II SA/Ke 269/25

II SA/Ke 269/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Beata Ziomek /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Kuza
Krzysztof Armański
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona przyrody
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 39 par. 1 i 2 pkt 1, art. 122g, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 28, art. 151 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1045
art. 2 pkt 1, art. 46 ust. 1-3, art. 47 ust. 1-2
Ustawa z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych
Dz.U. 2024 poz 1478
art. 83f ust. 4, 6 i 8, art. 1
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151, art. 250
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Wiesławy Klimontowicz sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 8 kwietnia 2025 r. znak: SKO.OŚ-60/279/5/2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zgłoszenia zamiaru usunięcia drzewa we wznowionym postępowaniu I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego M. P. kwotę 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych, w tym VAT w kwocie 110,40 (sto dziesięć 40/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Decyzją z 8 kwietnia 2025 r., znak: SKO.OŚ-60/279/5/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania A. S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Klimontów z 18 kwietnia 2024 r., znak: PG.6131.60.2022, odmawiającą uchylenia decyzji własnej z 30 listopada 2021 r., znak: PG.6131.52.2021, w sprawie zgłoszenia M. P. dotyczącego zamiaru usunięcia drzewa na działce nr ewid. [...] obr. K.
W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
W dniu 20 października 2021 r. M. P. zgłosił zamiar usunięcia drzewa – topoli o obwodzie 420 cm, rosnącego na ww. działce. W dniu 30 listopada 2021 r. pracownik Urzędu Miasta i Gminy Klimontów przeprowadził oględziny. Organ nie wniósł sprzeciwu od zgłoszenia. W tej sytuacji nastąpiło milczące załatwienie sprawy zgodnie ze zgłoszeniem, w oparciu o art. 83f ust. 1 pkt 3a, ust. 6, 7 i 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ("u.o.p"), o czym 30 listopada 2021 r. zamieszczono w aktach sprawy stosowną adnotację.
Wnioskiem z 23 maja 2022 r., uzupełnionym w piśmie z 2 czerwca 2022 r. A. S., powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wystąpiła o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia zgody na wycięcie drzewa na działce nr [...]. Wyjaśniła, że drzewo to znajdowało się na pograniczu działek nr [...] i [...], zaś ona jako posiadacz samoistny działki nr [...] nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy. Podniosła, że przedmiotowe drzewo zasadził jej ojciec, aby odznaczyć znak graniczny między działkami.
Postanowieniem z 18 października 2022 r. Burmistrz MiG Klimontów wznowił postępowanie w niniejszej sprawie, po czym wydał opisaną na wstępie decyzję z 18 kwietnia 2024 r. Wyjaśnił, że istniejąca miedza pozwalała zarówno zgłaszającemu zamiar usunięcia drzewa, jak i pracownikowi organu stwierdzić, że przedmiotowe drzewo znajduje się w posiadaniu zgłaszającego.
W odwołaniu A. S. zarzuciła naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że nie jest stroną postępowania w sprawie wydania zezwolenia na wycięcie drzewa, w sytuacji gdy wycięte drzewo znajdowało się na działce nr [...] będącej w jej posiadaniu samoistnym, w konsekwencji doszło do naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto, zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., w szczególności poprzez niewyjaśnienie, czy w dacie składania wniosku o usunięcie drzewa M. P. władał działką, na której usunięto drzewo wskazane w zgłoszeniu, czy było tym samym drzewem, co drzewo faktycznie wycięte, niedostateczne wyjaśnienie faktycznego przebiegu granic między działkami nr [...] i [...], a nadto naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że drzewo objęte zgłoszeniem znajdowało się na działce nr [...], że granicę między działkami nr [...] i [...] wyznaczał uszkodzony znak pomiarowy, że granica użytkowania wskazuje, iż użytkownikiem działki, na której znajduje się drzewo przed wyznaczeniem granic był zgłaszający. Wniosła o dopuszczenie dowodu z wydruku z Geoportalu oraz kserokopii zawiadomienia geodety A. K. W uzasadnieniu podniosła m.in. że pień ściętego drzewa znajduje się na działce nr [...], co potwierdziły pomiary geodezyjne.
Organ odwoławczy wskazał, że organ uzgadniający w niniejszej sprawie, tj. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, w piśmie z 21 października 2021 r. nie wniósł zastrzeżeń do zamiaru usunięcia drzewa. W protokole oględzin z 30 listopada 2021 r. podano, że przedmiotowe drzewo rośnie przy brzegu rzeki K. na działce nr [...]. Zgodnie z wyjaśnieniami organu, istotne w sprawie jest ustalenie, czy w dacie składania wniosku dotyczącego zamiaru usunięcia drzewa wnioskodawca władał działką nr [...] i ją użytkował. W dacie podejmowania decyzji przez organ I instancji nie było wątpliwości co do własności drzewa. Granice między nieruchomościami rolnymi zwyczajowo wyznaczane są przez tzw. miedze. Okazane do usunięcia drzewo zostało także zlokalizowane na mapie poglądowej ARiMR (Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa), co potwierdza, że rosło na działce nr [...]. Według tej mapy na działce nr [...] również zaznaczono lokalizację drzewa. W trakcie postępowania administracyjnego A. S. sugerowała, że M. P. wnioskował o usunięcie jednego drzewa, a usunął inne. W ocenie organu odwoławczego, jeżeli załączona do zgłoszenia zamiaru usunięcia drzewa mapa wskazywała, że sporne drzewo rośnie na działce nr [...] i oględziny w terenie, w tym położenie miedzy, przy braku punktów granicznych, nie sugerowały innej okoliczności, to organ administracji nie miał podstaw do wydania sprzeciwu. Nie miał także powodu, by kwestionować własność drzewa skoro ww. dowody nie wskazywały, że drzewo rosło na miedzy, tj. w granicy nieruchomości. Organ stwierdził, że dalsze czynności A. S., w tym zainicjowanie postępowania rozgraniczeniowego, nie mają wpływu na wcześniejsze ustalenia organu.
W skardze do tut. Sądu A. S. zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie:
1. art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji Kolegium pozbawionej podpisów składu orzekającego, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji stosownie do art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.;
2. art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez błędne pouczenie, że stronie przysługuje prawo do sprzeciwu, podczas gdy stronie przysługiwało prawo do wniesienia skargi kasacyjnej;
3. art. 28 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca nie jest stroną postępowania w sprawie o wydanie zezwolenia na wycinkę drzewa z wniosku M. P., w sytuacji gdy wycięte przez niego drzewo znajdowało się na działce nr [...] w posiadaniu samoistnym skarżącej;
4. art. 6, art. 7 i art. 107 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że organ I instancji należycie wyjaśnił stan faktyczny, w szczególności w zakresie położenia drzewa objętego wnioskiem i faktycznego przebiegu granic między spornymi działkami, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wprost wskazuje, że sporna topola znajdowała się w graniach działki nr [...], a nie [...], co powinno prowadzić do uznania skarżącej za stronę postępowania dotyczącego zezwolenia na wycinkę spornego drzewa;
5. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego skutkujące bezpodstawnym uznaniem, że bez wpływu na milczące załatwienie sprawy z wniosku M. P. było nieustanne (od 1994 r.) zaorywanie części gruntu powodujące przesunięcie granic, potwierdzone czynnościami rozgraniczeniowymi. Prace przeprowadzone przez geodetę D. N. wskazują wprost na położenie drzewa w granicy działki skarżącej.
W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że sporna topola rosła w granicy działki nr [...], której właścicielami byli pierwotnie jej rodzice. Ojciec skarżącej zasadził to drzewo, ponieważ również z ówczesnym sąsiadem (teściem M. P.) były problemy graniczne. M. P. celowo i z premedytacją zaorywuje pole skarżącej, aby ułatwić sobie pracę, tj. celem wykonywania prac rolnych w linii prostej. Tak samo postępuje względem działki nr [...], co jest znane organowi I instancji z urzędu, gdyż prowadził postępowanie rozgraniczające.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu niepodpisania decyzji przez skład orzekający wyjaśniło, że decyzja została podpisana elektroniczne.
W piśmie z 25 września 2025 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymała zarzuty i wnioski skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Na wstępie, odnosząc się do zarzutu doręczenia skarżącej niepodpisanej decyzji Kolegium, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 39 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1045 ze zm.), zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. Stosownie zaś do § 2 art. 39 k.p.a., w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem: 1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.
W niniejszej sprawie, wobec braku możliwości zastosowania przez organ w stosunku do skarżącej art. 39 § 1 k.p.a., tj. doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, doręczenie miało miejsce na podstawie art. 39 § 2 pkt 1 k.p.a., a więc przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej (PUH), o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy o doręczeniach elektronicznych. Ten ostatni przepis definiuje publiczną usługę hybrydową, przez którą należy rozumieć usługę pocztową, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, świadczoną przez operatora wyznaczonego, jeżeli nadawcą przesyłki listowej jest podmiot publiczny. Jak stanowi art. 46 ust. 1 cyt. ustawy, operator wyznaczony, świadcząc publiczną usługę hybrydową, przekształca dokument elektroniczny nadany przez podmiot publiczny z adresu do doręczeń elektronicznych w przesyłkę listową w celu doręczenia korespondencji do adresata. Przekształcenie odbywa się w sposób zautomatyzowany, zapewniający ochronę tajemnicy pocztowej na każdym etapie realizacji usługi. Stosownie do art. 46 ust. 2 omawianej ustawy operator wyznaczony zapewnia potwierdzenie daty i czasu wykonania czynności przekształcenia dokumentu elektronicznego. Do zawartości przesyłki listowej, o której mowa w ust. 1, operator wyznaczony dołącza wydruk dokumentu zawierającego wynik weryfikacji podpisu lub pieczęci elektronicznej albo potwierdzenie, że integralność oraz pochodzenie dokumentu elektronicznego od podmiotu publicznego zostały zapewnione z wykorzystaniem środka identyfikacji elektronicznej (art. 46 ust. 3).
Zaskarżona decyzja została przekazana do doręczenia Poczcie Polskiej S.A. jako operatorowi wyznaczonemu w wersji elektronicznej, podpisana przez wszystkich trzech członków składu orzekającego Kolegium, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Dokument elektroniczny został przekształcony na wersję papierową zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o dręczeniach elektronicznych. W aktach administracyjnych znajduje się zaskarżona decyzja wydana w formie "tradycyjnej" i prawidłowo podpisana elektronicznie, o czym świadczy wydruk z systemu eDokument "Potwierdzam zgodność kopii wydruku z dokumentem elektronicznym" (k. 107 akt adm.). Stosownie do art. 47 ust. 1 cyt. ustawy, w ramach przekształcania, o którym mowa w art. 46 ust. 1, operator wyznaczony zapewnia: 1) wykonanie z należytą starannością i jakością techniczną wydruku dokumentu elektronicznego, zgodnie z minimalnymi wymaganiami określonymi na podstawie art. 48, umożliwiającego adresatowi zapoznanie się z treścią korespondencji bez konieczności weryfikacji tej treści z dokumentem elektronicznym; 2) zgodność treści wydrukowanego dokumentu elektronicznego oraz dokumentu zawierającego wynik weryfikacji podpisu lub pieczęci elektronicznej z treścią odpowiadających im dokumentów elektronicznych. Wykonane przez operatora wyznaczonego wydruki dokumentów, o których mowa w ust. 1, mają moc zrównaną z mocą dokumentów, z których zostały wykonane (art. 47 ust. 2).
Powyższe oznacza, że jeżeli wydruk został wykonany z elektronicznego dokumentu urzędowego, dokumentowi takiemu przysługuje domniemanie autentyczności i wiarogodności. Doręczenie nastąpiło w trybie przywołanych wyżej przepisów k.p.a. i ustawy o doręczeniach elektronicznych. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca otrzymała treść decyzji, mogła zapoznać się z jej treścią i wnieść w związku z tym skargę do Sądu, co też uczyniła. W niniejszej sprawie nie ma więc podstaw do kwestionowania autentyczności i wiarygodności doręczonej skarżącemu decyzji Kolegium. Brak prawidłowego pouczenia nie miał zaś żadnego wpływu na prawa skarżącej jako strony postępowania, ponieważ wniosła ona w terminie skargę do Sądu. Z tych względów zarzuty zawarte w punkcie 1 i 2 petitum skargi okazały się bezzasadne.
Przechodząc do meritum zaskarżonej decyzji wskazać należy, że wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło w związku z treścią art. 122g k.p.a., który stanowi, że do spraw załatwionych milcząco przepisy rozdziałów 12 i 13 w dziale II stosuje się odpowiednio. Przyjmuje się, że skutek wydania decyzji ostatecznej powstał w terminie czternastu dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 122c § 1. Skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania wskazywała na podstawy wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Obowiązkiem organu było zatem zbadanie, czy w okolicznościach danej sprawy skarżąca legitymowała się interesem prawnym uprawniającym do bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu. Skarżąca w oparciu o szkic polowy geodety D. N. z 17 lutego 2023 r., wywodziła, że wycięte przez M. P. drzewo rosło na terenie działki nr [...], której ona jest posiadaczem samoistnym i z tego tytułu powinna być stroną postępowania zgłoszeniowego. Zdaniem strony, ponieważ bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu, to wystąpiła przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis art. 28 k.p.a. nie stanowi jednak samoistnej normy prawnej, gdyż ustalenie interesu prawnego lub obowiązku prawnego może nastąpić tylko w związku z normą prawa materialnego. Pojęcie "interes prawny", na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, a mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.
Stosownie do treści art. 83f ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2024 r. poz. 1478 ze zm.), w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3a (tj. dotyczącym drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej), właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza wartości wskazane w pkt 1-3. Po dokonaniu oględzin organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw. Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (ust. 8).
Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 4, zawiera imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte, oraz rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzewa na nieruchomości (art. 83f ust. 5 u.o.p.). Art. 83f ust. 6 określa, że organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 21 dni od doręczenia zgłoszenia dokonuje oględzin w celu ustalenia, odpowiednio:
1) nazwy gatunku drzewa;
2) obwodu pnia ustalonego na wysokości 5 cm, a w przypadku gdy na tej wysokości drzewo:
a) posiada kilka pni - obwodu każdego z tych pni,
b) nie posiada pnia - obwodu pnia poniżej korony drzewa.
Z oględzin sporządza się protokół (ust. 7 art. 83f).
Podmiot wskazany w art. 83f ust. 4 u.p.o. jest jednocześnie stroną tego postępowania. Stroną postępowania dotyczącego zamiaru usunięcia drzewa, w przypadku o którym mowa w art. 83f ust. 1 pkt 3a u.o.p. jest zatem właściciel nieruchomości. To wyłącznie właściciel nieruchomości ma interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. w toczącym się postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że nie jest stroną postępowania prowadzonego na podstawie ww. przepisu właściciel nieruchomości sąsiedniej, bowiem nie można przypisać mu interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a.
Z powyższej regulacji wynika, że do zgłoszenia nie dołącza się oświadczenia o posiadanym tytule prawnym do władania nieruchomością. Odmienne rozwiązanie natomiast przewidział ustawodawca w przypadku wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu. Taki wniosek, jak stanowi art. 83b ust. 1 pkt 2), wymaga oświadczenia o posiadanym tytule prawnym władania nieruchomością albo oświadczenia o posiadanym prawie własności urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego. Oznacza to, że do skutecznego dokonania zgłoszenia nie jest wymagane wykazanie, że zgłoszenia dokonuje właściciel nieruchomości. W konsekwencji, organ właściwie musi opierać się na informacjach podanych przez wnioskodawcę.
W świetle art. 83f ust 6 u.o.p. zasadniczym celem oględzin jest ustalenie parametrów drzewa, nie zaś kwestii legitymacji podmiotu zgłaszającego, czy też ustalenia zasięgu prawa własności. M. P. dokonał 20 października 2021 r. zgłoszenia, od którego organ nie wniósł sprzeciwu, co pozwala przyjąć, że było ono skuteczne. W dniu 30 listopada 2021 r. pracownik organu przeprowadził wraz z M. P. oględziny terenu i ustalił, że wnioskowane do usunięcia drzewo rosło przy brzegu rzeki K. na działce nr [...], którą od działki sąsiedniej na gruncie oddzielał pas ziemi niezagospodarowanej, tzw. miedza. Okazane do usunięcia drzewo znajdowało się na działce nr [...] również według mapy poglądowej ARiMR. Brak więc było po stronie organu, na datę oględzin, podstaw do kwestionowania położenia spornego drzewa na działce nr [...]. Ustalenia organu, że M. P. w dacie składania wniosku dotyczącego zamiaru usunięcia drzewa władał działką nr [...] jak również ją użytkował, nie budzą zastrzeżeń Sądu. Dopiero na etapie postępowania wznowieniowego skarżąca przedstawiła szkic polowy, który na jej zlecenie, w ramach prac geodezyjnych wykonał geodeta w dniu 17.02.2023 r. Szkic ten wskazuje inny przebieg granicy prawnej pomiędzy działkami [...] i [...], z którym jak wynika z pisma z 27 września 2023 r. M. P. się nie zgadza (dowód: k. nr 68 akt adm.).
W sprawie niniejszej mamy zatem do czynienia z sąsiedzkim sporem o granice nieruchomości. Usunięto z niej drzewo, odnośnie którego przesłanki przedmiotowe zgłoszenia były spełnione. Ewentualne uchylenie w postępowaniu wznowieniowym "decyzji" z 30 listopada 2021 r. w sprawie zgłoszenia M. P. dotyczącego zamiaru usunięcia drzewa konfliktu tego nie rozwiązuje. Tymczasem M. P. nabył już skutecznie prawo do usunięcia przedmiotowego drzewa. We wznowionym postępowaniu uruchomiono tryb administracyjny (z zakresu prawa publicznego) do zaistniałego konfliktu sąsiedzkiego (prywatnego). Ustawa o ochronie przyrody (prawo publiczne) określa cele, zasady i formy ochrony przyrody żywej i nieożywionej oraz krajobrazu (art. 1 u.o.p.). i nie może służyć do rozwiązywania konfliktów sąsiedzkich. Odpowiednim trybem w tym zakresie jest postępowanie przed sądem cywilnym.
W niniejszej sprawie skarżąca jednoznacznie nie wykazała, że sporne drzewo zostało wycięte z jej nieruchomości. Przeprowadzone oględziny, dołączona do wniosku mapa z ARiMR z zaznaczoną lokalizacją spornego drzewa, w tym jak wskazuje organ położenie miedzy, ukazują lokalizację drzewa na przedmiotowej działce. Skarżąca jako samoistny posiadacz sąsiedniej działki nr [...], mając na uwadze brzmienie art. 83f ust. 4 u.o.p., nie miała w dacie zgłoszenia zamiaru wycięcia drzewa interesu prawnego w tym postępowaniu.
Z uwagi na brak wykazania interesu prawnego przez skarżącą, rozstrzygnięcie o odmowie uchylenia w postępowaniu wznowieniowym "decyzji" własnej (w istocie adnotacji o milczącym załatwieniu sprawy) z 30 listopada 2021 r. w sprawie zgłoszenia dotyczącego zamiaru usunięcia drzewa na działce nr [...], wydane na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., należy uznać za prawidłowe.
W tym stanie rzeczy, ponieważ zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie i brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
O wynagrodzeniu radcy prawnego, świadczącego pomoc prawną z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2024 r. poz. 764).