II SA/Ke 362/11

II SA/Ke 362/11 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2011-06-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2011-06-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Chobian /przewodniczący sprawozdawca/
Dorota Pędziwilk-Moskal
Teresa Kobylecka
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Sygn. powiązane
I OSK 376/12 - Postanowienie NSA z 2012-06-06
I OSK 1851/11 - Wyrok NSA z 2011-12-29
II SA/Wa 1851/11 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2011-12-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77, art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1-2, art. 40 ust. 1-4
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 87
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 106 par. 3-4, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c. art. 152, art. 154, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Dz.U. 2006 nr 225 poz 1635
art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P.K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania P. K. od decyzji działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta S. - Kierownika Sekcji Świadczeń Ośrodka Pomocy Społecznej
w S. z dnia [...], w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego do wysokości 300 tys. zł na odbudowę albo budowę budynku mieszkalnego albo zakup lokalu mieszkalnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że P.K. wystąpił
o przyznanie zasiłku celowego w związku z powodzią do wysokości 300 tyś. zł, argumentując, iż przyznany wcześniej zasiłek celowy w wysokości 100 tyś. zł jest niewystarczający na odbudowę budynku zniszczonego na skutek powodzi, zwłaszcza, że gwałtownie wzrosły ceny materiałów budowlanych i usług. Wskazał, że na mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 7 lipca 2010r. na skutek spowodowanego przez powódź zniszczenia dom został przeznaczony do rozbiórki.
Dalej Kolegium wskazało, że w związku z powodzią, która wystąpiła m.in. na niektórych terenach województwa świętokrzyskiego, Premier Rządu podjął decyzję, że ze środków budżetu państwa będzie udzielana pomoc pieniężna powodzianom,
w kwotach do: 6.000 zł , 20.000 zł i 100.000 zł, a pomoc tę będą realizowały ośrodki pomocy społecznej. Pismem z dnia 30 kwietnia 2010r. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji określiło zasady udzielania pomocy finansowej
z budżetu państwa dla osób lub rodzin poszkodowanych w wyniku katastrof naturalnych . Zgodnie z pismem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 czerwca 2010r. osobom poszkodowanym przez powódź przysługiwała pomoc na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu, który uległ zniszczeniu w związku z powodzią.
Bezspornym jest, iż P. K. wystąpił o pomoc przeznaczoną dla osób poszkodowanych przez powódź w 2010r. i został mu przyznany zasiłek celowy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w łącznej kwocie 100tys.zł. P. K. nie składał od tej decyzji odwołania, zatem jest ona ostateczna.
Wnioskiem z dnia 10 grudnia 2010r. P. K. wystąpił o przyznanie zasiłku celowego w wysokości do 300 tys. zł z przeznaczeniem na wykończenie budowanego nowego domu mieszkalnego. Uzasadnienie wniosku oraz treść oświadczenia z dnia 14 grudnia2010r. jednoznacznie, zdaniem Kolegium, wskazują, iż wnioskodawca w związku ze zniszczeniem budynku mieszkalnego, otrzymany zasiłek celowy w kwocie 100 tys. zł przeznaczył na budowę nowego domu i wystąpił
o zasiłek do 300 tys.zł z przeznaczeniem na dokończenie budowy. Zatem P. K., zajmujący przed powodzią drewniany, parterowy budynek mieszkalny o powierzchni 99 m2, wybudowany w 1930r., zamierza w drodze świadczeń z pomocy społecznej rozwiązać docelowo swój problem mieszkaniowy budując nowy dom.
SKO podkreśliło, że zasiłki na remont lub odbudowę domu nie są przyznawane i wypłacane jako rekompensata za straty poniesione w wyniku powodzi. Tymczasem P. K., po raz kolejny ubiega się o zasiłek na wykończenie budowanego domu, a zatem w celu całkowitego pokrycia strat poniesionych na skutek powodzi.
Kolegium wskazało, że z operatu szacunkowego wynikało, iż zniszczony budynek był jednokondygnacyjny, bez podpiwniczenia o powierzchni zabudowy 99m2. Ściany zewnętrze i wewnętrzne-drewniane. Do budynku wykonane były przyłącza: energii elektrycznej, gazowej i wod.-kan. Dom wybudowany w 1930r. w technologii tradycyjnej. Przed powodzią wymieniono podłogi na betonowe, płytki ceramiczne w łazience, panele podłogowe. Stan techniczny budynku ustalono na podstawie wieku budynku, zastosowanych rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych oraz średnioważonego zużycia poszczególnych elementów konstrukcyjnych budynku przed powodzią. Ostateczne zużycie ustalono na poziomie 45%. Wyceny budynku, przyłączy urządzeń infrastruktury technicznej i rozbiórki budynku dokonano w podejściu kosztowym, metodą kosztów zastąpienia, techniką elementów scalonych lub techniką wskaźnikową. Stosownie do par. 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i zasad sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) przy określaniu wartości odtworzeniowej nieruchomości za koszt nabycia gruntu przyjmuje się wartość rynkową gruntu, natomiast za koszt odtworzenia części składowych gruntu przyjmuje się kwotę równą kosztom ich zastąpienia, pomniejszoną o wartość zużycia tych części składowych. Wycenę szkód przeprowadzono w oparciu o Biuletyn wyd. Sekoncenbud : BCK III kw. 2010 -Biuletyn cen robót budowlanych po klęskach żywiołowych oraz inne katalogi. Opracowane w katalogu wartości robót zawierają wartość materiałów, robocizny, sprzętu oraz czynniki cenotwórcze (koszty zakupu, ogólne i zysk) na poziomie średnich wartości krajowych. Odstąpiono od regionalnego mnożnika przeliczeniowego, zalecanego dla woj. świętokrzyskiego (niższego od krajowego), gdyż na rynku lokalnym z uwagi na duży zasięg strat po powodzi, wartość robót budowlanych podwyższyła się. Koszt rozbiórki budynku mieszkalnego obliczono na podstawie powierzchni zabudowy oraz wysokości budynku uzyskanej na podstawie oświadczenia ustnego właściciela nieruchomości. Jest to kwota 12960 zł, na stronie 12 i 13 operatu podano szczegółowe wyliczenie wartości odtworzeniowej budynku mieszkalnego z przyłączami. Wartość odtworzeniowa budynku z przyłączami w dniu wystąpienia powodzi obliczona została na kwotę 82151,06 zł.
Kolegium dodało, iż z załączonego do akt sprawy wypisu umowy darowizny sporządzonej w dniu 19 marca 1997r. wynika, iż w celach wymiarowych podano wartość darowizny t.j. zabudowanej działki nr 2134 o powierzchni 28 arów, w kwocie 15 tys. zł, w tym wartość budynku mieszkalnego w kwocie 5 tys. zł.
Podana w operacie szacunkowym wartość odtworzeniowa budynku mieszkalnego w kwocie 82151.06zł, nie obejmuje nieruchomości gruntowej. Organ stwierdził, że P. K. należy się zasiłek celowy do wysokości stanowiącej wartość odtworzeniową tego budynku. Takie zasady stosowano w stosunku do wszystkich osób poszkodowanych przez powódź. Dodał, że pomoc społeczna w formie zasiłku celowego nie może być wyższa, niż wysokość szkód wyrządzonych w uszkodzonym w wyniku powodzi obiekcie. Wartość ta w niniejszej sprawie została określona na kwotę 95111,06 zł.
Odnosząc się do treści odwołania dotyczącego nieadekwatności kwoty wartości odtworzeniowej budynku podanej w operacie szacunkowym Kolegium podkreśliło, iż dowód z opinii biegłego - w rozpoznawanej sprawie rzeczoznawcy majątkowego, który opracował operat szacunkowy, jest dowodem szczególnego rodzaju, ze względu na wymaganie wiadomości specjalnych, dlatego nie może być zastąpiony inną czynnością dowodową np. przesłuchaniem świadka. Wskazało również, że P. K. wystąpił o przyznanie zasiłku celowego t.j. świadczenia
z pomocy społecznej. Celem pomocy jest zaś umożliwienie wyjścia z trudnej sytuacji życiowej, a nie zaspokojenie wszystkich potrzeb czy też porycie wszystkich poniesionych na skutek zdarzenia losowego strat.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na powyższą decyzję P. K. zarzucił naruszenie:
1. art. 2 i art. 87 Konstytucji RP, przez bezprawne, pozbawienie skarżącego prawa do w pełni należnego mu zasiłku celowego do wysokości 300 tyś. zł na odbudowę, albo budowę budynku mieszkalnego, albo zakup lokalu mieszkalnego położonego w S., z racji całkowitego zniszczenia w czasie powodzi w 2010r. lokalu mieszkalnego, w wyniku której stracił dorobek całego życia. Bez podstawy prawnej, gdyż powszechnie obowiązującym źródłem prawa, co uszło uwadze Kolegium, nie są pisma Ministra MSWiA, czy też Wojewody P. lub S., a nadto Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym.
2. art. 40 ust. 2 i 3, art. 101, art. 106 ust. 1 i 4, art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej przez bezzasadne uznanie, że nie należy mu się zasiłek celowy w kwocie do 300000 zł, gdyż nie znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania zasiłku celowego w ww. kwocie, a nadto doznana przez niego szkoda stwierdzona kosztorysem nie uprawnia go do żądania takiego zasiłku w sytuacji, gdy już pobieżna analiza materiału dowodowego wskazuje, że twierdzenie to jest błędne.
Zarzucił, że Kolegium bezkrytycznie podeszło do sporządzonej dla potrzeb sprawy opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego. Opinia ta nie zawiera uzasadnienia, w którym by wyjaśniono, na jakiej podstawie biegły dokonał takich,
a nie innych, ustaleń. Niezależnie od powyższego podkreślił, iż Wojewoda w piśmie z dnia 8 lipca 2010 r. skierowanym do podległych jednostek, zajmujących się wypłatą należnych powodzianinem zasiłków celowych stwierdził w pkt 6, iż pomoc finansową może również otrzymać osoba, rodzina, która nie zdołała zamieszkać w nowo wybudowanym budynku, którego budowa została zakończona.
3. art. 7 i 8 kpa przez wydanie orzeczenia odmawiającego przyznania zasiłku, w sytuacji, gdy już pobieżna analiza materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że takie rozstrzygnięcie jest błędne, albowiem operat szacunkowy został wykonany bez zwykłej dokładności. Podane w nim dane oraz wyliczenia nie są dokonane w sposób profesjonalny.
Wskazał, że w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od opinii biegłego, niedopuszczalnym jest, aby ten biegły nie pojawił się na miejscu, celem dokonania oględzin terenu i oszacowania szkód w budynku. Zaznaczył, że biegły może korzystać z pomocy osób trzecich, ale tylko w zakresie czynności usługowych, a nie w dokonaniu wyliczeń i sporządzeniu całości opinii.
W konsekwencji skarżący wniósł o: zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie mu zasiłku celowego w kwocie do 300000 zł ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto domagał się dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa - rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność, iż załączony do sprawy operat jest wadliwy, a przede wszystkim na okoliczność ustalenia w sposób prawidłowy kwoty doznanej szkody, gdyż jest to warunkiem prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania go w charakterze strony, celem udowodnienia okoliczności w jakich doszło do sporządzenia tzw. operatu podpisanego przez W.B. i faktycznych osób uczestniczących w jego powstaniu.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.. Na Sądzie zatem ciąży obowiązek kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem we wszystkich aspektach, nie tylko tych podniesionych w skardze.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jej wydania, stwierdzić należy, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 77 i 107 kpa, a także prawa materialnego, a mianowicie art. 40 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej ( tekst jedn. Dz. U. Nr 175 z 2009r. poz. 1362 ze zm.).
W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest to, że na skutek powodzi, jaka miała miejsce w 2010r., dom skarżącego uległ takiemu zniszczeniu, że organ nadzoru budowlanego decyzją z dnia [...] nakazał jego rozbiórkę w trybie natychmiastowym. Okolicznością niesporną (choć w aktach brak jest dokumentów potwierdzających ją) jest również i to, że P. K. został już przyznany, w związku z powodzią, zasiłek celowy w kwocie 100 tysięcy złotych. Nie ulega także wątpliwości, że zniszczony dom został oszacowany przez rzeczoznawcę na kwotę 82 151,06 zł, uwzględniającą jego amortyzację w 45 %, zaś koszt jego rozbiórki na kwotę 12960 zł. Wycena domu jest przez skarżącego kwestionowana.
Z decyzji organu I instancji wynika także, iż rząd uruchomił środki na pomoc społeczną dla osób poszkodowanych w wyniku powodzi, jaka miała miejsce w 2010r. w postaci zasiłków celowych do wysokości 300 tysięcy złotych, przy czym pomoc ta przeznaczona jest dla tych osób, których domy ( mieszkania) na skutek tej klęski żywiołowej zostały całkowicie zniszczone, w związku z czym konieczna jest budowa nowego domu, jego odbudowa ( bądź też zakup nowego mieszkania). Wcześniej przewidziane przez rząd zasiłki, w wysokości do 6, 20 i 100 tysięcy były przeznaczone kolejno na pomoc związaną z utratą podstawowych niezbędnych rzeczy, innych sprzętów oraz remont uszkodzonych domów ( mieszkań). Przesłankę do podjęcia decyzji o uruchomieniu środków przeznaczonych na zasiłki do wysokości 300 tysięcy niewątpliwie stanowić musiała okoliczność, iż w większości wypadków nie jest możliwe odbudowanie domu za kwotę nieprzekraczającą 100 tysięcy złotych.
Niewątpliwie organy rozpoznające sprawy dotyczące przyznania zasiłków celowych w związku z powodzią z 2010r. napotykają trudności. Brak jest bowiem, poza przepisami ustawy o pomocy społecznej, aktów prawnych w postaci ustawy bądź rozporządzenia, które regulowałyby zasady przyznawania tego rodzaju pomocy, przy jednoczesnym uruchomieniu przez rząd nadzwyczajnych środków, na ten cel przeznaczonych. Sposób wydatkowania tych środków został określony w pismach Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, które to pisma w świetle Konstytucji RP ( art. 87) nie stanowią źródła prawa. Tak więc przede wszystkim przyznając pomoc w formie zasiłków celowych organy powinny kierować się przepisami ustawy o pomocy społecznej.
Stosownie do art. 2 ust.1 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z kolei art. 3 ust.1 ustawy stanowi, iż pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem ( art.3 ust.2 ). Jednocześnie ustawa wprowadziła liczne formy pomocy zarówno finansowej jak i rzeczowej, które wspomniane cele pozwalają realizować. Jedną z nich jest przewidziana w art. 40 ust. 2 ustawy możliwość przyznania zasiłku celowego osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. Zgodnie z art. 40 ust. 3 tej samej ustawy zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2 może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi.
Co do zasady zgodzić się należy z organem, że zasiłek celowy przyznawany na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej nie powinien być wyższy niż wysokość szkody, poniesionej przez osobę ubiegającą się o jego przyznanie. Generalnie bowiem stwierdzić należy, iż środki z pomocy społecznej nie mogą służyć wzbogacaniu się osób, a jedynie wspomagać je w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, których własnym staraniem, przy użyciu posiadanych przez siebie środków, same we własnym zakresie nie są w stanie przezwyciężyć. Niewątpliwie również pomoc społeczna nie ma na celu zastępowania instytucji, zajmujących się dokonywaniem ubezpieczeń mienia w zamian za opłacane składki, poprzez wypłacanie osobom poszkodowanym na skutek klęski żywiołowej odszkodowań. Tak więc okoliczność, że ktoś na skutek powodzi poniósł szkodę w wysokości przykładowo 100 tysięcy złotych nie oznacza, że organ pomocy społecznej jest obowiązany przyznać mu w takiej właśnie wysokości zasiłek.
Ze sformułowania art. 40 ust. 2, iż "zasiłek może być przyznany..." wynika, że decyzja w przedmiocie przyznania takiego świadczenia ma charakter uznaniowy. Taki jej charakter nakłada na organ obowiązek szczegółowego wyjaśnienia powodów, dla których odmówił przyznania pomocy, po wcześniejszym zebraniu niezbędnego materiału dowodowego, który prawidłowość takiego rozstrzygnięcia będzie potwierdzał. Innymi słowy organ winien w sposób wszechstronny wyjaśnić wszystkie istotne dla sprawy okoliczności i dopiero w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy wydać stosowne rozstrzygniecie.
Tymczasem w niniejszej sprawie organ ograniczył się do ustalenia, przy pomocy operatu szacunkowego, sporządzonego przez rzeczoznawcę (i kwestionowanego przez skarżącego), jaka była wartość domu przed powodzią. Organ nie wyjaśnił, czy w wyniku powodzi zniszczeniu uległ tylko dom, czy też również inny dobytek skarżącego, z góry uznając, że poniesiona na skutek powodzi szkoda jest niższa od już przyznanego zasiłku w wysokości 100 tysięcy złotych. Przede wszystkim jednak z naruszeniem art. 7 i 77 kpa oraz art. 3 i 40 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej organ nie poczynił żadnych ustaleń, w oparciu o które można by uznać, że dalsza pomoc na podstawie art. 40 ustawy o pomocy społecznej skarżącemu się już nie należy. Mianowicie nie wiadomo zupełnie, jaka jest sytuacja rodzinna i majątkowa P. K., w jaki sposób po utracie domu zaspokaja on swoje potrzeby mieszkaniowe, w jaki sposób wykorzystał przyznany zasiłek w wysokości 100 tysięcy złotych, oraz w szczególności, czy za te pieniądze oraz przy wykorzystaniu własnych środków finansowych oraz możliwości, jest on w stanie odbudować zniszczony całkowicie i w związku z tym rozebrany dom, bądź w inny sposób zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Zauważyć bowiem należy, iż chociaż zgodnie z art. 40 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej zasiłek może być przyznany niezależnie od dochodu, nie oznacza to jednak, tak jak to uznał organ, że sytuacja majątkowa osoby ubiegającej się o przyznanie takiego zasiłku jest bez znaczenia. To właśnie konkretna sytuacja materialna i rodzinna osoby ubiegającej się o pomoc determinuje ustalenie, czy jest konieczne udzielenia jej wsparcia ze środków pomocy społecznej.
Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 135 p.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wyżej poczynione uwagi, w szczególności wyjaśni i ustali jaka jest sytuacja materialna i rodzinna skarżącego oraz czy we własnym zakresie, to jest przy wykorzystaniu własnych uprawnień, możliwości i zasobów, przy wykorzystaniu dotychczas otrzymanego zasiłku w wysokości 100 tysięcy złotych jest on w stanie zaspokoić niezbędne potrzeby, w tym potrzebę mieszkaniową. Dokonując natomiast oceny zasadności wniosku przy uwzględnieniu, że zasiłek nie powinien przekraczać wysokości poniesionej szkody organ z jednej strony winien wyjaśnić czy szkoda jaką poniósł skarżący sprowadza się tylko do wartości domu, z drogiej zaś strony winien ustalić czy P. K. miał możliwość odbudowania domu po kosztach odpowiadających wartości zamortyzowanego w 45 % domu. Dopiero wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności pozwoli na prawidłowe rozstrzygnięcie złożonego wniosku.
Odnosząc się natomiast do pozostałych, zawartych w skardze zarzutów i wniosków wskazać należy, iż przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. od 145 do 150 wprost wskazują, jakiego rodzaju rozstrzygnięcie wojewódzki sąd administracyjny może wydać. Wymienione przepisy nie przewidują możliwości dokonania przez sąd zmiany decyzji i przyznania świadczenia. Możliwość orzeczenia przez sąd o uprawnieniu jest przewidziana w art. 154 p.p.s.a. ale tylko w sytuacji, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Co zaś się tyczy zawartych w skardze wniosków dowodowych, nie mogły być one uwzględnione z uwagi na treść art. 106 § 3 i 4 p.p.s.a.
Na podstawie art. 152 p.p.s.a. sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 tej samej ustawy, zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz skarżącego kwotę 240 złotych, odpowiadającą wynagrodzeniu reprezentującego go pełnomocnika w osobie adwokata (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r.w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.). Orzekając o kosztach Sąd nie uwzględnił uiszczonej przez tego pełnomocnika opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, albowiem pełnomocnictwo w sprawie z zakresu pomocy społecznej nie podlega opłacie skarbowej ( art. 2 ust. 1 pkt 1 lit "c" ustawy z dnia 16 listopada 2006r.o opłacie skarbowej – Dz. U. Nr 225 poz. 1635 ze zm.), co oznacza, że poniesione na tę opłatę koszty nie były kosztami niezbędnymi do celowego dochodzenia praw, o jakich mowa w art. 200 p.p.s.a.