II SA/Ke 478/05

II SA/Ke 478/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-06-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Renata Detka /sprawozdawca/
Sylwester Miziołek
Teresa Kobylecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1740/06 - Wyrok NSA z 2007-12-28
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
art. 28 ust. 1, art. 2 ust.3
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 103 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
art. 40, art.37
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
par. 13
Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Referent stażysta Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2006r. sprawy ze skargi E. i A. małż. S. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Ke 478/05
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 40 i 54 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nakazał E. i A. S. w terminie do 31 maja 2005 r. w celu doprowadzenia wybudowanego niezgodnie z przepisami obiektu gospodarczego o konstrukcji murowanej zlokalizowanego na działce nr 75/1 położonej przy ulicy S. w O. Ś. do stanu zgodnego
z przepisami, wybudować od strony wschodniej w bezpośredniej styczności
z budynkiem mieszkalnym położonym na działce przy ulicy S.ścianę grubości 25 cm spełniającą warunki ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Roboty te nakazał wykonać w oparciu o projekt budowlany opracowany w terminie do 31 grudnia 2004 r. i pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane.
W uzasadnieniu organ ustalił w oparciu o przeprowadzone oględziny, że
w północnej granicy działki położonej przy ulicy S. w O. Ś., pomiędzy budynkiem mieszkalnym a sąsiednim budynkiem położonym przy ulicy S., zlokalizowany jest obiekt gospodarczy posiadający cztery wydzielone pomieszczenia i przylegający bezpośrednio do ściany sąsiedniego budynku mieszkalnego. Budynek ten nie posiada własnej ściany od strony posesji przy ulicy S. i wykorzystuje ścianę budynku mieszkalnego. Mając na uwadze datę wykonania robót budowlanych 1991 - 1994 stwierdzono, że budynek gospodarczy nie spełnia obowiązujących wówczas przepisów technicznych w zakresie oddzielenia przeciwpożarowego, a konkretnie określonych § 13 ust. 2 i § 14 rozporządzenia z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Również obecnie obowiązujące przepisy rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,
a konkretnie § 272 ust. 3, stanowi, że budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej nieruchomości ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Jednocześnie organ stwierdził, że obiekt nie posiada uszkodzeń konstrukcyjnych stwarzających zagrożenie dla życia
i mienia.
Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji wniesione przez E. i A. S., Inspektor Nadzoru Budowlanego
, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie decyzją z dnia [...]. Organ II instancji poczynił ustalenia zgodne z przyjętymi w decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego. Podniósł, że przedmiotowy obiekt wybudowany został samowolnie przed dniem 1 stycznia 1995 r., a zatem zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, sprawa rozpatrywana jest w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Potwierdził przy tym, że obiekt narusza przepisy w zakresie bezpieczeństwa pożarowego obowiązujące w dacie jego wnoszenia oraz obecnie, przytaczając ponownie ich treść. Ponieważ nie zachodzą okoliczności do nakazania rozbiórki obiektu zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z roku 1974, zasadnie podjęta została decyzja w oparciu o przepis art. 40 tej ustawy. Wykonanie nałożonego obowiązku spowoduje zaś, że budynek nie będzie stwarzał zagrożenia pożarowego. Co do zarzutów odwołania organ II instancji podniósł, ze obiekt budowlany trwale związany z gruntem, posiadający ściany, fundamenty i dach jest budynkiem i powyższa kwalifikacja nie ulega zmianie, jeżeli budynek nie ma ścian ze wszystkich stron. Obiekt będący przedmiotem postępowania jest po prostu budynkiem gospodarczym, który należy doprowadzić do zgodności z przepisami poprzez wykonanie przeróbek.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli A. S. i E. S. wnosząc o jej uchylenie.
Podnieśli, że przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem gospodarczym, jak przyjęły to organy, lecz zwykłą wiatą, wybudowaną około 40 lat temu. Do dziś istnieje ona w kształcie pierwotnym i nie była przebudowywana ani modernizowana - poza zmianą poszycia dachu. Problem powstał wówczas, kiedy właścicielka sąsiedniej nieruchomości "bez zezwolenia rozbudowała swój budynek mieszkalny w kierunku zachodnim w ten sposób, że bezpośrednio, północną i zachodnią ścianą tak rozbudowanego budynku zbliżyła się do wiaty". Kwestia wybudowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego powstała
w ocenie skarżących właśnie wskutek "zawinionego działania" właścicielki sąsiedniej nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowanego wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego orzeczenia podkreślić
w pierwszym rzędzie należy, że w świetle niewadliwych ustaleń poczynionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, objęte nią rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Dowody zebrane w sprawie jednoznacznie wskazują bowiem na to, że przedmiotowy obiekt wybudowany został przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, bez wymaganego prawem wówczas obowiązującym pozwolenia na budowę . Przepis art. 28 ust. 1 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz.U. nr 38, poz. 229 z późn. zm.) przewidywał bowiem, że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Przez roboty budowlane ustawa rozumiała natomiast roboty polegające na budowie, montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części oraz urządzeń reklamowych, dzieł plastycznych i innych urządzeń wpływających na wygląd obiektu budowlanego ( art. 2 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r.). Obiektem budowlanym były zaś stałe i tymczasowe budynki lub inne stałe i tymczasowe budowle, jak mosty, budowle ziemne, tunele, drogi, linie kolejowe i inne wymienione w przepisie art. 2 ust. 1 ustawy.
Nie ulega wątpliwości, że obiekt będący przedmiotem postępowania administracyjnego, jest budynkiem w rozumieniu ustawy z 1974 r., a co za tym idzie, jego wzniesienie wymagało pozwolenia na budowę, którego skarżący nie posiadają. W nawiązaniu do zarzutów skargi należy również podkreślić, że ustalenia poczynione w sprawie - głównie w czasie oględzin - nie potwierdzają tezy, że przedmiotowy obiekt jest wiatą, skoro stanowi on obszar zamknięty
z każdej strony przegrodami budowlanymi.
Jako obiekt wybudowany samowolnie, podlega zatem w tym zakresie z mocy art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, regulacji zawartej
w przepisach ustawy poprzednio obowiązującej, tj. Prawa budowlanego z roku 1974 r., co prawidłowo przyjęły organy obu instancji.
Przepis art. 40 tej ustawy stanowił, że w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy organ wydaje inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego
z przepisami. Skoro zatem organ II instancji wykluczył konieczność przymusowej rozbiórki obiektu przewidzianą w przepisie art. 37 ustawy, to
w stanie faktycznym sprawy zasadnym było nakazanie wykonania stosownych zmian, gdyż niewątpliwie budynek w stanie obecnym nie odpowiada przepisom powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki
( Dz.U. 80.17.62 ze zm.). Przepis § 13 tego rozporządzenia stanowił bowiem, że w przypadku gdy obiekt gospodarczy usytuowany jest bezpośrednio przy granicy działki, musi mieć ściany z materiałów niepalnych i dach o pokryciu
z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy obiekt wymogom tego przepisu nie odpowiada, gdyż od strony sąsiedniej nieruchomości nie posiada własnej ściany spełniającej wymogi oddzielenia przeciwpożarowego, wykorzystując ścianę budynku mieszkalnego sąsiadów. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi podkreślić należy, że dla poglądu przedstawionego wyżej nie ma znaczenia fakt późniejszego wzniesienia budynku mieszkalnego na sąsiedniej nieruchomości należącej obecnie do A. S. w stosunku do daty budowy obiektu będącego przedmiotem postępowania. Wymogi określone w powołanym wyżej przepisie § 13 rozporządzenia z 3 lipca 1980 r. dotyczą bowiem budynku postawionego
w granicy z sąsiednią nieruchomością, bez względu na to, czy przylega on do zlokalizowanego tam budynku czy też nie. Nawet gdyby na sąsiedniej działce A. S. nie rozbudowała swojego budynku dochodząc w ten sposób do granicy z nieruchomością skarżących, orzeczenie organu musiałoby być takie samo, skoro niekwestionowanym faktem jest, że przedmiotowy obiekt, wykorzystywany jako garaż, nie posiada własnej ściany oddzielenia pożarowego od strony granicy. Z tych samych względów nie można podzielić stanowiska skarżących wyrażanego w pismach procesowych składanych w toku postępowania sądowego, ażeby rozstrzygnięcie w sprawie II SA/Kr 3393/02 dotyczącej dopuszczenia do użytkowania "przybudówki" na działce sąsiedniej miało wpływ na wynik niniejszej sprawy.
Nakazanie przeróbek jest więc niezbędne w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, jak nakazuje zastosowany przez organy przepis art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.