VI SA/Wa 1906/06

VI SA/Wa 1906/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Ewa Frąckiewicz /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
II GSK 76/08 - Wyrok NSA z 2008-07-01
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Krzysztof Wierzbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oraz przepisów o czasie pracy kierowców oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2006 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie Przedsiębiorstwa Transportowo-Handlowego "[...]" S. B. Kontrolowano regulacje dotyczące działalności przedsiębiorstwa w zakresie jej zgodności z:
- ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.)
- ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879)
- rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. WE L370 z dnia 31 grudnia 1985 r. str. 1-7 z późn. zm.)
- rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. WE L370 z dnia 31 grudnia 1985 r., str. 8-21 z późn. zm.)
- przepisami ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 z 6 sierpnia 2004 r. z późn. zm.).
Kontrolą objęto okres od [...] czerwca 2005 r. do [...] lipca 2005 r.
Podczas pobierania do kontroli dokumentów otrzymano m.in. kserokopię licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy i kserokopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy oraz wykaz pojazdów, którymi dysponuje kierowca.
Do kontroli pobrano 145 tarcz tachografu z trzech pojazdów o numerach rejestracyjnych [...],[...] i [...]. Powyższe pojazdy w kontrolowanym okresie prowadzone były głównie przez trzech kierowców tj. Pana M. W., Pana M. D. i Pana R. S. Wstępnie stwierdzone naruszenia zostały zawarte w protokole kontroli przedsiębiorstwa z dnia [...] marca 2006 r.
Ostatecznie decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., wydaną z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, Nr [...] na S. B. "[...]" nałożona została kara w wysokości łącznej 14.400 zł za stwierdzone uchybienia:
1) Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny 3 x 50 zł = 150 zł.
Powyższe przewinienie było związane z naruszeniem art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 3, 4 i 6 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, sporządzonego w Brukseli dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WE L370 z 1 grudnia 1985 r.) Jako podstawa nałożenia kary wskazany został art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8, art. 92 ust. 4 oraz lp. 10.1 lit. a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
2) Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę – 6.700 zł.
Organ stwierdził bowiem naruszenie art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 3, 4 i 6 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, sporządzonego w Brukseli dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WE L370 z 1 grudnia 1985 r.). Karę za to przewinienie wymierzono na postawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 10. 1 lit. b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
3) Skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny 6 x 100 zł = 600 zł.
Organ uznał, iż doszło do naruszenia art. 8 ust. 1 i 7 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, sporządzonego w Brukseli dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WE L370 z 1 grudnia 1985 r.) zaś karę wymierzono na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 10.2 lit. a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
4) Skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę – 2.600 zł.
W tym przypadku doszło tak jak przy naruszeniu ad. 3 do złamania przepisu art. 8 ust. 1 i 7 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, sporządzonego w Brukseli dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WE L370 z 1 grudnia 1985 r.).
Kara wymierzona została na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 i art. 92 ust. 4 oraz na podstawie załącznika lp. 10.2 lit. b do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
5) Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut – 450 zł, stanowiące naruszenie art. 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, sporządzonego w Brukseli dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WE L370 z 1 grudnia 1985 r.). Jako podstawa nałożenia kary wskazany został art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8, art. 92 ust. 4 oraz lp. 10.3 lit. a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
6) Przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny 1 x 150 zł.
Stwierdzone uchybienie dotyczy naruszenia art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, sporządzonego w Brukseli w dniu 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WE L370 z 1 grudnia 1985 r.), zaś kara została wymierzona na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 , art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 10.4 lit. a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
7) Przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą kolejną rozpoczętą godzinę – 400 zł.
Stanowiło to naruszenie analogicznych przepisów jak w pkt 6 zaś kara została nałożona na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 10.4 lit. b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
8) Nieprawidłowe działanie przyrządu rejestrującego: wykresówka zapisywana była za długo – za każdą wykresówkę po 200 zł razem – 400 zł, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.), zaś podstawa nałożenia kary to art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz lp. 11.2 pkt 2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
9) Nieprawidłowe działanie przyrządu rejestrującego: zastosowany typ wykresówki nie był zatwierdzony i przeznaczony do danego typu urządzenia rejestrującego – za każdą wykresówkę 100 zł razem 400 zł, co stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.) sankcjonowane karą na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 i na podstawie lp. 11. 3 pkt 1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
10) Nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie za każdy dzień po 500 zł razem 500 zł, co stanowi naruszenie art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń stosowanych w transporcie drogowym z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.), sankcjonowane nałożeniem kary na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8 i art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 11.4 pkt 1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
11) Jednoczesne używanie kilku wykresówek przez kierowcę - 1.000 zł, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących używanych w transporcie drogowym z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.), podstawę nałożenia kary stanowił art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 11. 4 pkt 6 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
12) Okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy - 50 zł, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 5 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 r.) sankcjonowane karą nałożoną na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 11.4 ust. 7 lit. a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
13) Wykonywanie przewozu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu pojazdów w określonej kategorii, co stanowi naruszenie § 2 Rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń i zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. Nr 161, poz. 1565) sankcjonowane karą w wysokości 1.000 zł na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 5 oraz na podstawie lp. 13.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
Od decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2006 r. S. B. "[...]"złożył odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w którym zawarł następujące uwagi:
Ad pkt 1, pkt 2
Z analizy tarcz kierowcy M. D. wynika, że w dniu [...] czerwca 2005 r. o godz. 2015 kierowca rozpoczął przerwę tygodniową, która trwała do dnia [...] czerwca 2005 r. do godz. 1420 tj. 42 godziny i 5 minut. Przerwa ta została zakłócona przejazdem pojazdu z miejscowości [...] do miejscowości [...], co zajęło niespełna 20 minut (17 km – tarcza z dnia [...]-[...] czerwca 2005 r.). Kierowca przeprowadził pojazd z bazy transportowej do miejsca zamieszkania, ponieważ w dniu planowanego wyjazdu tj. [...] czerwca 2005 r. (niedziela) miałby problemy z dotarciem do pracy.
Ta okoliczność nie powinna być traktowana jako praca kasująca przerwę tygodniową, albowiem kierowca przeprowadził pojazd samowolnie i nie wykonywał żadnych prac związanych z transportem. Brakujący czas odpoczynku kierowca odebrał w dniach od [...] czerwca 2005 r. od godz. 1932 do [...] czerwca 2005 r. do godz. 2006 (24 godziny 34 minuty).
Ad pkt 3 i pkt 4
Na podstawie analizy tarczy R. S. w dobie rozpoczętej jazdy dnia [...] czerwca 2005 r. o godz. 358 stwierdzono skrócenie czasu dziennego odpoczynku o 1 godzinę i 36 minut, gdy w rzeczywistości kierowca robił dwa odpoczynki od godz. 755 do 1105 (3 godziny 10 minut) oraz od 1630 do 2015 (3 godziny 45 minut), które należało uzupełnić odpoczynkiem minimum 8 godzin (przy odpoczynku dzielonym). Odpoczynek 8 godzinny kierowca rozpoczął o godz. 2034, jednak przekroczył 24 godzinny okres rozliczeniowy o 36 minut. Z uwagi na fakt, że dnia [...] czerwca 2005 r. obowiązywał zakaz ruchu pojazdów o DMC powyżej 12 ton od godz. 700 do 1400, piętnastokilometrowy dojazd do bazy transportowej, gdzie kierowca uzupełnił odpoczynek dzienny i kontynuował odpoczynek tygodniowy, nieznacznie tylko przekraczając 24 godzinny okres rozliczeniowy wydaje się wyjściem zasadnym.
Analizując tarcze kierowcy M. D. w dobie rozpoczętej jazdą dnia [...] czerwca 2005 r. o godz. 1418 stwierdzono dwa odpoczynki od [...] czerwca 2005 r. od godz. 2300 do [...] czerwca 2005 do 105 (2 godziny 5 minut) oraz od [...] czerwca 2005 r. od 330 do 715 (3 godziny 45 minut). Kierowca uzupełnił odpoczynek dzielony przerwą od godziny 814 do 1720 (9 godzin 5 minut), przekroczył jednak 24 godzinny okres rozliczeniowy o 1 godzinę 56 minut, nie jak wykazano w protokole 2 godziny i 56 minut.
W dobie rozpoczętej jazdą dnia [...] czerwca 2005 r. o godz. 2007 kierowca M. D. zrobił dwa odpoczynki tj. od [...] czerwca 2005 r. od godz. 220 do 420 (2 godziny) oraz od 755 do 1237 (4 godziny 42 minuty). Odpoczynek dzielony uzupełnił odpoczynkiem powyżej 8 godzin, jednak przekroczył okres rozliczeniowy o 30 minut (w protokole wykazano 1 godzinę 30 minut).
W wyniku analizy tarczy kierowcy M. W. w dobie rozpoczętej jazdą dnia [...] czerwca 2005 r. o godz. 1602 stwierdzono 2 odpoczynki tj. od [...] czerwca 2005 r. od godz. 2355 do [...] czerwca 2005 r. do godz. 505 (5 godzin 10 minut) od [...] czerwca 2005 r. od godz. 600 do 750 (1 godzina 50 minut). Kierowca uzupełnił odpoczynek dzielony po dojeździe na bazę transportową. Przekroczył jednak 24 godzinny okres rozliczeniowy o 2 godziny 8 minut (od 1010 do 1602 5 godzin 52 minuty). W protokole wykazano 3 godziny 36 minut.
Ad pkt 8
W protokole stwierdzono zbyt długie zapisywanie tarczy kierowcy R. S. z dnia [...] czerwca 2005 r.
Kierowca włożył tarczę dnia [...] czerwca 2005 r. o godz. 1038 i zakończył pracę dnia [...] czerwca 2005 r. o godz. 1418, po czym odbierał przerwę tygodniową. Nie miał więc możliwości wymiany tarczy po 24 godzinach. Kierowca wymienił tarczę po zakończeniu przerwy tygodniowej. Nie można wymagać, aby w trakcie przerwy tygodniowej przyjeżdżał do pracy i wymieniał tarcze.
Ad pkt 4, pkt 7, pkt 11
W związku z zaistniałymi nieprawidłowościami dotyczącymi zapisu czasu pracy i odpoczynku na tarczy tachografu kierowcy M. D. w dniu [...] czerwca 2005 r. skarżący poinformował, że tarcza została sfałszowana przez kierowcę, który wykazał przejechanie 723 km, gdy w rzeczywistości na tarczy przejechane jest 326 km.
Dodatkowo kierowca wykorzystując fakt zatrudnienia w firmie swojego syna J. wpisał na tarczy samowolnie imię D. J. Przeprowadzono rozmowę wyjaśniającą z kierowcą M. D., został on pouczony i upomniany oraz postawiony do dyspozycji właściciela firmy.
Inspekcja Transportu Drogowego w [...] nie przyjęła tych wyjaśnień, ale wykorzystała je do wyciągnięcia surowych konsekwencji.
Ad pkt 13
W protokole stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania okresowych zakazów ruchu pojazdów powyżej 12 T w dniu:
- [...] czerwca 2005 r. pojazdem nr rej. [...] kierowanym przez R. S.
- [...] czerwca 2005 r., [...] czerwca 2005 r. pojazdem [...] kierowanym przez M. D.
Zakazy ruchu pojazdów powyżej 12 T obowiązywały od pierwszego piątku po zakończeniu roku szkolnego. W rozpatrywanym przypadku koniec roku szkolnego był w piątek [...] czerwca 2005 r. Pierwszy piątek po zakończeniu roku szkolnego był [...] lipca 2005 r., więc zakazy obowiązywały od [...] lipca 2005 r. Taka była informacja z policji i takiej informacji telefonicznej udzieliła ITD w [...]. Nie można mówić o przekroczeniu przepisu, którego interpretacja nie jest jasna nawet dla organów nadzorujących.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] maja 2006 r. wniesionego przez S. B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 14.400 zł.
1) uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu pojazdów określonej kategorii i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
2) w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Powodem uchylenia decyzji organu I instancji z zakresie kary w wysokości 1.000 zł było naruszenie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.
Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. Nr 161, poz. 1565) wprowadza się zakaz ruchu na drogach pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów, m.in. w następujących terminach:
- w okresie od pierwszego piątku po zakończeniu roku szkolnego do dnia [...] sierpnia, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h:
a) od godziny 1800 do godz. 2200 w piątek
b) od godziny 700 do godz. 1400 w sobotę
c) od godziny 700 do godz. 2200 w niedzielę
Organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu pojazdów określonej kategorii. Ustalił to na podstawie wykresówek z dni: [...] czerwiec 2005 r., [...] czerwiec 2005 r., [...] czerwiec 2005 r., [...] lipiec 2005 r., [...] lipiec 2005 r., [...] lipiec 2005 r. oraz [...] lipiec 2005 r. Jednakże stwierdzając niniejsze naruszenie organ naruszył prawo, albowiem w roku szkolnym 2004/2005 koniec roku szkolnego przypadał na dzień [...] czerwca, wobec czego przedmiotowe rozporządzenie obowiązywało do pierwszego piątku po zakończeniu roku szkolnego, a nie jak przyjął organ I instancji od dnia zakończenia roku szkolnego (wskazując naruszenie na wykresówkach z dni [...] czerwiec 2005 r., [...] czerwiec 2005 r., [...] czerwiec 2005 r.). Co do wykazanych dni [...] lipiec 2005 r., [...] lipiec 2005 r., [...] lipiec 2005 r. i [...] lipiec 2005 r. organ I instancji nie przeanalizował, czy w ww. dniach pojazdy należące do strony nie były wyłączone na mocy § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. Nr 161, poz. 1565). W związku z tym organ I instancji winien przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe w tym zakresie.
Co do pozostałych, zaskarżonych kar, nałożonych decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów podnoszonych przez stronę w odwołaniu i orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w tym zakresie, podzielając w całości ustalenia faktyczne i argumentację prawną zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r.
Odnosząc się do argumentów strony dotyczących nieprawidłowości w nałożeniu kar za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku organ odwoławczy uznał, że nie mogą być podstawą do zmiany decyzji organu I instancji. Zgodnie z danymi zapisanymi na wykresówkach okazanych do kontroli naruszenie w postaci skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku miało miejsce wobec czego organ I instancji słusznie nałożył na strony karę pieniężną. Zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 5 rozporządzenia Rady EWG nr 3820/85 odpoczynek oznacza każdy, nieprzerwany okres obejmujący co najmniej jedną godzinę, podczas którego kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Zatem, według Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie można uznać za odpoczynek nieprzerwany takiego odpoczynku, podczas którego, jak podnosi strona, kierowca przemieścił się pojazdem z bazy firmy do domu, gdyż to spowodowało przerwanie wypoczynku, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż kierowca odebrał dwa oddzielne okresy odpoczynku a nie jak strona błędnie interpretuje - jeden.
Zdaniem organu odwoławczego decyzja I-instancyjna w niniejszym zakresie nie narusza prawa, organ I-instancyjny odniósł się do zarzutów strony, w sposób obszerny i szczegółowy podał, w jakim zakresie naruszono przepisy dotyczące czasu pracy kierowcy wykazując, że strona błędnie w oparciu o kontrolowane wykresówki liczyła przerwy, wobec czego decyzję organu I-instancji należało utrzymać w mocy.
W zakresie stwierdzonego naruszenia skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, ustosunkowując się do argumentów strony w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że nie mogą mieć one wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż w myśl art. 8 pkt 1 warunkiem traktowania odpoczynku dziennego jako odpoczynku dzielonego jest, aby jeden ze zrealizowanych w 24-godzinnym okresie odpoczynków trwał nieprzerwanie 8 godzin. Dopiero wtedy, jeśli co najmniej trzech oddzielnych okresach odebranych w 24-godzinnym okresie łączny odpoczynek wynosi przynajmniej 12 godzin, można uznać, że odpoczynek dzienny został prawidłowo odebrany. W analizowanych sytuacjach, dotyczących kierowcy R. S., M. D. i M. W., w 24-godzinnych okresach rozliczeniowych nie znaleziono nieprzerwanych odpoczynków wynoszących przynajmniej 8 godzin, zatem skrócenie dziennego odpoczynku liczono do minimalnego 9 godzinnego odpoczynku skróconego.
Co do zastrzeżeń skarżącego odnośnie prawidłowości nałożenia kary za zbyt długie zapisywanie tarczy kierowcy R. S. z dnia [...] czerwca 2005 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że w myśl art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 wykresówka jest przypisana imiennie do konkretnego kierowcy i powinna być używana tylko przez okres, na jaki jest przeznaczona, zatem nie można jej używać ponad 24 godziny, gdyż analiza okresów aktywności kierowcy będzie niemożliwa do prawidłowego odczytania wobec nałożenia się zapisów na siebie, gdy wykresówka będzie w tachografie dłużej niż dobę.
Wykazywane przez odwołującego się nieprawidłowości dotyczące zapisu czasu i odpoczynku na tarczy tachografu kierowcy M. D. w dniu [...] czerwca 2005 r., które miały nastąpić wyłącznie z winy i przestępczego działania tegoż kierowcy skutkowały nałożeniem kary na przedsiębiorcę, albowiem w myśl przepisów ustawy o transporcie drogowym tylko on ponosi odpowiedzialność jako wykonujący transport drogowy a nie jego pracownicy.
Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. S. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia w zakresie, w jakim utrzymuje w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w odniesieniu do punktów 1, 2, 3, 4, 7, 8, 11 tej decyzji.
W skardze S. B. podniósł te same zarzuty, jak w odwołaniu z tym, że uzupełnił je w dodatkową argumentację na temat konieczności stosowania wykładni celowościowej przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego a także poruszył zagadnienia cywilnoprawne dotyczące odpowiedzialności za czyn cudzy przy powierzeniu wykonania czynności osobie trzeciej.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn obszernie podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej kierując się kryterium prawnym a nie słusznościowym tj. badają czy zaskarżona decyzja bądź też inny akt lub czynność są zgodne z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Skarga K. B., analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. w zaskarżonej części utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. w odniesieniu do punktów 1, 2, 3, 4, 7, 8, 11 tej decyzji nie narusza prawa.
Wprawdzie skarga S. B. nie precyzuje konkretnych podstaw, na których została oparta, jednakże z uzasadnienia skargi należy wnosić, iż skarżący zarzuca organowi, iż przy wydawaniu decyzji dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego, gdyż w działaniu organu, wydającego decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r. w zaskarżonej części nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organy obu instancji obszernie wyjaśniły przesłanki podjętego rozstrzygnięcia a przytoczona na ten temat argumentacja prawna jest wyczerpująca, Sąd całkowicie się z nią zgadza i nie ma potrzeby jej powtarzania.
W uzupełnieniu wywodów, zawartych w zaskarżonej decyzji należy podnieść, że nie można czynić zarzutu organom obu instancji, iż oparły się na literalnej wykładni przepisów Rozporządzeń Rady EWG Nr 3820/85 i Nr 3821/85, albowiem interpretacja tekstów prawnych w krajach naszego kręgu cywilizacyjnego opiera się na zasadzie pierwszeństwa wykładni językowej i zasadzie pomocniczości (subsydiarności) wykładni systemowej i funkcjonalnej. Za pierwszeństwem wykładni językowej przemawiają argumenty analityczne, gdyż wykładnia prawa jest wykładnią tekstów prawnych, poza tym w państwie praworządnym obywatele mają prawo polegać na tym, co prawodawca w tekście prawnym powiedział, a nie na tym co zamierzał powiedzieć lub co powiedziałby, gdyby uznał nowe okoliczności.
W rezultacie można odstąpić do znaczenia literalnego tylko wtedy, gdy uzasadnimy to powołaniem się na jakieś ważne racje prawne, społeczne, ekonomiczne lub moralne.
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, iż istnieją obiektywnie ważne względy, aby odstąpić do literalnego brzmienia przepisu art. 1 ust. 5 Rozporządzenia Rady EWG Nr 3820/85, który zawiera definicję "odpoczynku" na potrzeby konkretnych uregulowań rozporządzeń dotyczących czasu pracy kierowcy.
Nie można zgodzić się z argumentacją skarżącego, iż decyzja kierowcy M. D. tj. jego samowolny przejazd na trasie od bazy do miejsca zamieszkania nie przerwała czasu odpoczynku tygodniowego, albowiem decyzja podjęta w tym przypadku przez kierowcę wchodziła w zakres "swobodnego rozporządzania swoim czasem".
Przepisy cytowanego rozporządzenia w swoim założeniu mają zapewnić wprowadzenie obowiązkowych przerw w kierowaniu pojazdem przez danego kierowcę. Przerwy te mają m.in. służyć odpoczynkowi kierowców. Mając na uwadze legalną definicję "odpoczynku" w Rozporządzeniu Nr 3820/85 oraz kierując się powyższymi względami należy przyjąć, iż kierowca winien zostawić samochód w bazie, gdyż wtedy skończyłaby się jego praca (kierowanie samochodem ciężarowym) a rozpoczął odpoczynek. W jaki sposób kierowca dostałby się do domu to jego sprawa prywatna, tym bardziej, że nie istniały wyjątkowe okoliczności, aby posłużyć się samochodem pracodawcy. To, że kierowca wykorzystał samochód samowolnie nie zwalnia skarżącego od odpowiedzialności, gdyż wykonującym transport drogowy jest jego firma a nie zatrudniony u niego kierowca.
Odnosząc się do argumentów strony odnośnie nieprawidłowości nałożenia kary za zbyt długie zapisywanie tarczy kierowcy R. S. należy podkreślić poglądy organu, iż kierowca ten powinien wymienić tarczę przed rozpoczęciem odpoczynku, co zapobiegłoby nałożeniem się zapisów na tarczy i byłoby zrealizowaniem normy art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85.
Wyjaśnienia S. B., że nie ponosi on odpowiedzialności za sfałszowanie tarczy przez M. D. w dniu [...] czerwca 2005 r. oraz za to, że jednocześnie używał kilku wykresówek nie zasługują na uwzględnienie. Przedstawione przez skarżącego wywody dotyczą odpowiedzialności cywilnoprawnej za szkodę. Natomiast w niniejszej sprawie mamy do czynienia z odpowiedzialnością administracyjnoprawną za naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących czasu pracy kierowcy. W świetle regulacji zawartej w art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) za stwierdzone naruszenie odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy, a więc podmiot, który wykonuje działalność zdefiniowaną w art. 4 pkt 6 a ustawy.
W niniejszej sprawie jest nim S. B. jako właściciel firmy "[...]".
Z tych wszystkich względów Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.