II SA/Go 646/14

II SA/Go 646/14 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2014-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Aleksandra Wieczorek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 3 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 35, art. 36, art. 37
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy.
Uzasadnienie
M.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], którym organ uznał za nieuzasadnione zażalenie M.B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego. Podstawę prawną powyższego postanowienia stanowiły między innymi przepisy art. 35 § 1-3 i art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W skardze M.B. zarzucił niezasadne przedłużanie postępowania oraz niezałatwienie sprawy w terminie określonym w kpa. Odrębnym pismem datowanym na dzień [...] sierpnia 2014 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślił też, że nie można dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy obliczać w sposób sztywny tylko w sposób kalendarzowy, bez wliczania okresów opóźnień spowodowanych z przyczyn niezależnych od organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu.
Na wstępie należy podkreślić, iż odrzucenie skargi następuje w sytuacji, gdy skarga nie spełnia określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., warunków koniecznych do jej skutecznego złożenia.
Jednym z takich warunków formalnych wniesienia skargi jest złożenie jej na akt lub czynność objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a.
Obejmuje on:
1) decyzje administracyjne,
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego
i terenowych organów administracji rządowej,
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58
§ 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], którym organ uznał za nieuzasadnione zażalenie M.B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane między innymi w oparciu o art. 35 § 1-3 i art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – zwanej dalej kpa.
Zgodnie z art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś
w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania
(§ 3).
Przepis art. 37 § 1 kpa przewiduje natomiast, że na niezałatwienie sprawy
w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zażalenie wnoszone przez stronę w trybie art. 37 kpa nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, lecz służy jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Wydane w tym względzie postanowienie ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 kpa, strona nie ma zatem uprawnień do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, bowiem taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej (vide: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2259/10; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 23 września 2014r., sygn. akt III SAB/Gd 84/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 145/13, Lex nr 1483384).
Powyższe oznacza, że będące przedmiotem niniejszego postępowania postanowienie SKO z [...] maja 2014 r. nie podlegało zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Nie umknęło uwadze Sądu, iż w zaskarżonym postanowieniu Kolegium pouczyło o możliwości wniesienia skargi na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zgodnie z art. 112 kpa błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W orzecznictwie jednak panuje pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że zastosowanie przytoczonego wyżej przepisu nie może powodować, że błędnie pouczona strona podlegać będzie innym niż pozostali uczestnicy obrotu prawnego rygorom związanym z terminami wnoszenia skarg, odwołań czy też powództw. Przepis art. 112 kpa stanowi dla błędnie pouczonej strony gwarancję skutecznego uchylenia się od skutków uchybienia terminu stanowiącego skutek zastosowania się do błędnego pouczenia, ale przy zastosowaniu środków prawnych przewidzianych w danym postępowaniu, pozwalających na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybienia terminu (vide: postanowienie NSA z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1987/12, Lex nr 1328089; wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 755/12, Lex nr 1264925).
Przenosząc powyższe na kanwę niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nie jest możliwe przyznanie M.B. żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania polegających na rozpoznaniu skargi na postanowienie, na które – w świetle obowiązujących przepisów – skarga nie przysługuje.
Jednocześnie informacyjnie wskazać należy, iż złożenie zażalenia w trybie art. 37 kpa, oznacza spełnienie przesłanki formalnej warunkującej wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność bądź przewlekłość postępowania organu. Oznacza to, iż M.B. posiada aktualnie otwartą drogę do wystąpienia ze skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie dodatku mieszkaniowego, o ile - zdaniem skarżącego – stan taki nadal się utrzymuje.
W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowiono jak w punkcie 1 postanowienia.
Jeżeli chodzi o wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, stosownie do treści art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo to może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z 14 marca 2012 r., II GZ 82/12, Lex nr 1121172), zaś stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie (postanowienie NSA z 28 lutego 2012 r., II FZ 109/12, Lex nr 1121093). Przepis art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia (postanowienie NSA z 22 lutego 2012 r., I OZ 1110/11, Lex nr 1120723), co niewątpliwie ma miejsce w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 postanowienia.