II SA/Ka 1868/02

II SA/Ka 1868/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-10-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-08-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Targoński
Włodzimierz Kubik
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski /spr./ Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant ref. stażysta Aleksandra Żmudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2004 r. sprawy ze skargi "[...] " Sp. z o.o. w T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 48 i art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm., obecnie Dz.U. z 2003 r. nr 207 poz. 2016 ze zm. – zwanej dalej prawem budowlanym z 1994 r./ oraz art. 37 ustawy z dnia 24.10.1974 r. – Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm. – zwanej dalej prawem budowlanym z 1974 r./ Kierownik Urzędu Rejonowego w W. nakazał Spółce z o.o. "[...]" w T. dokonać rozbiórki zespołu zbiorników paliwa z instalacjami oraz kontenerowej stacji paliw z dystrybutorem do tankowania samochodów własnych. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, że objęte nią zbiorniki zostały wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę i z naruszeniem ustaleń planu zagospodarowania Gminy G.
Decyzja ta została utrzymana następnie w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] z powołaniem się m.in. na treść art. 48 prawa budowlanego z 1994 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołując się na dołączone do akt nagranie na kasecie video stwierdził, że sporna stacja paliw została zrealizowana pod rządami prawa budowlanego z 1994 r., co przesądza o zastosowaniu treści art. 48 tego aktu prawnego.
W następstwie wniesionej przez "[...] " Spółka z o.o. w T. skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego obie w/w decyzje zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 22 marca 2000 r. sygn. akt II SA/Ka 2039/99. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że w dotychczasowym postępowaniu nie ustalono w dostateczny sposób daty realizacji objętej postępowaniem stacji paliw, która to okoliczność ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia materialno-prawnej podstawy orzekania. Przedstawił też Sąd wytyczne co do dalszego toku postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu administracyjnym.
Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego i po kolejnym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r. decyzją z dnia [...] Nr [...] nakazał Spółce z o.o. "[...]" w T. wykonanie rozbiórki zespołu 5 zbiorników na paliwa z instalacjami technologicznymi – zlokalizowanego w T. przy ul. [...] na parceli nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający powołując się na dodatkowe oględziny przeprowadzone w dniu [...] stwierdził, że za podstawowy dowód w sprawie przyjęty został znajdujący się w aktach "zastępczy dziennik budowy zapasowych zbiorników magazynowych". W dzienniku tym podano /wpisano/ kolejność wykonywanych robót wraz z datami i podpisami osób nadzorujących i kierujących tymi robotami. Wpisy rozpoczynają się od [...] a kończą na [...] odbiorem instalacji przez rzeczoznawcę licencjonowanego SIiT w zakresie Gospodarki Paliwowo-Smarowniczej oraz biegłego sądowego w zakresie towaroznawstwa naftowego techniki i ekologii instalacji paliwowych. Wtedy też zabezpieczono zbiorniki antykorozyjnie oraz je zasypano. Możliwe było więc, zdaniem organu, przystąpienie do użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Było to formalne zakończenie budowy. Nie wyklucza to możliwości wykonania w późniejszym terminie robót wykończeniowych, wyposażeniowych lub innych o podobnym charakterze. W tym względzie organ I instancji powołał się na wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 1997 r. sygn. akt II SA/Kr 998/96. Dalej organ orzekający stwierdził, że osoby widniejące w "dzienniku", zostały przesłuchane i potwierdziły autentyczność dokonanych wpisów. Potwierdza to także umowa zawarta pomiędzy Spółką z o.o. "[...]", a firmą wykonującą montaż instalacji technologicznej na zbiornikach wraz z ich próbą szczelności /umowa nr [...] z dnia [...]. Zwrócono się też do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w W. o udostępnienie odpisu protokołu z wizji lokalnej, o której mowa w postanowieniu tego organu, z dnia [...] nr [...]. W odpowiedzi otrzymano wyjaśnienie, iż protokół z wizji nie był spisany, nie ustalono też czy były zwoływane oględziny w terenie przy udziale stron. Stwierdzenie o nie zabudowanym terenie zawarte w tym postanowieniu mogło odnosić się zatem do terenu otaczającego, gdyż rzeczywiście najbliższa zabudowa mieszkalna znajduje się w odległości około 80 m. Przesłuchany został także prezes Spółdzielni Kółek Rolniczych, który oświadczył, iż na terenie SKR w T. była prowadzona "gospodarka paliwowa" dla własnych potrzeb, o niewielkich rozmiarach. Potwierdza to protokół zdawczo-odbiorczy nr[...], w którym widnieje jako przekazywany do Spółdzielni Kółek Rolniczych obiekt magazynu paliw. Według zeznań tego świadka składał się on z betonowych płyt prefabrykowanych i półek na oleje oraz beczki na olej przepracowany. W części podziemnej znajdował się zbiornik na magazynowanie oleju napędowego. Jego zlokalizowania nie mógł jednak jednoznacznie potwierdzić z uwagi na zmianę ukształtowania terenu. Istnienie wiaty potwierdza także zapis w akcie notarialnym nr[...], sporządzonym przy sprzedaży nieruchomości. Organ orzekający omówił nadto szczegółowo przeprowadzony z udziałem stron dowód z nagrania zawartego na przedłożonej kasecie video, który zdaniem tego organu nie stanowi dostatecznej podstawy do ustalenia daty realizacji spornej stacji paliw /z przyczyn szczegółowo w uzasadnieniu decyzji omówionych/. W szczególności nie daje on dostatecznych podstaw do przyjęcia, że w czasie nagrywania tej kasety stacja ta jeszcze nie istniała.
W konsekwencji organ I instancji uznał za udowodnione, że zespół zbiorników na paliwa wraz z instalacjami technologicznymi powstał przed 1 stycznia 1995 r. Nastąpiła przy tym jego budowa, która w żadnym razie nie jest modernizacją czy rozbudową magazynu paliw po Spółdzielni Kółek Rolniczych. Dlatego też zastosowanie w powyższej sprawie mają zdaniem tego organu przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane.
Organ orzekający ustalił, że objęty postępowaniem zespół zbiorników na paliwo składa się z podziemnych pięciu zbiorników – czterech o pojemności 50,0 m3, jednego o pojemności 20,0 m3 /w dwóch zespołach –3+2/ osadzonych na płytach fundamentowych betonowych, połączonych ze sobą siecią rurociągów technologicznych ze stanowiskami do wyładunku paliwa oraz autonalewakiem. Elementy te składają się na stację paliw płynnych. W skład zespołu wchodzi także wiata stalowa służąca jako ochrona części rurociągów technologicznych oraz niewielki budynek o konstrukcji stalowej z pomieszczeniami dla pracowników obsługi. Te dwa obiekty stanowią jednak przedmiot odrębnego postępowania. Stwierdzono także że nakazem rozbiórki nie objęto kontenerowej stacji paliw z dystrybutorem do tankowania, która była przedmiotem prowadzonego poprzednio postępowania, gdyż w międzyczasie została ona rozebrana. Postępowanie w tym zakresie zostało umorzone decyzją [...] z dnia [...]
Zdaniem organu I instancji w świetle definicji obiektu budowlanego zawartej w art. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. do obiektu takiego należy zaliczyć niewątpliwie również stacje paliw, a to w sytuacji gdy zalicza się do nich m.in. zbiorniki wolno stojące, instalacje przemysłowe i urządzenia techniczne. Zgodnie zaś z art. 3 tego aktu prawnego obiekty budowlane mogły być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel, zgodnie z zapisami o planowaniu przestrzennym. Natomiast zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 obiekty budowlane lub ich część podlegają przymusowej rozbiórce /.../, gdy ustalone zostanie, że znajdują się na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę, albo na terenie przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę. Ocena zgodności realizacji obiektów budowlanych dokonywana ma być przy tym z przepisami obowiązującymi w czasie ich budowy. Dotyczy to zarówno materialno-prawnych przepisów określających wymóg uprzedniego uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, jak również zgodności zrealizowanej inwestycji z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego /wyrok NSA z dnia 18 marca 1999 r. sygn. akt II SA/Ka 1161/97/. Na terenie objętym zrealizowanym obiektem obowiązywał plan ogólny zagospodarowania Gminy G., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy G. Nr [...] z dnia [...] ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] poz. [...] z dnia [...]. Zgodnie z jego tekstem na przedmiotowym terenie następuje adaptacja obiektów, urządzeń i terenu punktu obsługi mechanizacji rolnictwa – bez zmian. Niezgodna z zapisami tego planu jest więc zdaniem organu I instancji zmiana jego przeznaczenia przez budowę nowej stacji paliw. Organ orzekający wziął także pod uwagę ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie orzekania tj. planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy G. nr [...] z dnia [...] ogłoszonego w Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...] poz.[...]. W ustaleniach tego planu zawarto zapis o możliwości prowadzenia na objętym postępowaniem terenie działalności, która nie może stanowić uciążliwości dla środowiska i terenów otaczających. Funkcjonowania stacji paliw do takiej działalności nie można jednak zaliczyć o czym Spółka "[...]" była informowana przez Zarząd Gminy G. już na etapie uchwalania tego ostatniego planu, który nie uwzględnił wniosku o zmianę planu przez wprowadzenie zapisu o dopuszczalności lokalizacji na tym terenie takiej stacji. O niezgodności takiej lokalizacji z planem zagospodarowania przestrzennego z [...] również treść pisma autora planu - Biura Planowania Przestrzennego i Architektury "[...]" w R. z dnia [...]. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że sporna inwestycja jest także sprzeczna z planem obowiązującym w chwili jego orzekania. Podał także, że odnośnie spornych obiektów nie było prowadzone przed 1 stycznia 1995 r. postępowanie administracyjne czy to w przedmiocie pozwolenia na budowę czy też w sprawie ich legalizacji.
W odwołaniu od wyżej omówionej decyzji z dnia [...] "[...]" Sp. z o.o. w T. wniosła o jej uchylenie jako wydanej jej zdaniem z naruszeniem art. 2 i art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. W szczególności błędnie jej zdaniem przyjęto, że realizacja stacji paliw naruszała treść planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] zgodnie z którym był to teren przeznaczony pod adaptację obiektów i urządzeń punktu mechanizacji rolnictwa. Odwołująca się nie wybudowała bowiem na tym terenie nowej stacji paliw a jedynie rozbudowała już tam istniejącą, należącą do Spółdzielni Kółek Rolniczych w G. . W Spółdzielni tej był bowiem prowadzony od [...] magazyn paliw. Nie jest także trafne zdaniem odwołującej się stanowisko, że lokalizacja stacji narusza treść aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G., a to z tego względu, że funkcjonowanie takiej stacji nie jest prowadzeniem działalności szkodliwej dla środowiska i terenów sąsiednich co wynika z opracowanej na zlecenie ekspertyzy oddziaływania tej inwestycji na środowisko. Zarzuciła nadto Spółka "[...]", że dowolnie organ orzekający przyjął jakoby stacja paliw lub baza paliw stanowiła obiekt budowlany w rozumieniu art. 2 prawa budowlanego z 1974 r.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Uzasadniając to rozstrzygnięcie stwierdził, że objęty postępowaniem magazyn paliw i stacja przeładunkowa paliw /zespół zbiorników na paliwa wraz z instalacjami technologicznymi/ został wybudowany przed 1 stycznia 1995 r. W sprawie mają zatem zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane. Stwierdzona samowolna budowa nie jest modernizacją, czy rozbudową magazynu paliw po poprzednim właścicielu nieruchomości tj. Spółdzielni Kółek Rolniczych. Ocena zgodności realizacji obiektów budowlanych /zbiorników na paliwa/ dokonana została przy tym w oparciu o przepisy obowiązujące w czasie ich budowy. Na terenie objętym zrealizowanym samowolnie obiektem, obowiązywał wówczas plan ogólny zagospodarowania Gminy G., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy G. Nr [...] z dnia [...] a ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr[...] poz. [...] z dnia [...]. Plan ustalał, że na przedmiotowym terenie następuje "adaptacja obiektów, urządzeń i terenu punktu obsługi mechanizacji rolnictwa – bez zmian". Samowolna budowa magazynu i stacji przeładunkowej paliw /zbiorników na paliwa wraz z instalacjami technologicznymi/ - stanowi zmianę przeznaczenia tego terenu /jako nowa stacja paliw/. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego Gminy G. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy G. nr [...] z dnia [...] a ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. [...] zawiera wprawdzie zapis o możliwości prowadzenia na tym terenie działalności, która nie może stanowić uciążliwości dla środowiska i terenów otaczających, lecz organ uchwalający i przyjmujący ten plan jako przepis prawa miejscowego wypowiedział się co do jego treści i zajął negatywne stanowisko w piśmie z dnia [...] kierowanym do Spółki z o.o. "[...]" w zakresie lokalizacji magazynu paliw /zbiorników paliwa/ oraz w protokole z posiedzenia Zarządu Gminy G. z dnia [...] /protokół nr [...] z dnia [...] ze wspólnego posiedzenia komisji/. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że przepisy prawa budowlanego nie dają możliwości uwzględniania jakichkolwiek pozaustawowych kryteriów oceny samowoli i uznaniowe kierowanie się względami społecznymi. Działania organów nadzoru budowlanego w stosunku do samowoli budowlanej zostały pozbawione elementów ocennych, nie występuje w tym przypadku tzw. uznanie administracyjne czy swobodna ocena organu.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego "[...] " Sp. z o.o. powołała się w ogólnym zarysie na okoliczności podniesione wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo zarzuciła, że w zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nie wskazano materialno-prawnej podstawy jej wydania. Zwrócono też uwagę, że Zarząd Gminy G. nie był uprawniony do dokonywania wykładni obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Obecni na rozprawie sądowej zainteresowani wnieśli o oddalenie skargi akcentując znaczną uciążliwość objętej postępowaniem stacji paliw dla terenów sąsiednich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada co do zasady obowiązującemu prawu, a tylko w tym zakresie podlegała ona kontroli Sądu zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 poz. 1269/. Należy przy tym stwierdzić, że w związku z reformą sądownictwa administracyjnego skarga ta podlega rozpoznaniu na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 – zwaną dalej ustawą p.p.s.a./, a to zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153 poz. 1271 – zwanej dalej ustawę P.w.u.p./. Przechodząc do meritum nie można podzielić w pierwszej kolejności jakkolwiek najdalej idącego w żaden sposób nie uzasadnionego zarzutu skargi, jakoby objęty nakazem rozbiórki zespół zbiorników nie był obiektem budowlanym w rozumieniu art. 2 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r. Należy go bowiem niewątpliwie zaliczyć do budowli o jakich mowa w tym przepisie jak i w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego z 1994 r. Skoro zgodnie z tymi przepisami do budowli zalicza się m.in. zbiorniki to niewątpliwie budowlą jest zespół zbiorników stanowiących całość techniczno-użytkową, wyposażoną w instalacje i urządzenia niezbędne do spełnienia przeznaczonych im funkcji, a właśnie z takim zespołem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W konsekwencji prawidłowo uznały organy orzekające, że przedmiotowy zespół zbiorników stanowi obiekt budowlany, którego wykonanie stanowiło budowę wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę o jakim mowa w art. 28 prawa budowlanego z 1974 r. i prawa budowlanego z 1994 r. Skoro został on wybudowany bez takiego pozwolenia to w świetle treści art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r. decydujące znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy miało w pierwszej kolejności ustalenie czy budowa ta została zakończona przed 1 stycznia 1995 r. W tej kwestii, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do zakwestionowania ustaleń organów obu instancji poczynionych w toku ponownego rozpoznania sprawy, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wydanym w tej sprawie wyroku NSA z dnia 22 marca 2000 r. Ustalenie, że do zakończenia budowy w rozumieniu art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r., doszło w 1994 r., zostało przy tym w szczegółowy i zasługujący na akceptację sposób, uzasadnione w decyzji organu I instancji z dnia [...]. W konsekwencji zasadnie organy orzekające za podstawę wydanych decyzji przyjęły przepisy prawa budowlanego z 1974 r. /w zw. z art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r./.
W konsekwencji rozstrzygnięcie sprawy i skargi sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy sporna baza paliw znajduje się na terenie o jakim mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. tj. na terenie, "który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę". W związku z treścią tego przepisu należy wziąć zdaniem Sądu pod uwagę zarówno treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie orzekania przez organy orzekające jak i treść tego planu obowiązującego w okresie budowy przedmiotowego obiektu budowlanego. Należy bowiem przyjąć, że co do zasady inwestor /w braku odmiennego wyraźnego w tym względzie unormowania/ powinien mieć możliwość skorzystania z prawa, które obowiązywało w dacie popełnienia samowoli budowlanej, jeżeli jest ono dla niego bardziej korzystne. Tym bowiem prawem kierował się czy też powinien się kierować realizując inwestycje. To zaś prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że legalizacja samowoli budowlanej jest możliwa /co do zasady/ w oparciu o przepisy prawa budowlanego z 1974 r. gdy zrealizowany samowolnie obiekt budowlany znajduje się na terenie, na którym zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym obecnie /w chwili orzekania w postępowaniu administracyjnym/ lub w dacie jego budowy, taka zabudowa była dopuszczalna. Oceniając sprawę pod tym kątem należy podzielić zdaniem Sądu stanowisko organów obu instancji, że taka zgodność w odniesieniu do objętej postępowaniem bazy paliw nie zachodzi. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy G. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy G. Nr [...] objęty inwestycją teren znajdował się w jednostce planu oznaczonej symbolem VD11UH i MM, gdzie dopuszczalne było prowadzenie działalności w zakresie handlu i rzemiosła pod warunkiem, że nie będzie to działalność o uciążliwym oddziaływaniu dla środowiska oraz na tereny sąsiednie i tereny otaczające /uciążliwość w granicy działki właściciela/ - § 10 pkt 4 i 5 planu. Prowadzenie spornej bazy paliw, do takiej działalności również zdaniem Sądu zaliczyć nie można. Po pierwsze prowadzenie takiej bazy nie jest zdaniem Sądu działalnością handlową o jakiej mowa w w/w planie zagospodarowania a to w sytuacji gdy główną funkcją takiej bazy było magazynowanie paliw płynnych do czasu wprowadzenia ich do dalszego obrotu. Nadto nie może zdaniem Sądu ulegać wątpliwości, że prowadzenie takiej bazy stanowi uciążliwość dla środowiska w rozumieniu treści w/w planu, a to w sytuacji gdy tego rodzaju inwestycja była zaliczona zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania przez organy obu instancji rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określania inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz.U. nr 93 poz. 589 ze zm./ do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska /§ 2 pkt 10a/. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy podzielić też twierdzenie uczestników postępowania, że inwestycja ta stanowiła znaczną uciążliwość dla terenów je otaczających i terenów sąsiednich /karta 16 akt administracyjnych/ związana zarówno z transportem i przeładunkiem paliwa jak i z odczuwalnym w okolicy jego zapachem, co stwierdzono w jednoznaczny sposób m.in. podczas kontroli w dniu [...] /karta 30 akt organu I instancji/. Z tego też względu do odmiennych w tym przedmiocie /uciążliwości/ ustaleń nie może prowadzić treść opracowanej dla tej inwestycji oceny oddziaływania na środowisko autorstwa inż. E. H., opartej w znacznej części na założeniach teoretycznych, odbiegających od stwierdzonych w terenie skutków funkcjonowania bazy paliw. Za przedstawioną wyżej wykładnią treści tego planu przemawia dodatkowo treść dokumentów powołanych w decyzji organu I instancji, z których wynika, że na etapie opracowywania tego planu skarżąca Spółka była informowana, że jej wniosek o wprowadzenie do planu zapisów pozwalających na lokalizację spornej inwestycji nie zostanie uwzględniony. Wbrew temu co podniesiono w skardze dokumenty te miały jedynie pomocnicze a nie przesądzające znaczenie dla wykładni treści planu. Nie można zatem przyjąć, że podstawą wydanych decyzji nie była treść obowiązującego planu, co zdaje się wynikać z treści skargi.
Nie można podzielić także stanowiska skarżącej, że wykonanie bazy paliw nie naruszało treść planu ogólnego zagospodarowania Gminy G. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy G. Nr [...] z dnia [...] Zgodnie z tym planem niedopuszczalne było zmienianie zagospodarowania tego terenu /"bez zmian"/ w porównaniu z jego dotychczasowym przeznaczeniem. Dopuszczalna była jedynie adaptacja obiektów, urządzeń i terenu punktu obsługi mechanizacji rolnictwa należącego wcześniej do Spółdzielni Kółek Rolniczych G.. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika w jakikolwiek sposób aby do takiej adaptacji doszło, a to w sytuacji gdy została zrealizowana na tym terenie od podstaw nowa baza paliw płynnych. Nadto nie zostało zdaniem Sądu wykazane przez skarżącą aby w chwili nabywania tego terenu funkcjonowała tam prowadzona przez SKR G. stacja czy tez magazyn paliw, która mogłaby być odpowiednio adaptowana. Okoliczność ta nie wynika bowiem ani z aktu notarialnego z dnia [...] którym skarżąca spółka nabyła ten teren /karta 21 akt administracyjnych/ ani też z protokołu uzgodnienia z dnia [...] w sprawie kupna-sprzedaży tej nieruchomości. Należy podzielić zatem w całości stanowisko organu I instancji, że jeżeli była prowadzona na tym terenie "gospodarka paliwowa" to w bardzo ograniczonym zakresie i w bliżej nieustalonej przeszłości. W każdym bądź razie nie zostało w jakikolwiek sposób wykazane, że doszło do jakiejś adaptacji istniejących na tym terenie obiektów budowlanych i na czym adaptacja ta miałaby polegać.
Z tych wszystkich względów zasadnie przyjęły organy obu instancji, że popełniona przez skarżącą Spółkę samowola budowlana powinna być zlikwidowana przez wydanie opartego na treści art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r. nakazu rozbiórki.
Jakkolwiek należy podzielić stanowisko skarżącej, że w zaskarżonej decyzji nie podano materialno-prawnej podstawy jej wydania, to to uchybienie proceduralne nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Zaskarżoną decyzją utrzymano bowiem w mocy decyzję organu I instancji, w której taka podstawa została prawidłowo powołana. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika przy tym, że przedmiotowa podstawa materialna została przez ten organ zaakceptowana.
Z tych wszystkich względów skarga jako pozbawiona zdaniem Sądu podstaw prawnych podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy P.w.u.p.