II SA/Ka 2667/03

II SA/Ka 2667/03 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-10-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Ewa Krawczyk /przewodniczący/
Rafał Wolnik
Stanisław Nitecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi T.H., M.H. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 223/02 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rekultywacji gruntów postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę
Uzasadnienie
T.H. i M.H. pismem procesowym z dnia [...]r. złożyli wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2003 r. sygn. akt 223/02. W motywach wniosku podnieśli, iż M.H. uczestniczył w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym żądaniem T.H. z dnia [...]r. w zakresie rekultywacji gruntów.
W następstwie złożenia tego wniosku Naczelny Sąd Administracyjny pismem z dnia [...]r. sygn. akt 2667/03 wezwał skarżących o uzupełnienie występujących braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania przez wskazanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania sądowego.
Skarżący pismem z dnia [...]r. odpowiedzieli na wezwanie Sądu. W piśmie tym wskazali, iż podstawą wniosku o wznowienie postępowania sądowego jest art. 401 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Nadto wskazali, iż T.H. wnosząc skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego działał w interesie własnym jako zainteresowany zwrotem poniesionych kosztów oraz w imieniu syna, który w postępowaniu administracyjnym solidarnie z nim uczestniczył.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. – B. w odpowiedzi na wniosek o wznowienie postępowania sądowego wniosło o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ ten wskazał, iż skarżący nie wskazali podstawy wznowienia postępowania sądowego przewidzianego odpowiednimi przepisami kodeksu postępowania cywilnego.
W trakcie rozprawy przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący podtrzymali swoje żądanie i wskazali, że wydany wyrok przez Naczelny Sąd Administracyjny jest dla nich krzywdzący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył.
Stosownie do postanowień art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ) właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Wznowienie postępowania sądowego możliwe jest jedynie wówczas, gdy wystąpi przesłanka uzasadniająca przewidziana przepisem prawa. Po myśli art. 278 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Po wpłynięciu skargi Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej przesłance. Po zweryfikowaniu tych wymogów Sąd na rozprawie, stosownie do treści art. 281 wskazanej ustawy, rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek jeżeli stwierdzi brak ustawowej podstawy wznowienia.
Przywołany przez skarżących art. 401 Kodeksu postępowania cywilnego jest odpowiednikiem art. 271 wyżej wymienionej ustawy. Po myśli tego przepisu, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności : jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy samej ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia, bądź też jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia postępowania, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Przywołana przez skarżących podstawa wznowienia postępowania sądowego w rozpatrywanej sprawie nie może być uwzględniona, ponieważ postępowanie sądowe zakończone kwestionowanym przez skarżących wyrokiem zainicjowane zostało skargą tylko T.H., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. – B. z dnia [...]r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rekultywacji gruntów. W postępowaniu tym jako zainteresowany uczestniczył M.H., co wynika z protokołu rozprawy Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2003 r., jednakże M.H. nie wniósł skargi na wskazaną powyżej decyzję. W tej sytuacji nie można uznać by wyczerpana została przesłanka przewidziana wskazanym przepisem do wznowienia postępowania sądowego.
W tym stanie prawnym i faktycznym po myśli art. 281 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyczerpana została przesłanka uzasadniająca odrzucenie wniosku z powodu braku ustawowej podstawy wznowienia.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.
su.