II SA/Go 455/11

II SA/Go 455/11 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2011-07-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Aleksandra Wieczorek
Grażyna Staniszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Ireneusz Fornalik
Symbol z opisem
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne
Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.145 § 1 pkt 1c, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art.7, art. 8, art. 12
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
art.27, art.33, art.34,art.35, art.45, art.59, art.166b
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2011 r. sprawy ze skargi H.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego H.K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 17 § 1, art. 33 pkt 1 - 10 oraz art. 34 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. DZ.U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) oddalił zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego (tytuł wykonawczy nr [...]) wobec H.K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2011r. H.K. złożył zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, którego celem było wyegzekwowanie opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat parkingowych w łącznej kwocie 300 zł - prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...]. H.K. zaprzecza, że parkował samochód w miejscu i czasie wskazanym w upomnieniu nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. oraz upomnieniu nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. i tytułach wykonawczych nr [...], a także że otrzymał wezwanie o którym stanowi pkt 1 rozdziału IV załącznika - Regulamin Strefy Płatnego Parkowania do uchwały Rady Miasta z dnia [...] listopada 2003 r. w sprawie pobierania opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych, a wierzyciel nie przedstawił dowodów potwierdzających ten fakt. Powołując się na przedstawioną argumentację oraz zarzucając naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. zobowiązany stwierdził, że obowiązek wynikający z tytułów wykonawczych nr [...] nie istnieje. Dalej organ przedstawił przebieg postępowania egzekucyjnego w sprawie, wskazując iż postanowienia organu pierwszej instancji oddalające zarzuty zobowiązanego były trzykrotnie przez organ drugiej instancji - czyli Samorządowe Kolegium Odwoławcze - uchylane, a sprawa przekazywana była do ponownego rozpoznania.
W dniu [...] czerwca 2009 r. Urząd Skarbowy zrealizował w całości zajęcie na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], a zatem -według twierdzeń organu - należności wynikające z w.w. tytułów zostały wyegzekwowane przed terminem przedawnienia. Organ nadmienił, że zdarzenia za które zostały wystawione tytuły wykonawcze dotyczą lat 2003 - 2004. Do należności tych przed wejściem w życie art. 40 d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, który wszedł w życie 4 października 2005 r. stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Termin wymagalności należności stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upływa po 5 latach licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Nieuiszczona opłata za parkowanie należy do tak zwanych niepodatkowych należności budżetowych, stanowiących dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikających ze stosunków publiczno-prawnych.
Organ wskazał, iż analiza treści przepisu art. 33 ustawy wykazała, że żadna z przesłanek wymieniony w tym przepisie w niniejszej sprawie nie wystąpiła, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów. Z przeprowadzonych dowodów wynika, że roszczenie istnieje i nie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego. Organ podkreślił, iż w celu realizacji zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wszystkie dostępne dowody zostały przeprowadzone. Brak jest możliwości przeprowadzenia dowodu na okoliczność, kto kierował samochodem H.K., jak również na okoliczność doręczenia zawiadomienia wystawionego przez kontrolera.
Organ wskazał, że o podmiocie odpowiedzialnym za uiszczenie opłaty dodatkowej decyduje norma prawna wynikająca z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w myśl którego " korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". Nadto zgodnie z treścią art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych " za nieziszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 pobiera się opłatę dodatkową".
Od powyższego postanowienia H.K. złożył zażalenie. Skarżący zaprzeczył, aby parkował w Strefie Płatnego Parkowania bez uiszczenia opłaty oraz temu, aby otrzymał zawiadomienie o tym fakcie wystawione przez kontrolera. Skarżący stwierdził, iż pomimo tego że organ l instancji nie dysponuje żadnym dowodem na fakty, którym skarżący zaprzecza, a w oparciu o które nakłada na niego dodatkową opłatę, wydaje zaskarżone postanowienie. Według twierdzeń skarżącego, z przepisu art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że organ l instancji może domagać się opłaty jedynie od korzystającego z dróg publicznych i w celu ustalenia jego tożsamości winien przeprowadzić postępowanie dowodowe.
Postanowieniem z dnia [...] września 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przychylił się w całości do argumentacji przedstawionej przez organ pierwszej instancji.
Od powyższego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego H.K. wniósł skargę.
Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011r. sygn. akt II SA/Go 847/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż postanowienie organu II instancji nie spełnia wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Nadto Sąd uznał, iż organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły i nie rozpatrzyły należycie zarzutu nieistnienia obowiązku, mając na uwadze zasadę prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 k.p.a. Sąd wyraził również pogląd, zgodnie z którym, jeżeli zobowiązany zgłasza zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku na podstawie art. 33 pkt 1 in fine ustawy, to nie może ograniczyć się jedynie do ogólnikowego zaprzeczenia faktowi parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania, bez uiszczenia opłaty. Organ winien wezwać zobowiązanego do sprecyzowania istotnych w sprawie okoliczności dotyczących każdego zdarzenia.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium odwoławcze uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie przed organem l instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż upomnieniami z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] Prezydent Miasta wezwał H.K. do uregulowania w terminie 7 dni od dnia doręczenia, opłaty w łącznej kwocie 300 zł wraz z kosztami upomnienia, za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w okresie od [...] grudnia 2003r. do [...] kwietnia 2004r. (w 6 miejscach płatnego postoju na terenie miasta), pojazdu marki Opel nr rej. [...], pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Określone w upomnieniach należności nie zostały uiszczone, wobec czego w dniu [...] listopada 2008r. Prezydent Miasta wystawił tytuły wykonawcze o nr [...] oraz wszczął z urzędu postępowanie egzekucyjne w przedmiocie doprowadzenia H.K. do wykonania obowiązku uiszczenia opłat dodatkowych. Pismami z dnia [...] grudnia 2008r. H.K. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonych, na podstawie w.w. tytułów egzekucyjnych, postępowań i wniósł o ich umorzenie. Wszczętej egzekucji zarzucił naruszenie art. 33 pkt 1 ustawy, z uwagi na nieistnienie obowiązku. W uzasadnieniach wskazał, że nigdy nie parkował samochodu bez uiszczenia należnej opłaty, w tym również w dniach wymienionych w tytułach wykonawczych. W dalszej części uzasadnienia postanowienia organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w analizowanej sprawie. Przystępując do części merytorycznej zważań, organ stwierdził, iż z dniem [...] stycznia 2009 r. i z dniem [...] stycznia 2010r. zobowiązania skarżącego z tytułu opłat za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania uległy przedawnieniu. Zgodnie bowiem z art. 40 d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych obowiązek uiszczenia opłat określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3 oraz kar pieniężnych określonych w art. 13g. ust. 1, art. 13k ust. 1, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Regulacja zawarta w art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych została dodana nowelą z dnia 29 lipca 2005 r. i w kwestii przedawnienia odnosi się do wszystkich dodatkowych opłat i kar pieniężnych za niepłacenie płatnego parkowania, w tym również do tych kar, które zostały wymierzone przed wprowadzeniem w.w. przepisu. Zdaniem Kolegium bieg terminu przedawnienia nie zostaje przerwany przez podjęcie czynności egzekucyjnych, albowiem przerwanie biegu przedawnienia mogłoby nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Opłaty dodatkowe, pomimo że stanowią dochód gminy, nie są podatkiem w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej. Niemożność zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących przerwania biegu przedawnienia do opłaty dodatkowej, oznacza brak możliwości przerwania biegu pięcioletniego terminu jej przedawnienia, nawet przy zastosowaniu środka egzekucyjnego wymienionego w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponieważ przepis art. 40d ustawy o drogach publicznych stanowi wyłączną regulację instytucji przedawnienia opłat dodatkowych za parkowanie i innych opłat opisanych w ustawie o drogach publicznych, dlatego należy uznać, że aby nie doszło do ich przedawnienia, wszelkie czynności związane z egzekucją należności, zarówno wierzyciel jak i organ egzekucyjny winny dokonać przed upływem pięcioletniego okresu przedawnienia.
Zdaniem organu na obecnym etapie postępowania bez znaczenia jest, kto był osobą kierującą pojazdem marki Opel nr rej. [...]. Kolegium wskazało na przepis art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie organu obowiązek zapłaty opłaty wygasł w związku z upływem okresu przedawnienia. Organ podniósł, że do czasu przedawnienia należności z tytułu opłat dodatkowych zostały wyegzekwowane. W ocenie organu przed upływem pięcioletniego okresu przedawnienia organ egzekucyjny winien przeprowadzić czynności procesowe, zastosować środek egzekucyjny oraz wyegzekwować należność. Przez czynności procesowe należy rozumieć również rozpatrzenie zarzutów i ostateczne zakończenie sprawy.
Od powyższego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego H.K. wniósł skargę.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 6 k.p.a. w związku z art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o zarzut przedawnienia, który nie został podniesiony przez skarżącego w zarzutach w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż SKO wykroczyło poza zarzuty zgłoszone przez skarżącego i bezpodstawnie uznało za podstawę rozstrzygnięcia przedawnienie zobowiązania. Czym innym jest nieistnienie obowiązku, a czym innym przedawnienie zobowiązania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga była zasadna.
W pismach z dnia [...] grudnia 2008 r. i [...] grudnia 2008 r. skierowanych do organu egzekucyjnego, skarżący zgłosił zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] i tytuł wykonawczy nr [...]. Skarżący oparł zarzut na przesłance z art. 33 pkt 1 in fine ustawy, czyli nieistnienie obowiązku. Zgłaszając tenże zarzut zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W związku z wniesieniem zarzutu organ administracyjny prowadził postępowanie zmierzające do ustalenia jego zasadności.
Stosownie do treści art. 33 ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie,
wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z
innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku
wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
4) błąd co do osoby zobowiązanego;
5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka
egzekucyjnego;
7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art.
15§1;
8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.
Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Rola zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym sprowadza się przede wszystkim do jednego ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności, który może być wykorzystany wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Instytucja zarzutu nie służy zatem weryfikacji czynności egzekucyjnych podjętych po doręczeniu tytułu wykonawczego i po upływie terminu do jego wniesienia. Podstawy wnoszenia zarzutów zostały w art. 33 ustawy wyliczone enumeratywnie, na co wskazuje użycie w tej regulacji zwrotu: "podstawą zarzutu [...] może być tylko". W literaturze przedmiotu uznaje się, że zarzuty są środkiem prawnym przysługującym w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego (a nawet jeszcze wcześniej, w ramach postępowania zabezpieczającego na postanowienie o zabezpieczeniu - art. 166b ustawy egzekucyjnej), nie zaś w jego toku. W dalszych etapach tego postępowania pozostaje zobowiązanemu tylko obrona przed egzekucją poprzez przedstawienie organowi egzekucyjnemu dowodów stwierdzających wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego (art. 45). Jeżeli chodzi o zarzut oparty na przepisie art. 33 pkt 1 ustawy tj. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na tej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Skutkiem okazania takich dowodów jest również obowiązek odstąpienia organu egzekucyjnego lub egzekutora od czynności egzekucyjnych (art. 45 § 1).
Zgodnie z treścią art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (w analizowanej sprawie wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, wobec czego obowiązek wyrażenia stanowiska w formie postanowienia nie ma miejsca), wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego zobowiązany zgłasza do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego (art. 27 1 pkt 9 ustawy) Zgłoszenie zarzutów po tym terminie jest bezskuteczne. Postępowanie w sprawie zarzutów prowadzone jest wyłącznie na wniosek zobowiązanego. Z powyższego wynika, że wniesienie zarzutów w przewidzianym ustawowo terminie oraz w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 33 pkt 1 ustawy, powoduje wszczęcie odrębnego postępowania, w ramach egzekucji administracyjnej. Konsekwencją skutecznego pod względem formalnym wniesienia zarzutów przez zobowiązanego, jest po stronie organu obowiązek rozpatrzenia ich zasadności. W wypadku ustalenia, że zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, organ egzekucyjny winien wydać postanowienie w tym przedmiocie, w przypadku uznania zasadności zgłoszonego zarzutu, organ winien umorzyć postępowanie egzekucyjne.
Stosownie do treści art. 59 ustawy postępowanie egzekucyjne umarza się w przypadku zaistnienia wymienionych w nim przesłanek. Zgodnie z art. 59 § 3 ustawy w przypadkach, o których mowa w § 1 i § 2 organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. Postanowienie, o którym mowa w art. 59 § 3 wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu (art. 59 § 4 ustawy). Postępowanie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego może być prowadzone na wniosek zobowiązanego, wierzyciela lub z urzędu, a jego wszczęcie w trakcie postępowania egzekucyjnego nie jest ograniczone żadnym terminem.
Z powyższego wynika, że postępowanie w sprawach zgłoszonych zarzutów nie jest tożsame z postępowaniem w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Odmienne są bowiem przesłanki będące materialnoprawną podstawą tych postępowań (art. 33 i art. 59 ustawy), warunki oraz terminy ich wszczęcia jak i sposób prowadzenia oraz zakończenia postępowania w tych sprawach. Można zasadnie stwierdzić, że z uwzględnieniem art. 17 i art. 18 ustawy, postępowanie w sprawie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 ustawy uregulowane zostało w pełni, w całości przepisami art. 34 i art. 35 ustawy. Skuteczne wszczęcie takiego postępowania powoduje konieczność jego merytorycznego lub formalnego zakończenia. Niedopuszczalne jest rozstrzyganie w sprawie zgłoszonych zarzutów w innym niż przewidziany do tego trybie, przykładowo w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt ISA/GL 554/10 Lex nr 673197, wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt l SA/Po 118/08 Lex nr 486272). Konsekwentnie należałoby przyjąć, iż wniesienie przez zobowiązanego zarzutów, ale z przekroczeniem ustawowego 7- dniowego terminu, stwarza po stronie organu obowiązek ich rozpatrzenia, jako żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przepis art. 59 § 1 ustawy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy sygn. akt ISA/Bd 34/08 Lex nr 489622).
W rozpatrywanej sprawie skarżący wnosząc, w przewidzianym ustawowo terminie, zarzut oparty na przesłance z art. 33 pkt 1 ustawy, skutecznie wszczął postępowanie w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Okoliczność ta była przedmiotem badania organów obydwu instancji oraz Sądu w sprawie sygn. akt II SA/Go 847/10. Skarżący konsekwentnie zarzucał, iż przypisany mu obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej z tytułu nieopłaconego postoju pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania, nie istnieje. Pomimo prowadzonego postępowania wyjaśniającego zarzut skarżącego nie został przez organ egzekucyjny rozpatrzony. Podstawą wydania orzeczenia w sprawie zgłoszonego zarzutu winien być przepis art. 34 § 4 ustawy. A zatem uznając zasadność zarzutu organ winien umorzyć postępowanie egzekucyjne, w wypadku ustaleń odmiennych winien wydać postanowienie w tym przedmiocie. Należy wyraźnie wskazać, że w pismach z dnia [...] grudnia 2008 r., w których sformułowane zostały zarzuty, skarżący nie podnosił przesłanki przedawnienia roszczenia, przesłanki tej nie wskazał również na późniejszym etapie postępowania. Tym samym umorzenie postępowania w sprawie wniesionych zarzutów, w oparciu o przepis art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z powodu przedawnienia roszczenia, nie było prawidłowe.
Zasadnym będzie w tym miejscu przypomnienie o tym, że umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 ustawy może nastąpić na wniosek wierzyciela, zobowiązanego lub z urzędu. Okoliczność przedawnienia roszczenia organ egzekucyjny ma obowiązek badania na każdym etapie postępowania oraz uwzględniania jej z urzędu. W wypadku stwierdzenia, że zachodzi przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przepis art. 59 § 1 pkt 2 -obowiązek wygasł na skutek przedawnienia roszczenia - organ egzekucyjny, opierając się na przepisie art. 59 § 3 ustawy winien umorzyć postępowanie egzekucyjne, nie czekając na stosowny wniosek w tym przedmiocie. Za przyjęciem takiego trybu postępowania przemawiają przepisy prawa materialnego oraz zasady procesowe - zasada ekonomiki procesowej, zasada zaufania do organów Państwa oraz zasada prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywatela (art. 18 ustawy egzekucyjnej w związku z art. 12 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 7 k.p.a.).
Reasumując powyższe wywody, należy wskazać na konieczność rozpatrzenia zarzutu wniesionego przez skarżącego, gdyż tego dotyczyło postępowanie wszczęte pismami skarżącego z dnia [...] grudnia 2008 r. Analiza akt sprawy dowiodła, że w toku postępowania, pomimo przeprowadzenia szeregu czynności zmierzających do wyjaśnienia zasadności zgłoszonego zarzutu, nie doszło do wydania ostatecznego orzeczenia w tym przedmiocie. Takie orzeczenie zapaść może jedynie w oparciu o przepis art. 34 § 4 ustawy. Wydane przez organ II instancji postanowienie, oparte na przepisie art. 59 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z przedstawioną powyżej argumentacją, nie załatwia sprawy wszczętej wniesionymi przez skarżącego zarzutami.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 12 70 ze zm.) - dalej p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie l sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji wyroku, opierając się na przepisach art. 200 i 205 p.p.s.a.