II SA/Go 74/25

II SA/Go 74/25 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Grażyna Staniszewska /sprawozdawca/
Jacek Jaśkiewicz
Jarosław Piątek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 § 1, 145 § 1 pkt 1 lit. a-c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 77 § 1, art. 79a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do rodzinnego kapitału opiekuńczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych rzecz strony skarżącej A. W. kwotę [...] zł ([...] złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...].03.2024 r. nr [...] o odmowie przyznania prawa do rodzinnego kapitału opiekuńczego na dziecko I. W., na podstawie art. 138 par. 1 ust. 1 kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. i 2024 r. poz. 572) w powiązaniu z art. 4 ust.3 i art. 35 ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o rodzinnym kapitale opiekuńczym (DZ.U. Dz. U. z 2023 r. poz. 883), Prezes ZUS utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 ustawy o rodzinnym kapitale opiekuńczym prawo do rodzinnego kapitału opiekuńczego przysługuje rodzicowi na drugie i kolejne dziecko w rodzinie, jeżeli dziecko to wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu rodzica. W myśl art. 3 ustawy o rodzinnym kapitale opiekuńczym pierwszym dzieckiem, jest dziecko własne, dziecko małżonka, dziecko drugiego rodzica, z którym rodzic wychowuje wspólne dziecko, oraz dziecko przyjęte na wychowanie, w stosunku, do którego osoba, która przyjęła je na wychowanie, wystąpiła do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie jego przysposobienia. Oznacza to, że we wniosku o rodzinny kapitał opiekuńczy należy wskazać pierwsze (najstarsze) dziecko w rodzinie. Pierwsze dziecko oznacza najstarsze dziecko w rodzinie bez względu na jego wiek. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustalenie prawa do kapitału oraz jego wypłata następują na wniosek matki lub ojca i stosownie do art. 12 ust 3 powołanej ustawy wniosek zawiera w pkt 3 dane dotyczące dziecka, na które wnioskodawca ubiega się o kapitał oraz w pkt 4 dane dotyczące pierwszego dziecka. W dniu [...].01.2024 r. A. W. złożyła wniosek o rodzinny kapitał opiekuńczy na dziecko I. W. ur. [...].08.2022 r. wskazując przy tym najstarsze dziecko w rodzinie S. W. urodzonego w tym samym dniu, tj. [...].08.2022 r. Następnie strona skorygowała ten wniosek, przed jego rozstrzygnięciem przez organ, wnioskiem złożonym w dniu [...].01.2024 r. wnioskując o świadczenie na dwójkę dzieci: I. W. i S. W. oraz wskazując jako najstarsze dziecko w rodzinie J. W. ur. [...].03.2019 r. W kontekście skorygowanego wniosku w dniu [...].01.2024 r., który stał się dla ZUS wiążący w oparciu o art. 7 kpa, ZUS przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie ustalenia prawa do ww. świadczenia min. na dziecko I. W. W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że dziecko – J. W. - zmarło w dniu [...].02.2020 r. Organ wskazał, że w związku ze wskazaniem we wniosku najstarszego dziecka w rodzinie – J. W., którego zgon nastąpił w dniu [...].02.2020 r., a więc przed urodzeniem w dniu [...].08.2022 r. dzieci: I. i S. W., stronie nie przysługuje prawo do rodzinnego kapitału opiekuńczego na wskazane we wniosku dzieci, w tym na dziecko I. W.
Od powyższej decyzji Prezesa ZUS z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] A. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik spraw, tj.: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy decyzja organu I instancji o odmowie przyznania prawa do rodzinnego kapitału opiekuńczego na dziecko I. W. była oczywiście bezzasadna; art. 7, art. 75 § 1 i 2, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy okoliczności faktycznych oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego polegającą na ustaleniu, że skarżącej nie przysługuje prawo do rodzinnego kapitału opiekuńczego na wskazane we wniosku dziecko I. W.; art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji; art. 79a § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz niepouczenie, że brak wyjaśnień i uzupełnienia złożonej dokumentacji może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, brak wyznaczenia stronie terminu na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, co doprowadziło do wydania decyzji naruszającej słuszny interes obywatela; art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym oraz poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, poprzez naruszenie zasady równego traktowania; art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych co do treści normy prawnej na niekorzyść strony; art. 81a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść strony.
Stawiając powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art 135 p.p.s.a. skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2024 r. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że złożyła wniosek o przyznanie rodzinnego kapitału opiekuńczego na dziecko I. W. Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] marca 2024 r. po rozpatrzeniu wniosku odmówił prawa do tego świadczenia. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż nie może przyznać rodzinnego kapitału opiekuńczego na dziecko I. W., albowiem z danych zawartych w rejestrze PESEL wynika, że dziecko wskazane we wniosku o rodzinny kapitał opiekuńczy, jako najstarsze dziecko w rodzinie, zmarło przed dniem urodzenia się dziecka, na które ubiega się o kapitał. Zaskarżoną decyzją Prezes ZUS utrzymał w mocy decyzję ZUS. Skarżąca wyjaśniła, że w dniu [...] stycznia 2024 r. złożyła wniosek o rodzinny kapitał opiekuńczy na dziecko I. W. ur. w dniu [...] sierpnia 2022 r. wskazując przy tym najstarsze dziecko w rodzinie S. W. ur. w dniu [...] sierpnia 2022 r. Co prawda skarżąca w dniu [...] stycznia 2024 r. omyłkowo zmodyfikowała wniosek podając jako najstarsze dziecko w rodzinie J. W. ur. w dniu [...] marca 2019 r., a zmarłego dnia [...] lutego 2020 r. Modyfikacja wniosku nastąpiła po uzyskaniu informacji przez pracownika ZUS, które to wprowadziły A. W. w błąd, iż to zmarły J. W. jest najstarszym dzieckiem w rodzinie i to jego winna podać jako najstarsze jej dziecko. Mimo powyższego ze wszystkich pism kierowanych przez skarżącą do ZUS wynika, iż w rzeczywistości żądała ona przyznania prawa do rodzinnego kapitału opiekuńczego na jedno dziecko I. W., nie zaś na dwoje dzieci I. W. i S. W. Skarżąca w pismach kierowanych do ZUS konsekwentnie podawała, iż syn S. W. jest starszy od córki I. W. o minutę, albowiem są to bliźnięta. Dowody: 1. odpis skrócony aktu urodzenia S. W., 2. odpis skrócony aktu urodzenia I. W. Dodatkowo w uzasadnieniu odwołania od decyzji ZUS skarżąca wyjaśniła, iż małoletnia córka I. W. ma starszego brata bliźniaka S. W., który żyje i starszego brata J. W., który zmarł. Zatem najstarsze dziecko skarżącej to J. W. Po śmierci J. W. skarżąca urodziła dwoje dzieci: S. W. i I. W. Pierwszym dzieckiem w rodzinie jest J. W., który zmarł, drugim dzieckiem jest S. W. i trzecim jest I. W., na którą skarżąca od samego początku ubiegała się o świadczenie RKO. Organ ZUS i Prezes ZUS pominął rzeczywistą wolę skarżącej, którą wielokrotnie akcentowała w swoich pismach. Organ arbitralnie rozstrzygnął o żądaniu strony skarżącej, nie uwzględniając jej rzeczywistej woli. Rzeczywistą wolą strony było przyznanie jej prawa do rodzinnego kapitału opiekuńczego wyłącznie na jedno dziecko I. W. Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. Rodzinny kapitał opiekuńczy przysługuje na drugie i każde kolejne dziecko w rodzinie. Pierwszym dzieckiem jest najstarsze dziecko w rodzinie. Nie ma znaczenia jego wiek. Jeśli dzieci urodziły się tego samego dnia, miesiąca i roku (np. bliźniaki), najstarszym dzieckiem w rodzinie jest dziecko, które rodzic wskaże we wniosku. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. żądanie wynikające z wniosku wyznacza zakres sprawy podlegającej rozpoznaniu przez organ. Wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści żądania, stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. są podstawą do życzliwej interpretacji przez organ pism składanych przez stronę. Zatem przy ocenie charakteru pisma decydujące znaczenia ma ocena intencji strony dokonana w oparciu o całokształt podniesionych okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt: IOSK 796/09, LEX nr 595541). Organ ma obowiązek wskazywać, że nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony. Potocznie rzecz ujmując, organ ma obowiązek dać stronie "swoistą szansę wygrania sprawy" i uniknięcia żmudnej drogi odwoławczej. Organ powinien także pouczyć stronę, że niespełnienie lub niewykazanie ściśle określonych przesłanek może uzasadniać wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem strony, w tym decyzji odmawiającej przyznania lub uznania prawa (uprawnienia).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym
w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożyła skarżąca, a organ zawiadomiony o tym nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy o rodzinnym kapitale opiekuńczym (dalej jako – u.r.k.o.) kapitał przysługuje matce albo ojcu, przez których rozumie się także osobę, która przyjęła dziecko na wychowanie i wystąpiła do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie jego przysposobienia, na drugie i każde kolejne dziecko w rodzinie, jeżeli dziecko to wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki lub ojca, z uwzględnieniem art. 5 ust. 6. W myśl art. 4 ust. 3 tej ustawy matka lub ojciec nie tracą prawa do kapitału mimo śmierci pierwszego dziecka, chyba że śmierć nastąpiła przed urodzeniem się dziecka albo przyjęciem na wychowanie dziecka, w stosunku do którego osoba, która przyjęła je na wychowanie, wystąpiła do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie jego przysposobienia, na które ubiegają się o ustalenie prawa do kapitału.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 i ust. 2 u.r.k.o. ustalenie prawa do kapitału oraz jego wypłata następują na wniosek matki albo ojca (ust. 1). Wniosek składa się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 2). Stosownie do art. 15 ust. 1 ww. ustawy wniosek i załączniki do wniosku są składane wyłącznie w postaci elektronicznej za pomocą wskazanych w ustawie systemów elektronicznych. Kluczowe znaczenie dla sprawy mają zapisy art. 17 ust. 1-5 u.r.k.o., stanowią one, że przyznanie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych kapitału nie wymaga wydania decyzji (ust. 1). Zakład Ubezpieczeń Społecznych udostępnia osobie ubiegającej się o kapitał informację o przyznaniu kapitału na jej profilu informacyjnym utworzonym w systemie teleinformatycznym udostępnionym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Informacja o przyznaniu kapitału lub zawiadomienie o umieszczeniu tej informacji na profilu informacyjnym mogą zostać przesłane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych osobie ubiegającej się o kapitał na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej lub numer telefonu (ust. 2). Nieodebranie informacji o przyznaniu kapitału nie wstrzymuje wypłaty kapitału (ust. 3). W sprawach odmowy przyznania kapitału, uchylenia lub zmiany prawa do kapitału oraz nienależnie pobranego kapitału Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje decyzję (ust. 4). Decyzje, postanowienia, zawiadomienia, wezwania, zaświadczenia, informacje i inne pisma w sprawie kapitału Zakład Ubezpieczeń Społecznych doręcza osobie ubiegającej się o kapitał i osobie otrzymującej kapitał wyłącznie w postaci elektronicznej na jej profilu informacyjnym utworzonym w systemie teleinformatycznym udostępnionym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Informacja o umieszczeniu na profilu informacyjnym decyzji, postanowienia, zawiadomienia, wezwania, zaświadczenia, informacji i innego pisma w sprawie kapitału może zostać przesłana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych osobie ubiegającej się lub otrzymującej kapitał na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej lub numer telefonu (ust. 5). Zakład Ubezpieczeń Społecznych może podejmować rozstrzygnięcia w sprawach kapitału, w tym rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, w oparciu o wyłącznie zautomatyzowane przetwarzanie danych osobowych, pod warunkiem zapewnienia stronie, której dotyczy podejmowane rozstrzygnięcie, prawa do otrzymania stosownych wyjaśnień co do podstaw podjętego rozstrzygnięcia oraz prawa do uzyskania interwencji ludzkiej, do wyrażenia własnego stanowiska i do zakwestionowania takiego rozstrzygnięcia. W stosunku do rozstrzygnięć następujących w drodze decyzji strona, której dotyczy decyzja, może skorzystać z tych uprawnień w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji (ust. 10). Jednocześnie zgodnie z art. 35 ust. 1 u.r.k.o. w sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), przy czym organem wyższego stopnia w stosunku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Z treści przywołanych regulacji wynika, że postępowanie w sprawie przyznania świadczenia w postaci rodzinnego świadczenia opiekuńczego opiera się wyłącznie na elektronicznej formie komunikacji organu ze stroną postępowania. Jednak należy wyraźnie zaakcentować, że taka forma postępowania w żadnym wypadku nie wyłącza obowiązków procesowych wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, co wprost wynika z treści przytoczonego powyżej art. 17 ust. 10 oraz odesłania do przepisów kpa zawartego w art. 35 ust. 1 u.r.k.o. Powyższe oznacza, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o przyznanie rodzinnego kapitału opiekuńczego na organie ciążą obowiązki procesowe wynikające m.in. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 79a, art. 80 i art. 81 kpa.
W badanej sprawie zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wymienionych powyżej przepisów prawa procesowego, przy czym stwierdzone naruszeniem mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2024 r. skarżąca zwróciła się o przyznanie świadczenia na podstawie u.r.k.o. na dziecko - I. W., jako najstarsze dziecko w rodzinie wskazując dziecko - S. W. Następnie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie w.w. świadczenia z dnia [...] stycznia 2024 r. na dziecko - I. W. i S. W., jako najstarsze dziecko w rodzinie wskazując - dziecko - J. W. Z akt sprawy nie wynika, aby składając kolejny wniosek tj. wniosek z dnia [...] stycznia 2024 r. skarżąca złożyła oświadczenie, że cofa wniosek z dnia [...] stycznia 2024 r. Wobec zasadniczej rozbieżności treści w.w. wniosków, kierując się dyspozycją art. 79a kpa obowiązkiem organu było wezwanie strony do wyjaśnienia aktualnego stanowiska w sprawie oraz poinformowanie strony o istotnych okolicznościach sprawy, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy. W realiach rozpatrywanej sprawy obowiązkiem organu było zatem pouczenie strony, że ze względu na obowiązujące przepisy (art. 4 ust. 3 u.r.k.o.) wskazanie we wniosku jako najstarsze dziecko w rodzinie - J. W. rodzi dla strony określone, negatywne skutki prawne. Jak wyżej zauważono obowiązek informacyjny organu wynika m.in. z art. 79a kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się (§ 1). W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1 (§ 2). Celem przytoczonego przepisu jest "zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. W tych przypadkach strona będzie zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy oraz zmuszona do zaskarżenia decyzji i przedstawiania tych dodatkowych dowodów dopiero na etapie postępowania odwoławczego. W tym kontekście niewystarczające jest informowanie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań" (por. uzasadnienie projektu ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, VIII kadencja, druk sejm. nr 1183, s. 28).
Powyższy przepis art. 79a kpa powiązany jest z obowiązkami organu, wynikającymi z art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 k.p.a.
Należy też zauważyć, że - jak wynika ze zgromadzonego materiały dowodowego - aktualne stanowisko w sprawie ubiegania się o przedmiotowe świadczenie skarżąca wyraziła w odwołaniu od decyzji organu I instancji, gdzie wskazała że jej intencją jest uzyskanie świadczenia na dziecko – I. W., a najstarszym dzieckiem w rodzinie jest S. W. Skarżąca wyjaśniła również, że złożenie wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. wynikało z błędnego pouczenia pracownika ZUS. Wskazane przez stronę w odwołaniu okoliczności i wyjaśnienia zostały pominięte w toku postępowania administracyjnego. W rezultacie, w ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy na podstawie którego zapadła zaskarżona decyzja ustalony został z naruszeniem art. 77 § 1 kpa.
Reasumując wskazać przyjdzie, że w badanej sprawie organy obu instancji naruszyły wymienione powyżej przepisy prawa procesowego co, w ocenie Sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. W konsekwencji zaskarżona decyzja została uchylona. Zdaniem Sądu organ II instancji będąc organem orzekającym merytorycznie, w okolicznościach danej sprawy, władny jest do jej merytorycznego rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a.