II SA/Kr 1158/24

II SA/Kr 1158/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-11-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Paweł Darmoń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono sprzeciwy
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151 a  par 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2024 r. sprzeciwów K. K., P. K. i A. K., od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 29 lipca 2024 r., znak WI-I.7840.11.45.2023.SM w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę – po wznowieniu postępowania sprzeciwy oddala.
Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 29 lipca 2024 r. znak sprawy: WI-I.7840.11.45.2023.SM na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 tekst jednolity) - zwanej dalej k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U.2024.725 tekst jednolity), po rozpatrzeniu odwołania W. A. Sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w K., od decyzji Starosty Wielickiego nr 1162.2023 z dnia 26 lipca 2023 r., znak: AB.6740.5.3.2023.W, odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Wielickiego nr 1007.2022 z dnia 19 maja 2022 r., znak: AB.6740.1809.2021.W, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę "budynku biurowo-administracyjno-magazynowo-wystawienniczego z lokalami mieszkalnymi dla obsługi i dozoru budynku oraz budowę zbiornika szczelnego na wodę deszczową, zbiornika szczelnego na nieczystości ciekłe na dz. nr [...], obr[...] jedn. ewid. W. wraz z instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan. C.O. wentylacji, elektrycznymi), wraz z towarzyszącymi elementami zagospodarowania terenu, miejscami postojowymi, obsługą komunikacyjną, murami oporowymi oraz infrastrukturą techniczną przy ul. K. w W.", wydanej dla K. K. oraz P. K., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.
Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Starosta Wielicki decyzją nr 1007.2022 z dnia 19 maja 2022 r., znak: AB.6740.1809.2021 .W- dalej PNB, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił ww. Inwestorom pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu 17 czerwca 2022 r. Kolejno, w dniu 30 marca 2023 r., do organu l instancji wpłynął wniosek W. Sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w K., o wznowienie postępowania w sprawie wydanej decyzji PNB oraz o jej uchylenie i orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla opisanego zamierzenia budowlanego, szeroko uzasadniając swój wniosek.
Po przeanalizowaniu powyższego żądania, Starosta Wielicki działając na podstawie art. 150 § 1,art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, art. 123 k.p.a. w dniu 31 maja 2023 r. wydał postanowienie znak: AB.6740.5.3.2023.W, o wznowieniu postępowania.
Następnie w dniu 26 lipca 2023 r. wydał decyzję nr 1162.2023 znak: AB.6740.5.3.2023.W, o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Wielickiego nr 1007.2022 z dnia 19 maja 2022 r., znak: AB.6740.1809.2021 .W, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę "budynku biurowo-administracyjno-magazynowo-wystawienniczego z lokalami mieszkalnymi dla obsługi i dozoru budynku oraz budowę zbiornika szczelnego na wodę deszczową, zbiornika szczelnego na nieczystości ciekłe na dz. nr [...], obr[...] jedn. ewid. W. wraz z instalacjami wewnętrznymi (wód.-kań. C.O. wentylacji, elektrycznymi), wraz z towarzyszącymi elementami zagospodarowania terenu, miejscami postojowymi, obsługą komunikacyjną, murami oporowymi oraz infrastrukturą techniczną przy ul. K. w W.", wydanej dla K. K. oraz P. K..
Odwołanie wniosła spółka W. Sp. z o.o. Sp. jawna z siedzibą w K.. W jego treści zarzucono naruszenie prawa procesowego tj.:
- art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez bezzasadnie stwierdzenie, że Wnioskodawcy
tj. Spółce W. Sp. z o.o., Sp. jawna z siedzibą w K. nie przysługuje
status strony postępowania zakończonego opisaną decyzją z dnia 19 maja 2022 r.,
- art. 150 k.p.a. - poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania co do
przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy, a zatem merytorycznego
zbadania możliwości wydania ponownie rozstrzygnięcia objętego wznowieniowym
postępowaniem,
- art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez bezzasadne stwierdzenie, że objęta
wznowionym postępowaniem decyzja z dnia 19 maja 2022 r. nie jest dotknięta
kwalifikowaną wadą prawną skutkującą jej uchyleniem we wznowionym
postępowaniu,
- art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez bezzasadne niezastosowanie powyższego i w konsekwencji brak wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji Starosty Wielickiego z dnia 19 maja 2022 r., znak: AB.6740.1809.2021 .W. Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo
budowlane - dalej Pr. Bud. - poprzez bezzasadne stwierdzenie, że stanowiąca
własność wnioskodawcy, tj. W. Sp. z o.o., Sp. jawna z siedzibą w K., nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, co powoduje, że wnioskodawcy nie przysługuje status strony postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 19 maja 2022 r.,
- art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. w związku z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...), dalej u.p.z.p. - poprzez
pozostawienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 19 maja 2022 r., pomimo że przedmiotowe zamierzenie budowlane utraciło dostęp do drogi publicznej, co w konsekwencji spowodowało niewykonalność pozwolenia na budowę z dnia 19 maja 2022 r.", szeroko uzasadniając swoje stanowisko.
Po rozpatrzeniu odwołania i przeanalizowaniu całości akt sprawy, organ odwoławczy stwierdził że zaskarżona decyzja wydana została w trybie postępowania wznowieniowego, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej, wydanej w zwykłym trybie postępowania administracyjnego.
Jak wynika z akt sprawy termin złożenia wniosku został zachowany. Wnioskodawca tj. W. Sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w K., o ostatecznej ww. decyzji PNB dowiedziała się w dniu 1 marca 2023 r., analizując informacje z Internetu, następnie w tym samym dniu B. S., który według przesłanego za pismem z dnia 15 czerwca 2024 r. "Oświadczenia" z dnia 14 czerwca 2024 r., jest menadżerem projektu planowanego przez spółkę W. Sp. z o.o., Sp. j. na działce nr [...], do Starostwa Powiatowego w W., złożył wniosek o udzielenie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej dotyczący przedmiotowej decyzji PNB. Po otrzymaniu odpowiedzi na ww. wniosek w dniu 30 marca 2023 r. został złożony do organu l instancji wniosek o wznowienie postępowania. Zatem należy stwierdzić, że Starosta Wielicki prawidłowo zbadał zachowanie miesięcznego terminu.
Następnie po wydaniu w tym przedmiocie postanowienia z dnia 31 maja 2023 r. znak: AB.6740.5.3.2023.W o wznowieniu (drugi etap postępowania wznowieniowego) badana jest kwestia, czy podmiot żądający wznowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 kpa posiada przymiot strony postępowania.
Zdaniem Organu niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich czy też od naruszenia ich interesu prawnego. Sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W opinii tut. Organu stroną niniejszego postępowania powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, ale też takie, na których nieruchomości planowane roboty budowlane mogą potencjalnie oddziaływać.
Przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku biurowo-administracyjno-magazynowo-wystawienniczego z lokalami mieszkalnymi dla obsługi i dozoru budynku oraz budowę zbiornika szczelnego na wodę deszczową, zbiornika szczelnego na nieczystości ciekłe na dz. nr [...], obr. [...] jedn. ewid. W. wraz z instalacjami wewnętrznymi (wód.-kań. C.O. wentylacji, elektrycznymi), wraz z towarzyszącymi elementami zagospodarowania terenu, miejscami postojowymi, obsługą komunikacyjną, murami oporowymi oraz infrastrukturą techniczną przy ul.. w W..
W terenie w którym położona jest działka inwestycyjna nr [...] oraz działka Skarżącej spółki nr [...] obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. obszar "A", zatwierdzonego uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010 r. (Dz. U. Woj. Małop. z 2010 r. Nr 662, poz. 5505), zmienionego uchwałą Nr VI/74/2011 z dnia 26 maja 2011 r. (Dz. U. Woj. Małop. z 2011 r. Nr 327, poz.2707), następnie zmienionego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (dalej WSA w Krakowie) z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 817/11, oraz wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1488/12, kolejno zmienionego uchwałą NrXXVI/366/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. (Dz. U. Woj. Małop. z 2013 r. poz. 1), i następnie zmienionego uchwałą NrXXXIII/434/2013 z dnia 25 czerwca 2013r. (Dz.U. Woj. Małop. z 2013 r. poz. 4428), oraz kolejną zmianą zatwierdzoną uchwałą Nr XLV/600/2014 z dnia 30 czerwca 2014r. (Dz. U. woj. Małop. z 2014 r., poz. 4033), zmienionego uchwałą Nr W48/2015 z dnia 30 marca 2015 r. (Dz. U. Woj. Małop. z 2015 r. poz. 2099), ponownie zmienionego uchwałą Nr X/112/2015 z dnia 29 września 2015 r. (Dz. U. Woj. Małop. Z 2015 r. poz. 5984), następnie zmienionego uchwałą Nr Xll/167/2015 z dnia 26 listopada 2015 r. (Dz. U. Woj. Małop. z 2015 r. poz. 8091), oraz uchwałą NR XLII/499/2017 z dnia 14 listopada 2017r. (Dz. U. Woj. Małop. z 2017 r. poz. 7774) - dalej MPZP ze zmianami, w obszarze oznaczonym symbolem 50U – tereny zabudowy usługowej.
Zgodnie z ustaleniami § 31 ust 2 MPZP ze zmianami, podstawowym przeznaczeniem terenów U jest: zabudowa usługowa z zakresu m.in.:
1) handlu detalicznego i hurtowego (w tym składy i magazyny), hotelarstwa, gastronomii, obiektów administracyjnych i biurowych, konferencyjnych i wystawienniczych, rzemiosła usługowego, turystyki i rekreacji itp.;
2) w terenach 12U, 20U, 27U, 35U, 48U, 50U, 52U, 55U, (stwierdzono nieważność) STU, 72U.74U, 75U obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2.
Przedmiot inwestycji mieści się w zabudowie podstawowej wskazanej dla terenu oznaczonego symbolem 50U (§ 31 ust 2 MPZP ze zmianami), wysokość projektowanego budynku wynosi 20 m i jest maksymalną dopuszczalną wysokością określoną w § 31 ust. 4 pkt 7b MPZP ze zmianami, natomiast wskaźniki terenu biologicznie czynnego zostały ustalone na poziomie 20,45 %, przy dopuszczalnym nie mniejszym niż 20 % (§ 31 ust. 4 pkt 5 MPZP ze zmianami), a teren zabudowy i powierzchni utwardzonych wyniesie 79,55 %, przy dopuszczalnym 80 % (§ 31 ust. 4 pkt 4 MPZP ze zmianami).
Podkreślono, że działka Spółki nr [...] położona jest w tym samym terenie, co działka inwestycyjna nr [...] tj. 50U, w związku z tym podlega tym samym warunkom zabudowy i zagospodarowania.
Z planu sytuacyjnego znajdującego się w projekcie budowlanym na stronie 40 wynika, że przedmiotowa działa inwestycyjna nr [...] bezpośrednio sąsiaduje z działką Skarżącej spółki nr [...] od strony północno-zachodniej. Z opracowania tego odczytano, iż projektowany budynek biurowo-administracyjno-magazynowo-wystawienniczy z lokalami mieszkalnymi dla obsługi i dozoru budynku zostanie usytuowany w odległości 14,5 m od granicy z działką [...].
Zatem spełnia wymagania określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. "w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie" (Dz.U.2022.1225 tekst jednolity ze zm.) - dalej WT lub "warunki techniczne", tj.: "Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż:
1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej
granicy;
2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej
granicy".
Niemniej jednak wpływ na zabudowę działki Skarżącej spółki należy ocenić biorąc pod uwagę dyspozycję § 13 i § 60 WT tj. przepisów dotyczących przesłaniania i nasłoneczniania.
Organ wyjaśnił, że powyższe przepisy dotyczą istniejącej zabudowy, a nie terenu działek i ich ewentualnej przyszłej zabudowy, niemniej jednak zauważono, że na działkach nr [...] i [...] znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne, zatem w projekcie budowlanym powinna znaleźć się analiza wykonana na podstawie powyżej wskazanych przepisów "warunków technicznych" ze względu również na te budynki. W przedmiotowym projekcie budowlanym, jak też w aktach organu l instancji takiej analizy nie ma. Z tych względów zarówno Starosta Wielicki pismem z dnia 19 kwietnia 2023 r., znak: AB.6740.5.3.2023.W, jak również Wojewoda Małopolski pismem z dnia 10 czerwca 2024 r. wezwał Inwestora do przedłożenia analizy nasłonecznienia, w formie opisowej i graficznej, obejmującej dni równonocy wiosennej przypadającej na 20 marca i jesiennej przypadającej na 21 września, sporządzonej w oparciu o obowiązujący § 60 WT, w brzmieniu:
"1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8°°-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7°°-1700.
2. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione
przynajmniej dla jednego pokoju.
3. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza
się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1. do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia".
W przesłanych przez Inwestorów pismach stanowiących odpowiedź na ww. wezwania, które w swojej treści są tożsame, do organu l instancji w dniu 24 maja 2023 r., a do organu odwoławczego w dniach 26 czerwca 2024 r. (poprzez ePUAP) i 27 czerwca 2024 r. (wpływ do MUW w formie papierowej), znajduje się "Oświadczenie" autora projektu R. S., który wskazuje cyt: "Na etapie sporządzania projektu budowlanego w oparciu o ustawę Prawo budowlane, a w szczególności art. 3 pkt 20 mówiący o konieczności wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, właściwie określono i ograniczono strefę oddziaływania obiektu do działki inwestycji tj. dz. nr [...] jedn. ewid W.. Biorąc pod uwagę przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności § 13. 1. (Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń) Rozdział 2 Oświetlenie i nasłonecznienie § 57. 1. ( Pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy) oraz § 60.1. Warunków technicznych budynków, na podstawie których wyznacza się tzw " linijkę Słońca", przeprowadzenie analizy przesłaniania oraz zacieniania dla niezabudowanej żadnymi obiektami oraz pomieszczeniami działki nr [...] w miejscowości W., staje się bezprzedmiotowe. Przytoczone akty prawne w szczególności § 60. Rozporządzenia warunków technicznych budynków odnoszą się do pomieszczeń w budynkach istniejących, a nie domniemanych zabudowań na działkach sąsiednich. Działka nr [...] jest wolna od zabudowań, a do dnia dzisiejszego nie toczy się żadne postępowanie administracyjne o wydanie pozwolenia na budowę dla zabudowy na działkach sąsiednich, wg którego byłoby możliwe określenie planowanej zabudowy względem której analiza nasłonecznienia byłaby możliwa i zasadna.
Istotnym w sprawie jest również, że przytoczony pogląd Wojewody Małopolskiego utrwalony w decyzji z dnia 12 grudnia 2022r. znak WI-I.7840.4.27.2022.AN został utrzymany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2023r. sygn. akt II SA/Kr 136/23 Sąd oddalił skargę na ww. decyzję stwierdzając: wszystkie zarzuty przedstawione we wniosku są nieistotne i nie pozwalają na udział w prowadzonym postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę.
W szczególności nie ma racji skarżący, iż sąsiednia niezabudowana nieruchomość będzie pod oddziaływaniem obiektu. Słuszne poglądy Wojewody Małopolskiego i utrzymujące w mocy stanowiska sądu administracyjnego w tym zakresie nie pozostawia, żadnych wątpliwości, iż "odnosząc się do zarzutów w kwestii uniemożliwienia lokalizacji budynku mieszkalnego na działce nr [...] poprzez ograniczenia dostępu do światła dziennego" wyjaśnia się, że jeśli chodzi o przepisy dotyczące przesłaniania , czy zacieniania, to mogą być one naruszone jedynie w przypadku istnienia obiektu budowlanego na sąsiedniej działce, a nie w przypadku działki niezabudowanej, która zabudowana dopiero może być w przyszłości. Brak tutaj podstaw prawnych, aby uzależniać parametry i usytuowanie budynku, którego dotyczy kontrolowane postępowanie administracyjne, od przyszłej inwestycji na sąsiedniej niezabudowanej działce, bez odniesienia do wskazania, jakie konkretnie przepisy zostały naruszone. Nie zachodzi zatem obowiązek objęcia działki nr [...] w W. strefą oddziaływania obiektu, i tym samym podtrzymuję decyzję jako autor projektu, iż wyznaczanie "linijki słońca" jest bezprzedmiotowe".
Tym samym stwierdzono, że ocena oddziaływania przedmiotowej inwestycji nastąpi tylko i wyłącznie na podstawie przedstawionego projektu zagospodarowania terenu. Nadmieniono, że przytoczony w ww. "Oświadczeniu" fragment decyzji Wojewody Małopolskiego dotyczył odmiennego stanu prawnego i faktycznego w postępowaniu odwoławczym, zatem nie można go odnosić do rozpatrywanej sprawy w postępowaniu wznowieniowym.
W niniejszym przypadku wysokość projektowanego na działce nr [...] budynku wynosi 20 m, odległość od działki Skarżącej spółki nr [...] wynosi 14,5 m, zatem należy przyjąć, że cień projektowanego budynku będzie padał na działkę nr [...] na głębokość minimum 5,5 m, zatem zgodnie z przepisami warunków technicznych ograniczy jej zabudowę w pasie powyżej 4 m od granicy. Wskazano, że długość elewacji od strony ww. działki nr [...] wynosi 46,6 m. Tym samym działka skarżącej spółki znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji.
Kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy były dwie sporne kwestie dotyczące wykładni art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. oraz art. 28 K.p.a. Po pierwsze, zdaniem organu II instancji posiadanie przymiotu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie jest uzależnione od naruszenia przez projektowany obiekt budowlany przepisów odrębnych, natomiast według skarżącej i organu l instancji brak ponadnormatywnego oddziaływania na działki należące do wnioskodawcy skutkuje brakiem jego interesu prawnego w postępowaniu.
Po drugie, zdaniem organu odwoławczego badając interes prawny nie należy poprzestać na stwierdzeniu, że inwestycja nie ogranicza ponad miarę nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych istniejącego budynku, a uwzględnić, że inwestycja potencjalnie wpływa na kształt ewentualnej (innej) zabudowy na działce wnioskodawcy (cień wchodzi "głębiej" niż 4 m na działkę sąsiadującą z terenem inwestycji), zatem przy ewentualnym rozplanowywaniu potencjalnej zabudowy, w tym projektowania otworów okienny w pokojach na pobyt ludzi, należy wziąć te okoliczność pod uwagę.
Według natomiast skarżącej kwestia zacieniania powinna być oceniona w ramach
badania wpływu planowanej inwestycji na teren sąsiedniej nieruchomości pod kątem możliwego jego zagospodarowania tylko co do istniejącej, a nie hipotetycznej zabudowy.
Jak jasno wynika z powyższego, posiadanie przymiotu strony postępowania nie wynika z przekroczenia norm przewidzianych przepisami Prawa budowlanego i praw z nim powiązanych, ale w samej możliwość wystąpienia ograniczenia w zabudowie nieruchomości sąsiedniej, które powoduje posiadanie interesu prawnego właściciela tej nieruchomości do bycia stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę na działce sąsiedniej.
Jak stwierdzono, stanowisko przyjęte przez Wojewodę Małopolskiego jest spójne i ugruntowane przez orzecznictwo sądowo-administracyjne.
Odnosząc się do zapisów § 13 WT tj.: "Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:
1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej,
z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna
pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego
budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:
a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,
b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m;
2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60",
stwierdzenia wymaga, że biorąc pod uwagę wysokość projektowanego budynku
tj. 20 m oraz jego odległość od granicy z działką skarżącej nr [...] która wynosi
14,5 m, ze względu na nieprzedłożenie przez projektanta analizy również w tym
zakresie, nie można jednoznacznie określić czy projektowana inwestycja nie
wprowadzi ograniczeń w zakresie przesłaniania zgodnie z ww. przepisem "warunków
technicznych" dla przyszłej zabudowy.
Ww. okoliczności skutkują uznaniem, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Starosta Wielicki wadliwie uznał, że Spółce W. A. Sp. z o.o. Sp. jawna w K. nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wydanym pozwoleniem na budowę. Powyższe uchybienie skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania organowi l instancji. Podkreślono, że nie można utożsamiać kwestii naruszenia przepisów techniczno-budowlanych z przyznaniem lub odmową przyznania stronie tego statusu. Gdyby przepisy techniczno-budowlane zostały naruszone (nie zostały spełnione) w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, to w ogóle nie mogłaby zostać wydana pozytywna decyzja o pozwoleniu na budowę. Również sam fakt uznania właściciela nieruchomości sąsiedniej za stronę postępowania nie wpływa na ocenę tego, czy pozwolenie na budowę może czy nie może (lub mogło) być udzielone. Pozwolenie na budowę udzielane jest wówczas, gdy spełnione są wszystkie wymagania wynikające z obowiązujących przepisów, a nie wówczas gdy na inwestycję zgodzą się sąsiedzi znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu.
Niemniej mają oni prawo w postępowaniu administracyjnym uczestniczyć, po to właśnie, aby brać udział w wyjaśnieniu, czy konkretne zamierzenie budowlane zostało zaprojektowane w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych.
Podkreślono, że o przymiocie strony nie decyduje fakt, ponadnormatywnego oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości, ale sam fakt oddziaływania, nawet takiego zgodnego z przepisami.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzono, iż przedsięwzięcie, z uwagi na lokalizację budynku biurowo- administracyjno-magazynowo-wystawienniczego z lokalami mieszkalnymi dla obsługi i dozoru budynku i projektowany sposób zagospodarowania terenu, może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, w tym skarżącej spółki, choćby w zakresie sposobu ich zabudowy w przyszłości.
Już sama ta okoliczność jest wystarczająca do przyjęcia, że skarżącej przysługuje przymiot strony, a jeśli tak to niewątpliwie ziściła się podstawa wznowienia postępowania w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe Starosta Wielicki przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien przejść do kolejnego etapu postępowania wznowieniowego. którego przedmiotem, będzie zbadanie, czy występują okoliczności uzasadniające niemożność uchylenia decyzji (art. 146. art. 151 § 2 k.p.a.). Wnioskujący o wznowienie postępowania jako podstawę swojego działania wskazali naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zatem organ l instancji powinien przeprowadzić postępowanie w zakresie treści art. 146 k.p.a., i od wyników tego etapu postępowania wydać decyzję w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 czy na podstawie art. 151 § 2 k.p.a.
W odwołaniu Skarżąca spółka podniosła również zarzut braku dostępu do drogi publicznej dla projektowanego budynku biurowo- administracyjno-magazynowo-wystawienniczego z lokalami mieszkalnymi dla obsługi i dozoru budynku, i podkreśliła, że wnioskodawca będący właścicielem działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) będącej nieruchomością służebną względem działki nr [...] został bezpodstawnie pominięty przez Organ jako strona postępowania. Krąg stron ustalony został w związku z tym nieprawidłowo, naruszając art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego"
Organ dokonał analizy zapisów ujętych w dziale III ksiąg wieczystych zarówno dla działki inwestycyjnej nr [...], jak również dla działki skarżącej nr [...] w kontekście ustanowienia służebności, jak również informacji zawartych w aktach organu l instancji oraz projekcie budowlanym. Według oceny organu wojewódzkiego kwestia powyższa nie została w pełni wyjaśniona. Nadmieniono, że zgodnie ze spisem treści zamieszczonym w projekcie budowlanym (strona bez numeru), na str. 16 ww. projektu powinna znajdować się "Informacja o dostępie do dróg publicznych", jednak karta ta jest pusta, jedynie opieczętowana pieczęcią Starostwa Powiatowego w W.. Natomiast w aktach organu l instancji znak: AB.6740.1809.2021.W (brak numeracji stron), znajduje się pismo Gminnego Zarządu Dróg z dnia 11 maja 2022 r., znak: GZD.4410.1.238.2022 informujące , że cyt.: "(...) istnieje możliwość dostępu ww. działki (tj. [...] - dop. własny) do drogi publicznej dz. nr [...] przez działki nr [...] i [...] na których została ustanowiona służebność gruntowa na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...]". W związku z powyższym oraz stawianymi przez Skarżąca zarzutami, w ocenie organu odwoławczego, Starosta Wielicki w ponownie prowadzonym postępowaniu dokonując oceny czy w wyniku postępowania wznowieniowego zapadła by taka sama decyzja (art. 146 § 2 k.p.a.), ponownie przeprowadzi ocenę dostępu działki inwestycyjnej do drogi publicznej zgodnie z przepisami "warunków technicznych" (§ 14).
Podkreślono, że uprawnienia właścicieli działki (obciążonej służebnością) zapewniającej dostęp do drogi publicznej doznają określonego ograniczenia w związku z realizacją, istnieniem i użytkowaniem projektowanego obiektu budowlanego, który ma zostać zlokalizowany na działce, która zostaje połączona z drogą publiczną przez będącą przedmiotem wieczystej dzierżawy Skarżącej spółki działkę nr [...]. Ograniczenia te polegają na konieczności znoszenia i tolerowania określonych czynności, działań lub prac związanych choćby z pracami budowlanymi prowadzonymi przez inwestora, w tym do przejazdów ciężkiego sprzętu budowlanego lub transportowego, niszczenia lub uszkodzenia nawierzchni drogowej, obniżenia poziomu gruntu, możliwości naruszenia stosunków wodnych. Tym samym i w tym kontekście uznano, że spółka W. Sp. z o.o., Sp. jawna powinna posiadać status strony postępowania o wydanie decyzji PNB.
W związku z powyższym, jedynymi ograniczeniami w potencjalnej zabudowie nieruchomości, której właścicielem jest wnioskodawca będzie zacienienie działki nr [...] w części północno-zachodniej w odległości minimum 4 m od jej granicy z działką inwestycyjną nr [...] oraz ustanowiona służebność gruntowa.
Zdaniem organ odwoławczego w sytuacji, gdy strona nie brała udziału w dotychczasowym postępowaniu, istnieje konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania co do istoty sprawy, aby następnie ocenić, czy organ orzekający wydał prawidłową decyzję, uwzględniającą słuszne interesy stron w granicach dopuszczonych przez prawo.
Organ odwoławczy wskazał, że organ l instancji powinien przeprowadzić postępowanie w zakresie treści art. 146 k.p.a., i w zależności od wyników tego etapu postępowania wydać decyzję w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2, czy na podstawie art. 151 § 2 k.p.a.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęły trzy tożsamej treści sprzeciwy : K. K., P. K. oraz A. K..
Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w ten sposób, że organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego mimo, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
Skarżący zarzucili niewłaściwą interpretację art. 28 ust.2 prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego wskazującego w zasadzie, że każde sąsiedztwo inwestycji czyni sąsiada stroną postępowania, gdyż posiada on interes prawny. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu II instancji do wydania decyzji orzekającej co do istoty sprawy, zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania.
Skarżący zarzucili skrót myślowy wskazany na str. 9 uzasadnienia we fragmencie: "w nin. przypadku wysokość projektowanego na działce nr [...] budynku wynosi 20 m, odległość od działki skarżącej spółki nr [...] wynosi 14,5m, zatem należy przyjąć, że cień projektowanego budynku będzie padał na działkę nr [...] na głębokość minimum 5,5m, zatem zgodnie z przepisami warunków technicznych ograniczy jej zabudowę w pasie powyżej 4m od granicy. [...] Tym samym działka skarżącej spółki znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji"
Stwierdzenie to stanowi niedopuszczalne uproszczenie, gdyż nie bierze pod uwagę usytuowania budynku i działki względem siebie (budynek usytuowany jest na wschód od działki) oraz ustanowionego na rzecz inwestorów służebności przejazdu i przechodu, oraz nieprzekraczalną linię zabudowy. Te uwarunkowania zostały wzięte przez projektanta przy tworzeniu projektu, którego stanowisko obecnie jest kwestionowane.
Padanie cienia na sąsiednią, niezabudowaną działkę nie jest automatycznie wystarczającą przesłanką do uznania właściciela tej działki za stronę postępowania administracyjnego. Aby właściciel tej działki mógł być uznany za stronę, powinien wykazać, że jeśli wystąpi zacienienie to wywoła istotne ograniczenie w możliwości korzystania z jego nieruchomości zgodnie z obowiązującymi przepisami i przeznaczeniem działki.
Zdaniem wnoszących sprzeciwy - w niniejszym postępowaniu to nie nastąpiło. Podający o wznowienie oprócz gołosłownych zarzutów nie wykazał jakkolwiek, iż występuje jakakolwiek zależności pomiędzy planami inwestycyjnymi a rzekomym oddziaływaniem obiektu w szczególności, iż przeznaczenie terenu dla tej działki to tereny usługowe U, które nie przewidują zabudowy mieszkaniowej, nadto projektowany budynek nie przekracza 35m wysokości.
Wnoszący sprzeciw podkreślili, że pozwolenie na budowę nie obejmuje terenu po którym ustanowiona jest służebność przejazdu i przechodu. Na terenie służebności nie będą prowadzone jakiekolwiek roboty budowlane.
Po drugie zniszczenie tzw. nawierzchni drogowej regulują przepisy kodeksu cywilnego i to w sytuacji w której utwardzenie i urządzenie istniejącej nawierzchni drogowej odbyło się wyłącznym kosztem inwestorów (vide: art. 289 § 1 kc).
Po trzecie służebność przejazdu i przechodu obejmuje swoim zakresem każdy przejazd, a więc zarówno ten dokonywany za pomocą powozu konnego, jak i samochodu osobowego, ale również transport budowlany - taka jest istota tego ograniczonego prawa rzeczowego.
Po czwarte - nowelizacja art. 3 pkt 20 prawa budowlanego na który powołuje się organ przy wcześniejszych wywodach miała wyeliminować przesłanki inne niż możliwość zabudowy a więc takie jak hałas, czy uciążliwość przejazdu. Z tego też powodu służebność w okolicznościach sprawy nie powinna stanowić jakiejkolwiek przesłanki warunkującej interes prawny składającego podanie.
Rozpoznając sprzeciwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu od kasacyjnej decyzji organu administracji, w relacji do zasad ogólnych jakimi rządzi się p.p.s.a., jest znacznie uproszczone. Organ administracji nie ma obowiązku udzielenia odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 p.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 p.p.s.a.), sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).
Konstrukcja postępowania sądowego w rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji kasacyjnej implikuje zatem daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów dokonywanej przez sąd kontroli. Ograniczeniu, by nie powiedzieć wyłączeniu, uległa możliwość badania i weryfikacji przez sąd materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka ocena stałaby się determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik może dotyczyć i przy braku pełnej kontroli instancyjnej nie można pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. jawią się jako spełnione - natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Oceniając legalność decyzji kasacyjnej obowiązkiem sądu administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15). Także w uzasadnieniu do wyroku z dnia z dnia 1 lipca 2021 r. II OSK 1190/21 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. W konsekwencji, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z ww. przepisu.
W myśl art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten przesądza, iż organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie winno zapaść wtedy, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. tj. w sytuacji, kiedy konieczny do uzupełnienia materiał dowodowy ma tak dużą skalę, że dokonanie tych czynności (uzupełnienie materiału dowodowego) przez organ II instancji i oparcie na nim rozstrzygnięcia naruszyło by zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, chyba, że wszystkie strony zgodnie z art. 136 § 2 k.p.a. wniosą o przeprowadzenie postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2021 r. I OSK 650/21). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 10 maja 2021 r. II SA/Gl 438/21, stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Jednocześnie jednak należy mieć na względzie, iż decyzja wydawana przez organ odwoławczy, nie może naruszyć ustanowionej w art. 15 k.p.a., a mającej też konstytucyjne umocowanie (art. 176 Konstytucji RP) zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy nie może zgodnie z tą zasadą orzekać po raz pierwszy tj. orzekać w kwestiach co do których nie wypowiedział się organ I instancji.
Mając na uwadze wyżej przedstawione założenia należy stwierdzić, że kontrolowana decyzja organu odwoławczego była w pełni prawidłowa. Organ pierwszej instancji, wznowił wprawdzie postępowanie na wniosek W. A. Sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w K., ale odmówił uchylenia decyzji objętej wznowieniem, wskazując że wnioskująca nie była stroną postępowania o pozwolenie na budowę, gdyż jej nieruchomość nie znajdowała się w obszarze oddziaływania zamierzenia objętego pozwoleniem na budowę. Stanowiska tego nie podzielił organ drugiej instancji, powołując się na fakt, że sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał, że stroną postępowania powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, ale też takie, na których nieruchomości planowane roboty budowlane mogą potencjalnie oddziaływać.
Organ odwoławczy podkreślił, że o przymiocie strony nie decyduje fakt, ponadnormatywnego oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości, ale sam fakt oddziaływania, nawet takiego zgodnego z przepisami. Stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie, z uwagi na lokalizację budynku biurowo-administracyjno-magazynowo-wystawienniczego z lokalami mieszkalnymi dla obsługi i dozoru budynku i projektowany sposób zagospodarowania terenu, może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, w tym skarżącej spółki, choćby w zakresie sposobu ich zabudowy w przyszłości.
Jak mowa wyżej, ocenie sądu, w postępowaniu dotyczącym sprzeciwu od decyzji kasacyjnej nie są poddane materialnoprawne, merytoryczne założenia organu, co do przesłanek związanych ze sposobem rozstrzygnięcia sprawy i kwestii koniecznych do ustalenia. Kontrola decyzji kasacyjnej sprowadza się do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. jawią się jako spełnione - natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną.
Skoro w ocenie organu drugiej instancji - W. Sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w K. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielającego pozwolenia na budowę, to postępowanie wznowieniowe przed organem administracji musi prowadzić do ustaleń mających na celu wyjaśnienie, czy mimo zaistnienia przesłanki wznowieniowej (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) decyzja jest merytorycznie poprawna czy też wadliwa. Samo ziszczenie się przesłanki wznowieniowej, nie jest podstawą do eliminacji decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym z obrotu prawnego. Podstawą taką jest stwierdzenie przez organ istotnych naruszeń przepisów prawno-materialnych dotyczących procesu budowlanego. Stwierdzenie takich okoliczności wymaga przeprowadzenia pełnoskalowego postępowania administracyjnego które wykaże, że doszło do naruszenia tych przepisów, a zatem decyzja jest wadliwa w stopniu wymagającym wyeliminowania jej z obrotu prawnego i ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (art 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), bądź że okoliczności takie nie zachodzą a więc, że mimo naruszenia przepisów dotyczących podmiotowego ukształtowania postępowania, decyzja merytorycznie jest poprawna tj. jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art 146 § 2 k.p.a.).
Z tych względów należało uznać, że zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki kasacyjne, gdyż decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art 138 § 2 k.p.a.).
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, sąd na zasadzie art 151a § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.