Pełny tekst orzeczenia

II SA/Kr 1129/21

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

II SA/Kr 1129/21 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-09-08
Data wpływu
2021-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
sprostowano oczywistą omyłkę pisarską
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2023 r. sprawy ze skargi A. T. na Uchwałę Nr XXVII/242/2020 Rady Miejskiej w Świątnikach Górnych z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie: Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Świątniki Górne. postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 czerwca 2022 roku, sygnatura akt II SA/Kr 1129/21, w zakresie numeru zaskarżonej uchwały w ten sposób, że w miejsce numeru: "XXII/242/2020" wpisać numer: "XXVII/242/2020".
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a o sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Jak w sposób oczywisty wynika z przedmiotowych akt, zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Świątnikach Górnych z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie: Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Świątniki Górne nosi numer: "XXVII/242/2020", a nie jak błędnie wskazano w wyroku z dnia 15 czerwca 2022 roku numer: "XXII/242/2020".
Z powyższych względów należało sprostować wskazaną oczywistą omyłkę, o czym orzeczono w sentencji postanowienia na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a.