II SA/Ke 218/13

II SA/Ke 218/13 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2013-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Sylwester Miziołek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 2282/13 - Wyrok NSA z 2013-12-18
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 3 ust. 1, art. 28 ust. ust. 1, art. 15 ust. 1, 2, 3, art. 20 ust.1, art. 14 ust. 1, art. 17, art. 35
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
art. 72 ust. 1 pkt 2, 6
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
art. 101 ust. 1, 3
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151, art. 53 par. 2, art. 190, art. 134 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 8, art. 11, art. 35 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1994 nr 27 poz 96
art. 48, art. 95 ust. 1
Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze.
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par. 3 pkt 2 i 3
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dz.U. 2003 nr 64 poz 592
art. 2
Ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego
Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
art. 93
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
art. 51, art. 52
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Żak, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2013r. sprawy ze skargi B. G. i A. G. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] numer [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 31 maja 2011r. Rada Miejska w Chmielniku podjęła uchwałę nr IX/47/2011 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Regionalny Port Lotniczy Kielce - część wschodnia" na obszarze gminy Chmielnik w części sołectw: Grabowiec i Piotrkowice (opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 11 sierpnia 2011r. nr 196, poz. 2320), przytaczaną w dalszym ciągu jako Plan. Akt ten został uchwalony po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ke 249/10, którym stwierdzono nieważność poprzednio podjętej uchwały Rady Miejskiej w Chmielniku nr XXVIII/278/09 z dnia 30 lipca 2009r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Regionalny Port Lotniczy Kielce - część wschodnia" na obszarze gminy Chmielnik w części sołectw: Grabowiec i Piotrkowice (opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 12 listopada 2009r. nr 472, poz. 3429).
Pismem z dnia 4 stycznia 2012r. B. i A. G. wezwali Radę Miejską w Chmielniku do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na podjęciu uchwały nr IX/47/2011 - poprzez jej uchylenie. W uzasadnieniu wzywający podnieśli, że uchwała ta została podjęta z naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu oraz z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania, wymienionymi w art. 28 ust.1, art. 15 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003.80.717 ze zm.), zwanej dalej upzp, w zw. z § 4 ust. 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587), art. 15 ust. 2 pkt 7 upzp w zw. z art. 48 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo górnicze i geologiczne (Dz. U. z 2005r. nr 228, poz. 1947), art. 15 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 51 i art. 52 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227).
Przedmiotowe wezwanie zostało odebrane przez Radę Miejską w Chmielniku w dniu 9.01.2012r. Do dnia wniesienia niniejszej skargi organ ten nie ustosunkował się do wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W dniu 9 marca 2012r. B. i A. G. nadali w urzędzie pocztowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – wniesioną za pośrednictwem organu – na w/w uchwałę z dnia 31 maja 2011r. nr IX/47/2011, domagając się stwierdzenia nieważności tego aktu w całości. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący są współwłaścicielami na zasadzie małżeńskiej wspólności ustawowej nieruchomości położonych w gminie C., oznaczonych jako działki nr [...], znajdujących się na obszarze objętym Planem i przeznaczonych pod tereny: rolnicze, trwałych użytków zielonych, rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, usług związanych z obsługą transportu, lotniska oraz komunikacji – drogi publiczne zbiorcze.
W skardze sformułowano zarzuty niezgodności Planu z:
1. art. 28 ust. 1 upzp poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w związku z:
a) art. 15 ust. 2 pkt 7 upzp w zw. z § 4 pkt 7 w zw. z § 7 pkt 6 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. nr 25, poz. 150) w zw. z art. 48 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze w zw. art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. nr 163, poz. 981) poprzez nieujawnienie w Planie udokumentowanych złóż kopalin wskazanych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Chmielnik, a przede wszystkim w Zmianie nr 2 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Chmielnik, wydanego na podstawie uchwał Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 30 lipca 2009r. nr XXVIII/277/2009 oraz z dnia 18 września 2009r. nr XXIX/284/2009 tj. złoże "Tarnoskała" (obszar A) oraz złoże "Piotrkowice I";
b) art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z § 4 pkt 1 i pkt 2 w zw. z § 7 pkt 7 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez dokonanie wspólnych ustaleń dla terenów o różnym przeznaczeniu tj. dla terenu oznaczonego symbolem MM - tereny zabudowy mieszkaniowej mieszanej (jednorodzinnej i zagrodowej) – przy łączeniu ustaleń dla terenu o charakterze budowlanym (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), z terenem o charakterze rolniczym (zabudowa zagrodowa), co skutkuje w szczególności niemożliwością ustalenia minimalnej powierzchni nowej działki utworzonej w wyniku podziału (§ 14 pkt 2 lit. a Planu) wobec braku możliwości rozróżnienia zabudowy zagrodowej od zabudowy mieszkaniowej (1200 m2 albo 600 m2 albo 400 m2) albo też zawyżeniem poziomu dopuszczalnego hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej poprzez przypisanie jej do poziomu hałasu dla zabudowy zagrodowej (§ 9 pkt 3 lit. b Planu) w sposób sprzeczny z art. 113-115 Prawa ochrony środowiska oraz przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826);
c) art. 15 ust. 2 pkt 8 upzp w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 10 upzp w zw. z § 4 pkt 8 w zw. z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. poprzez nieustalenie wskazanych tam parametrów (m.in. minimalna powierzchnia nowej działki, minimalnych i maksymalnych szerokości frontów działek, kątów położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego) poza terenami oznaczonymi MM i MN bez uzasadnienia odstąpienia od wyznaczania tych wskaźników w ustalonym stanie faktycznym;
d) art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp w zw. § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. poprzez nieustalenie dla większości terenów parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności w zakresie określenia gabarytów i wyglądu budynków (kształtu dachów, wskazywania szerokości elewacji frontowych, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowych itd.) lub zagospodarowania terenu (wskaźniki zabudowy), polegające na zaniechaniu ich określenia (np. braki dla terenów UCL, UKS, UR) lub niewłaściwym ich określeniu (odesłania do niekreślonych przepisów odrębnych lub niezdefiniowanych i nieostrych pojęć), co stanowi w istocie zaniechanie kształtowania ładu przestrzennego na obszarze objętym Planem w sytuacji, gdy Plan ma zastępować decyzję o ustaleniu warunków zabudowy obowiązkowo kształtującej te wskaźniki zgodnie z art. 61 upzp,
e) art. 15 ust. 2 pkt 11 upzp w zw. z art. 35 upzp w zw. z § 4 ust. 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. poprzez określenie w § 30 ust. 2 pkt 8 Planu "tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenu", które nie spełnia wymagań przewidzianych w powołanych przepisach, gdyż w istocie tymczasowe zagospodarowanie nie ma charakteru tymczasowego, ale charakter trwale zmieniający przeznaczenie terenu w sposób całkowicie odmienny od stanu istniejącego (góra zalesiona) i przeznaczenia docelowego (budowa lotniska), dla którego nie określono szczegółowych wymagań w szczególności dotyczących ochrony środowiska, przyrody, krajobrazu kulturowego itd., a w szczególności naruszono zakaz wykonywania odkrywek i wydobywania kopalin, wykonywania odwodnień górniczych w terenie ochrony pośredniej wód podziemnych (§11 pkt lit. g i h mpzp ), nie zbadano oddziaływania kopalni odkrywkowej na środowisko lub na obszary chronione;
2. art. 28 ust. 1 upzp poprzez istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego w związku z:
a) art. 20 ust. 1 upzp w zw. z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. poprzez podjęcie uchwały stwierdzającej zgodność ustaleń mpzp z ustaleniami Studium z pominięciem uchwalonego w uchwale nr XXIX/284/2009 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 18 września 2009r. aneksu do zmiany nr 2 Studium uchwalonego w uchwale nr XXVIII/277/2009 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 30 lipca 2009r.
b) art. 15 ust. 2 pkt 3 upzp w zw. z art. 17 pkt 4 upzp w zw. z § 12 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w zw. z art. 51 i art. 52 w/w ustawy z dnia 3 października 2010r. o udostępnianiu informacji o środowisku [...] w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez wadliwość (nierzetelność i niekompletność) prognozy oddziaływania na środowisko co najmniej w zakresie wpływu na środowisko eksploatacji złoża wapieni triasowych "Kamienna Góra - Obice" stanowiącego przeznaczenie "tymczasowe" określone w § 30 ust. 2 pkt 8 Planu, co w istotny sposób mogło wpłynąć na ustalenia w Planie ze względu na potencjalnie znaczące oddziaływanie eksploatacji złoża metodą odkrywkową na obszary chronione (w tym obszar Natura 2000, obszary chronionego krajobrazu, obszary ochrony wód itd.) oraz generowane immisje na tereny sąsiednie (hałas, drgania, zapylenie itd.).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, argumentując, że została wysłana w dniu 9 marca 2012r., a zatem po upływie ustawowego 60 – dniowego terminu do jej wniesienia, który upłynął w dniu 5 marca 2012r. Powyższe wynika, zdaniem organu, z faktu, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało oddane w polskiej placówce pocztowej w dniu 4 stycznia 2012r. W tym zakresie powołano się na postanowienie NSA z dnia 27 września 2011r. sygn. akt: II OSK 1883/11. Organ wniósł – ewentualnie – o oddalenie skargi wskazując, co następuje, odnośnie poszczególnych zarzutów dotyczących:
1a. nieujawnienia udokumentowanych kopalin – że złoże "Piotrkowice I" jest obszarem o zasobach szacunkowych nie ujętych w Bilansie Zasobów Kopalin i Wód Podziemnych w Polsce publikowanym przez Ministerstwo Środowiska; obszar ten jest częściowo kolizyjny, ze względu na bliskość zabytkowego kościoła oraz lokalizację złoża w granicach rejonu zarezerwowanego dla ujęcia wody pitnej;
1b. dokonania wspólnych ustaleń dla terenów o różnym przeznaczeniu – przy uchwalaniu Planu uwzględniono faktyczny, wielofunkcyjny mieszany sposób obecnego użytkowania dla tych terenów oraz wyraźne tendencje długotrwałego procesu zmian, wprowadzając w Planie funkcję "zabudowy mieszanej" - jednorodzinnej i zagrodowej; z uwagi na specyfikę tych mieszanych struktur oraz - jak dotąd - przewagę ilościową siedlisk związanych z prowadzeniem gospodarstw rolnych, dopuszczalny poziom hałasu dla tych terenów ustalony został logicznie - jak dla zabudowy zagrodowej; podkreślono przy tym, że dyspozycja funkcjonalna "zabudowy mieszkaniowej mieszanej" jest inna od dyspozycji funkcjonalnej "zabudowy jednorodzinnej"; organ wskazał, że – wbrew stanowisku skarżącego – wszystkie grunty rolne, jak i leśne chronione na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1995r. nr 16, poz. 78 ze zm.) przeznaczone w planie na cele nierolne i nieleśne uzyskały stosowne zgody odrębnymi decyzjami administracyjnymi;
1c. nieustalenia obowiązkowych parametrów działek przy podziałach i scaleniach nieruchomości – podkreślono, że w graniach Planu nie przewiduje się procedury scalenia i podziału nieruchomości przewidzianej przepisami odrębnymi, jako że nie ma takiego zapotrzebowania; do Planu nie ma zastosowania powoływany w skardze art. 15 ust. 3 pkt 10 upzp, gdyż przepis ten został wprowadzony do upzp ustawą o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 25 maja 2010 (Dz. U. z 2010r. nr 130, poz. 871), jak również ze względu na art. 4 ust. 2 w/w ustawy o zmianie [...]; wskazano przy tym, że obowiązkowa materia podlegająca regulacji w planie miejscowym (art. 15 ust. 2 upzp) musi być dostosowana do warunków faktycznych panujących na obszarze objętym tym planem;
1d. nieustalenia lub niewłaściwego ustalenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu – że w Planie ustalono obligatoryjnie nieprzekraczalne - maksymalne wysokości dla wszystkich obiektów budowlanych; katalog ustaleń dotyczących parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu został sprecyzowany na podstawie § 4 pkt 6 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., w którym nie występują pojęcia użyte przez skarżących, takie jak: szerokość elewacji frontowych, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowych, które mają zastosowanie w decyzjach o warunkach zabudowy (§ 1 tego rozporządzenia); ponadto przepisy rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. nie narzucają konieczności precyzyjnego ustalenia jednej tylko konkretnej formy dachu; w tym zakresie organ wskazał, że powtarzalność (unifikacja) brył architektonicznych nie zawsze jest gwarantem ładu przestrzennego; składnikiem tego ładu jest także różnorodność i istnienie form indywidualnych, niepowtarzalnych, wyjątkowych; dlatego też obiekty lotniska KL (w tym m.in. hala terminala, wieża kontroli lotów, hangary) uznano za taki właśnie, wyżej opisany, specyficzny przypadek w aspekcie wymogów co do kształtowania geometrii dachu – podobnie jak i ściśle funkcjonalnie oraz przestrzennie powiązane z portem lotniczym i planowanym cargo tereny o symbolach UCL, P i UKS;
1e. określenia – w sposób niezgodny z prawem – zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenu dla kopalni odkrywkowej "Kamienna Góra-Obice" – że ustalenia § 30 ust. 2 pkt 8 lit. g Planu dotyczące wydobycie złoża metodą odkrywkową – jako tymczasowego zagospodarowania terenu KL do dnia 31.12.2030r. – ma wprawdzie charakter trwale zmieniające ukształtowanie terenu, jednakże stanowi wstępną fazę budowy lotniska - makroniwelację Góry Kamiennej, która jest niezbędna do budowy pasa startowego – podstawowego elementu lotniska, zwłaszcza że niwelacja terenu stanowi zasadniczą część kosztów budowy lotniska (blisko 50% kosztów); w rezultacie nie można uznać, że powyższe tymczasowe zagospodarowanie terenu KL, ma, jak wskazują skarżący, "charakter trwale zmieniający przeznaczenie terenu"; wydobycie tego złoża umożliwi zagospodarowanie terenu, zgodnie z jego przeznaczeniem podstawowym - tereny lotniska - "Regionalny Port Lotniczy Kielce" KL; jakkolwiek wydobycie złoża jest przeznaczeniem odmiennym od przeznaczenia docelowego, to jest jedynie przeznaczenie tymczasowe, bez którego nie może powstać planowany pas startowy lotniska, ponadto w odniesieniu do w/w przeznaczenia tymczasowego określono szczegółowe wymagania, w szczególności dotyczące ochrony środowiska, przyrody, krajobrazu kulturowego; odnośnie lasów usytuowanych na Górze Kamiennej (12,8 % powierzchni złoża) organ wskazał, że uzyskano stosowne zgody – w formie decyzji administracyjnych – na przeznaczenie tych i innych gruntów leśnych położonych na przeznaczenie na cele nieleśne;
2a. wadliwości uchwały stwierdzającej zgodność projektu Planu ze Studium – że Zmiana nr 2 studium została uchwalona uchwałą nr XXVIII/277/09 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 30 lipca 2009r; w tym zakresie podkreślono, że regulacja § 2 tej uchwały definiuje, jakie dokumenty stanowią jej integralną część. W § 2 pkt 1 lit. a wymienia się, że część tekstową stanowiąca załącznik nr 1 stanowi Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Chmielnik - Zmiana nr 2 - Aneks "Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego (w zakresie objętym Zmianą nr 2)";
2b. rażącej wadliwości prognozy oddziaływania na środowisko w stopniu wpływającym na ustalenia Planu – podkreślono, że przedmiotowa prognoza nie zataiła negatywnego oddziaływania na środowisko przyrodnicze skutków realizacji przedsięwzięcia związanego z eksploatacją złoża wapienia "Kamienna - Góra w Obicach" i nie mogła tym samym przyczynić się do ustalenia zapisu § 30 ust. 2 pkt 8 Planu, gdyż objęcie tej inwestycji "tymczasowością" zagospodarowania dotyczyło nie charakteru, a sposobu przeznaczenia terenu; prognoza ta została uzgodniona i pozytywnie zaopiniowana przez właściwe organy, nie można jej zarzucić fragmentaryczności, czy braku spełnienia standardów przewidzianych dla tego typu dokumentów; ponadto skarżący nie wykazali by zarzucane przez nich naruszenia były istotne i dlaczego bez tych rzekomych naruszeń ustalenia planistyczne byłyby odmienne od przyjętych.
Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 18 maja 2012r. pełnomocnik skarżących dodał, że należący do nich budynek mieszkalny (wybudowany na podstawie prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 21 kwietnia 2004r. oraz pozwolenia na budowę z dnia 13 lipca 2007r.) – znajduje się w strefie dolotu do lotniska, która to okoliczność nie została uwzględniona w zapisach planu ani decyzji środowiskowej. Do twierdzeń tych organ ustosunkował się pismem z dnia 25 maja 2012r.
Wyrokiem z dnia 31 maja 2012r., sygn. akt II SA/Ke 251/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę, uznając podniesione zarzuty za niezasadne i podzielając w tym zakresie w całości stanowisko organu przedstawione odpowiedzi na skargę. Wskazano ponadto, że tut. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ke 249/10 dokonał analizy zarówno treści poprzedniego Planu jak i jego części graficznej i nie odnotował naruszenia art. 15 ust. 2, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 upzp. W sprawie tej nie stwierdzono także istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, ustalając że w zgodzie z prawem właściwe organy dokonały wszystkich czynności, o jakich mowa w art. 14, 17 i 20 upzp.
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 2466/12 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. G. i A. G.a, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez tut. Sąd. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie prawne zaskarżonego wyroku właściwie nie zawiera rozważań Sądu, co do zgodności z prawem zaskarżonej uchwały oraz postępowania, w ramach którego uchwała ta została podjęta. Tut. Sąd nie dokonał własnych ocen, ani nie odniósł się do zarzutów skargi. Odnosząc się do uzasadnienia poprzedniego wyroku z dnia 8 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ke 249/10 wskazano, że powodem stwierdzenia nieważności wcześniejszej uchwały nie były uchybienia w procedurze planistycznej – co nie oznacza jednak, iż Sąd mógł bezkrytycznie przejść nad oceną powyższej procedury w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 251/12.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach,
rozpoznając ponownie sprawę, zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. W pozostałym jednakże zakresie ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w przekazującym mu do ponownego rozpoznania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonej uchwały muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 2466/12. W tym zakresie należy wskazać, że z zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego – co do ponownie prowadzonego postępowania sądowo-administracyjnego – wynika, że "Sąd orzekając po raz kolejny po wyroku stwierdzającym nieważność planu w uzasadnieniu wyroku winien wskazać w jakim stopniu stanowisko wyrażone we wcześniejszym wyroku (z dnia 8 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ke 249/10) wiąże późniejsze składy. (...) Sąd powinien wskazać czy z uwagi na popełnione uchybienia stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały zachodziła konieczność powtórzenia procedury planistycznej choćby częściowo, czy też ranga popełnionych uchybień nie miała żadnego wpływu na konieczność powtórzenia tej procedury. (...) Z uzasadnienia (Sądu I instancji) nie wynika na jakiej podstawie Sąd uznał twierdzenia organu za wiarygodne, m.in. Sąd wskazał w ślad za organem, że ustalone w Planie przeznaczenie dla terenów o symbolu MM – tj. funkcja zabudowy mieszkaniowej mieszanej (jednorodzinnej i zagrodowej) – odpowiada stanowi rzeczywistemu. Przy tym Sąd nie wskazał żadnego dokumentu, choćby mapy stanowiącej załącznik do uchwały, który pozwoliłby na zweryfikowanie powyższych twierdzeń. (...) Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny dokona analizy zarzutów postawionych w skardze i oceni ich zasadność konfrontując z ustaleniami organu, na podstawie akt nadesłanych przez organ."
Tut. Sąd, kierując się stanowiskiem zawartym w cyt. uzasadnieniu wyroku z dnia 25 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 2466/12, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu przeprowadził merytoryczną ocenę zaskarżonej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Regionalny Port Lotniczy Kielce - część wschodnia" jak również procedury jej podjęcia.
Na wstępie rozważań prawnych wskazać trzeba, że podstawą wniesienia skargi w niniejszej sprawie stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Nadesłana przez organ dokumentacja potwierdza, że skarżący spełnili opisane wyżej wymogi formalne – a mianowicie wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa (pismem z dnia 4 stycznia 2012r.), dokonanego zakwestionowaną w niniejszej sprawie uchwałą Rady Miejskiej w Chmielniku nr IX/47/2011 z dnia 31 maja 2011r. Następnie, wobec braku odpowiedzi Rady Gminy w Chmielniku, B. i A. G. wnieśli skargę na w/w akt prawa miejscowego – w terminie 60 dni od daty wezwania. Jak wynika bowiem z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r. sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60 do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie przepis art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a., a skarga taka jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Jako niezasadny należy natomiast ocenić przedstawiony w odpowiedzi na skargę zarzut, dotyczący wniesienia skargi po upływie ustawowego 60 – dniowego terminu do jej wniesienia, który – zdaniem organu – upłynął w dniu 5 marca 2012r. Stanowisko to organ wywodzi z faktu, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało oddane w polskiej placówce pocztowej w dniu 4 stycznia 2012r. Z taką argumentacją nie sposób się zgodzić, jako że dniem, od którego rozpoczyna się bieg 60 – dniowego terminu do wniesienia skargi, nie jest dzień nadania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ale dzień następny po dniu doręczenia wezwania organowi (por. tezę postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2010r., II FSK 216/10, LEX nr 606568). W rezultacie, skoro przedmiotowe wezwanie wpłynęło do siedziby organu w dniu 9 stycznia 2012r., to ostatni dzień w/w terminu upłynął w dniu 9 marca 2012r., kiedy to B. i A. G. nadali w urzędzie pocztowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.
Nie budzi również wątpliwości Sądu okoliczność naruszenia przez Plan interesu prawnego skarżących. B. i A. G. są bowiem współwłaścicielami – na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej – nieruchomości położonych w gminie C., objętych zaskarżoną uchwałą, to jest działek o nr ewid. [...], zaś ustalenia Planu ingerują w sposób oczywisty w ich prawo własności poprzez ograniczenie jego wykonywania i narzucenie określonego sposobu zagospodarowania. W/w działki są położone na obszarze objętym Planem i zostały przeznaczone pod tereny rolnicze (R), tereny trwałych użytków zielonych, tereny rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m² (ULC) oraz tereny usług związanych z obsługą transportu (UKS), tereny lotniska (KL) oraz tereny komunikacji - drogi publiczne zbiorcze (KDZ).
Jakkolwiek zaskarżonym aktem prawa miejscowego niewątpliwie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących, to okoliczność ta nie skutkuje automatycznym uwzględnieniem wniesionej przez nich skargi. Zasadniczym celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bowiem ustalenie przeznaczenia danego terenu (terenów), co wiąże się w konsekwencji z ograniczeniem prawa własności nieruchomości położonych na terenie objętych jego zasięgiem. W tym zakresie należy wyjaśnić skarżącym, że prawo własności, pomimo że podlega ochronie konstytucyjnej (art. 21 Konstytucji RP), to nie jest jednak prawem bezwzględnym. Przejawem sposobu ingerencji w prawo własności jest m.in. właśnie plan miejscowy jako akt prawa miejscowego wykonujący ustawę. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej upzp, ustanawia zasadę samodzielności planistycznej gminy zwanej doktrynalnie władztwem planistycznym, w ramach którego gmina ustala w miejscowym planie przeznaczenie terenów, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby i warunki zabudowy. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów, należy do zadań własnych gminy. Tym samym ustawodawca przekazał gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu w drodze aktu prawa miejscowego. W pojęciu władztwa planistycznego mieszczą się właśnie wprowadzone przez plany miejscowe ograniczenia prawa własności. Zainteresowane podmioty nie mogą więc oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień, a jedynie dostosuje się do żądań właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1995r., sygn. IV SA 346/93, publ. ONSA 1996/3/125).
Pomimo, że bezsporne naruszenie interesu prawnego skarżących nie powoduje automatycznie konieczności wyeliminowania zaskarżonej uchwały
z obrotu prawnego, to otwiera drogę do jej merytorycznej oceny i zbadania -
w ramach kontroli sądowoadministracyjnej – czy w toku procedury planistycznej
i w trakcie samego aktu uchwalania Planu doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego. W przypadku naruszenia zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują bowiem konieczność stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub części (art. 28 ust.1 upzp w zw. z art. 147 § 1 ustawy P.p.s.a.). Wskazania wymaga, że zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą takiej problematyki merytorycznej, jak zawartość aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki) i znajdujących się w nim ustaleń. Zasady te ujęte zostały w art. 15 ust. 1 i 2, art. 17 pkt 4, czy art. 20 ust. 1 upzp. Natomiast tryb postępowania dotyczy sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia danego aktu planistycznego. W przypadku planu miejscowego, w pierwszym rzędzie będzie to podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania (zmiany) planu na podstawie art. 14 ust. 1; kolejne etapy określa art. 17 i art. 20 ust.1 upzp.
Podkreślenia wymaga, że zaskarżony obecnie Plan został uchwalony po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 czerwca 2010r. (sygn. akt II SA/Ke 249/10), stwierdzającym nieważność uchwały Rady Miejskiej w Chmielniku nr XXVIII/278/09 z dnia 30 lipca 2009r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Regionalny Port Lotniczy Kielce - część wschodnia" na obszarze gminy Chmielnik w części sołectw: Grabowiec i Piotrkowice. Z tego też względu – wobec konieczności powtórzenia przez organ procedury planistycznej – dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mają znaczenia zawarte w uzasadnieniu powołanego orzeczenia ustalenia w zakresie poprawności trybu sporządzania planu – odnoszące się wyłącznie do poprzednio powziętej, wyeliminowanej z obrotu prawnego, uchwały. Kontrolując legalność zaskarżonego aktu prawa miejscowego w powyższym zakresie zasadne jest stwierdzenie o braku istotnych naruszeń trybu sporządzania planu. W tym względzie Sąd przeanalizował "dokumentację prac planistycznych część nr 3 – po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 czerwca 2010r. sygn. akt II SA/Ke 249/10", uznając że spełnia ona wymogi określone w poszczególnych punktach art. 17 upzp. W szczególności podkreślić trzeba, że w toku ponownego postępowania Wójt Gminy Chmielnik:
- sporządził nowy projekt planu miejscowego rozpatrując złożone do tego aktu wnioski, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko z marca 2011r., stanowiącą oddzielny dokument,
- sporządził prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego z września 2010r., z uwzględnieniem art. 36, stanowiącą oddzielny dokument (pkt 5),
- wystąpił o stosowne opinie i uzgodnienia, szczegółowo opisane w załączonych wykazach,
- wprowadził zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłosił w odpowiedni sposób o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wyłożył ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz zorganizował w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami;
- wyznaczył w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu .
Jednocześnie, wobec braku złożenia uwag tak do projektu planu, jak i do prognozy oddziaływania na środowisko, nie zachodziła potrzeba ponawiania czynności polegających na ich rozpoznaniu (art. 17 pkt 13 upzp), w związku z czym projekt przedstawiono radzie gminy celem uchwalenia (art. 17 pkt 14).
Po dokonaniu przez Sąd analizy treści Planu jak i jego części graficznej stwierdzić trzeba, że akt ten zawiera obowiązkową treść określoną szczegółowo w art. 15 ust. 2 upzp, spełniając zarazem wymóg zgodności z ustaleniami studium, jaki ustanawia art. 20 ust. 2 upzp. Jednocześnie wskazania wymaga, że ponownie opracowując plan Rada Miejska w Chmielniku miała na uwadze motywy, jakimi kierował się tut. Sąd stwierdzając nieważność poprzedniej uchwały. Mianowicie, w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ke 249/10 wskazano na brak określenia w tym akcie stawki procentowej na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 - renta planistyczna (art. 15 ust. 2 pkt 12 upzp). W rezultacie powyższych zaleceń organ, wydając obecnie zaskarżoną uchwałę, określił w Rozdziale III "Ustalenia szczegółowe" przedmiotową wartość w odniesieniu do terenów, które w tym zakresie zostały poprzednio pominięte.
Przechodząc do oceny merytorycznej podniesionych w skardze zarzutów wskazać trzeba na specyfikę niniejszej sprawy, dotyczącej skargi na uchwałę Rady Gminy w Chmielniku podjętej w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mianowicie, w przeciwieństwie do spraw administracyjnych, w których istnieje – powiązany z zasadą przekonywania (art. 11 K.p.a.) oraz z wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli – obowiązek uzasadniania decyzji administracyjnej (postanowień), brak jest odpowiednich wymogów odnośnie aktów prawa miejscowego, uregulowanych w art. 40 – 42 u.s.g. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla sprawowanej w niniejszej sprawie kontroli legalności zaskarżonej uchwały, zwłaszcza, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy – nie dokonując samodzielnych ustaleń faktycznych. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane. Jest to o tyle istotne, że w obszernych aktach administracyjnych niniejszej sprawy zgromadzona jest dokumentacja planistyczna o charakterze technicznym, odzwierciedlająca opisane powyżej poszczególne etapy tego procesu, przedstawiająca spełnienie stosownych wymogów, uzyskanie odpowiednich opinii i uzgodnień oraz zawierająca wielkoformatowe mapy terenu objętego kwestionowaną uchwałą. Natomiast zaskarżony Plan składa się z 46 jednostek redakcyjnych, mieszczących się na 50 stronach i szczegółowo regulujących przewidziane upzp kwestie. Z tego też względu Rada Gminy w Chmielniku swoje stanowisko odnośnie zaprezentowanych przez skarżących drobiazgowych, niezwykle wnikliwych zarzutów co do naruszenia zasad i trybu sporządzania planu miejscowego mogła przedstawić dopiero w odpowiedzi na skargę. Zawarta w tym piśmie argumentacja stanowiła jednakże jedynie punkt wyjścia dla dokonania przez Sąd – na podstawie całości nadesłanych akt administracyjnych – samodzielnych rozważań co do podnoszonych w skardze zarzutów. W tym zakresie Sąd, analizując przedstawione przez skarżących zagadnienia, odniósł się do konkretnego, zgromadzonego przez organ materiału dowodowego (jak np. do Prognozy oddziaływania na środowisko w przypadku zarzutów co do jej nierzetelności i nieprawidłowości), za wyjątkiem kwestii, których możliwość omówienia dotyczyła jedynie płaszczyzny rozważań prawnych (jak np. zarzut określony pod pozycją 1c skargi)
W ramach tak opisanej kontroli sądowoadministracyjnej argumentacja skarżących okazała się nietrafna z opisanych poniżej powodów:
Ad. 1a. Zarzut nieujawnienia w Planie udokumentowanych złóż kopalin wskazanych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Chmielnik (przede wszystkim w Zmianie nr 2 Studium) to jest złóż "Tarnoskała" oraz "Piotrkowice I", polegający na naruszeniu następujących przepisów:
- art. 15 ust. 2 pkt 7 upzp stanowiącego, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych,
- art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. nr 25, poz. 150) stanowiącego, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez: uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż,
- art. 48 ustawy z 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005r. nr 228, poz. 1947) stanowiącego, że udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, uwzględnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego;
- art. 95 ust. 1 w/w ustawy z 4 lutego 1994r. stanowiącego, że udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa.
Brak podstaw, aby stwierdzić naruszenie w/w przepisów przez zaskarżoną uchwałę, jako że cyt. regulacje odnoszą się do udokumentowanych złóż kopalin. Takiego charakteru – w świetle obowiązujących przepisów – nie ma złoże "Piotrkowice I" oraz "Tarnoskała", które nie zostały ujęte ani w Bilansie Perspektywicznych Zasobów Kopalin Polski wg stanu na 31 grudnia 2009r., ani w Bilansie Zasobów Złóż Kopalin w Polsce wg stanu na dzień 31 grudnia 2011r. (bilanse dostępne są na stronie internetowej Państwowego Instytutu Geologicznego). W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 49 ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze na podstawie dokumentacji geologicznych i ewidencji zasobów minister właściwy do spraw środowiska sporządza corocznie krajowy bilans zasobów złóż kopalin. Natomiast powoływany przez organ w tym zakresie art. 103 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 9 czerwca 2011r. (Dz. U. nr 163, poz. 981) – o podobnym brzmieniu – nie znajduje zastosowania, gdyż nie obowiązywał w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały (ustawa ta weszła w życie dopiero w dniu 1 stycznia 2012r.). Wyjaśnić przy tym trzeba, że sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego aktu według stanu prawnego obowiązującego w dacie jego podjęcia (31 maja 2011r.). Z tego też względu, pomimo powołania się przez organ na niewłaściwą podstawę prawną, obszary "Piotrkowice I" oraz "Tarnoskała I i II" prawidłowo ujęto w Planie w najniższej kategorii D, nie pozwalającej na rozpoczęcie działalności gospodarczej – złoża perspektywiczne. Wynika to z treści Zmiany studium nr 2 (pkt 2.1.4, str. 31) gdzie złoża te – w przeciwieństwie do wyszczególnionych złóż udokumentowanych – jest określona jako perspektywiczne. Z tego też względu "Piotrkowice I" nie zostały także uwzględnione w dokumentacji planistycznej, tj. w załączniku nr 1 Planu oraz załącznikach "Zmiany w użytkowaniu terenu", "Oddziaływanie na geokomponenty" i "Stopień prognozowanego oddziaływania na środowisko" (odpowiednio Nr 9, 10 i 11) do prognozy oddziaływania na środowisko, gdzie naniesiono granice udokumentowanych złóż surowców mineralnych. Podkreślić przy tym trzeba, że na w/w rysunkach naniesione jest udokumentowane złoże czwartorzędowych piasków "Lisów", w granicach którego położone są częściowo działki skarżących nr 1, obręb 16 oraz 104/2, obręb 6. Natomiast przedstawione przez skarżących zaświadczenie Z-cy Burmistrza Miasta i Gminy Chmielnik z dnia 19 marca 2010r. (k. 49 akt sądowych) potwierdza jedynie, że niewielki fragment działki nr 1 znajduje się w granicach udokumentowanych złóż surowców złóż surowców mineralnych – nie wskazując jednakże, iż jest to złoże "Piotrkowice I". Niezależnie od powyższego podkreślić trzeba, że skarżący w żaden sposób nie wykazali, na czym polegać ma naruszenie wskazanych przepisów i dlaczego złoża, o których wspominają, winny być uwzględnione w Planie i w jakich strefach ochronnych ujęć i zbiorników się znajduje, ograniczając się w zakresie zarzutu z pkt 1 do ogólnikowych stwierdzeń.
Ad. 1b. Zarzut dokonania wspólnych ustaleń dla terenów o różnym przeznaczeniu, polegający na naruszeniu następujących przepisów:
- art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania,
- § 4 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587), który stanowi, że ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów, ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego powinny zawierać określenie cech elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagań ochrony, określenie cech elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagań ukształtowania lub rewaloryzacji, oraz określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów
- § 7 pkt 7 w/w rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r., który stanowi, że projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia.
Skarżący stwierdzili, że łącząc ustalenia dla terenu o charakterze budowlanym (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) z terenem o charakterze rolniczym (zabudowa zagrodowa) nie będzie można ustalić minimalnej powierzchni nowej działki – wobec braku rozróżnienia zabudowy zagrodowej od zabudowy mieszkaniowej, jak również zawyżony zostanie poziom dopuszczalnego hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej poprzez przypisanie jej poziomu hałasu dla zabudowy zagrodowej.
Ustosunkowując się do w/w zarzutu wskazać trzeba, że zarówno definicja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jak również definicja zabudowy zagrodowej wynika z przepisów odrębnych. Zgodnie bowiem z art. 3 w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi (pkt 2), a pod pojęciem zabudowy zagrodowej rozumie się w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych (pkt 3). Wskazania także wymaga, że stosownie do treści art. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. nr 64, poz. 592) za gospodarstwo rolne należy uważać gospodarstwo rolne w rozumieniu Kodeksu cywilnego o obszarze nie mniejszym niż 1 ha użytków rolnych. Zasadnicze znaczenie dla pojęcia gospodarstwa rolnego ma okoliczność, że jednym z jego istotnych elementów jest to, że stanowi pewną zorganizowaną całość gospodarczą – przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy wchodzące w jego skład grunty są rozproszone, czy też pozostają w zwartym kompleksie. Odnosząc się do zakwestionowanej w skardze regulacji § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a Planu, wskazać trzeba, że przepis ten ustalił minimalną wielkość nowej działki utworzonej w wyniku podziału dla terenów oznaczonych symbolem identyfikacyjnym, zawierającym oznaczenie literowe MM, MN:
- 1200 m² dla zabudowy zagrodowej,
- 600 m² dla zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej,
- 400 m² dla zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej,
- 210 m² dla zabudowy jednorodzinnej szeregowej.
Z kolei w § 9 pkt 3 Planu ustalono dopuszczalny poziom hałasu w środowisku, powodowany przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu lotniczego powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych, zgodnie z przepisami odrębnymi:
a) dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN, jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,
b) dla terenów zabudowy mieszkaniowej mieszanej (jednorodzinnej i zagrodowej) MM, jak dla terenów zabudowy zagrodowej (zapis kwestionowany w skardze),
c) dla terenów podstawowych usług publicznych UP, jak dla terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży oraz terenów domów opieki społecznej.
Odnosząc się do w/w zarzutu skargi o dokonaniu wspólnych ustaleń dla terenów o różnym przeznaczeniu wskazać trzeba, że ustalone w Planie przeznaczenie dla terenów o symbolu MM - tj. funkcja zabudowy mieszkaniowej mieszanej (jednorodzinnej i zagrodowej) - odpowiada stanowi rzeczywistemu. Poczynione w tym zakresie ustalenia organu znajdują potwierdzenie w następującej dokumentacji planistycznej:
Po pierwsze, w prognozie oddziaływania na środowisko (marzec 2011r.), gdzie na stronie 29 wskazano, że "w rejonie objętym niniejszą prognozą rolnictwo pomimo niskich wskaźników jest głównym zajęciem ludności i często jest ono traktowane jako drugi zawód, wykonywany przede wszystkim w małych i średnich gospodarstwach indywidualnych, głównie rodzinnych. Funkcje mieszkaniowe wynikają bezpośrednio z bliskości Kielc i zakładów przemysłowych, tzw. "Białego Zagłębia". Całą zabudowę stanowią domy jednorodzinne";
Po drugie, w zmianie nr 2 Studium zawarto stwierdzenie, że "rozwój nowych terenów zabudowanych jest znaczący, choć ograniczony i odbywa się głównie w kierunku północnym przy drodze prowadzącej do Kielc";
Po trzecie, jak wynika z map, stanowiących załącznik do ww. prognozy oddziaływania na środowisko (załącznik nr 1 – lokalizacja oraz załącznik nr 9 – zmiany w użytkowaniu terenu), uwidocznione na nich obrysy budynków położonych w miejscowościach Piotrkowice oraz Grabowiec uzasadniają twierdzenie o mieszanej (jednorodzinnej i zagrodowej) funkcji zlokalizowanej na tym terenie zabudowy mieszkaniowej.
Należy przy tym uwzględnić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie, który wskazał na ogólny proces redukcji typowych siedlisk zagrodowych (fakt powszechnie znany). Z tego też względu rację ma organ, który wyjaśniając w odpowiedzi na skargę powody ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu na przedmiotowym obszarze – jak dla zabudowy zagrodowej – wskazał, że decyzje zakładania siedlisk jednorodzinnych, podejmowane przez migrujących na obszary gmin podmiejskich dotychczasowych mieszkańców miast podejmowane są z pełną świadomością specyfiki otoczenia i sąsiedztwa zabudowy zagrodowej oraz związanych z nią potencjalnych subiektywnych i obiektywnych uciążliwości. Sąd, mając na uwadze charakter opisanych procesów – udokumentowanych odpowiednio w aktach niniejszej sprawy – w szczególności ich duże zróżnicowanie czasowe i przestrzenne, podziela stanowisko organu o niemożności i niecelowości fizycznego rozdzielenia w przestrzeni (liniami rozgraniczającymi) siedlisk o funkcji jednorodzinnej od siedlisk o funkcji zagrodowej. Powyższe uzasadniało wprowadzenie do Planu kategorii funkcji "zabudowy mieszanej" - jednorodzinnej i zagrodowej, sankcjonującej istniejący na przedmiotowym obszarze stan faktyczny.
Co się zaś tyczy zarzutu dotyczącego niemożności ustalenia minimalnej powierzchni nowej działki utworzonej w wyniku podziału - wobec braku możliwości rozróżnienia zabudowy zagrodowej od zabudowy mieszkaniowej wskazać trzeba, że w § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a Planu precyzyjnie ustalono minimalne powierzchnie działek – w zależności od konkretnych funkcji i typów zabudowy. W tym zakresie podkreślenia wymaga, że jak wynika z art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. nr 261, poz. 2603 ze zm.) – zgodność podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego dotyczy nie tylko przeznaczenia terenu, ale również możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, co znalazło odzwierciedlenie w szczegółowych zapisach § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a Planu, różnicujących powierzchnię nowych działek tworzonych w wyniku podziału w zależności od jego celu. Przyjęcie powyższego rozwiązania, kwestionowanego w skardze, koresponduje z przepisem § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. nr 268, poz. 2663), zgodnie z którym we wniosku o podział należy wskazać cel podziału nieruchomości. W konsekwencji brak podstaw by uznać – jak chcą tego skarżący – że w przyszłości ustalenie minimalnej powierzchni działki, jak i dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku zarówno dla zabudowy jednorodzinnej, jak i zabudowy zagrodowej w obrębie terenów MM może sprawiać jakiekolwiek trudności.
W świetle zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego (Prognoza oddziaływania na środowisko, marzec 2011r., pozycja 6.2.11 Przekształcenie świata flory i fauny, strona 73) za niezasadny należy również uznać zarzut skargi o tym, że tereny MM nie uzyskały stosownej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne. W tym zakresie należy wskazać, że wszystkie grunty rolne, jak i leśne (w tym znajdujące się również na terenach zabudowy MM) – chronione na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1995r. nr 16, poz. 78), przeznaczone w Planie na cele nierolne i nieleśne uzyskały stosowną zgodę:
- decyzjami Marszałka Województwa Świętokrzyskiego na przeznaczenie na cele nierolnicze 63,9349 ha gruntów rolnych oraz na przeznaczenie na cele nieleśne 23,38 ha gruntów leśnych.
- decyzjami Ministra Środowiska z dnia 3 listopada 2008r. na przeznaczenie na cele nieleśne 0,18 ha gruntów leśnych, a następnie 9,74 ha gruntów leśnych,
Ad. 1c. Zarzut nieustalenia parametrów obowiązkowych działek przy podziałach i scaleniach nieruchomości, w ramach którego skarżący zarzucili naruszenie następujących przepisów:
- art. 15 ust. 2 pkt 8 upzp, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym,
- art. 15 ust. 3 pkt 10 upzp, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych,
- § 4 pkt 8 w/w rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r., który stanowi o tym, że ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego,
- § 3 pkt 4 w/w rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r., który stanowi o tym, że projekt tekstu planu miejscowego powinien zawierać ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3 upzp.
Na wstępie podnieść trzeba, że do zaskarżonego Planu nie znajduje zastosowania cyt. powyżej art. 15 ust. 3 pkt 10 upzp, jako że regulacja ta została wprowadzona do upzpz ustawą z dnia 25 maja 2010r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010r. nr 130, poz. 871) – która weszła w życie z dniem 21 października 2010r. Jak wynika bowiem z art. 4 ust. 2 ww. ustawy o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [...] do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z taką właśnie sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie, zważywszy na okoliczność, że uchwała o przystąpieniu do sporządzania Planu została podjęta przed datą 21 października 2010r., a zaskarżoną uchwałą wydano w dniu 31 maja 2011r.
Odnosząc się do zarzucanego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 8 upzp oraz § 3 pkt 4 w/w rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. wskazać trzeba, że jakkolwiek w art. 15 ust. 2 upzp zawarto obowiązkową materię podlegającą regulacji w planie miejscowym, to – zgodnie ze stanowiskiem doktryny i judykatury – obowiązek ten nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż musi być on dostosowany do warunków faktycznych panujących na obszarze objętym planem (por. Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Warszawa C. H. Beck 2005, s. 154 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 maja 2010r. sygn. akt: I SA/Wr 510/09, LEX nr 706040). Organ uchwałodawczy gminy jest zatem zobligowany do zawarcia w planie wymienionego w art. 15 ust. 2 upzp elementu wyłącznie w sytuacji, gdy na objętym nim terenie zachodzą uzasadniające taką regulację okoliczności faktyczne. Tymczasem, jak wynika z całokształtu materiału dowodowego, na większości terenów objętych Planem nie ma zapotrzebowania na scalanie i podział nieruchomości. Wynika to z faktu, że Plan – poza wprowadzeniem nowej funkcji regionalnego portu lotniczego wraz ze ściśle z nim związanymi ww. towarzyszącymi funkcjami komercyjnymi i logistycznymi – jest w dużej mierze planem "porządkującym", a nie "zmieniającym" dotychczasową strukturę przestrzenną, której dominującymi elementami są zamknięte skończone, uzupełnione układy urbanistyczne dwóch wsi: Grabowiec, Piotrkowice połączone terenem lotniska KL, który w większej części nie będzie stanowił terenu budowlanego. Z tego też względu w § 14 ust. 2 zaskarżonego aktu prawa miejscowego wskazano, że "w granicach planu nie przewiduje się procedury scalenia i podziału nieruchomości przewidzianej przepisami odrębnymi", odstępując od konieczności uzasadnienia tak umotywowanego wyjątku od obowiązków określonych w art. 15 ust. 2 upzp. Tym samym spełniono – określony w powołanym w skardze wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2011r. sygn. akt II SA/Wr 375/10, LEX nr 755578 – wymóg zawarcia w mpzp odpowiedniej informacji dotyczącego braku określenia uwarunkowań wskazanych w art. 15 ust. 2 pkt 8 upzp. Należy przy tym wyjaśnić skarżącym, że ustalenia dotyczące parametrów działek uzyskiwanych w wyniku podziału nieruchomości, o jakich mowa w art. 15 ust. 2 pkt 8 upzp, organ uchwałodawczy gminy zamieszcza obowiązkowo jedynie dla obszarów, które w mpzp zostały przewidziane do scalenia i podziałów (por. wyrok WSA w Gliwicach z 16 lutego 2011r. sygn. akt II SA/GI 920/10, LEX nr 784049).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu § 4 pkt 8 w/w rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. należy ocenić go jako bezzasadny. Należy bowiem podkreślić, że w § 14 ust. 1 pkt 1 – 8 Planu określono szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości, ustalając m. in. minimalną wielkość nowej działki utworzonej w wyniku podziału oraz minimalną szerokość frontu nowej działki utworzonej w wyniku podziału dla terenów tereny zabudowy mieszkaniowej mieszanej (jednorodzinnej i zagrodowej) MM oraz terenów zabudowy jednorodzinnej MN.
Ad. 1d. Zarzut nieustalenia lub niewłaściwego ustalenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, polegający na naruszeniu następujących przepisów:
- art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp, który stanowi o tym, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności,
- § 4 pkt 6 w/w rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r., który stanowi o tym, że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie:
1) linii zabudowy,
2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu,
3) w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej,
4) a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy
5) oraz geometrii dachu;
W powyższym zakresie należy wskazać, że ze względu na bliskość planowanego lotniska KL w § 6 pkt 1 ustaleń Planu przyjęto dla całego obszaru objętego planem że "obiekty budowlane oraz naturalne nie mogą naruszać powierzchni ograniczających wysokość zabudowy, wyznaczonych na rysunku planu w postaci warstwic z podanymi wielkościami w metrach n.p.m., określonych na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska (Dz. U. nr 130, poz. 1192); ustalenia dopuszczalnej wysokości zabudowy należy dokonywać z uwzględnieniem § 4 tego rozporządzenia". W rezultacie w Planie ustalono obligatoryjnie nieprzekraczalne – maksymalne wysokości dla wszystkich obiektów budowlanych.
Odnosząc się do zarzutów skargi o braku ustalenia w Planie szerokości elewacji frontowych oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowych należy uznać je za bezzasadne, jako że parametrów takich brak jest w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., który ustala wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego. Przepis ten jako elementy obowiązkowe planu wymienia bowiem określenie linii zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu.
Odnosząc się do regulacji § 22 pkt 2 ust. 3 lit. e Planu, gdzie ustalono dowolność ukształtowania geometrii dachów, wskazać trzeba, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. nie przewidziano wymogu ustalenia jednej tylko konkretnej formy dachu. Z tego też względu, jak słusznie zauważył organ, powszechną praktyką planistyczną jest stosowanie w tego typu zapisach mniej lub bardziej ograniczonego katalogu (zbioru) możliwych form geometrii dachów. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w przypadku zaskarżonej uchwały zapis o dowolności ukształtowania geometrii dachów jest uzasadniony specyfiką obiektów lotniska KL (w tym m.in. hala terminala, wieża kontroli lotów, hangary). Mogą to być bowiem obiekty specyficzne i niestandardowe, których forma może być ściśle związana z niepowtarzalną, niestandardową konstrukcją. Jak wynika z dokumentacji planistycznej w zaskarżonym Planie jedynie w wyjątkowych sytuacjach – to jest dla specyficznych terenów, m. in. z uwagi na warunki faktyczne panujące na tych terenach – nie ustalono bądź nie sprecyzowano wszystkich wymaganych prawem parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności w zakresie określenia gabarytów i wyglądu budynków. Tak jest w przypadku terenów istniejących podstawowych usług publicznych UP, istniejących usług kultu religijnego UR, które są już zabudowane obiektami tej funkcji (np. tereny UR stanowią zespoły obiektów kultu religijnego o charakterze zabytkowym).
W tym miejscu należy ponownie podnieść, że kwestionowany w skardze Plan, poza wprowadzeniem nowej funkcji regionalnego portu lotniczego wraz ze ściśle z nim związanymi ww. towarzyszącymi funkcjami komercyjnymi i logistycznymi, ma w dużej mierze charakter "porządkujący", a nie "zmieniający" dotychczasową strukturę przestrzenną, której dominującymi elementami są zamknięte skończone, uzupełnione układy urbanistyczne wsi Grabowiec, Piotrkowice połączone terenem lotniska KL.
Ad. 1e. Zarzut niezgodnego z prawem określenia tymczasowego zagospodarowania urządzenia i użytkowania terenu dla kopalni odkrywkowej "Kamienna Góra-Obice", polegający na naruszeniu następujących przepisów:
- art. 15 ust. 2 pkt 11 upzp, który stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów.
- art. 35 upzp, który stanowi, że tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania.
- § 4 ust. 10 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że ustalenia dotyczące sposobów i terminów tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów, w tym określenie terminu, do którego tymczasowe zagospodarowanie, urządzenie i użytkowanie terenu może być wykonywane.
W powyższym zakresie skarżący kwestionują zasadniczo § 30 ust. 2 pkt 8, zgodnie z którym dla terenu KL (lotniska) ustalono do dnia 31 grudnia 2030r. tymczasowe zagospodarowanie, urządzenie i użytkowanie terenu polegające na wydobywaniu metodą odkrywkową udokumentowanego złoża wapieni triasowych w kat. C1 "Kamienna Góra – Obice". W tym miejscu należy odwołać się do zapisów Studium, gdzie na str. 15 wśród czynników przemawiających za lokalizacją lotniska w Obicach – Grabowcu wskazano m. in. lokalne zasoby kruszywa możliwe do wykorzystania w ramach prac budowlanych. Z tego też względu dokonana przez Sąd analiza dokumentacji planistycznej potwierdza stanowisko organu o tym, że wydobycie ww. złoża metodą odkrywkową, jako tymczasowe zagospodarowanie terenu KL, ma wprawdzie charakter trwale zmieniające ukształtowanie terenu, ale jest wstępną fazą budowy lotniska – makroniwelacją położonej na jego terenie Góry Kamiennej (patrz str. 47 - 49 Prognozy oddziaływania na środowisko). Wydobywanie metodą odkrywkową wapieni triasowych z w/w złoża jest bowiem tożsame z budowlanymi pracami ziemnymi, przygotowującymi przedmiotowy teren pod lotnisko, służąc zarazem jego zagospodarowaniu terenu zgodnie z jego docelowym przeznaczeniem podstawowym określonym w Planie. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości tymczasowość opisanego przeznaczenia, stanowiącego de facto jeden z etapów w procesie planowanej inwestycji. Podnieść przy tym należy, że powołane przez skarżących przepisy nie określają ile maksymalnie może trwać "tymczasowe zagospodarowanie, urządzania i użytkowanie terenów", stąd też oceniając prawidłowość zapisów Planu w tym zakresie (do dnia 31 grudnia 2030r.) należy mieć na uwadze specyfikę prowadzonej w powyższym zakresie działalności. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z makroniwelacją całej góry – co w związku z koniecznością wybrania, a następnie wywiezienia ogromnych mas ziemi i złóż mineralnych z całą pewnością nie jest procesem prostym ani krótkotrwałym. Za prawidłowe należy zatem uznać wyjaśnienia organu, że etap ten jest najbardziej kosztowną fazą budowy lotniska, a jej przeprowadzenie w formie wydobycia metodą odkrywkową złoża wapieni przyczyni się do zaoszczędzenia dużych kosztów całej inwestycji – zwłaszcza jeśli się zważy na możliwości sprzedaży usuwanego materiału. Ta ostatnia okoliczność również ma wpływ na długość wyznaczonego okresu, gdyż od przyszłej sytuacji na rynku kruszyw budowlanych (której obecnie nie sposób przewidzieć) będzie zależeć szybkość pozbywania się uzyskanego podczas makroniwelacji urobku. Z powyższych względów organ przyjął w Planie bezpieczny, dłuższy termin tymczasowego zagospodarowania przedmiotowego terenu, co nie oznacza jednakże, że faktyczne jego trwanie – w przypadku sprzyjających warunków techniczno-ekonomicznych może być krótsze.
Odnosząc się do twierdzeń skarżących o tym, że Góra Kamienna jest górą zalesioną wskazać trzeba, że zarzut ten jest nietrafny. Wynika to z faktu, że organ przed uchwaleniem Planu uzyskał zgodę na przeznaczenie wszystkich gruntów leśnych położonych m. in. w obrębie terenu lotniska KL na cele nieleśne decyzją Ministra Środowiska (0,18 ha gruntów leśnych) oraz decyzją Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia 1 września 2008r. (23,38 ha gruntów leśnych) – str. 73 Prognozy oddziaływania na środowisko. Ponadto jak wynika z ustaleń organu, poczynionych w oparciu o dane z ewidencji gruntów, w obrębie złoża "Kamienna Góra – Obice", wg znajduje się jedynie 6,64 ha lasów, co stanowi przy powierzchni złoża 51,94 ha około 12,8 % jego powierzchni. Co się zaś tyczy zakresu granic strefy ochrony pośredniej dla ujęcia wody w Piotrkowicach, ustalonej decyzją Starosty Kieleckiego z dnia 3 stycznia 2005r. (str. 14 Planu, pkt 10), wsakzać trzeba, że nie obejmują one obszaru udokumentowanego złoża "Kamienna Góra - Obice" – co znajduje odzwierciedlenie na rysunku planu - cześć Nr 1. Tym samym za niezasadne należy uznać zarzuty skargi o naruszeniu zapisów § 11 pkt 11 Planu, w którym dla terenu KL ustalono w strefie ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych, o którym mowa w pkt 10) obowiązuje zakaz wykonywania wierceń i odkrywek, wydobywania kopalin (lit. g), wykonywania odwodnień górniczych i budowlanych (lit. h).
Nie budzi również wątpliwości Sądu, że dla w/w przeznaczenia tymczasowego zostały określone szczegółowe wymagania, w szczególności dotyczące ochrony środowiska, przyrody, krajobrazu kulturowego. W § 30 ust. 3 Planu, dotyczącego terenów lotniska (KL) zawarto bowiem odesłanie do ustaleń szczegółowych – zgodnie z Rozdziałem II – Przepisy Ogólne. W tym zakresie należy wskazać na następujące zapisy Planu:
- § 9 pkt 4 lit. b, zgodnie z którym w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustala się w zakresie gospodarki odpadami dla pozostałych odpadów obowiązek indywidualnego rozwiązania i uzgodnienia sposobu postępowania stosownie do przepisów odrębnych,
- § 9 pkt 7, zgodnie z którym w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustalono prowadzenie gospodarki wodno-ściekowej, zgodnie z zasadami określonymi w § 16 ust. 2,
- § 9 pkt 8, zgodnie z którym w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustalono zakaz odprowadzania ścieków nieczyszczonych bezpośrednio do ziemi i wód powierzchniowych, rolniczego wykorzystania ścieków komunalnych oraz składowania odpadów komunalnych i przemysłowych poza miejscami wyznaczonymi, wynikającymi z obowiązujących w gminie zasad czystości i porządku,
- § 11 pkt 1 zgodnie z którym w zakresie granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie przepisów odrębnych, ustalono, że obszar, objęty granicami planu położony jest w zasięgu Chmielnicko - Szydłowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, dla którego obowiązują ustalenia zawarte w Rozporządzeniu Wojewody Świętokrzyskiego Nr 89/2005 z dnia 14 lipca 2005r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, Dz. U. Woj. Świętokrzyskiego Nr 156 poz. 1950 ze zmianami,
- § 11 pkt 4 lit. b, zgodnie z którym w zakresie granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie ustalonych na podstawie przepisów odrębnych wskazano na rysunku planu - cześć Nr 1, granice udokumentowanego złoża wapieni triasowych w kat. C1 "Kamienna Góra - Obice", w obrębie którego eksploatacja powinna odbywać się w sposób gospodarczo uzasadniona, zgodnie z przepisami odrębnymi.
Ad. 2a. Zarzut wadliwości uchwały stwierdzającej zgodność Planu ze Studium, polegający na naruszeniu następujących przepisów:
- art. 20 ust. 1 upzp w poprzednio obowiązującym brzmieniu (przed zmianą, która weszła w życie w dniu 21 października 2010r. - Dz. U. z 2010r. nr 130, poz. 871), który stanowił, że plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium,
- § 3 pkt 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., zgodnie z którym projekt tekstu planu miejscowego powinien zawierać określenie podstawy prawnej podjęcia uchwały, o której mowa w art. 20 ust. 1 ustawy.
Odnosząc się do sformułowanego w powyższym zakresie zarzutu dotyczącego podjęcie uchwały stwierdzającej zgodność ustaleń mpzp z ustaleniami Studium z pominięciem uchwalonego w uchwale nr XXIX/284/2009 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 18 września 2009r. aneksu do zmiany nr 2 Studium uchwalonego w uchwale nr XXVIII/277/2009 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 30 lipca 2009r. należy wskazać, co następuje:
Tekst planu w podstawie prawnej zawiera następujące sformułowanie "...po stwierdzeniu zgodności ustaleń planu z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Chmielnik uchwalonego Uchwałą Nr 111/24/2002 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 28 grudnia 2002 roku wraz ze zmianą Nr 1 uchwaloną Uchwałą Nr XXIX/362/2006 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 15 września 2006r., zmianą Nr 2 uchwaloną Uchwałą Nr XXVIII/277/09 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 30 lipca 2009r. oraz zmianą Nr 3 uchwaloną Uchwałą Nr XXXIV/318/2010 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 28 stycznia 2010r. Rada Miejska w Chmielniku uchwala co następuje:...".
W § 2 pkt 1 uchwały Nr XXVIII/277/09 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 30 lipca 2009r. – Zmiana Nr 2 studium określono, jakie dokumenty stanowią jej integralną część, wskazując na część tekstową stanowiącą załącznik Nr 1, którą stanowi Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Chmielnik - Zmiana nr 2 - Aneks "Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego (w zakresie objętym Zmianą nr 2)" (lit. a). Powyższa okoliczność uszła uwadze skarżących – co przesądza o bezzasadności ww. zarzutu.
Ad. 2b. Zarzut rażącej wadliwości prognozy oddziaływania na środowisko w stopniu wpływającym na ustalenia Planu, polegający na naruszeniu następujących przepisów:
- art. 15 ust. 2 pkt 3 upzp, który stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego,
- art. 51 i art. 52 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227),
- art. 72 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. nr 25, poz. 150), który stanowi, że w studium uwarunkowań i
kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi.
Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że w prognozie oddziaływania na środowisko, przedsięwzięcie polegające na niwelacji i przygotowaniu terenu pod budowę lotniska, budowie lotniska zakwalifikowano jako skumulowane oddziaływanie na środowisko, ze względu na negatywne oddziaływanie na wiele geokomponentów środowiska przyrodniczego. W prognozie tej przeanalizowano wpływ eksploatacji złoża wapieni i podsumowano stwierdzając, że "niwelacja Kamiennej Góry i eksploatacja zakładu górniczego na jej obszarze będzie oddziaływać na tereny objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Regionalny Port Lotniczy Kielce - część wsch." na obszarze gminy Chmielnik. Oddziaływanie występujące w wyniku działalności kopalni wynikać będzie przede wszystkim z używania środków strzałowych powodującego rozrzut odłamków skalnych, powstanie drgań sejsmicznych i powstanie fali uderzeniowej. Zagadnienia te zostały przedstawione w załączniku nr 13 do ww. Prognozy – "Strefa oddziaływań związanych z eksploatację złoża wapieni", sporządzonym na podstawie Raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko do projektu "Budowa Portu Lotniczego Kielce". (..) Oddziaływanie związane z niwelacją Kamiennej Góry i eksploatacją zakładu górniczego sprowadza się do zmiany formy i struktury ziemi, zmiany struktury gruntów rolniczych, nieużytków i terenów leśnych, likwidacji powierzchni biologicznie czynnej, zmiany stosunków wodnych, przekształcenia krajobrazu i walorów widokowych oraz emisji hałasu związanego z robotami ziemnymi związanymi z przemieszczaniem mas ziemnych i skalnych, (w tym robotami strzałowymi) i transportem urobku. Zasięg emisji hałasu na etapie eksploatacji zakładu górniczego Kamienna Góra przedstawia załącznik nr 14 do ww. Prognozy – "Mapa zasięgu hałasu na etapie eksploatacji Kamiennej Góry", sporządzony na podstawie analizy oddziaływania na klimat akustyczny przeprowadzonej w ramach Raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko do projektu "Budowa Portu Lotniczego Kielce". Zasięg emisji hałasu na tym etapie obejmuje fragment terenu, który w całości przeznaczony jest w planie pod lotnisko." (str. 95 – 96 Prognozy).
Podkreślić także trzeba, że bilans oddziaływania ustaleń Planu przedstawiono również w tabeli "Oddziaływanie skumulowane" (załącznik nr 2 do ww. Prognozy), gdzie wyrażono następujące opinie:
- "Skutki stworzenia zupełnie odmiennych warunków środowiskowych, całkowitego przekształcenia terenu w zakresie niemal wszystkich geokomponentów, będą miały charakter nieodwracalny i trwały; W warunkach silnej antropopresji środowiska przyrodniczego, jako systemu naczyń połączonych, należy rozważyć wystąpienie negatywnych oddziaływań o charakterze skumulowanym."
- ,,(...) wskutek przekształcenia rzeźby terenu, przy udziale ciężkich maszyn, osiadania zanieczyszczeń i lokalizowania zaplecza budowy na powierzchni nieosłoniętej gleby, wycieków paliwa itd. może wystąpić zanieczyszczenie wód podziemnych lub płynących; wskutek zmiany krajobrazu, rzeźby terenu, jakości powietrza i klimatu akustycznego zmieni się skład gatunkowy organizmów żywych, co będzie miało też wpływ na świat flory".
- "Teren poddany tak silnemu działaniu antropopresji będzie musiał podlegać ścisłej kontroli środowiska w zakresie wszystkich geokomponentów".
W odniesieniu do formułowanych przez skarżących zarzutów wskazać trzeba, że Prognoza oddziaływania na środowisko została uzgodniona i pozytywnie zaopiniowana przez organy uzgadniające i opiniujące tj.: Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w Kielcach i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach, która to dokumentacja została zawarta w "Wykazie opinii do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz Prognozy oddziaływania na środowisko" (załączniki nr 8 i 12 do Prognozy). Organy te nie wniosły uwag w sprawie zakresu i stopnia szczegółowości informacji dotyczących oddziaływania eksploatacji tego złoża na obszary chronione w tym obszary Natura 2000, obszary chronionego krajobrazu oraz generowane immisje w postaci hałasu, drgań i zapylenia – na które wskazują skarżący.
Mając na uwadze treść przytoczonej wyżej dokumentacji planistycznej brak jest, zdaniem Sądu, podstaw by stwierdzić, że Prognoza oddziaływania na środowisko zataiła w jakikolwiek sposób negatywne oddziaływanie na środowisko przyrodnicze skutki realizacji opisanego powyżej przedsięwzięcia. Z tego też względu przedmiotowa Prognoza nie mogła się przyczynić do wadliwego ustalenia w § 30 ust. 2 pkt 8 Planu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenu, polegającego m. in. na eksploatacji złoża "Kamienna-Góra - Obice", zwłaszcza że objęcie tej inwestycji "tymczasowością" zagospodarowania dotyczyło nie charakteru a sposobu przeznaczenia terenu. Ponadto wskazania wymaga, że w Prognozie opisano problematykę eksploatacji złoża "Kamienna-Góra - Obice" w następujący sposób:
-"Eksploatacja złoża prowadzona będzie w sposób odkrywkowy, systemem ścianowym, w wyrobisku stokowo - wgłębnym. Wapienie będą urabiane przy wykorzystaniu materiałów wybuchowych(środków strzałowych). W południowej części złoża zbliżonej do zabudowy metoda strzałową nie będzie stosowana. Powierzchnia terenu objętego eksploatacją wg "Dokumentacji geologicznej złoża triasowych wapieni i wapieni dolomitycznych" wynosi 52,2 ha". (str. 48);
-"W czasie prowadzonych robót strzałowych występują drgania sejsmiczne oraz rozrzut odłamków skalnych" (str. 25);
- "Niwelacja Kamiennej Góry i eksploatacja zakładu górniczego na jej obszarze będzie oddziaływać na tereny objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego " Regionalny Port Lotniczy Kielce - część wsch." na obszarze gminy Chmielnik. Oddziaływanie występujące w wyniku działalności kopalni wynikać będzie przede wszystkim z używania środków strzałowych powodującego rozrzut odłamków skalnych, powstanie drgań sejsmicznych i powstanie fali uderzeniowej" (str. 95-96).
W tym miejscu nadmienić trzeba, że przedmiotowe zagadnienia zostały przedstawione w opisanych wyżej załącznikach nr 13 i 14 do Prognozy (str. 95/96 tego dokumentu). Wskazano przy tym, że "w stosunku do istniejących terenów mieszkaniowych w rejonie Grabowca negatywne skumulowane oddziaływanie powstanie w wyniku sumowania się skutków środowiskowych związanych z niwelacją terenu, wydobyciem i ewentualnym przerobem kopalin, tymczasowym zagospodarowaniem i użytkowaniem terenu planowanego lotniska, (...). Funkcje te generują hałas w otoczeniu," (str. 99).
Dokonując opisanej powyżej szczegółowej analizy Prognozy nie sposób podzielić stanowiska skarżących, że dokument ten został sporządzony w sposób fragmentaryczny, nie spełnia jakichkolwiek standardów przewidzianych dla tego typu dokumentów, czy też nie mógł stanowić podstawy jakichkolwiek ustaleń planistycznych. Zawarte w Prognozie informacje są bowiem dostosowane do zawartości i stopnia szczegółowości projektowanego dokumentu, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz do etapu przyjęcia tego dokumentu w procesie opracowywania projektów powiązanych z tym dokumentem.
W tym miejscu należy wyjaśnić skarżącym, że plan miejscowy jest jedynie początkowym ogniwem procesu inwestycyjnego, dlatego też stopień szczegółowości wykonanej w niniejszej sprawie prognozy jest wystarczający na obecnym etapie procesu inwestycyjnego. Natomiast szczegółowa problematyka oddziaływania na środowisko zostanie omówiona na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, w takich dokumentach jak raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.
Podkreślić także trzeba, że – niezależnie od bezzasadności zarzutów dotyczących naruszenia trybu postępowania – skarżący nie podjęli próby wykazania by zarzucane przez nich naruszenia były istotne, a w konsekwencji dlaczego – jak sami twierdzą – ustalenia planistyczne bez tych rzekomych naruszeń byłyby odmienne od przyjętych zakwestionowaną uchwałą.
Odnosząc się do zarzutów skarżących co do braku uwzględnienia przez organ okoliczności zlokalizowania w strefie dolotu do lotniska należącego do nich budynku mieszkalnego należy stwierdzić, co następuje:
Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu została wydana przez Starostę Kieleckiego w dniu [...] – na wniosek skarżących z dnia 23 kwietna 2007r. Od decyzji tej odwołanie wniósł Prezydent Miasta Kielce –
z uwagi na konflikt z planowaną lokalizacją inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym - Regionalnym Portem Lotniczym - tj. usytuowaniem budynku na osi strefy nalotów statków powietrznych. Decyzją z dnia [...] Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy ww. decyzję. Natomiast – jak słusznie zauważa organ w piśmie z dnia 25 maja 2012r. (k. 101 akt sądowych) – do zmiany Studium Gminy Chmielnik (w celu uwzględnienia portu lotniczego w dokumentach planistycznych) przystąpiono wcześniej, a mianowicie w dniu 15 września 2006r. (uchwała nr XXIX/364/2006), a do opracowywania planu miejscowego przystąpiono w dniu 25 czerwca 2007r. (uchwałą nr VII/44/2007).
Z zestawienia powyższych dat oraz treści odwołania Prezydenta Miasta Kielce wynika, że skarżący, wiedzieli o konflikcie lokalizacji swojego budynku z planowanym przedsięwzięciem. Pomimo tego zdecydowali się na budowę tego obiektu. W tym miejscu wskazać trzeba, że realizacja takiej inwestycji jak lotnisko stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami, co umożliwia wywłaszczenie nieruchomości (art. 112 ust.1 i 2 tej ustawy). Zaznaczyć należy, że wartość nieruchomości zabudowanej będzie oczywiście znacznie wyższa od działki niezabudowanej – z czego skarżący musieli sobie zdawać sprawę. Dodatkowo, jak wyjaśnił organ, projekt Planu został sporządzony przy założeniu konieczności poniesienia potencjalnych kosztów finansowych wynikających z ewentualnych roszczeń właścicieli przewidzianych w art. 36 upzp (odszkodowanie, wykup nieruchomości, bądź przyznanie nieruchomości zamiennej - w związku z ograniczeniem lub uniemożliwieniem korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób, ewentualnie spadkiem wartości nieruchomości). W tym zakresie wskazano, że ze stroną skarżącą prowadzono aktywnie negocjacje w sprawie wykupu całości nieruchomości, podwyższając składaną ofertę do dwukrotności pierwotnej kwoty (ostatecznie było to ok. 5,5 mln zł za całość nieruchomości).
Ustosunkowując się do kwestii braku uwidocznienia budynku skarżących na rysunku planu wskazać trzeba, że – jak wynika z wyjaśnień organu (niekwestionowanych przez skarżących) – obiekt ten w momencie sporządzania planu nie istniał. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla rozpatrzenia ww. zarzutu, gdyż odpowiednią mapę pozyskuje się bowiem z zasobu powiatowego (grodzkiego) ośrodka geodezyjnego ze stanem aktualności na czas przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika natomiast uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Kr 828/10, LEX nr 753651 "nieaktualność mapy nie może pozbawić zaskarżonej uchwały cech zgodności z prawem". Odnosząc się do spornego budynku dodać trzeba, że ustalenia Planu dopuszczają na terenach rolniczych (symbol - R) istnienie, a także przebudowę i rozbudowę istniejących obiektów budowlanych. Ponadto, jak wynika z wyjaśnień organu, z powodów topograficzno-technicznych nie było i nie jest możliwe rozwiązanie konfliktu obu inwestycji poprzez zmianę lokalizacji lub też geometrii obiektów lotniskowych (pasa startowego - budynek zaprojektowano dokładnie na jego osi).
Niezależnie od powyższego, z dokumentacji planistycznej wynika, że "wybór lokalizacji Regionalnego Portu Lotniczego Kielce poprzedzony był analizami kilku wariantów na obszarze województwa Świętokrzyskiego, w tym z możliwością rozbudowy istniejącego lotniska w Masłowie. Na podstawie przeprowadzonych analiz uznano, że uwarunkowania dla rozbudowy lotniska w Masłowie nie stwarzają szansy na powiększenie go dla potrzeb lotniska o znaczeniu regionalnym. Pozostałe analizowane lokalizacje (gminy Piekoszów i Miedziana Góra) również nie spełniały pożądanych wymagań (...). Za lokalizacją lotniska w Obicach - Grabowcu przemawiają: korzystne warunki dla lokalizacji lotniska (...), relatywnie niewielki obszar zabudowany, na który będzie oddziaływał hałas lotniczy, brak istotnych przeszkód wysokościowych w rejonie lotniska, dobre podłoże budowlane, lokalne zasoby kruszywa możliwe do wykorzystania w ramach prac budowlanych, relatywnie niewielki obszar podlegający konieczności wycinki drzew, brak kolizji z działalnością lotniska w Masłowie, dostępność terenu pod przyszła ewentualną rozbudowę, uzyskana rekomendacja lokalnych organizacji przyrodniczych". Wskazano również, że województwo świętokrzyskie jest regionem o najsłabszym dostępie do transportu lotniczego, a budowa portu lotniczego ma istotne znaczenie dla intensyfikacji rozwoju gospodarczego i podniesienia atrakcyjności komunikacyjnej tego województwa.
Końcowo nie sposób również nie zauważyć, że za trafnością lokalizacji lotniska przemawia również nikła – w porównaniu do np. inwestycji linowych – skala sprzeciwu społecznego wobec planowanego przedsięwzięcia. Spośród wszystkich mieszkańców miejscowości Obice, Piotrkowice i Grabowiec, w rejonie których będzie realizowana ta inwestycja, skargę na Plan złożyli wyłącznie A. i B. G.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.