II SA/Go 653/23

II SA/Go 653/23 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2024-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jacek Jaśkiewicz
Krzysztof Dziedzic
Sławomir Pauter /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art.3 pkt 9, art.29 ust.1 pkt 19, art.29 ust.2 pkt 7, art.35 ust.3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
§3 pkt 25
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Ś na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez [...] jest decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2023 r., którą odmówiono stronie skarżącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów osobowych przy ulicy [...].
Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:
Związek wyznaniowy [...] w dniu 7 listopada 2022 r. złożył w siedzibie organu I instancji wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie parkingu dla samochodów osobowych przy ul. [...] na działce nr [...]. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opinię geotechniczną, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Burmistrza z dnia [...] czerwca
2018 r. oraz decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2021 r. We wspominanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji stwierdzono między innymi, że określone w projekcie budowlanym usytuowanie parkingu musi uwzględniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz inne przepisy szczególne, ilość miejsc postojowych określono do 35, w tym minimum 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych, nawierzchnia drogi dojazdowej do miejsc postojowych ma być utwardzona z kostki betonowej lub granitowej, miejsca postojowe mają być o nawierzchni przepuszczalnej wody opadowe, udział powierzchni biologicznie czynnej określono na minimum 30%,
a dostęp do drogi publicznej ma zostać zapewniony od strony ulicy [...] poprzez działkę o nr [...] na zasadzie służebności oraz działkę nr [...] stanowiącej własność inwestora. W złożonym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę zamierzenie budowlane przewidziane do realizacji określono jako budowę parkingu dla samochodów osobowych. Nadto, jak już wskazano, do wniosku inwestor dołączył decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2021 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze objętym ochroną konserwatorską, obejmujących budowę parkingu dla samochodów osobowych przy zborze [...] na działce nr [...] przy ul. [...]. Strona przedłożyła także postanowienie Starosty z dnia [...] września 2022 r. w przedmiocie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w § 19 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na wykonaniu projektowanego parkingu składającego się z 23 stanowisk postojowych na działce [...], w odległości 1,50 metra od granicy tej działki od strony działki [...].
Po analizie złożonego wniosku oraz załączonych dokumentów Starosta postanowieniem z dnia [...] listopada 2022 r. zobowiązał wnioskodawcę do uzupełnienia złożonej dokumentacji poprzez zapewnienie sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego pod względem jego zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiednich specjalnościach, wymaganego zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, oraz dokumentu stwierdzającego, że decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2021 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na prowadzenie robót budowlanych na obszarze objętym ochroną konserwatorską jest ostateczna. Organ wyznaczył skarżącemu termin do złożenia powyższej dokumentacji do 31 stycznia 2023 r. W dniu 10 stycznia 2023 r. strona przedłożyła decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z potwierdzeniem, że decyzja ta jest ostateczna. Nadto oświadczyła, że wskazana we wniosku inwestycja nie wymaga przedłożenia projektu architektoniczno-budowlanego z potwierdzeniem jego zgodności z przepisami prawa budowlanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r. Starosta, powołując się na art. 35 ust.5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2000 ze zm.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę wobec nie zapewnienia sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego przez osoby posiadające stosowne w tym przedmiocie uprawnienia.
W ustawowym terminie strona wniosła od powyższej decyzji odwołanie, po rozpatrzeniu którego Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie nałożył na stronę w sposób prawidłowy obowiązku dotyczącego zapewnienia sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Strona bowiem do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie załączyła projektu architektoniczno-budowlanego, a tylko w przypadku takiego projektu wymagane jest zapewnienie sprawdzenia, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Nadto organ I instancji nie ustalił, czy inwestor ma obowiązek w niniejszej sprawie złożenia projektu architektoniczno-budowlanego, co w przypadku pozytywnej na to pytanie odpowiedzi obligowało organ do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia takiego dokumentu. Dalej Wojewoda stwierdził, że do wniosku o pozwolenie na budowę zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane należy dołączyć projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, które wraz z projektem technicznym wchodzą w skład projektu budowlanego. Projekt techniczny nie podlega zatwierdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W decyzji o pozwoleniu na budowę zatwierdzeniu podlega jedynie projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, co wynika z art.33 ust. 4 wskazanej ustawy. Tym samym, odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego, Starosta wydał decyzję z przekroczeniem kompetencji ustawowych, albowiem organ nie zatwierdza projektu budowlanego jako całości.
Po ponownym przeanalizowaniu przedłożonych przez stronę dokumentów Starosta postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2023 r. zobowiązał stronę do uzupełnienia złożonej dokumentacji o:
- złożenie projektu architektoniczno-budowlanego wraz ze sprawdzeniem tego projektu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności stosownie do art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, albowiem przedstawiony we wniosku do realizacji parking należy zaliczyć do obiektów budowlanych, a projektowane oświetlenie jest instalacją zewnętrzną, których nie można wbrew stanowisku strony zaliczyć do urządzeń budowlanych oraz podziemnych sieci uzbrojenia terenu i zastosować art. 34 ust. 3b ustawy Prawo budowlane,
- potwierdzenie wniesienia opłaty skarbowej (uzupełnienie) tj. 64 zł za budowę innych budowli (wniesiono 91 zł).
Organ zakreślił stronie termin wykonania nałożonych obowiązków do 30 dni od daty otrzymania postanowienia. W dniu 16 maja 2023 r. strona przedłożyła pismo, którym wyjaśniła, że na stronie 3 projektu zagospodarowania terenu, projektowany parking traktuje się jako urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym zlokalizowanym na działce o nr ewid. [...] (obiekt użyteczności publicznej - miejsce zebrań), co jest zgodne z definicją art. 3 pkt. 9) ustawy Prawo budowlane, gdzie do urządzeń budowlanych zaliczono również place postojowe. Podkreśliła, że miejsca postojowe na działce nr [...] projektuje się jedynie w celu poprawy użytkowania w/w obiektu i nie planuje się ich niezależnego użytkowania. Całość problematyki związanej z budową parkingu została przedstawiona w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu, dlatego zgodnie z art. 34 ust 3b ustawy Prawo budowlane w takiej sytuacji nie jest wymagane sporządzenie projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego. Wobec powyższego niezasadnym jest wymóg sporządzania projektu architektoniczno-budowlanego. Nadto w piśmie tym skorygowano nieścisłości między treścią projektu zagospodarowania terenu
a wnioskiem o pozwolenie na budowę, w którym w pkt. 4 błędnie zaznaczono rodzaj zamierzenia budowlanego. Strona przedłożyła również skorygowany w tym zakresie wniosek o pozwolenie na budowę. W dalszej części tego pisma strona skorygowała w złożonym projekcie zagospodarowania terenu dalsze nieścisłości między treścią projektu zagospodarowania terenu a informacją zamieszczoną na stronie tytułowej oraz w punkcie Z.1. opisu projektu zagospodarowania terenu, gdzie omyłkowo wstawiono kategorię obiektu budowlanego. Przedłożyła projekt zagospodarowania terenu skorygowany w tym zakresie. Stwierdziła również, że zaprojektowane oświetlenie zewnętrzne należy zaliczyć do urządzeń budowlanych zgodnie z definicją art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Powołała się na art. 29 ust. 4 pkt 3d ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji, z wyłączeniem instalacji gazowych. Ze względu na potrzebę skoordynowania rozwiązań projektowych, w projekcie zagospodarowania terenu uwzględniono w/w instalację oświetlenia.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. Starosta, powołując się na art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, odmówił stronie zatwierdzenia projektu zagospodarowania przestrzennego terenu i udzielenia pozwolenia na budowę parkingu. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że strona nie uzupełniła wniosku zgodnie z postanowieniem z dnia [...] maja 2023 r. Do wniosku o pozwolenie na budowę nie dołączono projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno- budowlanego sporządzonego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i form projektu budowlanego.
Strona w ustawowym terminie wniosła od powyższej decyzji odwołanie.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wbrew temu co podniesiono w odwołaniu w sprawie nie mamy do czynienia z budową urządzenia budowlanego - miejsc postojowych, lecz z budową budowli - parkingu wraz z oświetleniem. Jako urządzenie budowlane w tym przypadku może zostać zaliczone projektowane oświetlenie, które jest związane z projektowanym parkingiem i będzie zapewniało użytkowanie tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ wskazał też, że pojęcie parkingu zdefiniowano w § 3 pkt 25 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2022. poz. 1225). W myśl zawartej tam definicji pod pojęciem parkingu należy rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. W aktach sprawy znajdują się załączone przez inwestora dokumenty dotyczące budowy parkingu, jak choćby decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, czy też postanowienie Starosty udzielające zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych dla inwestycji polegającej na budowie parkingu. Przyjmując stanowisko odwołującego się organ uznał, że żaden z tych dokumentów nie dotyczy budowy miejsc postojowych jako urządzenia budowlanego. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę miejsc postojowych oraz chodników i drogi dojazdowej do projektowanych miejsc postojowych. Zakres inwestycji odpowiada legalnej definicji parkingu. Zasadnie zatem organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu architektoniczno-budowlanego, który nie został dołączony do wniosku. Projekt ten nie został przedłożony również w ramach uzupełnienia dokumentacji w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożyła strona - [...], wnosząc na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. od organu zwrotu poniesionych kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
1) mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentacji zawartej w odwołaniu, a dotyczącej błędnego przyjęcia przez organy obu instancji, że przedmiotem przedstawionego we wniosku zamierzenia budowlanego jest budowa parkingu, a nie jak przedstawiała to strona miejsc parkingowych będących urządzeniem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane,
2) naruszenie art. 34 ust. 3b w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane polegające na pominięciu faktu, że projektowany parking wraz z oświetleniem jako urządzenia budowlane mają zapewnić możliwość użytkowania już istniejącego obiektu kultu religijnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany winien zawierać "projekt zagospodarowania działki, lub terenu" (art. 34 ust. 3 pkt 1), "projekt architektoniczno-budowlany" (art. 34 ust. 3 pkt. 2) oraz "projekt techniczny" (art, 34 ust. 3 pkt 3). Jednak zgodnie z art. 34 ust. 3b powołanej ustawy przepisów ust. 3 pkt 2 i 3 nie stosuje się do projektu budowlanego budowy lub przebudowy urządzeń budowlanych oraz podziemnych sieci uzbrojenia terenu, jeżeli całość problematyki może być przedstawiona w projekcie zagospodarowania działki lub terenu. Ponieważ projektowana inwestycja dotyczy właśnie budowy urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 9), więc zgodnie z art. 34 ust. 3b, strona jako inwestor całość problematyki przedstawiła w projekcie zagospodarowania terenu. W rezultacie tego uiściła opłatę 91 zł, czyli opłatę należną, zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, za budowę urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowalnym.
W złożonej odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz udzielenia [...] pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów osobowych przy ulicy [...]. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest kwalifikacja przedstawionego we wniosku przez stronę zamierzenia inwestycyjnego co do rodzaju. W ocenie skarżącego zamierzenie to polega na budowie miejsc postojowych, związanym z obiektem budowlanym, jakim jest już istniejący obiekt kultu nazywany [...], zapewniającym możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast zdaniem organów administracji obu instancji objęte wnioskiem zamierzenie budowlane należy zakwalifikować jako budowlę. W zależności od przyjętej kwalifikacji realizacja inwestycji podlega różnym reżimom prawnym określonym w ustawie Prawo budowlane, przy uwzględnieniu, że obiekt budowalny jakim jest miejsce kultu określane przez stronę [...] już istnieje i jest położony na sąsiedniej działce o nr [...].
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wbrew temu co wskazano w skardze objętej wnioskiem inwestycji nie można zakwalifikować jako urządzenia budowlanego.
Zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem urządzenia budowlanego należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Przepis ten zawiera zatem ustawową definicję urządzenia budowlanego. Z definicji tej wynika, że urządzenia budowlane są urządzeniami technicznymi związanymi z obiektem budowlanym zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Związek urządzeń budowlanych z obiektem budowlanym, o jakim mowa w powołanym przepisie, ma charakter funkcjonalny. Chodzi bowiem o zapewnienie właściwych warunków użytkowania obiektu budowlanego. Urządzenia budowlane stanowią część obiektu budowlanego wymienionego w art. 3 pkt 1, pełniąc wobec niego – technicznie rzecz ujmując – funkcję służebną. W pewnych przypadkach, jeśli są budowane jako obiekty odrębne, mieszczą się również w pojęciu obiektu budowlanego - w kategorii budowli. Jednocześnie w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że urządzenia budowlane wznoszone wraz z obiektem budowlanym, z którym są związane funkcjonalnie, powinny być objęte tym samym pozwoleniem na budowę nawet w przypadku, gdy dla ich oddzielnego wzniesienia wymagane było jedynie dokonanie zgłoszenia. Natomiast w przypadku ich oddzielnej budowy, przed lub po wzniesieniu obiektu budowlanego, któremu ma służyć, traktowane są one jako odrębne obiekty budowlane, wymagające osobnego pozwolenia na budowę, a gdy są wymienione w art. 28 ust. 1 – jedynie zgłoszenia. Przepisy wspomnianej ustawy Prawo budowlane nie definiują pojęcia "plac postojowy" czy też pojęcia "parking". Ustawa z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzemieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji używa nadto pojęcia "stanowiska postojowe", nie definiując go zarówno w art. 29 ust. 1 pkt 19, zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia budowa stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 włącznie, sytuowanych na obszarze Natura 2000 oraz w art. 29 ust. 2 pkt 7, zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 budowa stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, z wyjątkiem sytuowanych na obszarze Natura 2000. Natomiast pojęcie "parking" występuje na gruncie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), w którym to akcie prawnym prawodawca w § 3 pkt 25 zdefiniował to pojęcie stwierdzając, że ilekroć w rozporządzeniu tym jest mowa o parkingu, należy przez to rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy istnieją. Zdaniem Sądu powyższe pojęcia, a w szczególności pojęcie "plac postojowy", o którym mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz pojęcie "parking" nie są pojęciami tożsamymi, mogącymi być używanymi zamiennie. Mówiąc o placu postojowym jako o urządzeniu budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane ustawodawca miał na uwadze miejsca pełniące służebną rolę, mające zaspokoić potrzeby w zakresie parkowania pojazdów osób korzystających z danego obiektu budowlanego, np. mieszkańców budynku mieszkalnego. Dlatego nie użył zwrotu parkingu. Natomiast parking, jako obiekt budowlany przeznaczony do parkowania, zaspokaja potrzeby w tym zakresie szerszego kręgu osób, niż tylko te, które korzystają z danego obiektu budowlanego. W każdym przypadku wobec braku definicji ustawowych pojęcia "placu postojowego" i "miejsca postojowego", pozwalających w sposób jednoznaczny odróżnić je od parkingu, należy dokonać indywidualnej oceny, która pozwoli na zakwalifikowanie danego zamierzenia budowlanego czy to jako urządzenia budowlanego czy też parkingu. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie z opisu obiektu przeznaczonego do realizacji przedstawionego przez stronę w przedłożonych dokumentach, przy uwzględnieniu postojowych o powierzchni wykonanej z płyt betonowych (24), wykonania dróg dojazdowych do miejsc postojowych z kostki betonowej, wykonania instalacji oświetleniowej oraz uwzględnienia usytuowania parkingu w odniesieniu do innych obiektów, w tym obiektu kultu należącego do strony wynika, że organy zasadnie przyjęły, iż parking objęty przedmiotowym wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane a samodzielnym obiektem budowlanym. Tym samym z uwagi na jego parametry wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a przedłożony projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, projekt architektoniczno- budowlany i projekt techniczny. Nie ma w niniejszej sprawie zastosowanie przepis art. 34 ust. 3b powołanej ustawy, określający sytuacje, w których nie jest wymagane złożenie przez inwestora projektu architektoniczno-budowlanego i projektu technicznego. Zasadnie zatem organ I instancji przed wydaniem decyzji zastosował art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nakładając na stronę obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, określając jednocześnie termin ich usunięcia. Konsekwencją braku usunięcia nieprawidłowości przez stronę było wydanie przez organ decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Wbrew zarzutom skargi organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia, wywiodły z nich prawidłowe wnioski. Przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, dokonały prawidłowej ich wykładni, a powyższe przedstawiły w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odpowiadającej warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Sam brak nie ustosunkowania się do niektórych z zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu przez organ odwoławczy, nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji w szczególności w sytuacji, gdy zarzuty te stanowią próbę polemiki z stanowiskiem organu znajdującym potwierdzenie w dokonanych ustaleniach faktycznych i zastosowanych następnie przepisach prawa materialnego. Zdaniem Sądu organy przeprowadziły poprzedzające wydanie decyzji postępowanie wyjaśniające z zachowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest zgodna z zasadą swobody oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.