II SA/Ol 766/06

II SA/Ol 766/06 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2007-08-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Hanna Raszkowska /sprawozdawca/
Marzenna Glabas
Tadeusz Lipiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 11,  art. 12  ust. 1,  art. 15 ust.  1 i 2, art. 28  ust. 1,
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 99 poz 1079
Ustawa z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Marzenna Glabas Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy "[...]" oddala skargę.
Uzasadnienie
Uchwałą Nr "[...]" z dnia "[...]" r. Rada Miejska w B. na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) uchwaliła zmianę Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr "[...]" z dnia "[...]" r.
Wojewoda w złożonej na tę uchwałę skardze wniósł o stwierdzenie jej nieważności i wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu zarzucił, że przedmiotowa uchwała jest sprzeczna z prawem, gdyż wbrew art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uwzględnia warunków wynikających z występowania obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych. Takimi przepisami są art. 23 ustawy o ochronie przyrody oraz akty wykonawcze wydane na podstawie art. 23 ust. 2 tej ustawy. Wojewoda podał, że zaskarżona uchwała nie uwzględniła przepisu § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody Warmińsko – Mazurskiego nr 54 z dnia 10 listopada 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa warmińsko – mazurskiego (Dz. Urz. Woj. War. – Maz. Nr 175, poz. 1951 z późn. zm.) dotyczącego zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zapis o tej treści został wykreślony z dotychczas obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. Wojewoda zarzucił ponadto, że uchwalając przedmiotowe studium naruszono art. 11 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ze skarg kierowanych przez mieszkańców miasta i gminy B. do tego organu wynika bowiem, że o wyznaczonej godzinie w dniu, w którym zaplanowano dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie zmiany studium rozwiązaniami, nie było urzędników a budynek Urzędu Miasta i Gminy był zamknięty.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w B. wniosła o oddalenie skargi w całości. Przyznała, że wprawdzie wykreślono ze studium zapis o zakazie lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, lecz został on zastąpiony odesłaniem do obowiązujących przepisów regulujących kwestię obszarów chronionego krajobrazu. Powyższe wynikało z częstej zmiany przepisów w zakresie ochrony przyrody, zaś wprowadzony zapis pozwoli, w ocenie Rady, uniknąć konieczności ponownej zmiany studium w przypadku zmiany przepisów w tym zakresie. Zdaniem organu gminy wprowadzony zapis nie koliduje z postanowieniami rozporządzenia Wojewody Warmińsko – Mazurskiego nr 54 z dnia 10 listopada 2005 r. oraz z innymi przepisami regulującymi tę materię. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż nie zorganizowano dyskusji nad przyjętymi w projekcie zmiany studium rozwiązaniami, Rada Gminy wyjaśniła, że dyskusja taka została zaplanowana na sobotę 29 kwietnia 2006 r. o godz. 10 00 w siedzibie Urzędu Miejskiego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zakazuje przeprowadzenia dyskusji w dniu wolnym od pracy, lecz obliguje do jej zorganizowania w czasie wyłożenia projektu do publicznego wglądu. Obowiązek ten został spełniony, lecz nikt z mieszkańców nie pojawił się, co zostało stwierdzone protokołem z dyskusji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz rozstrzyga spory kompetencyjne i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W tym zakresie zaskarżona uchwała z dnia 25 lipca 2006 r. odpowiada prawu.
Zakres i procedura sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zostały szczegółowo określone przepisami art. art. 9-12 i 22 - 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233). Naruszenie zasad sporządzania studium lub istotne naruszenie jego trybu bądź właściwości organów w tym zakresie zagrożone jest stwierdzeniem nieważności uchwały w całości lub w części (art. 28 ust. 1 cyt. ustawy). Kontroli sądowej pod względem legalności podlega zatem zarówno treść uchwały przyjmującej studium, jak również załączniki do tej uchwały (tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag) oraz prawidłowość przeprowadzonej procedury planistycznej.
Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że uchwalając zaskarżone studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. Burmistrz B. nie naruszył powołanych wyżej przepisów.
Po podjęciu przez Radę Miejską w B. w dniu "[...]" r. uchwały Nr "[...]" o przystąpieniu do zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. Burmistrz B. ogłosił w prasie miejscowej "[...]" oraz przez obwieszczenie o podjęciu tej uchwały, informując jednocześnie o możliwości składania wniosków dotyczących zmiany studium w siedzibie Urzędu Miejskiego w B. w terminie do dnia 7 stycznia 2005 r. Pismem z dnia 6 grudnia 2004 r., znak: "[...]" , organ ten zawiadomił instytucje i organy właściwe do uzgodnienia i opiniowania projektu studium o podjęciu uchwały Nr "[...]" o przystąpieniu do sporządzania studium. Burmistrz B. rozpatrzył zgłoszone do projektu zmian studium wnioski i postanowieniem z dnia "[...]" r., znak: "[...]", przekazał je zespołowi projektowemu do realizacji wraz z uwagami zawartymi w wykazie wniosków. Projekt ustaleń zmiany studium został przesłany przy piśmie z dnia 10 stycznia 2006 r., znak: "[...]", odpowiednio do zaopiniowania i uzgodnienia jednostkom i organom wymienionym w punktach 5, 6, 7, i 8 art. 11 powołanej wyżej ustawy.
W tym miejscu zauważyć należy, że z chronologicznej sekwencji czynności podejmowanych w toku prac nad projektem studium przewidzianych w art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że w efekcie uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień pierwotny projekt studium podlega zmianom. Ustawa nie przewiduje jednak obowiązku ani też możliwości powtórnego przedstawienia do zaopiniowania i uzgodnienia projektu studium, bez względu na zakres dokonywanych w nim zmian. Zmiany projektu dokonywane są także po zgłoszeniu uwag w trybie art. 11 pkt 11 powołanej wyżej ustawy, jeżeli organ sporządzający projekt je uwzględni, zaś lista nieuwzględnionych uwag zostaje przedstawiona radzie gminy.
Po wprowadzeniu zgodnie z art. 11 pkt 9 wskazanej wyżej ustawy, zmian wynikających z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień, m. in. zgłoszonych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w O. i Starostę O., Burmistrz B. ogłosił w prasie "[...]" oraz poprzez obwieszczenie o wyłożeniu projektu zmiany studium do publicznego wglądu w dniach od dnia 6 kwietnia 2006 r. do dnia 8 maja 2006 r. i jednocześnie zakreślił termin do dnia 29 maja 2006 r., w którym osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogły wnosić uwagi dotyczące projektu studium, z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 11 pkt 10 i 11 powołanej wyżej ustawy. Z treści tego ogłoszenia wynika ponadto, że w dniu 29 maja 2006 r. o godzinie 1000 przewidziano przeprowadzenie w siedzibie Urzędu Miejskiego dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie zmian studium rozwiązaniami. W dokumentacji planistycznej prac projektowych zmiany studium znajduje się protokół z przeprowadzenia dyskusji publicznej nad przyjętymi rozwiązaniami w projekcie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. sporządzony w dniu 29 kwietnia 2006 r. w Urzędzie Miejskim w B. Z jego treści i załączonej notatki służbowej z tego dnia wynika, że dyskusji nie przeprowadzono, gdyż poza pracownikami Urzędu nie stawił się nikt.
Wojewoda zarzucił w skardze, że dyskusja, o której mowa w 11 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie odbyła się, czego miała dowodzić skarga A. i R. T. Podali oni w piśmie z dnia 17 sierpnia 2006 r. kierowanym do Wojewody, że w ustalonym terminie, który przypadał na dzień wolny od pracy, przybyli mieszkańcy nie zastali pracowników Urzędu Miasta w B. Wskazali ponadto na brak w dokumentacji planistycznej studium protokołu z dyskusji.
Odnosząc się do powyższego zarzutu należy podnieść, że ustawodawca nie określił bliżej zasad przeprowadzenia dyskusji publicznej nad projektem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Z literalnego brzmienia art. 11 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że dyskusję organizuje wójt (burmistrz, prezydent), odbywa się ona w czasie wyłożenia projektu do publicznego wglądu, przedmiotem dyskusji są rozwiązania przyjęte w projekcie studium oraz brak jest ograniczeń podmiotowych do udziału w dyskusji. Burmistrz B., w ocenie Sądu, nie naruszył tak określonych ustawowych wymogów zorganizowania dyskusji publicznej. Wyznaczenie daty tej dyskusji na dzień wolny od pracy (sobotę) uzasadnione było, jak wyjaśniła Rada Miejska w B. w odpowiedzi na skargę, znikomym zainteresowaniem mieszkańców uczestnictwem w publicznych dyskusjach organizowanych przy innych opracowaniach, których termin wyznaczano w dniach powszednich. Ustalony na sobotę - 29 kwietnia 2006 r. termin miał ułatwić uczestnictwo w dyskusji pracującym mieszkańcom gminy. Mimo powyższego nie było osób zainteresowanych udziałem w dyskusji, co stwierdzone zostało protokołem z dnia 29 kwietnia 2006 r. z przeprowadzenia dyskusji publicznej nad przyjętymi rozwiązaniami w projekcie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. Dodać też należy, że nie ma w aktach sprawy żadnego dowodu, który potwierdziłby zarzuty A. i R. T. W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucać, że przy opracowywaniu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. Burmistrz B. nie zorganizował obligatoryjnej dyskusji nad przyjętymi w projekcie zmian rozwiązaniami.
W ocenie Sądu organ ten nie naruszył trybu sporządzania studium przewidzianego w art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a dokumentacja prac planistycznych odpowiada regulacji § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Zakres merytoryczny zaskarżonego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. spełnia zaś wymogi przewidziane w art. 10 ust. 1 i 2 i art. 72 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) oraz w przepisach § § 4, 5 i 6 powołanego wyżej rozporządzenia. W zaskarżonej uchwale uwzględniono bowiem uwarunkowania faktyczne i prawne aktualne na dzień sporządzania studium oraz zawarto ustalenia koncepcyjne w postaci kierunków polityki zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. i ustalenia wiążące przy planowaniu miejscowym, zapewniając przy tym warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalnej gospodarki zasobami środowiska.
Należy zaznaczyć, że kontrola pod względem zgodności z prawem musi się ograniczać do sprawdzenia, czy studium nie narusza prawa obowiązującego. Szeroka ocena, pod kątem wypełnienia wszystkich zadań stawianych studium w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może prowadzić do zbyt daleko idącej ingerencji w postaci merytorycznej oceny studium.
Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, iż przedmiotowe studium nie uwzględnia uwarunkowań wynikających z występowania obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych.
Bezsporne jest, że podczas prac nad zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. usunięto z pierwotnego tekstu studium zapisy o zakazie lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i inny zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jednakże nie można twierdzić, że działaniem tym Rada Gminy B. naruszyła obowiązujące przepisy prawa.
Jak wynika z tekstu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. w akcie tym w rozdziale II.1.7 "Funkcje rekreacyjno – letniskowe" wykreślono zapis przewidujący zakaz wznoszenia zabudowy rekreacyjno – letniskowej, w tym również zakaz lokalizacji tzw. "małej architektury", z wyjątkiem realizacji urządzeń służących sportom i rekreacji wodnej, w strefie co najmniej 100 m od brzegów jeziora. W rozdziale III.2 "Lokalne wartości zasobów środowiska przyrodniczego – struktura ekologiczna gminy B." usunięto zapis przewidujący możliwość lokalizowania w obrębie węzłów obiektów o charakterze rekreacyjno –wypoczynkowym przy uwzględnieniu obowiązującego zakazu zabudowy pasie do 100 m od brzegów jezior oraz po 50 m od brzegów rzek, zaś w rozdziale III.3.2 "Ochrona wód powierzchniowych i podziemnych" wykreślono, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjmuje jako prawidłowe ustanowienie stref bezpośredniej ochrony jezior w pasach szerokości 100 m od ich brzegów oraz cieków w pasach szerokości po 50 m od ich brzegów zgodnie z Rozporządzeniem Nr 53 Wojewody Olsztyńskiego z dnia 16 czerwca 1998 r. w sprawie systemu obszarów chronionych w województwie olsztyńskim, wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu oraz zasad gospodarowania na tych terenach (Dz. Urzęd. Woj. Olszt. Nr 13, poz. 186). Należy jednakże zauważyć, że usuwając powyższe zdania organ gminy nie zezwolił na zabudowę w pasie 100 m od brzegów jezior oraz po 50 m od brzegów rzek. W obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. kwestionowane ograniczenie zabudowy określono bowiem albo poprzez wskazanie, że lokalizację nowej zabudowy należy ustalić w odległości zapewniającej maksymalną ochronę wartości przyrodniczych i krajobrazowych jezior, z zaleceniem, aby w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego ustalić pasy przybrzeżne wolne od jakiejkolwiek zabudowy, w tym lokalizacji małej architektury oraz grodzenia (rozdział II. 1.7), bądź też poprzez odesłanie do obowiązujących przepisów odrębnych (rozdziały III.2 i III.3.2). Brak zatem wyartykułowanego wprost zakazu zabudowy w obszarze ochronnym wód nie stanowi naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.
Ponadto należy zauważyć, że ustawodawca ustanowił dwa akty planowania lokalnego w gminie: studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, lecz przeznaczonym do użytku wewnętrznego gminy opracowaniem, które zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego oraz określa politykę przestrzenną gminy i lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Wyniki tego opracowania i płynące z nich wnioski kształtują politykę przestrzenną gminy, ale moc obowiązującą mogą znaleźć tylko w planach miejscowych, regulujących przeznaczenie terenów oraz sposoby ich zagospodarowania i zabudowy. Realizacja ustaleń studium następuje bowiem poprzez uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jako aktów prawa miejscowego, których ustalenia muszą być zgodne z ustaleniami studium. Tak ukształtowane formy regulacji zagospodarowania przestrzennego powodują, że gmina nie ma możliwości określenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego spraw ani stosowania środków zastrzeżonych dla planu miejscowego. Studium nie może ingerować w zakres przedmiotowy planu miejscowego i określać, np. przeznaczenia terenów czy szczegółowych warunków zagospodarowania terenów w stopniu zastrzeżonym w art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba również zaznaczyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 cytowanej ustawy plan miejscowy musi być sporządzony zgodnie nie tylko z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, ale również z przepisami odrębnymi odnoszącymi się do obszaru objętego planem miejscowym. Przepisy te są zawarte m. in. w ustawie z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 z późn. zm.), ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) czy też w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. -Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 z późn. zm.).
Należy też wskazać, że w zaskarżonym studium utrzymano na terenach objętych ochroną przyrody (m. in. rezerwaty przyrody, użytki ekologiczne, obszary chronionego krajobrazu) zasady gospodarowania określone w aktach, na podstawie których obiekty te zostały utworzone, a w przypadku rezerwatów przyrody dodatkowo w planach ochrony rezerwatów oraz przewidziano, że zagospodarowanie kubaturowe powinno sięgać odpowiedniej odległości od brzegów jeziora wynikającej przede wszystkim z ekofizjograficznego rozpoznania terenu. Wobec powyższego przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wszelkie ograniczenia zabudowy przewidziane w aktach ustanawiających obiekty chronionej przygody muszą być uwzględniane (co wynika również z art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), podobnie jak opracowania ekofizjograficznego sporządzonego dla określonego terenu z zachowaniem wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1298). Uchwalając przedmiotowe studium Rada Miejska w B., wbrew zarzutom A. i R. T. podniesionym w piśmie z dnia 17 sierpnia 2006 r., określiła w rozdziale III.3.1 "Ochrona powierzchni ziemi" oraz na rysunku studium złoża kopalin, które można eksploatować oraz te, których eksploatacja jest wykluczona. Zastrzeżono także, że złoża torfu w obrębie użytków ekologicznych i zespołów przyrodniczo - krajobrazowych nie powinny być eksploatowane. Brak jest również podstaw do kwestionowania zgodności części tekstowej i graficznej studium, gdyż planowane tereny zabudowy mieszkaniowej i rekreacyjnej nie pokrywają się z obszarem ochronnym jeziora R., na co prawidłowo wykazał Burmistrz B. rozstrzygając o sposobie rozpatrzenia uwag dotyczących projektu zmian przedmiotowego studium. Pozostałe zarzuty zawarte we wskazanym wyżej piśmie pozostają bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B.
Podkreślić też należy, że w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, tj. "[...]" r., rozporządzenie Nr 54 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 10 listopada 2005 r. już nie obowiązywało, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 4 lipca 2006 r., sygn. akt "[...]", stwierdził nieważność tego rozporządzenia. Wprawdzie w tej dacie wyrok nie był prawomocny, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt "[...]", oddalił skargę kasacyjną.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).