III SA/Kr 879/21

III SA/Kr 879/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-12-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Janusz Kasprzycki /przewodniczący/
Katarzyna Marasek-Zybura /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 965/22 - Wyrok NSA z 2023-02-22
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2167
Art. 1  par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
Art. 3  par. 1, art. 111, art. 134  par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2140
Art. 92a ust. 1  i 7, art. 92b i art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A Sp. j. z siedzibą w R na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 kwietnia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2020 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A Sp.j. z siedzibą w R (dalej: Spółka lub skarżąca) karę pieniężną w łącznej wysokości 6 100 zł.
W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą nałożenia kary pieniężnej były następujące naruszenia: skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi oraz niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, tj. naruszenia określone l.p. 5.8.1, 5.8.2., l.p. 5.8.3., 5.11.1., 6.2.1., 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 2140, z późn. zm., dalej u.t.d.).
Organ wskazał, że powyższe naruszenia zostały stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego podczas kontroli drogowej autobusu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu 12 października 2020 r., w B. Kontrolowanym pojazdem, kierowca V. K., wykonywał krajowy transport drogowy osób, w imieniu Spółki. Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej dla Spółki. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia 12 października 2020 r.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji, Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
-art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. - przez sumowanie kar za poszczególne naruszenia czasu;
-art. 7, art. 77 oraz art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2052 z późn. zm., dalej: k.p.a.) - przez brak zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym wydanie rozstrzygnięcia na podstawie niepełnego materiału dowodowego,
-art. 80 k.p.a. - przez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego,
-art. 107 § 3 k.p.a. - przez brak dokonania prawidłowego wyjaśnienia podstawy faktycznej przyjętego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji.
Decyzją z dnia 22 kwietnia 2021 r., znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 4 100 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ opisał dotychczasowy przebieg sprawy, a następnie odniósł się do treści art. 92a ust.1, ust. 3, ust. 7 oraz art. 92c ust. 1 i art. 4 pkt 22 lit. b i h u.t.d.
Odnośnie naruszenia lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. organ przywołał treść art. 4 lit. h, lit. i oraz art. 8 ust. 1, ust. 6, ust. 7 i ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwoty jednostkowych kar pieniężnych za każde naruszenie opisane w załączniku nr 3 do u.t.d. podlegają sumowaniu, ponieważ wystąpiło jedno naruszenie, a wysokość administracyjnej kary pieniężnej jest uzależniona od rozmiarów stwierdzanego naruszenia. Przekroczenie kolejnego progu czasowego oznacza zwiększenie rozmiarów stwierdzonego naruszenia i konieczność podniesienia wysokości kary pieniężnej. Organ wskazał, że szczegółowy mechanizm ustalania wysokości kary wynika wprost z przepisów ustawy, stąd organy nie mają swobody w jej kształtowaniu. Organ wskazał też, że sankcje w postaci kar pieniężnych zostały opisane w sposób "schodkowy", tj. przedział czasowy o czas do 3 godzin podlega karze w wysokości 150 zł, powyżej 3 godzin do 9 godzin - karze 300 złotych, a każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin karze 400 zł. Zdaniem organu odwoławczego, sformułowanie przepisu lp. 5.8.3 oznacza tylko tyle, że ustawodawca nie przewiduje dalszej gradacji wysokości jednostkowej kary pieniężnej powyżej 400 zł, a jedynie określa jej końcową wartość za godzinę. Nie daje, zdaniem organu, podstaw do przyjęcia, że przepis lp. 5.8.1 nie może być już stosowany. Tym samym, zdaniem organu, zasadnie naliczono Spółce karę pieniężną w wysokości 850 zł za skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie było dozwolone.
Odnośnie naruszenia lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., organ przywołał treść art. 4 lit. a i lit. d oraz art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zdaniem organu zostało udowodnione na podstawie danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy oraz protokołu kontroli, że kierowca V. K. przekroczył w dniu 12 października 2020 r. maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 18 minut. W ww. dniu kierowca prowadził bowiem pojazd przez 4 godziny i 48 minut od godziny 1120 do godziny 1729. Organ wskazał, że podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu, który uzasadniałby przekroczenia dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu. Kierowca w ww. okresie odebrał jedną przerwę minimum 15 minutową w okresie od godz. 1339 do godz. 1404. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie wynosi 100 zł.
Odnośnie naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., organ wskazał na treść art. 32 ust. 1 i ust. 3, art. 33 ust. 3, art. 34 ust. 1, ust, 3 lit. b, ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego
Organ stwierdził, że kara w kwocie 5000 zł za naruszenie określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 u.t.d. została nałożona przez organ I instancji nieprawidłowo. Organ wskazał, że analiza danych cyfrowych pobranych z tachografu i z karty kierowcy V. K. oraz rozkładu jazdy kontrolujący doprowadziła go do wniosku, że w dniu 12 października 2020 r. od godz. 11:20 do godz. 11:52 pojazd marki [...] o nr rej. [...] prowadzony był bez zalogowanej karty kierowcy. Tym samym kierowca wyjmując kartę kierowcy z tachografu przed zakończeniem dziennego czasu pracy dopuścił się naruszenia określonego w lp. 6.3.5 załącznika nr 3 u.t.d. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jazda pojazdem bez zalogowanej karty kierowcy jest nieprawidłową obsługą tachografu, ale żeby móc taki stan zakwalifikować jako naruszenie określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, kierowca nie powinien logować do tachografu swojej karty kierowcy w danym dniu, albo po odebraniu odpoczynku dziennego lub tygodniowego, rozpocząć jazdę bez zalogowanej karty kierowcy, by po przejechaniu określonego dystansu zalogować do tachografu kartę kierowcy. Zdaniem organu, gdy kierowca wykonując przewóz drogowy rejestruje swoją aktywność na karcie kierowcy, jednak w celu ukrycia naruszenia czasu pracy, wyjmuje z tachografu kartę kierowcy w trackie przewozu lub tuż przed zakończeniem przewozu, stan taki należy zakwalifikować jako naruszenie określone w lp. 6.3.5 załącznika nr 3 u.t.d. Ponieważ długość trasy przekraczała 50 kilometrów, kierowca na całym jej odcinku obowiązany był rejestrować swoją aktywność na karcie kierowcy. Tym samym, w ocenie organu zasadne było nałożenie na Spółkę kary 3 000 zł, w miejsce 5 000 zł.
Odnośnie naruszenia lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., organ przywołał treść art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1 i 3, art. 34 ust. 6 i ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014. Wskazał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy, protokołu kontroli drogowej, że kierowca wykonując przewozy drogowe w imieniu Spółki, nie wprowadzał manualnie na kartę kierowcy danych dotyczących symbolu państwa zakończenia, dziennego okresu pracy w dniach 23 września 2020 r. i 5 października 2020 r. oraz danych dotyczących aktywności kierowcy, gdy karta kierowcy nie była zalogowana od godzi 1745 dnia 27 września 2020 r. do godz. 401 dnia 29 września 2020 r. Łącznie kierowca nie wprowadził 3 razy danych dokumentujących jego aktywność lub symbol państwa zakończenia przewozu.
Organ odwoławczy wskazał też, że podmiotem wykonującym przewozy, była Spółka, natomiast kierowca wykonywał jedynie przewozy w imieniu Spółki. Wskazał też, że okoliczność przeszkolenia kierowcy z obsługi tachografu, nie powoduje zwolnienia z odpowiedzialności za naruszenia kierowcy, a tym bardziej z nadzoru nad pracą kierowcy. Przedsiębiorca zobowiązany był bowiem do kontroli pracy kierowcy.
Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia poczynione przez organ I instancji, wskazując, że naruszenia stwierdzone podczas kontroli faktycznie miały miejsce. Zatem kara nałożona przez organ jest w pełni uzasadniona. Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu I instancji zawierała wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Spółka domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji.
Spółka zarzuciła naruszenie:
1. prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z zał. nr 3 lp. 5.8., a w konsekwencji błędne wyliczenie kary pieniężnej za skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego;
2. art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. przez niezbadanie istoty sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności oraz wadliwej ocenie materiału dowodowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy;
4. art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania do organów władzy publicznej;
5. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – bowiem organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego oraz nie ocenił całego materiału dowodowego odnośnie naruszeń opisanych w decyzji, zaś zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom określonym w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
W uzasadnieniu Spółka podniosła, organy obu instancji błędnie wyliczyły karę pieniężną za skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego. W jej ocenie w razie skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego o 9 godzin i 5 minut, jak to miało mieć miejsce w rozpoznawanej sprawie, winna być wymierzona kara w wysokości 700 zł, a nie jak to przyjęły organy obu instancji w wysokości 850 zł. Zdaniem Spółki, powyższe wynika z l.p. 5.8. pkt 1, 2 i 3 załącznika nr 3 do u.t.d. Spółka podniosła, że gdyby ustawodawcy chodziło aby w razie skrócenia czasu odpoczynku powyżej 9 godzin sumować kary z pkt 1, 2 i 3 to treść punktu 1 byłaby inna, a mianowicie wskazywałaby, że poza karą z punktu 1 należy doliczyć nadto karę z punktu 2, użyto by np. sformułowania "dodatkowo" lub "podobnego". Tymczasem pkt 1 wprost określa ile wynosi kara za skrócenie okresu odpoczynku o czas do 3 godzin. Zdaniem Spółki, w przypadku skrócenia okresu odpoczynku o czas powyżej 9 godzin kara wynosi 300 zł (pkt 2) oraz dodatkowo 400 zł za każdą rozpoczęta godzinę powyżej 9 godzin (pkt 3). Jednak, w ocenie Spółki, z treści przepisu nie wynika by do sumy tak wyliczonej kary należało dodać także kwotę wskazaną w pkt 1 przywołanego przepisu.
W zakresie naruszenia lp. 6.3.5 załącznika nr 3, Spółka podniosła, że stwierdzenie organu w trakcie kontroli, jaka miała miejsce o godz. 17.20, że 6 godzin wcześniej pojazd był wykorzystywany bez karty kierowcy - w sytuacji objętej takim obowiązkiem, jest jedynie nieuprawnionym przypuszczeniem. Spółka podała, że wykorzystuje posiadane pojazdy zarówno na liniach regularnych powyżej 50 km, objętych obowiązkiem używania tachografu, jak i na liniach do 50 km, gdzie takiego obowiązku nie ma. Podał, że należące do niej pojazdy w ciągu dnia obsługują wiele linii komunikacyjnych i w zależności od potrzeb są zamieniane pomiędzy sobą, np. większy na mniejszy i na odwrót. Ponadto wynajmuje ona pojazdy innym przewoźnikom.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., Spółka podniosła, że organ powinien dokonać prawidłowego wyjaśnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Tymczasem w niniejszej sprawie brak ww. elementów uzasadnienia decyzji.
W odpowiedzi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona.
W u.t.d. zawarto przepisy odnoszące się do problematyki administracyjnych kar pieniężnych, co nastąpiło w rozdziale 11 tej ustawy. Zgodnie z art. 92a ust. 1, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń, numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń, wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
- załącznika nr 3 do ustawy.
Następnie w art. 92b i 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., określono przypadki, w których, pomimo wystąpienia naruszenia przepisów o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy nie ponosi z tego tytułu odpowiedzialności. Przepis art. 92b u.t.d. dotyczy stanów faktycznych związanych z naruszeniem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Zgodnie z przepisem art. 92b ust. 1 u.t.d.:
1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:
1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:
a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006,
b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014,
c) Umowy AETR,
d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;
2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.
Pozostałe przesłanki egzoneracyjne, zostały określone w art. 92c ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym:
1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że organy wadliwie ustaliły, że kierowca, w dniu 12 października 2020 r., nie rejestrował na swojej karcie kierowcy kierowania pojazdem od godz. 11.20 do godz. 11.52, pomimo istnienia w tym zakresie obowiązku. Organ II instancji zasadnie wskazał, że tego rodzaju ustalenie znajduje podstawę w tym, że z uzyskanych danych wynika, iż we wskazanym okresie pojazd przemieszczał się, przy równoczesnym braku umieszczenia karty kierowcy w tachografie. Następnie organ II instancji przeprowadził dowód z rozkładu jazdy, okazanego przez kierowcę w trakcie kontroli. W treści protokołu kontroli drogowej z dnia 12 października 2020 r. wskazano, że to kierowca okazał rozkład jazdy, z którego wynikało, że w tym dniu miał miejsce kurs z K do B, rozpoczynający się o godz. 11.20. Nadto stwierdzono w protokole, że kurs ten dotyczył linii regularnej powyżej 50 kilometrów. Następnie z protokołu kontroli wynika, że karty kierowcy nie umieszczono w tachografie w tym celu aby ten okres zaliczyć jako odpoczynek kierowcy. Kierowca zaakceptował w pełni treść protokołu z kontroli drogowej poprzez złożenie własnoręcznego podpisu. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że kierowca w trakcie kontroli przedstawił kontrolującemu dokumenty, które nie miały związku z prowadzoną kontrolą. Skarżąca zarzuciła, że ustalenia organów we wskazanym zakresie były dowolne, albowiem opierały się jedynie na przypuszczeniach organów. Tymczasem, jak już wskazano, organy dokonały ustaleń w oparciu o treść protokołu z kontroli drogowej, zaakceptowanej w pełni przez kierowcę pojazdu, oraz treść rozkładu jazdy. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że zgromadzony materiał dowodowy był niewystarczający do stwierdzenia wystąpienia naruszenia z lp. 6.3.5. załącznika nr 3 do u.t.d. Organ II instancji słusznie zwrócił uwagę na znaczenie protokołu z kontroli drogowej w zakresie dokonywania ustaleń faktycznych. Z akt sprawy nie wynika aby ujawniły się okoliczności, które podważałyby ustalenia poczynione w trakcie kontroli, co z kolei obligowałoby organy do weryfikacji treści protokołu za pomocą innych środków dowodowych. Skarżąca zarzuciła, że stan faktyczny został ustalony wadliwie i przedstawiła szereg możliwości w zakresie tego, jak ten stan faktyczny, w jej ocenie, mógł się kształtować. Z twierdzeń skarżącej wynika, że pojazd mógł się poruszać po drogach niepublicznych, że pojazdem mogła być obsługiwana linia komunikacyjna do 50 kilometrów, na której to trasie nie istnieje obowiązek korzystania z tachografu, że mogła mieć miejsce zamiana pojazdów w ramach pojazdów będących w dyspozycji skarżącej, że pojazd mógł zostać wynajęty innemu przewoźnikowi. Ze stanowiska skarżącej zdaje się wynikać, że organy jedynie wtedy dokonałyby właściwych ustaleń w zakresie stanu faktycznego gdyby zweryfikowały w postępowaniu dowodowym, czy wystąpiły hipotetyczne stany faktyczne wskazane przez skarżącą. Przedstawione przez skarżącą stanowisko należy uznać za błędne. Organy zgromadziły w tej sprawie materiał dowodowy, który następnie został poddany ocenie w celu dokonania ustaleń w zakresie stanu faktycznego, co znalazło odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach decyzji. Podkreślenia wymaga, że skarżąca zarówno na etapie postępowania przed organem I instancji, jak i postępowania odwoławczego, dysponowała możliwością przedstawienia swego stanowiska w sprawie, a także inicjatywą dowodową. Skarżąca była także uprawniona do zapoznania się z aktami sprawy, co umożliwiało uzyskanie informacji przez stronę postępowania, jakie czynności zostały przeprowadzone przez organ, oraz jakiej treści materiał dowodowy został zgromadzony przez organy w toku postępowania. Z pewnością dla ustalenia stanu faktycznego, istotne znaczenie miała treść protokołu z kontroli drogowej. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie przedstawiła swojej wersji stanu faktycznego, który jej zdaniem winien zostać ustalony przez organy, jak również nie wskazała organom, za pomocą jakich środków dowodowych, ten stan faktyczny winien zostać stwierdzony przez organy. Skarżąca ograniczyła się do zakwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji i przedstawienia hipotetycznych stanów faktycznych, które jej zdaniem mogły wystąpić w tym przypadku, co nastąpiło we wniesionym odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podkreślenia wymaga, że wiedzę o okolicznościach, które ewentualnie mogłyby podważyć ustalenia poczynione w trakcie kontroli drogowej i w trakcie postępowania administracyjnego, w tym przypadku może posiadać wyłącznie skarżąca. Z tego względu skarżąca powinna współdziałać z organem w zakresie ustalenia stanu faktycznego poprzez przedstawienie stanu faktycznego, który w jej ocenie winien zostać ustalony, a także winna wnioskować o przeprowadzenie ściśle określonych dowodów. Istotnym jest, że skarżąca powołuje się na okoliczności, które, gdyby rzeczywiście miały miejsce, to byłyby wynikiem działań samej skarżącej. Przykładowo to skarżąca decydowałaby o tym, że jej pojazd poruszałby się przez tak długi czas po drogach niepublicznych, czy też że zostałby wynajęty innemu przewoźnikowi. W takim przypadku należałoby założyć, że skarżąca bez trudu byłaby w stanie wskazać jak kształtował się stan faktyczny, oraz przedstawić dowody na poparcie swych twierdzeń. Skarżąca nie przedstawiła w tej sprawie jakichkolwiek twierdzeń, które skłaniałyby do wniosku, że organy winny we własnym zakresie prowadzić postępowanie dowodowe w szerszym zakresie niż to miało miejsce, przykładowo z tej przyczyny, że strona nie jest w stanie uzyskać pewnych informacji, czy też przedstawić organowi materiału dowodowego, a już poczynione ustalenia przemawiają za zasadnością kontynuowania postępowania dowodowego. Brak jest przy tym podstaw do czynienia organom zarzutu, że w sytuacji zgromadzenia materiału dowodowego, z którego w sposób niebudzący wątpliwości wynikał fakt naruszenia szczegółowo określonych przepisów załącznika nr 3 do u.t.d., nie podejmowały działania polegającego na weryfikacji wszelkich możliwych hipotetycznych stanów faktycznych. Powyższe uzasadnia wniosek, że organy nie naruszyły art. 77 k.p.a., a w szczególności jego § 1, albowiem organy zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca skorzystała z przysługującej jej inicjatywy dowodowej, w konsekwencji czego organy nie mogły naruszyć art. 78 § 1 k.p.a. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że naruszono w tej sprawie art. 80 k.p.a. i art. 7 k.p.a. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Sądu organy nie naruszyły w tej sprawie zasady swobodnej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym. Organy uwzględniły wszystkie zgromadzone w sprawie dowody i dokonały ich wnikliwej oceny, uzasadniając swoje stanowisko. Brak jest podstaw do przyjęcia, że jakaś część materiału dowodowego nie została uwzględniona przez organ. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy wypełniły wymogi wynikające z treści tego przepisu. W szczególności podjęły działania zmierzające do ustalenia prawdy obiektywnej tj. ustalenia stanu faktycznego zgodnie z prawdą. Tym samym organy, poprzez przeprowadzenie dowodów, wypełniły ciążące na nich obowiązki wynikające z zasady oficjalności. Wskazany przepis przewiduje, że organy podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, także na wniosek stron. Jak już powyżej wskazano, skarżąca nie podjęła żadnych działań, które umożliwiłyby organom poczynienie odmiennych ustaleń faktycznych, albowiem za takie działanie, nie może być uznane sformułowanie w odwołaniu twierdzeń, jak hipotetycznie mógłby kształtować się stan faktyczny w sprawie. Organ II instancji słusznie przyjął, że naruszenie polegające na braku rejestracji na karcie kierowcy kierowania pojazdem od godz. 11.20 do godz. 11.52, należy zakwalifikować jako naruszenie z lp. 6.3.5. załącznika nr 3 do u.t.d. - niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych, wbrew stanowisku organu I instancji, który przyjął naruszenie z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.
Odnośnie naruszenia lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. organ prawidłowo przywołał treść art. 4 lit. h, lit. i oraz art. 8 ust. 1, ust. 6, ust. 7 i ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że kwoty jednostkowych kar pieniężnych za każde naruszenie opisane w załączniku nr 3 do u.t.d. podlegają sumowaniu, ponieważ wystąpiło jedno naruszenie, a wysokość administracyjnej kary pieniężnej jest uzależniona od rozmiarów stwierdzanego naruszenia.
Przyjęcie poglądu prezentowanego przez skarżącą Spółkę, że za czas do 9 godzin, wysokość kary wynosi 300 zł, a nie 450 zł, prowadziłoby do niemożliwych do zaakceptowania wniosków. Z jednej strony prowadziłoby do przyjęcia, że dla przedsiębiorcy bardziej "opłacalną" byłaby sytuacja skrócenia odpoczynku tygodniowego jednemu kierowcy o 9 godzin, niż trzem kierowcom po 3 godziny każdemu, podczas gdy oczywistym jest, że większe zagrożenie na drodze stanowiłby kierowca, któremu odpoczynek skrócono o 9 godzin, niż każdy z kierowców, którym odpoczynek skrócono o 3 godziny. Z drugiej strony pogląd skarżącej Spółki prowadziłby do przyjęcia, że im poważniejsze naruszenie tym kara w przeliczeniu na 1 godzinę jest niższa, bowiem kara za skrócenie czasu odpoczynku o 3 godziny, to 50 zł w przeliczeniu na 1 godzinę, natomiast kara za skrócenie odpoczynku o 9 godzin w przeliczeniu na 1 godzinę zmniejszałaby się do 33, 33 zł za godzinę, by następnie rosnąć po przekroczeniu tego czasu. Tymczasem przekroczenie kolejnego progu czasowego oznacza zarówno zwiększenie rozmiarów stwierdzonego naruszenia, jak i zwiększenie zagrożenia w ruchu, a w konsekwencji konieczność podniesienia wysokości kary pieniężnej poprzez sumowanie jej składowych określonych w lp. 5.8.1, lp. 5.8.2 i lp. 5.8.3. Organ słusznie zatem wskazał, że szczegółowy mechanizm ustalania wysokości kary wynika wprost z przepisów ustawy, stąd organy nie mają swobody w jej kształtowaniu. Tym samym, zasadnie naliczono skarżącej Spółce karę pieniężną w wysokości 850 zł za skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie było dozwolone.
Skarżąca zarzuciła, że uzasadnienie decyzji organu II instancji nie odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ II instancji dokonując ustaleń faktycznych odnoszących się do danego naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d., każdorazowo wskazał na podstawie jakich dowodów czynił ustalenia będące podstawą dla wydania decyzji. Na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, składały się w tej sprawie dowody uzyskane w trakcie kontroli drogowej, znajdujące odzwierciedlenie w treści protokołu kontroli drogowej. Organ, opisując poszczególne naruszenia, powoływał się na dane cyfrowe pozyskane z tachografu i karty kierowcy, zabezpieczonej dokumentacji w postaci rozkładu jazdy a także treści protokołu kontroli drogowej. Organ II instancji uwzględnił także fakt, że kierowca w pełni zaakceptował treść tego dokumentu urzędowego. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ II instancji niewłaściwie przypisał określony materiał dowodowy do poszczególnych naruszeń załącznika nr 3 do u.t.d. Przeciwnie, organ II instancji w sposób staranny i precyzyjny dokonał omówienia poszczególnych dowodów pod kątem możliwości przypisania skarżącej naruszenia przepisów w/w załącznika. Następnie organ II instancji szczegółowo wskazał przepisy prawa, które stanowiły podstawę do przyjęcia, że miało miejsce naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Równocześnie brak było podstaw do zakwestionowania wymienionych dowodów przez organ II instancji, skoro nie ujawniły się okoliczności przemawiające za zasadnością takiego działania. Podkreślić przy tym należy, że sama skarżąca w bardzo ograniczonym zakresie zakwestionowała zgromadzony materiał dowodowy, co w zasadzie ograniczyło się do wskazania w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że rozkład jazdy stanowi jedynie plan i nie można na jego podstawie wnioskować o rzeczywistym jego wykonaniu. Skarżąca pominęła przy tym istotną okoliczność, że rozkład jazdy został przedstawiony przez kierowcę, którego wiarygodności skarżąca nie kwestionowała. Nie zostały także przedstawione jakiekolwiek zarzuty, z których wynikałoby, że skarżąca kwestionuje treść pobranych danych cyfrowych. Powyższe wskazuje, że organ II instancji wypełnił wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Jakkolwiek zarzuty skarżącej koncentrowały się na naruszeniach określonych w lp. 5.8. i 6.3.5. załącznika nr 3 do u.t.d., kontroli poddano także tę część decyzji organu II instancji, która odnosi się do stwierdzonego przez organy naruszenia lp. 5.11. i 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie Sądu także w tym zakresie należy przyjąć, że decyzja organu II instancji jest zgodna z prawem. Odpowiednie zastosowanie znajdują uwagi Sądu przedstawione powyżej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.