II SA/Go 208/25

II SA/Go 208/25 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-06-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jacek Jaśkiewicz /przewodniczący/
Krzysztof Rogalski
Michał Ruszyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona przyrody
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2024 r., nr [...] Starosty [...] (dalej: organ I instancji) orzekł o udzieleniu zezwolenia P S.A. Zakład z siedzibą w [...] (dalej: P) na usunięcie drzew rosnących przy linii kolejowej nr [...] relacji [...] – [...] na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] w obrębie [...], gm. [...], wymienionych w załączniku nr 2, który stanowi integralną część decyzji.
Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ I instancji powołał art. 53 ust. 1, art. 54 i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 697, dalej: u.t.k.) w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1247, dalej: rozp. MI) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a. ).
Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, że załącznik nr 2 do wniosku P sporządzono w dniu [...] stycznia 2024 r. w związku z toczącym się postępowaniem na wniosek z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...]. W obecności przedstawiciela P oraz właściciela nieruchomości nr [...] i [...] – K.W., dokonano oględzin od strony torowiska - drzew rosnących na działce nr [...] oraz dokonano oględzin drzew na działach ewidencyjnych nr [...], [...] wzdłuż tej części linii kolejowej nr [...] relacji [...] – [...].. Z uwagi na nieobecność właścicieli nieruchomości nr [...] nie było możliwości wejścia na teren i wizji ww. działki dokonano z torowiska, w której nie potwierdzono występowania drzew wskazanych w wykazie załączonym do wniosku P. Stwierdzono natomiast nowe nasadzenia z gat. żywotnik zachodni (tuje) w ilości około 26-30 szt. (27 szt. Doprecyzowano w piśmie od właścicieli działki). Sadzonki w postaci młodych drzewek rosną przy granicy działek wzdłuż ogrodzenia.
Z przeprowadzonych oględzin sporządzono protokół oraz dokumentację fotograficzną miejsca i drzew zgłaszanych do usunięcia. W trakcie wizji dokonano pomiarów odległości drzew rosnących wzdłuż torowiska od skrajnej szyny toru na długości omawianych wyżej działek, która wynosi od 5,54 m do 5,64 m oraz odległość od zewnętrznej krawędzi rowu bocznego, która wynosi od 1,60 m do 1,49 m, które potwierdziły naruszenie minimalnych odległości wskazanych w § 1a rozporządzenia MI. Stad też - zdaniem organu I instancji - zasadnym było udzielenie P opisanego wyżej zezwolenia.
K.W. nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożył od niego odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO).
SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r., nr [...] – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, iż przeprowadzone oględziny z których sporządzono protokół oraz dokumentację fotograficzną miejsca i drzew zgłaszanych do usunięcia, wykonane pomiary odległości drzew rosnących wzdłuż torowiska od skrajnej szyny toru na długości omawianych wyżej działek (która wynosi od 5,54 m do 5,64 m) oraz odległość od zewnętrznej krawędzi rowu bocznego (która wynosi od 1,60 m do 1,49 m), potwierdziły naruszenie minimalnych odległości, wskazanych w § 1a rozporządzenia MI.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K.W. (dalej: skarżący) złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W skardze skarżący wskazał, że w dniu 21 października 2024 r. do Wojewody [...] został złożony wniosek o wznowienie postępowania w zakresie wydania zgody budowlanej dla P na modernizację linii kolejowej nr [...] relacji [...] – [...]. W odpowiedzi na ten wniosek Wojewoda [...] w piśmie [...] z dnia [...] października 2024 r., przekazał wymijającą informację, że przeanalizował posiadane rejestry i nie udało mu się ustalić informacji na temat tej inwestycji. Co w konsekwencji wydało się podejrzane aby taka inwestycja nie miała odzwierciedlenia w dokumentacji, którą zobowiązany jest prowadzić Urząd Wojewody. W związku z powyższym, nie otrzymując informacji o przedmiotowej inwestycji wniesiono zażalenie na decyzję Wojewody o znaku [...] z dnia [...] października 2024 r. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB).
Skarżący wyjaśnił, że w odpowiedzi otrzymał wyczerpującą informację odnośnie zapytania. Tak jak się można było domyślać to Wojewoda przyjął zgłoszenie robót budowlanych pismem o znaku [...] z dnia [...] września 2016 r. W niniejszej sprawie inwestor - P zgłosił do organu administracji architektoniczno - budowlanej zamiar wykonania ww. robót budowlanych. Zdaniem GINB milczenie organu, czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji, nie jest tożsame z tzw. milczącym wyrażeniem zgody, o którym mowa w art. 122a §1 k.p.a. Stało się jasne, że w sprawie inwestycji modernizacji linii kolejowej nr [...] relacji [...] – [...] nie została wydana decyzja ostateczna. Stąd GINB wskazał uzupełniająco na zgłoszenie sprawy naruszenia prawa do właściwego organu Nadzoru Budowlanego co też w ostatnim czasie zostało uczynione. Nieostateczna decyzja o udzieleniu zgody budowlanej na budowę może być wykonywana dobrowolnie przez inwestora ale z zastrzeżeniem, że wniesienie odwołania zawiesza prawo do swobodnego wykonywania przedmiotowej decyzji, czyli rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych. Z tego wynika, że rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie nieostatecznej decyzji o zgodzie budowlanej jest naruszeniem art. 28 ust. 1 Prawa Budowlanego. Rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], będzie miało więc zasadnicze znaczenie w zakresie wznowienia postępowania na podstawie art. 145-152 k.p.a. stwarzającego możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w przypadku gdy wystąpi któraś z wad kwalifikowanych enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 145a, 145aa i art. 145b k.p.a.
Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie udzielenia P zezwolenia na usunięcie drzew rosnących przy linii kolejowej nr [...] relacji [...] – [...] na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...], [...] w obrębie [...], gm. [...], wymienionych w załączniku nr 2, który stanowi integralną część decyzji.
Na wstępie rozważań przywołać należy przepisy znajdujące zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Otóż zgodnie z art. 56 ust. 1 u.t.k., w razie potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne, starosta, na wniosek zarządcy, wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów. Decyzję wykonuje zarządca. Treść tej regulacji odwołuje się wprawdzie do przesłanek, które wydają się abstrahować od kryterium odległości drzew lub krzewów względem obszaru kolejowego (przesłanki "utrudnienia widoczności" lub "powodowania zasp śnieżnych"), jednak nie należy zapominać, że zakres zastosowania przepisu art. 56 ust. 1 u.t.k. jest szerszy. Obejmuje on bowiem nie tylko sytuacje, w których drzewa lub krzewy znajdują się w odległościach większych niż odległości minimalne i usytuowanych w takim sposób, że utrudniają one widoczność lub powodują zaspy śnieżne, lecz także sytuacje, w których naruszono odległości minimalne usytuowania, które prawodawca uznała priori za stwarzające niedopuszczalne ryzyko dla bezpieczeństwa ruchu kolejowego lub prawidłowości eksploatacji urządzeń kolejowych. W razie stwierdzenia, że odległości minimalne usytuowania drzew lub krzewów zostały naruszone właściwy organ nie jest więc już zobowiązany do badania czy tego rodzaju nielegalne usytuowanie utrudnia widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powoduje zaspy śnieżne. Nie jest również zobowiązany do dalszego badania, czy tak posadzone drzewa lub krzewy zagrażają bezpieczeństwu ruchu kolejowego lub prawidłowości eksploatacji urządzeń kolejowych. W tym zakresie bowiem oceny dokonał sam prawodawca, statuując odpowiednie przepisy o minimalnych odległościach usytuowania drzew i krzewów w sąsiedztwie linii kolejowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 maja 2021 r., II SA/Gl 5/21, orzeczenia.nsa.gov.pl.)
Zgodnie z § 1a rozp. MI, poza lasami drzewa i krzewy mogą być usytuowane w sąsiedztwie linii kolejowej biegnącej po nasypie albo w przekopie albo otoczonej rowami bocznymi - w odległości nie mniejszej niż 6 m od dolnej krawędzi nasypu albo górnej krawędzi przekopu albo od zewnętrznej krawędzi rowów bocznych (ust. 1). W przypadkach innych niż określone w ust. 1 - w odległości nie mniejszej niż 6 m od skrajnej szyny (ust. 2).
Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy w postaci załącznika nr 2 do protokołu z wizji terenowej na działkach skarżącego (podpisanego przez ówczesnego pełnomocnika skarżącego) wskazuje, że w odniesieniu do działek skarżącego odległości drzew rosnących wzdłuż torowiska od skrajnej szyny toru na długości omawianych wyżej działek wynosi od 5,54 m do 5,64 m oraz odległość od zewnętrznej krawędzi rowu bocznego wynosi od 1,60 m do 1,49 m. Materiał dowodowy potwierdził zatem naruszenie minimalnych odległości wskazanych w § 1a rozporządzenia MI. Zasadne było zatem udzielenie P opisanego wyżej zezwolenia.
Natomiast dokumenty wskazane przez skarżącego, związane z modernizacją linii kolejowej nr [...] relacji [...] – [...] (postanowienie GINB z dnia [...] stycznia 2025 r., nr [...]), nie mogły zmienić kierunku rozstrzygnięcia. Podnoszone przez skarżącego kwestie związane z modernizacją linii kolejowej nr [...] nie dotyczą bowiem niniejszego postępowania, którego celem było wydanie rozstrzygnięcia (z wniosku zarządcy – P) w sprawie usunięcia drzew lub krzewów rosnących przy istniejącej linii kolejowej nr [...].
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożyło SKO, a skarżący nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy.