II SA/KA 227/03

II SA/Ka 227/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-12-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-01-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Stanisław Nitecki
Teresa Kurcyusz-Furmanik /sprawozdawca/
Wiesław Morys /przewodniczący/
Symbol z opisem
603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie WSA Stanisław Nitecki Teresa Kurcyusz-Furmanik /spr./ Protokolant referent Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego kwotę [...] zł / [...] / tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją Komendanta Powiatowego Policji w T. G. z dnia [...] Nr [...] podpisaną przez sierżanta sztabowego D. D., na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm./ i w oparciu o protokół kontroli nr [...] z dnia [...] ze względu na brak uiszczenia opłaty za poruszanie się po drogach krajowych nałożona została kara pieniężna w wysokości [...] zł, co uzasadniał zdaniem organu wydającego decyzję przepis art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W decyzji tej nie oznaczono nazwy przedsiębiorstwa, na które została nałożona kara pieniężna wskazując wyłącznie adres strony.
W odwołaniu wniesionym przez właściciela pojazdu zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to art. 87 w związku z art. 4 ust. 1 i 3, art. 92 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm./ i naruszenie przepisów postępowania a to art. 9, art. 10, art. 68 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem odwołującego nie istniał po stronie obowiązek uiszczenia opłaty za poruszanie się po drogach krajowych, gdyż samochód poruszający się w dniu dokonania kontroli nie przewoził towaru i jechał pusty, a art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym mówi, iż tylko podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca obowiązany jest uiścić przedmiotową opłatę. Nadto odwołujący wskazał, iż transport drogowy po myśli art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób i rzeczy, a zatem jeśli pojazd jechał bez ładunku, pusty, to nie był wykonywany przejazd w ramach transportu drogowego.
W uzasadnieniu odwołania podniesione zostało również, iż wymagana opłata była uiszczona i znajdowała się w pojeździe, a wyłącznie z roztargnienia bądź zdenerwowania kierującego pojazdem nie okazana została w trakcie kontroli. Kserokopię opłaty załączono do odwołania.
Odwołujący uzasadnił swoje zarzuty o charakterze proceduralnym, a to naruszenie art. 68 i art. 107 § 3 k.p.a., faktem błędnego wypełnienia protokołu kontroli i ustalenia, że miał miejsce przewóz rzeczy, a uzasadnieniu decyzji zarzucił lakoniczność a w konsekwencji brak koniecznych elementów decyzji wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a.
W wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę postępowania odwołania, Ś. Komendant Wojewódzki Policji nakazał organowi I instancji przeprowadzenie postępowania dowodowego z uwzględnieniem przesłuchania policjantów wykonujących kontrolę i kierowcy kontrolowanego pojazdu, a po uzyskaniu żądanych materiałów dowodowych, działając na mocy art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125 poz. 1371 z późn. zm./ decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego Policji w T. G. i nakazał rozpoznać sprawę ponownie, wskazując, iż zaskarżona decyzja uchybiła w istocie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe oznaczenie strony, a także nieprawidłowe oznaczenie osoby podpisującej decyzję i brak podpisu tej osoby. W związku z powyższym, Ś. Komendant Wojewódzki Policji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy nakazał organowi I instancji zachować wymogi formalne wynikające z art. 107 § 1 k.p.a.
Powtórną decyzją Komendanta Powiatowego Policji w T. G. Nr [...] , podpisaną przez sierżanta sztabowego D. D. referenta Referatu I Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji, wydaną w dniu [...] na mocy art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2002 r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm./ i w oparciu o treść protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] wskazując na naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, a to na wykonywanie transportu drogowego bez dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, nałożono na przedsiębiorcę G. C. karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Od decyzji tej strona wniosła odwołanie wskazując ponownie na naruszenie prawa materialnego przez błędną interpretację art. 87 w związku z art. 4 ust. 1 i 3, art. 92 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 4 ust. 4 o transporcie drogowym i przyjęcie istnienia obowiązku wnoszenia opłat za poruszanie się pojazdu po drogach krajowych w momencie, gdy nie przewozi on ładunku. Odwołujący ponownie podniósł okoliczność posiadania w czasie kontroli dowodu opłaty, która z winy kierowcy nie została ujawniona. Wskazał również, jak w poprzednim odwołaniu, na uchybienia procesowe polegające jego zdaniem na naruszeniu art. 68 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenia i błędne wypełnienie protokołu kontroli przez wpis "przewóz rzeczy", gdy w rzeczywistości takiego przewozu nie było, a także nie podpisanie go przez osobę sporządzającą protokół kontroli, co jego zdaniem nie może być sanowane, wskazał także na lakoniczne, nie odpowiadające wymogom wskazanego przepisu uzasadnienie decyzji. Odwołujący powołał jako naruszone również przepisy art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a.
Ś. Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. i art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm./ decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Decyzja ta została podpisana przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. podinspektora A. C. w powołaniu na upoważnienie Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia prawa materialnego przedstawionych w odwołaniu, Ś. Komendant Wojewódzki Policji wskazał na treść art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, iż obowiązek uiszczania opłat wynika z przejazdu pojazdem samochodowym po drogach krajowych podnosząc także, iż art. 4 pkt 1 wskazanej ustawy nie pozwala na uzależnienie obowiązku ponoszenia opłat za przejazd po drogach krajowych od faktu fizycznego dokonywania przewozu osób czy rzeczy. Działalność gospodarcza w zakresie transportu drogowego, zdaniem Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji, nie wiąże się tylko z samym przewozem towarów czy osób, a art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym określa obowiązki kierowcy podczas przejazdu, czyli poruszania się po drodze pojazdu a nie w przypadku przewożenia ładunku.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołującego podniesionych w stosunku do protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] a to zarzutu błędnego wypełnienia rubryki "rodzaj przewozu" Ś. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż formularze protokołu kontroli są formularzami wprowadzonymi przez rozporządzenia wykonawcze i przewidują wskazanie rodzaju działalności prowadzonej przez właściciela kontrolowanego pojazdu.
Oceniając stanowisko odwołującego, który podnosił, iż w istocie opłata była uiszczona, a dowód wniesienia opłaty był schowany w pojeździe, lecz nie został okazany przez kierowcę, Ś. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż ust. 3 art. 87 ustawy o transporcie drogowym nakazuje przedsiębiorcy odpowiednio wyposażyć kierowcę w wymagane dokumenty, w tym też kartę opłaty drogowej, natomiast art. 87 przywoływanej ustawy określa obowiązki kierowcy polegające na posiadaniu i okazywaniu na żądanie uprawnionych organów kontroli dowodu uiszczenia opłaty. Organ II instancji nie uznał także za zasadne zarzutów odwołującego odnoszących się do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, bowiem zdaniem Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiotowym stanie faktycznym sprawy nie było konieczności rozbudowywać uzasadnienie decyzji, a protokół kontrolny zawierał wszystkie niezbędne informacje.
Nie godząc się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji, G. C. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji z jednoczesnym wstrzymaniem jej wykonania i zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący uzasadnił swoje stanowisko jak dotychczas w obu odwołaniach od decyzji I instancji wywodząc, iż nastąpiło naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe stosowanie przepisów art. 87 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący powołał się na okoliczność wynikającą z załączonego do skargi zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynikało, iż nie wykonuje działalności w zakresie przewozu rzeczy czy osób, a zatem organy administracji I i II instancji powołując art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym powołały nieprawidłową podstawę prawną.
Skarżący, w dalszej części skargi podjął polemikę z interpretacją skargi art. 87 ust. 1 i 2 oraz art. 4 pkt 1 i art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wskazał, iż jego zdaniem z definicji przewozu na potrzeby własne przedsiębiorcy wynika jednoznacznie, że sam przejazd pojazdu bez spełnienia chociażby jednego z warunków opisanych w art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym nie może być traktowany jako przewóz na potrzeby własne. Wobec faktu, iż kontrolowany pojazd wykonywał jedynie przejazd bez ładunku, nie został spełniony cel przewozu.
Ustosunkowując się do stanowiska organu II instancji zajętego wobec zarzutów skarżącego w zakresie uchybień protokołu kontroli wskazał, iż zarzuty jego zbagatelizowano, a stanowisko organu jest nadinterpretacją obowiązujących przepisów.
Skarżący podtrzymał w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 68 i 107 § 3 k.p.a., a jako zarzut, który nie był dotychczas podnoszony przez skarżącego w postępowaniu przed organami administracji publicznej, pojawił się zarzut naruszenia art. 10
k.p.a., przez fakt nie zapoznania skarżącego z materiałem dowodowym zebranym w sprawie przed wydaniem decyzji I instancji i II instancji. Skierowany on był do protokołów przesłuchania policjantów przeprowadzających czynności kontrolne w dniu [...] i oświadczenia kontrolowanego kierowcy, a opisanego w protokole kontroli pojazdu.
W odpowiedzi na skargę Ś. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę powtórzone zostały argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a w szczególności przywołany został art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazujący, iż obowiązek uiszczania opłat wynika z przejazdu pojazdu po drogach krajowych, a nie z przewozów rzeczy lub osób.
Na rozprawie w dniu [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny dołączył do akt sprawy pismo Zastępcy Ś. Komendanta Policji z dnia [...] wraz z załączonymi decyzjami dotyczącymi upoważnień do wydawania decyzji administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone. Zatem zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawa ta podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ - zwanej dalej p.p.s.a. W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz.U. Nr 72, poz. 652/ sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269/. Powyższe oznacza konieczność przeprowadzania przez sądy administracyjne kontroli zarówno co do zgodności stanowiska organów administracji przedstawionych w ich rozstrzygnięciach z przepisami prawa materialnego ale również w zakresie zgodności ze stosowanymi w toku postępowania przepisami postępowania administracyjnego.
Zgodnie z powyższym, rozpoznając skargę G. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny mając na względzie treść art. 134 p.p.s.a., a zatem nie będąc związany granicami skargi, co oznacza między innymi uprawnienia do jej uwzględnienia również ze względu na inne uchybienia niż te, które przytoczyła strona skarżąca, uznał w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych niż podniesione w skardze przyczyn. Należy bowiem stwierdzić, iż zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a to przepisów art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 268a k.p.a. oraz art. 63 § 4 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a.
Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w aspekcie prawa procesowego Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważania swoje rozpoczął od kontroli treści upoważnienia Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji dla wydającego zaskarżoną decyzję podinspektora A. C.
W pierwszej kolejności podnieść należy, iż zgodnie z art. 107 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydawania decyzji. Po myśli art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125 poz. 1371 z późn. zm./ do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87 wskazanej ustawy, uprawnieni są Policja, inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego, organ celny, funkcjonariusze Straży Granicznej, zarządcy dróg - z wyłączeniem dokumentów, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a/ i ust. 4, organy udzielające licencji lub zezwolenia poprzez osoby upoważnione do przeprowadzania kontroli lub organy, którym powierzono czynności kontrolne, zgodnie z art. 85 i art. 86.
W przypadku zatem, gdy kontrola opłaty drogowej dokonana została przez Policję, organami administracji właściwymi do wydania decyzji w oparciu o art. 6a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. Nr 30 poz. 179/, jako organ I instancji był Komendant Powiatowy /Miejski/ Policji, a organem wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Powiatowego /Miejskiego/ Policji - Komendant Wojewódzki Policji. Jak z powyższego wynika, podpisany na decyzji Zastępca Wydziału Ruchu Drogowego podinspektor A. C. nie był organem administracji władnym do wydawania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.
Należy zauważyć, iż ustawa o Policji w przeciwieństwie do ustaw szczególnych z zakresu prawa ustrojowego, nie przewiduje możliwości scedowania jednoosobowej reprezentacji do załatwiania spraw indywidualnych w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji na innych funkcjonariuszy Policji. Możliwość dekoncentracji wykonywania uprawnień daje wyłącznie przepis art. 268a k.p.a., z którego treści wynika jednoznacznie, iż organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiana spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny dołączył do akt sprawy "decyzję" nr [...] Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] wydaną na podstawie art. 268 k.p.a. w sprawie upoważniania Naczelników Wydziału i ich zastępców do załatwiania określonych spraw w imieniu Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. i decyzję nr [...] z dnia [...] zmieniającą decyzję nr [...]
Treść wskazanych decyzji stanowi między innymi, iż Ś. Komendant Wojewódzki Policji upoważnia Naczelników Wydziału Ruchu Drogowego i ich zastępców do wydawania indywidualnych decyzji w zakresie kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o transporcie drogowym.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższe upoważnienie nie spełnia wymogów zawartych w treści art. 268a k.p.a., a w konsekwencji zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów opisanych w treści art. 107 § 1 k.p.a., co powoduje, iż dotknięta jest wadą nieważności przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.
Powyższe stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął po przeprowadzeniu analizy porównawczej analogicznych co treści art. 268a k.p.a. zapisów zawartych w ustawach szczególnych, w szczególności zapisu art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. Nr 13, poz. 74/, z art. 39 ust. 4 tej ustawy, czy art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym /Dz.U. Nr 91, poz. 587/, art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa /Dz.U. Nr 91, poz. 576/. W regulacjach tych występuje możliwość przekazania prerogatyw organu lecz uzależniona jest to od sprawowania określonej funkcji czy stanowiska osoby upoważnionej, co ustawodawca wyraźnie określił. Przykładowo w świetle art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie powiatowym posiadający uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu jest starosta, który może upoważnić wicestarostę, poszczególnych członków zarządu powiatu, pracowników starostwa, powiatowych służb, inspekcji i straży oraz kierowników jednostek organizacyjnych powiatu do wydawania w jego imieniu decyzji. Przepis ten zawiera zamknięty katalog osób, którym starosta może udzielić upoważnienia, a wśród nich obok m.in. pracowników starostwa czy powiatowych służb wymienia kierownika jednostki organizacyjnej. Wynika z tego, że starosta ma prawo upoważnić określone w art. 38 ust. 2 niespersonifikowane osoby zindywidualizowane wyłącznie co do zajmowanego stanowiska do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych.
Zapis natomiast zawarty w art. 268a k.p.a. nie stanowi o możliwości scedowania uprawnień właściwego organu na niepersonifikowane stanowiska służbowe lecz pozwala na udzielenie zindywidualizowanemu pracownikowi pisemnego upoważnienia do załatwiania spraw w jego imieniu w określonym czasie i w ściśle określonym zakresie.
W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił ukształtowany w piśmiennictwie i judykaturze pogląd prawny, z którego wynika, iż upoważnienie takie powinno nadto stanowić załącznik do zakresu czynności danego pracownika i znajdować się w jego aktach personalnych. W przeciwnym razie kompetencje zastrzeżone dla organu administracji zostałyby dowolnie rozproszone, wbrew ściśle określonym intencjom ustawodawcy. Pojęcie pracownika jakim posłużył się ustawodawca oznacza zatem wskazaną z imienia i nazwiska osobę zatrudnioną w jednostce organizacyjnej, czego nie spełnia decyzja Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji gdzie upoważnienie udzielone zostało nieokreślonej imiennie grupie funkcjonariuszy zajmującej określone stanowiska służbowe.
Konkludując, należy stwierdzić, iż brak wskazanego upoważnienia skutkuje naruszeniem przepisów o właściwości, co jest podstawą stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.
W drugiej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał kontroli znajdujące się w aktach sprawy odwołanie skarżącego od decyzji I instancji. Jak zauważa się, odwołanie to nie zostało przez stronę podpisane Co prawda z treści art. 128 k.p.a. wywieść można, iż odwołanie jest środkiem prawnym odformalizowanym, nie wymagającym szczególnej formy, należy wszakże przyjąć, iż musi spełniać wymogi pisma procesowego określone w treści art. 63 § 2 i 3 k.p.a. Nie podjęcie właściwych kroków przez organ administracji w celu uzupełnienia braków formalnych, o których mowa w art. 64 k.p.a. i rozpoznanie projektu odwołania, gdyż pismo z dnia [...] nie nosi w istocie cech odwołania, było niedopuszczalne, a w konsekwencji rażąco narusza zasadę praworządności, a także zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a.
Powyższe okoliczności zwalniają Wojewódzki Sąd Administracyjny od obowiązku ustosunkowania się do zarzutów merytorycznych skargi, gdyż wychodząc poza granice skargi stwierdzona została na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nieważność zaskarżonej decyzji, a ponieważ zaskarżona decyzja rozstrzygała o obowiązkach skarżącego, na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono w zakresie jej wykonywania.
O kosztach orzeczono po myśli art. 200 p.p.s.a.
SJ/