samym muszą oni więcej znosić. 2. Naruszeniem interesu prawnego może być również takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działką stanowiącą własność osób wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., które udaremni bądź utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności. Przeznaczenie określonych nieruchomości pod zabudowę wielorodzinną z dopuszczeniem usług wpływa na sposób korzystania z prawa własności działek sąsiadujących z tymi nieruchomościami, a wiąże się to chociażby ze znoszeniem uciążliwości np. zacienienia działki, domu".
Problem oddziaływania na działki leżące poza planem poruszył NSA także w wyroku z dnia 3 grudnia 2014 r. II OSK 1206/13, LEX nr 1646231: "Co do zasady należy się zgodzić z tym, że art. 144 k.c. może być w sprawie ze skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego powoływany w celu uzasadnienia twierdzenia, że plan miejscowy narusza interes prawny właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości położonych poza obszarem objętym tym planem. Jeżeli właściciel nieruchomości (nieruchomości wyjściowej) przy wykonywaniu swego prawa podejmuje działania, które ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiednich, właścicielowi nieruchomości sąsiedniej przysługuje roszczenie mające na celu ochronę jego prawa własności. Kryteria przeciętnej miary, o której mowa w tym przepisie, mogą być ustalane przy uwzględnieniu norm o charakterze administracyjnoprawnym, w tym wynikających z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zatem, istnieje bezpośredni związek pomiędzy ustaleniami planu dla nieruchomości wyjściowej, a sytuacją prawną właścicieli nieruchomości sąsiednich. Związek ten polega na tym, że ustalenia planu, poprzez to, że stanowią podstawę dla określenia przeciętnej miary w rozumieniu art. 144 k.c. dla nieruchomości wyjściowej, oddziałują na zakres praw właścicieli nieruchomości sąsiednich. Jest to zależność polegająca na tym, że im więcej może właściciel nieruchomości wyjściowej, tym więcej musi znosić właściciel nieruchomości sąsiedniej". Dalej: w wyroku WSA w Łodzi z dnia 5 września 2017 r. II SA/Łd 209/17, LEX nr 2365403 znajdujemy następującą konstatację: "1. Właściciel nieruchomości sąsiedniej ma prawo kwestionować postanowienia planu miejscowego, jeżeli planowana zabudowa będzie związana z uciążliwościami dla jego nieruchomości. Chodzi przede wszystkim o to, czy przyjęty w uchwalonym planie sposób zagospodarowania oznaczonego terenu powoduje pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości sąsiednich. Sam fakt, że rozwiązania przyjęte w planie nie zmieniają przeznaczenia gruntu należącego do podmiotu kwestionującego jego ustalenia nie uzasadnia twierdzenia o braku jego legitymacji do zaskarżenia uchwały. 2. Realizacja zabudowy usługowo-produkcyjnej w bliskim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej, zawsze powoduje poważne zwiększenie uciążliwości dla właścicieli domów jednorodzinnych sąsiadujących z taką inwestycją".
W podsumowaniu wskazać należy, że przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie może być odczytywany w oderwaniu od art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi podstawę do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez podmioty indywidualne. Naruszenie interesu prawnego skarżącego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., nie zawsze jednak wynika z ustaleń planu odnoszących się wyłącznie do jego nieruchomości, lecz często również z ustaleń dotyczących nieruchomości sąsiednich (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r. II OSK 2770/14 LEX nr 2102238).
Jak już wspomniano, nieruchomości skarżących leżą w sąsiedztwie terenu 2U1. Jakkolwiek same w tym momencie nie są objęte planem, to jednak w związku z treścią zapisów uchwały dla tego terenu będą narażone na potencjalne uciążliwości. O uciążliwościach tych będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. W tym miejscu trzeba jednak wskazać, z czego wynika interes prawny skarżących. Jak to jeszcze będzie wyjaśnione, ograniczenie obszaru planu uchwałą o tereny należące do skarżących i przesunięcie uchwalenia dla nich planu na dalszy czas, wbrew zarzutom skargi, nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast implikuje to możliwość zaskarżenia planu w zakresie terenu sąsiedniego. Wprawdzie bowiem aktualnie działki skarżących są działkami o charakterze rolnym, ale w Studium leżą w terenie MU3, czyli w terenie zabudowy mieszkaniowej, mieszkaniowo – usługowej, gdzie:
-dopuszcza się lokalizację zabudowy jednorodzinnej w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym,
-dopuszcza się lokalizację obiektów usługowych i rzemieślniczych ( w tym rzemiosło produkcyjne) wolnostojących lub wbudowanych w zabudowę mieszkaniową,
-dopuszcza się lokalizację budynków użyteczności publicznej,
- wprowadza się zakaz zabudowy szeregowej i atrialnej,
-wprowadza się zakaz zabudowy zagrodowej,
- wprowadza się zakaz lokalizacji obiektów produkcyjnych.
Podejmując przyszłe rozwiązania planistyczne, w związku z podjętymi uchwałami co do utworzenia obszaru nr 3, rada gminy będzie związana tymi wskazaniami Studium, których charakter jest dość konkretny i prowadzi do wniosku, że na terenie działek skarżących dominować ma zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, ewentualnie usługi i rzemiosło. Stąd w ocenie Sądu, niezależnie od tego, że uchwała w sprawie Studium nie ma charakteru normatywnego, to z uwagi na okoliczność związania rady gminy tą uchwałą przy uchwalaniu planu można przyjąć, że tereny działek skarżących będą miały przeznaczenie adekwatne do ustaleń Studium, gdyż jest to swego rodzaju "ekspektatywa". Można zatem przyjąć interes prawny skarżących w zaskarżeniu Planu z uwagi na uciążliwości wynikające z przeznaczenia terenu 2U1. Można przywołać w tym miejscu wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r. II OSK 1377/12, LEX nr 1370495: " Nie można, w oparciu o charakter studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, wykluczyć możliwości prawnej naruszenia interesu prawnego wnoszącego skargę do sądu administracyjnego. Należy dokonać indywidualnej oceny wystąpienia naruszenia interesu prawnego skarżącego w sprawie, a nie oceny generalnej w oparciu o charakter studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ta potrzeba dokonania indywidualnej oceny naruszenia interesu prawnego skarżącego wynika z mocy wiążącej studium". Wprawdzie wyrok dotyczy innej sytuacji, bowiem zaskarżenia Studium, ale myśl, która jest tutaj zawarta, może dotyczyć i szczególnego przypadku rozpatrywanego w sprawie. Gmina bowiem zmieniła uchwałą obszar procedowanego planu i odsunęła na czas dalszy uchwalenie go odnośnie terenu skarżących. Tym samym, w ocenie Sądu, powstała możliwość zaskarżenia mając na uwadze nie tylko aktualne przeznaczenie ewidencyjne ( a tu zawsze wchodzi w grę możliwość zabudowy zagrodowej, a nie tylko przeznaczenia gruntu pod uprawę ), ale także przeznaczenie w Studium. Stąd, w tych szczególnych okolicznościach, Sąd przyjął istnienie interesu prawnego skarżących. Zaznaczenia jednak wymaga, że "W przypadku skargi właścicieli nieruchomości, które są położone poza granicami planu miejscowego, sąd administracyjny może orzekać również tylko w granicach ich interesu prawnego. Sąd może kontrolować tylko te ustalenia planu miejscowego, które naruszają interes prawny właścicieli nieruchomości znajdujących się poza granicami tego planu" (tak wyrok NSA z dnia 21 lipca 2020 r. II OSK 832/20, LEX nr 3117279) .
Mając powyższe na względzie, przejść trzeba do zarzutu niezgodnego z prawem wyłączenia działek skarżących z obszaru uchwalanego planu, albowiem implikuje on żądanie skarżących stwierdzenia nieważności uchwały w całości.
W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że tylko wadliwe ustalenia, które dezintegrują postanowienia całego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkują stwierdzeniem nieważności uchwały przyjmującej ten plan w całości. W przeciwnym razie nieważność dotyczyć może tylko części planu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., II OSK 1287/11, LEX nr 1068986 oraz z dnia 19 listopada 2014 r., II OSK 1063/13, LEX nr 1658035).
Szczegółowa procedura dotycząca wyłączenia terenów została transparentnie przedstawiona w odpowiedzi na skargę i nie ma potrzeby jej powtarzania. Przypomnieć tylko należy, że pierwotna uchwała nr XXVII/286/2016 z 10.11.2016r. dotyczyła przystąpienia do zmiany planu wsi Cholerzyn i sporządzenia planu dla pozostałej części. Po jej podjęciu została sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko, prognoza skutków finansowych i określony termin składania wniosków do planu.
Kolejna uchwała nr XXXII/373/2017 z 28.04.2017r. w sprawie zmiany wcześniejszej dotyczyła dopuszczenia dla terenu z tej uchwały uchwalenia 2 odrębnych planów – obszaru 1 i obszaru 2. Po jej podjęciu nastąpił etap opinii i uzgodnień, rozpatrzenia wniosków w ramach obszaru 1, wniosek do Ministra Rolnictwa o zmianę przeznaczenia gruntów III klasy i leśnych; miały też miejsce dwa wyłożenia planu przedzielone ponownymi uzgodnieniami i opiniowaniem oraz rozpatrzenie uwag do planu.
Wreszcie ostatnia uchwała nr XXIII/323/2020 z 27.11.2020r. o zmianie poprzednich dopuściła uchwalenie planu z pierwszej uchwały jako 4 odrębnych planów wskazanych w załączniku do uchwały. Z załącznika wynikało, że w obrębie obszaru nr 1 wyodrębniono obszary 3 (z działkami skarżących) i 4, czyli obszar 1 uległ pomniejszeniu. Dalej procedowano tak określony obszar nr 1, czyli de facto obszar pomniejszony, ale w stosunku do którego została zachowana ciągłość procedury od początku jej trwania. Na tym etapie ponowiono opinie i uzgodnienia i miało miejsce 3-cie wyłożenie po zmianach wynikających z opinii i uzgodnień oraz rozpatrzenie złożonych uwag. W dniu 28.06.2021r. uchwalono plan miejscowy dla obszaru 1.
Jak wynika z odpowiedzi na skargę, przyczyną odstąpienia od uchwalenia planu w całości było powzięcie wiadomości o wyłonieniu przez Wojewódzki Zarząd Dróg wykonawcy dla opracowania wielowariantowej koncepcji obwodnicy Liszek, gdzie jeden z wariantów miał przebiegać przez obszar 4 i obszar 3. Wobec tego Gmina postanowiła zakończyć uchwalenie obszaru 1, aby nie przedłużać oczekiwania na plan.
Skarżący zarzucają, że wyłączenie wskazanych obszarów w trakcie procedury ( uchwałą z 27.11.2020r.), w tym działek skarżących z obszaru planu było sprzeczne z prawem, wobec tego należy unieważnić całą uchwałę MPZP jako sprzeczną z prawem. W ocenie Sądu, choć zrozumiałe jest niezadowolenie z takiego obrotu rzeczy skarżących, to jednak działanie uchwałodawcy nie może zostać tak ocenione.
Znaczenie prawne uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest takie, że jest to akt o charakterze wewnętrznym, wszczynający procedurę planistyczną i określający granice obszaru objętego projektem planu. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego ma zatem jedynie wewnętrzny (wiążący tylko organ wykonawczy gminy), intencyjny i porządkowy charakter. Z tego względu nie można nadać jej charakteru normatywnego, kształtującego sytuację materialnoprawną zainteresowanych podmiotów (por. wyroki NSA z dnia 4 listopada 2016 r. II OSK 210/15, LEX nr 2170771 i z dnia 5 października 2016 r. II OSK 7/15, LEX nr 2254678). W przypadku uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu rada jest związana tylko granicami obszaru zakreślonymi w załączniku do takiej uchwały, przy czym może podjąć kolejną uchwałę, zmieniającą te granice. Co do zasady zatem, uchwały planistyczne o wewnętrznym charakterze nie naruszają interesów prawnych właścicieli nieruchomości i nie przesądzają o celu jaki ma być zrealizowany. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest uchwałą o charakterze intencyjnym, nie można w niej formułować wskazań z jakimi przepisami plan ma być zgodny i jakie dokumenty będą potrzebne w dalszej procedurze planistycznej ( tak wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 grudnia 2019 r. II SA/Ol 674/19, LEX nr 2763323).
Zatem taka uchwała może być zmieniona w trakcie postępowania planistycznego, ale tylko w kierunku zmniejszania danego obszaru (chyba że, przy jego zwiększeniu, zostałyby powtórzone wszystkie czynności planistyczne). Tutejszy Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 lipca 2019 r. II SA/Kr 18/19, LEX nr 2718025 iż "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje ograniczeń w zakresie uchwalania częściowego planu miejscowego. Wobec tego brak jest ustawowych przesłanek uniemożliwiających radzie gminy podjęcie uchwały przewidującej możliwość uchwalenia częściowego planu miejscowego dla mniejszych terenów, mieszczących się jednak w granicach określonych w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego".
Reasumując, stwierdzić należy, że "Rada gminy może w toku prac planistycznych, w miarę potrzeby, dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet, jeśli uzna to za konieczne, przerwać procedurę sporządzania planu i wycofać się z inicjatywy planistycznej. W tym zakresie podjęcie tych kroków podlega pewnym ograniczeniom ustawowym. Zmian w ustaleniach dotyczących sporządzania planu miejscowego oraz obszaru i granic obszaru objętego przystąpieniem do sporządzania planu może dokonać wyłącznie rada gminy, w drodze uchwały zmieniającej uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego lub poprzez uchylenie tej uchwały" (tak wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2019 r. II SA/Go 611/19, LEX nr 3059405).
Zmiany obszaru procedowanego planu zostały dokonane wyłącznie w kierunku jego zmniejszenia oraz poprzez podejmowanie stosownych uchwał w tym przedmiocie. W ocenie Sądu nie doszło zatem do naruszenia prawa, o którym mowa w skardze.
Natomiast przyjmując interes prawny skarżących, w pkt 1 wyroku stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części w jakiej odnosi się do terenu 2U1, z następujących powodów.
Tereny w sąsiedztwie skarżących według ustaleń Studium położone są w obrębie obszaru oznaczonego symbolem MU1. Zgodnie z ustaleniami Studium (str. 74 i następne) jest to obszar kształtowania zabudowy mieszkaniowo – usługowej, obejmujący istniejące i projektowane tereny zabudowy mieszkaniowej, mieszkaniowo – usługowej i zagrodowej. Dla terenów tych ustalono następujące kierunki rozwoju przestrzennego. W zakresie funkcji, rodzaju zabudowy oraz kształtowania układu urbanistycznego:
. dopuszcza się lokalizację zabudowy jednorodzinnej w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym,
. dopuszcza się lokalizację obiektów usługowych i rzemieślniczych (w tym rzemiosło produkcyjne) wolnostojących bądź wbudowanych w zabudowę mieszkaniową,
. dopuszcza się zmianę funkcji obiektów,
. dopuszcza się lokalizacje budynków użyteczności publicznej,
. wprowadza się zakaz lokalizacji zabudowy szeregowej i atrialnej w terenach MU1, MU2 (za wyjątkiem zabudowy kontynuującej istniejące pierzeje rynku lub tworzącej nowe pierzeje wzdłuż pozostałych ulic) i MU3;
. wprowadza się zakaz lokalizacji zabudowy zagrodowej w terenach MU2 i MU3;
. dopuszcza się lokalizację zabudowy zagrodowej w terenach MU1;
. wprowadza się zakaz lokalizacji obiektów produkcyjnych w terenach MU2 i MU3;
. zasady dopuszczenia (lub całkowity zakaz) lokalizacji obiektów produkcyjnych w terenach MU1 do ustalenia w planach miejscowych.
Tereny te ( w sąsiedztwie działek skarżących) w planie miejscowym zostały oznaczone jako teren 2U1. Tamże (w § 40) tereny U1 (1-4U1), określone zostały jako tereny usług o następującym podstawowym przeznaczeniu:
1) w terenach 2-3U1 - zabudowa mieszkaniową jednorodzinną w układzie wolnostojącym,
2) w terenach 2-3U1 - zabudowę mieszkaniowo-usługową,
3) budynki usługowe,
4) składy, bazy, magazyny,
5) budynki biurowe,
6) obiekty techniczne związane z prowadzoną działalnością,
7) zieleń urządzoną: zieleńce i skwery oraz zieleń o charakterze izolacyjnym.
Zgodnie z § 40 ust. 5, w terenie oznaczonym symbolem 2U1 maksymalny rzut budynku nie może przekraczać powierzchni 10 000 m2.
Porównując zatem ustalenia studium dla terenu MU1 i ustalenia planu miejscowego dla obszaru oznaczonego w planie symbolem 2U1, wskazać należy, że zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, ustalenia planu, wbrew zasadzie wynikającej z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., naruszają ustalenia studium. Studium w terenie MU1 przewidywało w pierwszej kolejności lokalizację zabudowy jednorodzinnej w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym, a nawet dopuściło lokalizację zabudowy zagrodowej (tzn. siedlisk rolniczych), natomiast co do zabudowy usługowej wskazało że "dopuszcza się lokalizację obiektów usługowych i rzemieślniczych (w tym rzemiosło produkcyjne) wolnostojących bądź wbudowanych w zabudowę mieszkaniową" oraz przewidziało lokalizację budynków użyteczności publicznej.
Takie zapisy Studium sugerują niewielki rozmiar i zasięg oddziaływania planowanych usług.
Tymczasem w planie miejscowym dla terenu 2U1, obok zabudowy jednorodzinnej, budynków usługowych i biurowych itp., pojawia się jako równorzędne przeznaczenie podstawowe, przeznaczenie pod składy, bazy, magazyny; przy jednoczesnym wskazaniu, że maksymalny rzut budynku nie może przekraczać powierzchni 10 000 m2 , co oznacza obiekty o bardzo dużych rozmiarach, generujące znacznie większe uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, niż wskazują na to ustalenia studium.
Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), które to rozporządzenie obowiązywało w czasie uchwalania zaskarżonej uchwały, składy i magazyny to tereny zabudowy techniczno – produkcyjnej (pkt. 4 załącznika nr 1), a nie tereny usług (pkt. 2 załącznika nr 1). Są to dwa różne przeznaczenia.
Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zgodnie natomiast z § 7 pkt 7 ww. rozporządzenia, projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenie. Natomiast § 9 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Rozporządzenie przewiduje 28 przeznaczeń w 7 kategoriach (tereny zabudowy mieszkaniowej; tereny zabudowy usługowej; tereny użytkowane rolniczo; tereny zabudowy techniczno – produkcyjnej; tereny zieleni i wód; tereny komunikacji; tereny infrastruktury technicznej). Przeznaczenia te muszą wystarczyć dla wszelkiej różnorodności urbanistycznej, architektonicznej, przyrodniczej, krajobrazowej, kulturowej dla całego obszaru Rzeczypospolitej Polskiej. Uwzględniać także powinny uwarunkowania ekonomiczne, własnościowe i społeczne, ochronę zabytków itp. Oczywistym jest, że różnorodność ta jest niezwykle bogata i niepodobna byłoby ją uwzględnić w ustaleniach planów miejscowych, bez zastosowania normy o której mowa w § 9 ust. 4 rozporządzenia: "W zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych."
Jednakże zgodnie z jednolicie w zasadzie ukształtowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jak i przepisów wskazanego wyżej Rozporządzenia odnoszących się do sposobu zapisywania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego, prowadzi do wniosku, iż co prawda jest dopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne (por. wyroki NSA z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1962/11; z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2551/11, z dnia 10 maja 2017 r. II OSK 1649/16, z dnia 29 kwietnia 2020 r. II OSK 2209/19, z dnia 17 marca 2022 r. II OSK 818/21).
Zdaniem Sądu, przewidziana w § 40 zaskarżonej uchwały zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w układzie wolnostojącym oraz składy, bazy, magazyny pozostają ze sobą w rażącej sprzeczności, wykluczają się wzajemnie oraz stanowią niezwodny sposób na wygenerowanie w tym terenie konfliktów społecznych.
Obszar 2U1 bezpośrednio graniczy z działkami skarżących, zatem ustalenia dla tego obszaru wpływać będą bezpośrednio na wykonywanie przez nich prawa własności. Skarżący według ustaleń planu "na tyłach" nieruchomości mogą spodziewać się potencjalnych składów, baz i magazynów. Działki skarżących to działki wąskie, a skoro nie będzie przeszkód w wybudowaniu bazy, składu lub magazynu o rzucie budynku 10 000 mkw w odległości kilku metrów od granicy działki, to trudno uznać, że takie przeznaczenie terenu sąsiedniego nie narusza interesu prawnego skarżących, naruszając równocześnie ustalenia studium oraz zasady sporządzania planu miejscowego. Z wymienionych przyczyn orzeczono jak w sentencji na zas. art. 147 § 1 p.p.s.a.
Skarżący kwestionują całość zaskarżonej uchwały, choć obejmuje ona znaczny obszar – znaczną część wsi Cholerzyn. W oczywisty sposób całość ustaleń zaskarżonego planu miejscowego nie może dotyczyć interesu prawnego skarżących, a w każdym razie naruszeń takich Sąd nie dostrzega, nadto nie zostało to wykazane w skardze. Z tego względu w pkt. 2 wyroku na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę w zakresie w jakim wykracza poza interes prawny skarżących, albowiem Sąd nie stwierdził, aby wszystkie ustalenia planu, w szczególności inne niż te o których orzeczono w pkt. 1 wyroku, wpływały w niedozwolony sposób na sytuacją prawną skarżących. Pozostałe zarzuty skargi nie są uzasadnione, zaś wyjaśnienia organu zawarte w odpowiedzi na skargę są prawidłowe i znajdują uzasadnienie zarówno w aktach planistycznych, w obowiązujących przepisach jak i w treści planu miejscowego.
O kosztach orzeczono w pkt. 3 wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty dla P. G. w wysokości 797 zł składa się: kwota 300 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożone dokumenty pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827); podobnie jak chodzi o koszty na rzecz G. .. Natomiast dla K. L. i J. A. zasądzono koszty jak wyżej pomniejszone o kwotę 17 zł ( opłata skarbowa od pełnomocnictwa).