II SA/KA 3132/03

II SA/Ka 3132/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-10-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Elżbieta Kaznowska
Rafał Wolnik
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Oddalono skargę w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska Rafał Wolnik Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2005 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej projektowanego wypełnienia luksferami otworu na piętrze budynku i orzeka, że w tej części zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 2. oddala skargę w pozostałej części, 3. zasądza od Wojewody Ś. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Po rozpoznaniu wniosku T. K. z dnia [...] o wydanie pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego w R. przy ul. P. [...] na działce nr [...] Starosta T. decyzją nr [...] znak [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm. obecnie Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm., zwanej dalej prawem budowlanym/ zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. przedmiotowego pozwolenia. W uzasadnieniu decyzji podał, że uwzględniono zastrzeżenia J. G. właściciela działki sąsiedniej nr [...], w granicy której nadbudowa ma być realizowana, rezygnując z otworów wentylacyjnych poddasza, przewidzianych pierwotnie w granicznej ścianie szczytowej. Dwa nowoprojektowane otwory pomieszczeń sanitarnych na parterze i na piętrze budynku są natomiast zgodne z § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. /Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm./ w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych/. Zgodnie z tym przepisem dopuszczalne jest bowiem sytuowanie w ścianie oddzielenia pożarowego otworów wypełnionych materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery lub cegła szklana, jeżeli powierzchnia takiego wypełnienia nie przekroczy 10 % powierzchni ściany. Otwory takie nie utrudnią przy tym możliwości zabudowy działki nr [...]w granicy z działką nr [...]. Zostaną one bowiem przysłonięte ścianą wznoszonego budynku w granicy działek.
W odwołaniu od tej decyzji J. G. sprzeciwił się zrealizowaniu w ścianie nadbudowywango budynku, usytuowanej w granicy jego działki, dwóch otworów okiennych wypełnionych luksferami /pustakami szklanymi/, które jego zdaniem mogą być zastąpione w przyszłości normalnymi oknami. Uniemożliwi to zabudowę jego działki w granicy z działką [...], przy nadbudowanym budynku M. K. Na takie sytuowanie budynku na jego działce, przysłaniającego przedmiotowe otwory szklane, sąsiad nie wyrazi bowiem w przyszłości zgody. Zarzucił nadto, że sporne otwory szklane nie są projektowane w nadbudowywanej części budynku i mają być zrealizowane w ścianie już istniejącej.
Po rozpoznaniu tego odwołania Wojewoda Ś. zaskarżoną decyzją z dnia
[...] nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej projektowanego wypełnienia luksferami otworów w ścianie budynku usytuowanej przy granicy działki i orzekł o odmowie zrealizowania takich otworów. W pozostałym zakresie decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia powołał art. 138 § 1 pkt 1 i 2 Kpa oraz art. 82 ust. 3 prawa budowlanego. Uzasadniając to orzeczenie stwierdził, że zasadne jest twierdzenie odwołującego się, iż w następstwie zrealizowania spornych otworów będzie miał ograniczone możliwości zabudowy swojej działki, bezpośrednio przy ścianie budynku M. K. Interesu odwołującego się nie zabezpiecza w pełni w tej kwestii stwierdzenie organu I instancji, zawarte w uzasadnieniu jego decyzji, że otwory te mogą być przysłonięte planowanym budynkiem, realizowanym na działce sąsiedniej
W skardze do sądu M. K. wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji Wojewody Ś. w całości jako niezgodnej z prawem oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, iż bezpodstawnie nie wyrażono mu zgody na wypełnienie otworów w pomieszczeniach sanitariatów pustakami szklanymi, a to w sytuacji gdy wypełnienie takie nie narusza obowiązujących przepisów prawa i tym samym powinno być dopuszczalne. Jego zdaniem nie uniemożliwi to dobudowy do jego budynku, budynku na działce sąsiedniej. Nie ma bowiem wymogu aby pomieszczenia sanitariatów musiały mieć naturalne oświetlenie. Zdaje sobie zatem sprawę z tego, że w przypadku budowy na działce sąsiedniej sporne przeszklenia zostaną przysłonięte.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie powołując się na stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] skarżący ponownie podkreślił, że w przypadku dobudowania budynku na działce sąsiedniej pomieszczenia sanitariatów mogą funkcjonować bez naturalnego oświetlenia.
Na rozprawie sądowej J.G. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje zastrzeżenia zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie ale tylko odnośnie projektowanego wypełnienia luksferami otworu na piętrze nadbudowywanego budynku. W tej części brak jest bowiem zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że istnienie takiego otworu naruszałoby obowiązujące przepisy oraz aby przeciwko istnieniu takiego wypełnienia otworu przemawiała ochrona uzasadnionego interesu J. G., w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego. Jak to zasadnie podniósł skarżący, a co przyjmowały również organy obu instancji, takie wypełnienie części ściany oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza treść powoływanego przez te organy § 232 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z przepisów nie wynika też aby w przypadku ściany usytuowanej przy granicy takie jej wypełnienie było uzależnione od zgody właściciela nieruchomości /działki/ sąsiedniej. Ponieważ sporne wypełnienie miałoby dotyczyć otworu w pomieszczeniu łazienki to w razie jego przysłonienia budynkiem na działce sąsiedniej pomieszczenie to może być użytkowane w dalszym ciągu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z punktu widzenia tych przepisów nie może mieć przy tym znaczenia twierdzenie J. G., że otwór taki może być traktowany jak okno i stanowić przeszkodę w dobudowaniu jego budynku. Należy też zwrócić uwagę, że w świetle treści § 12 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki nie jest uzależnione od zgody właściciela działki sąsiedniej. Z tego też względu ewentualna dobudowa budynku mieszkalnego na działce J. G. nie będzie uzależniona od zgody skarżącego. Jest zatem oczywiste, że po dobudowaniu takiego budynku zostanie skarżący pozbawiony dopływu światła dziennego przez sporną część ściany na piętrze budynku. W konsekwencji należało przyjąć, że przeciwko realizacji projektowanej w przyszłości dobudowy nie będzie przemawiała ochrona uzasadnionego interesu skarżącego, polegającego na zapewnieniu dopływu światła dziennego przez sporne przeszklenie ściany na piętrze budynku, z którego utratą skarżący powinien się liczyć, co też wynika z treści skargi.
Jak wynika z powyższych wywodów nie było przeszkód aby przeszklenie takie, zrealizowane zgodnie z zatwierdzonym przez organ I instancji projektem, powstało w łazience na piętrze budynku. W tej zatem części zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego tj. treść art. 28, art. 32, art. 33 art. 34 i art. 35 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego oraz w zw. z § 12 ust. 6 i § 232 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Skutkowało to uchylenie w tej części zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a./ w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./.
W pozostałej części skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zważyć, że skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a więc również w części, w której utrzymano nią w mocy korzystną dla niego decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu skargi nie naprowadził jednakże żadnych argumentów, które miałyby przemawiać za uchyleniem zaskarżonej decyzji również w części, w której utrzymano nią w mocy decyzję organu I instancji. W konsekwencji w tej części skarżący sformułował skargę na swoją niekorzyść. Ponieważ nie zawiera ona nadto żadnych uzasadnionych podstaw to nie mogła być w tej części uwzględniona.
Z innych jeszcze powodów należało oddalić skargę w części dotyczącej wypełnienia luksferami otworu w łazience na parterze budynku. Wykonanie takiego otworu w łazience na parterze budynku nie mieści się bowiem zdaniem Sądu w pojęciu nadbudowy budynku skarżącego, a tylko dla takich robót budowlanych został opracowany zatwierdzony projekt budowlany i tak też prace te zostały określone w osnowie decyzji organu I instancji. Również we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] jest mowa jedynie o nadbudowie budynku. Objęte postępowaniem pozwolenie na budowę zostało wydane m.in. w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta R. z dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego wraz z konstrukcją dachu, czyli nie obejmującej prac budowlanych na parterze budynku.
Z powyższych względów zaskarżona decyzja w części dotyczącej wypełnienia luksferami otworu w łazience na parterze budynku odpowiada obowiązującemu prawu, chociaż przesłanki te nie stanowiły podstawy orzekania przez Wojewodę Ś., pomijając już okoliczność, że otwór na parterze budynku był przedmiotem odrębnego postępowania toczącego się przed organami nadzoru budowlanego /zobacz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. G. z dnia [...] – karta [...] akt organu I instancji/.
W pozostałej zatem części skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do wyniku procesu na podstawie art. 200 ustawy p.p.s.a. a w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.
SJ/