II SA/Ka 2176/03

II SA/Ka 2176/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-05-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska
Szczepan Prax /przewodniczący sprawozdawca/
Teresa Kurcyusz-Furmanik
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia NSA Szczepan Prax /spr./ Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant ref. staż. Daniel Dudys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2005 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez licencji o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Komendant Miejski Policji w D.G. nałożył na P. S. karę pieniężną w kwocie [...] zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniu, że przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji w dniu [...] kontrola drogowa wykazała, iż P.S. kierował samochodem "TAXI", w którym znajdował się pasażer i załączony był taksometr. W trakcie kontroli kierowca nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową, a w toku postępowania stwierdzono, że taka licencja nie została udzielona. Zachodzi zatem sytuacja przewidziana w art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm./.
W odwołaniu P. S. zarzucił, że w czasie kontroli drogowej okazał funkcjonariuszom Policji wymaganą licencję, która jest przyznawana na określony pojazd, a nie jest przypisana konkretnej osobie, a to zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Natomiast wskazaną usługę transportową wykonywał on w ramach pomocy swojemu ojcu Z.S., który jest przedsiębiorcą.
Z ojcem odwołujący się zawarł ustną umowę zlecenia na jeden nieodpłatny kurs.
Zaskarżoną decyzją Ś. Komendant Wojewódzki Policji w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. W oparciu o zeznania ojca strony organ odwoławczy ustalił nadto, że świadek ten nie zawierał z P. S. żadnej umowy dotyczącej działalności w zakresie transportu drogowego taksówką. Dalej organ II instancji wskazał, że licencji udziela się przedsiębiorcy, przy czym zawiera ona informacje co do danych identyfikacyjnych pojazdu, którym jest prowadzona działalność gospodarcza. Licencja udzielona została zaś Z.S. Może on zatrudniać inne osoby spełniające warunki określone w art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. P.S. nie został jednak zatrudniony, w związku z czym nie posiadał prawnych możliwości do wykonywania zarobkowego przewozu osób, którą faktycznie realizował. Karę pieniężną w kwocie [...] zł wymierzono zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym - Dz.U. Nr 115. poz. 999 z późn. zm. /Lp 1.2 załącznika do tego rozporządzenia/.
W skardze P.S. zarzucił stronniczość w prowadzeniu postępowania przez organ I instancji. Miała się ona wyrażać w nałożeniu kary w kwocie [...] zł za jeden kurs taksówką, podczas gdy ustawa o transporcie drogowym przewiduje kary w granicach od 200 zł do 15000 zł. Nadto w toku przesłuchania ojca skarżącego zeznał on co prawda, że nie zawarł żadnej umowy ze skarżącym, ale chodziło tylko o umowę ustną, podczas gdy przed wykonaniem kursu została zawarta umowa ustna.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest wyłącznie pod względem zgodności z prawem. Tymczasem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. Trafnie stwierdzono w niej, że licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy. Expressis verbis wyrażone to jest w art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Natomiast wskazanie w art. 6 ust. 4 tej ustawy, że licencja udzielona jest na określony pojazd oznacza, iż licencja udzielona konkretnemu przedsiębiorcy opiewa na konkretny pojazd, a nie że na podstawie licencji przypisanej do określonego pojazdu działalność gospodarczą mogą prowadzić różne osoby. W tej sytuacji skoro licencja na wykonywanie transportu drogowego przedmiotowym pojazdem była udzielona Z, S., to z licencji tej skarżący nie może wywodzić dla siebie samodzielnych uprawnień do wykonywania działalności taksówkowej.
Warunki przeniesienia uprawnień wynikających z licencji określa art. 13 ust. 2 cyt. ustawy. Nie mają one odniesienia do niniejszej sprawy.
Nie budzi także żadnych zastrzeżeń ustalenie organu odwoławczego, że skarżący nie był zatrudniony przez swojego ojca w charakterze kierowcy. Oparcie do takiego ustalenia dały jednoznaczne w swej treści zeznania Z.S., który zaprzeczył nie tylko temu, by zawierał ze skarżącym jakąkolwiek umowę, ale nawet temu, by skarżący kiedykolwiek pomagał mu w omawianej działalności. Zauważyć przy tym należy, że we wniosku o udzielenie licencji przedsiębiorca musi dołączyć oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców /art. 8 ust. 3 pkt 7 cyt. ustawy/, a ewentualne zmiany w tym zakresie obowiązany jest zgłaszać w terminie 14 dni /art. 14/, pod rygorem możliwości cofnięcia licencji /art. 15 ust. 3/. Skarżący nie powoływał się nawet na spełnienie tych warunków w stosunku do swojej osoby. Z jego wyjaśnień złożonych na rozprawie sądowej wynika nadto, że nie mógł być zatrudniony w charakterze kierowcy taksówki, gdyż nie spełnia wymogów z art. 6 ust. 1 pkt c powoływanej ustawy. Nie może mieć do niego też zastosowanie art. 105 tej ustawy, skoro - jak oświadczył - nie zdawał dotąd egzaminu z zakresu wykonywania krajowego zarobkowego przewozu osób.
W rezultacie należy stwierdzić, że ostatnio omówione ustalenie organu odwoławczego w żadnym razie nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów, przewidzianej w art. 80 Kpa. Słusznie zatem organy obu instancji uznały, że skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji, co w myśl art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym podlega karze pieniężnej. Wysokość kary za naruszenie tego przepisu została określona w wymienionym wcześniej rozporządzeniu z dnia 3.VII.2002 r. na kwotę 3000 zł /taka sama wysokość kary została przewidziana w samej ustawie po jej nowelizacji z dnia 23.VII.2003 r. - Dz.U. Nr 149, poz. 1452/. Wysokość kary została zatem orzeczona zgodnie z prawem, które nie pozostawiło w tym względzie organom administracyjnym żadnej możliwości uznaniowego rozstrzygnięcia.
Z powyższych względów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm./, w zw. z art. 97 § 1 Przepisów wprowadzających... /Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1271 ze zm./ orzeczono, jak w sentencji.
SJ