II SA/Kr 1033/26

II SA/Kr 1033/26 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-09-15
Data wpływu
2026-08-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono wniosek
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 61 par 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Kraków, dnia 15 września 2026r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 15 września 2026r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego E. Sp. z o.o. z siedzibą w R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15.05.2026r. nr SKO.OŚ/4170/440/2025 w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych postanawia: oddalić wniosek.
Uzasadnienie
Strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła w skardze, także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obejmującej karę administracyjną w wysokości 192 zł, z racji tego, iż wykonanie decyzji mogłoby zostać potraktowane przez gminy współpracujące ze skarżącą jako potwierdzenie naruszeń po jej stronie, co mogłoby negatywnie wpływać na ocenę rzetelności jako wykonawcy, ocenę doświadczenia i zdolności podczas postępowań przetargowych, a także na wizerunek jako profesjonalnego partnera branżowego. Są to skutki niemające charakteru finansowego, ale w pełni "trudne do odwrócenia" gdyż może wywołać dalsze konsekwencje administracyjne, np. podczas kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska lub w postępowaniach dotyczących innych lat, sugerujące "trwałe" naruszenie przepisów, mimo że w niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje zarówno podstawę prawną, jak i sposób prowadzenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przywołane powyżej przepisy wskazują, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej ma charakter szczególny, przy czym przesłanki przewidziane w cytowanym przepisie nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, zwłaszcza że art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera ich kompletne wyliczenie. Przesłankami uzasadniającymi zastosowanie przez sąd tej instytucji procesowej jest, jak już wskazano, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że w art. 61 § 3 P.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Ciężar udowodnienia zaistnienia przesłanek opisanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku, lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 1399/14). Nadto to w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje (por. postanowienie NSA z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt II FZ 1419/14).
W niniejszej sprawie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uprawdopodobniła, iż nieudzielenie ochrony tymczasowej może pociągnąć za sobą skutki, w postaci spowodowania po jej stronie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca jedynie opisała ogólnikowo, że wpłynęłoby to na ocenę rzetelności podczas postępowań przetargowych, czy wizerunku przedsiębiorcy w branży. Przedstawione ogólnikowo we wniosku okoliczności odnoszą się do zwykłej działalności każdej tego rodzaju spółki, w przypadku zaskarżenia decyzji tego typu, stąd bez ich skonkretyzowania i odniesienia do konkretnej sytuacji skarżącej, polegającej na powstaniu takich skutków np. poprzez wykluczenie skarżącej z postępowań przetargowych lub niedopuszczenie do udziału, wstrzymanie wykonania decyzji, byłoby nieuprawnione. Z kolei działania organów kontrolnych, których skarżąca również nie uprawdopodobniła, także należą do typowych działań w przedmiotowej branży.
Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.