II SA/Gl 926/25

II SA/Gl 926/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-12-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Grzegorz Dobrowolski /przewodniczący/
Renata Siudyka
Stanisław Nitecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1087
art. 472aa ust. 1 pkt 2, ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 14, ust. 2 i 6 pkt 2, art. 240 ust. 4 pkt 3 lit. c, art. 472aa ust. 2 oraz art. 472c pkt 3
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi Gminy R. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. z dnia 9 czerwca 2025 r. nr C.RUT.477.7.2025.ES w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej za korzystanie z usługi wodnej bez pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. na rzecz strony skarżącej 7400 (siedem tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z 29 kwietnia 2025 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 472aa ust. 1 pkt 2, ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 14, ust. 2 i 6 pkt 2, art. 240 ust. 4 pkt 3 lit. c, art. 472aa ust. 2 oraz art. 472c pkt 3 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1087 ze zm.) oraz art. 104, 189a i 189b ustawy z14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. wymierzył Gminie R. administracyjną karę pieniężną w wysokości 140 955,00 zł. za usługę wodną polegającą na odprowadzaniu do wód [...] wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast bez odpowiedniego pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu tej decyzji przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania wszczętego z urzędu 24 lutego 2025 r., a następnie przywołano treść przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie zamieszczonych w ustawie Prawo Wodne oraz w Kodeksie postępowania administracyjnego. W motywach rozstrzygnięcia dokonano oceny kwestii zaistnienia podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o których mowa w art. 189f Kodeksu postępowania administracyjnego i uznano, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w przywoływanym przepisie. Następnie wypowiadający się organ uznał, że mając na względzie rodzaj naruszenia prawa, o których mowa w art. 472aa ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego, zasadnym jest przyjęcie, że ciężar gatunkowy naruszenia polegający na korzystaniu z wód bez wymaganej zgody jest znaczący. Podkreślono, że pozwolenie wodnoprawne oraz zgłoszenie wodnoprawne stanowią instrumenty zarządzania zasobami wodnymi, w których ustala się warunki korzystania z wód albo warunki wykonania czynności, robót lub urządzeń wodnych w celu ochrony zasobów wodnych, natomiast ocena wodnoprawna stanowi instrument zapewniający analizę i ocenę wpływu planowanej inwestycji lub działania na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, bez której istnieje ryzyko nieosiągnięcia tych celów. Podkreślono, że celem przepisów, zastosowanych w przedmiotowej sprawie, jest ochrona interesu środowiska poprzez realizację zasady "zanieczyszczający płaci", która wynika z art. 9 Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. Łączna ocena wskazanych w petitum uzasadnienia okoliczności i faktów doprowadziła organ do wniosku, że Gmina R. nie dołożyła należytej staranności w sprawie uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną – odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie, w okresie od 1 stycznia 2024 roku do 31 marca 2024 roku, Strona odprowadzała wody opadowe lub roztopowe wód rzeki [...] za pośrednictwem istniejącego wylotu [...] w km 5+580 jej biegu, nie legitymując się jednocześnie odpowiednim uprawnieniem w postaci wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.
Pismem z 20 maja 2025 r. Gmina R. wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G.. W odwołaniu tym wskazanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 411 ustawy prawo wodne przez jego nie zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 472aa ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo wodne. Podkreślono, że decyzja Starosty T. z 20 lipca 2015 r. udzielająca Zarządowi Gospodarki Komunalnej w R. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych istniejącym wylotem [...] do wód cieku [...], obowiązuje do 15 lipca 2025 r., a mocą umowy z 14 grudnia 2023 r. doszło do sukcesji syngularnej przewidzianej postanowieniami art. 411 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Podkreślono również, że mocą decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. z 23 sierpnia 2024 r. przeniesiono na rzecz Gminy R. prawa i obowiązki wynikające z powyższego pozwolenia wodnoprawnego. W ramach zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego podniesiono zarzut naruszenia art. 39 § 1 oraz art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 ust. 1, art. 5 i art. 155 ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych poprzez doręczenie przedmiotowej decyzji poprzez operatora pocztowego w formie papierowej listem poleconym, która nie została podpisana przez upoważnioną osobę. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do przyjęcia stanowiska, że strona odprowadzała wody opadowe lub roztopowe do systemów kanalizacji bez wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego, a tym samym dopuścił się naruszenia postanowień art. 389 ustawy Prawo wodne i wyczerpana została przesłanka nałożenia administracyjnej kary. W odwołaniu tym podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 w związku z art. 189f § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego sprowadzający się do braku rozważenia znikomego naruszenia prawa przez Gminę, tym bardziej, że za pierwszy kwartał 2024 r. stosowna opłata została uiszczona. Dodatkowo podkreślono, że organ pierwszej instancji nie rozważył możliwości odstąpienia od nałożenia kary.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. decyzją z 9 czerwca 2025 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym podejmowane w jego ramach czynności procesowe oraz treść odwołania strony od decyzji organu pierwszej instancji. W dalszej kolejności organ ten odniósł się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu i podkreślił, że zarzut naruszenia art. 39 § 1 oraz art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 ust. 1, art. 5 i art. 155 ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych poprzez doręczenie przedmiotowej decyzji poprzez operatora pocztowego w formie papierowej listem poleconym, która nie została podpisana przez upoważnioną osobę nie jest trafny, a doręczenie odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego podkreślono, że w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia uzyskania przez stosowną decyzję przymiotu ostateczności, Gmina R. korzystała z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. W konsekwencji wnosząca odwołanie Gmina nie przestrzegała stosownych przepisów prawa materialnego i niezbędnym było wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej przepisami prawa wodnego. W tym kontekście podkreślono, że mocą umowy z 14 grudnia 2023 r. na Gminę R.nie przeszły wszystkie uprawnienia przysługujące Zakładowi Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w R. Postanowienia odnoszące się do pozwolenia wodnoprawnego przeszły na odwołującą się Gminę z dniem uzyskania ostateczności przez decyzję przenoszącą to pozwolenie. Równocześnie organ podzielił stanowisko odwołującej się co do konsekwencji przejęcia uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, jednakże w rozpoznawanej sprawie tryb wskazywany przez odwołującą się nie ma zastosowania. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego podkreślono, że w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy. Odnosząc się do zarzutu braku rozpatrzenia znikomości naruszenia prawa podkreślono, że w omawianym zakresie nie dostrzeżono występowania przesłanek uzasadniających odstąpienie od wymierzenia przedmiotowej kary.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się Gmina R., która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniesiono analogiczne zarzuty, do tych, które były sformułowane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W konsekwencji wskazanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 411 ustawy prawo wodne przez jego nie zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 472aa ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo wodne. Podkreślono, że decyzja Starosty T. z 20 lipca 2015 r. udzielająca Zarządowi Gospodarki Komunalnej w R. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych istniejącym wylotem [...] do wód cieku [...], obowiązuje do 15 lipca 2025 r., a mocą umowy z 14 grudnia 2023 r. doszło do sukcesji syngularnej przewidzianej postanowieniami art. 411 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Podkreślono również, że mocą decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. z 23 sierpnia 2024 r. przeniesiono na rzecz Gminy R.w prawa i obowiązki wynikające z powyższego pozwolenia wodnoprawnego. W ramach zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego podniesiono zarzut naruszenia art. 39 § 1 oraz art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 ust. 1, art. 5 i art. 155 ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych poprzez doręczenie przedmiotowej decyzji poprzez operatora pocztowego w formie papierowej listem poleconym, która nie została podpisana przez upoważnioną osobę. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do przyjęcia stanowiska, że strona odprowadzała wody opadowe lub roztopowe do systemów kanalizacji bez wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego, a tym samym dopuścił się naruszenia postanowień art. 389 ustawy Prawo wodne i wyczerpana została przesłanka nałożenia administracyjnej kary. W odwołaniu tym podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 w związku z art. 189f § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego sprowadzający się do braku rozważenia znikomego naruszenia prawa przez Gminę, tym bardziej, że za pierwszy kwartał 2024 r. stosowna opłata została uiszczona. Dodatkowo podkreślono, że organ pierwszej instancji nie rozważył możliwości odstąpienia od nałożenia kary.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. wniósł o jej oddalenie i przywołał tożsamą argumentację do tej, którą zamieszczono w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 powyższej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 powyższej ustawy stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Sąd nie może natomiast kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
W świetle powyższego Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) wykazała bowiem, że wobec zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zachodzi przyczyna określona w art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie odnieść się do kluczowego zagadnienia rozpoznawanej sprawy, a mianowicie, czy w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające nałożenie na skarżącą gminę administracyjnej kary pieniężnej. Stosownie do postanowień art. 472aa ust. 1 administracyjnej karze pieniężnej podlega, kto wbrew przepisowi: art. 389, art. 394 ust. 1 lub art. 425 ust. 1 ustawy Prawo wodne korzysta z wód, wykonuje urządzenia wodne, roboty w wodach lub inne działania wymagające odpowiedniej zgody wodnoprawnej, bez odpowiednio pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, zgłoszenia wodnoprawnego lub oceny wodnoprawnej. Po myśli ustępu 2 tego przepisu administracyjną karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, właściwy organ Wód Polskich, a w odniesieniu do Wód Polskich - minister właściwy do spraw gospodarki wodnej. Zgodnie natomiast z ustępem 3 pkt, 3 wskazanego przepisu wysokość administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa powyżej wynosi od 5000 zł do 1 000 000 zł, z wyjątkiem: odprowadzania wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód - gdzie podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej stanowi 500 % opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód.
Treść przywołanego unormowania pozwala uznać, że przywoływana tu administracyjna kara pieniężna jest nakładana w sytuacji, gdy podmiot odprowadza wody opadowe lub roztopowe ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód, bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Wypowiadające się w sprawie organ administracji wodnej wspólnie uznały, że skarżąca gmina w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 marca 2024 r. nie legitymowała się wskazanym pozwolenie i odprowadzała wody opadowe lub roztopowe ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód. W ocenie skarżącej gminy sytuacja przedstawiała się odmiennie i na tę okoliczność przedstawiono stosowną argumentację. W szczególności zwrócono uwagę na postanowienia art. 411 ustawy Prawo wodne i podkreślano występowanie w tym przepisie sukcesji syngularnej. W świetle powyższego niezbędne jest odwołanie się do postanowień przywołanego przepisu. Zgodnie z art. 411 ust. 1 tej ustawy następca prawny zakładu, który uzyskał pozwolenie wodnoprawne, przejmuje prawa i obowiązki wynikające z tego pozwolenia. Po myśli ustępu 2 tego przepisu organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych potwierdza, w drodze decyzji, przejęcie przez następcę prawnego praw i obowiązków wynikających z tego pozwolenia, a według ustępu 3 tego przepisu decyzję, o której mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek następcy prawnego. Stosownie natomiast do postanowień art. 411a ust. 1 ustawy Prawo wodne organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, który wydał pozwolenie wodnoprawne, jest obowiązany, za zgodą strony, na której rzecz wydano pozwolenie wodnoprawne, do przeniesienia pozwolenia wodnoprawnego na rzecz innego podmiotu, jeżeli ten podmiot przyjmuje wszystkie warunki określone w tym pozwoleniu wodnoprawnym. Według ust. 2 tego przepisu przeniesienie pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji. Stronami postępowania o przeniesienie pozwolenia wodnoprawnego są podmiot, na którego rzecz wydano pozwolenie wodnoprawne, oraz podmiot zainteresowany nabyciem praw i obowiązków wynikających z tego pozwolenia wodnoprawnego. Decyzję, o której mowa powyżej, wydaje się na wniosek podmiotu, na rzecz którego przenoszone jest pozwolenie wodnoprawne.
W kontekście przedstawionego powyżej stanu normatywne przyjdzie odwołać się do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z nim z art. 411 ust. 1 Prawa wodnego wynika, że następca prawny zakładu, który uzyskał pozwolenie wodnoprawne, przejmuje prawa i obowiązki wynikające z tego pozwolenia. Jest to więc przejęcie praw i obowiązków z mocy samego prawa, co oznacza, że w momencie zdarzenia prawnego, którego skutkiem jest następstwo prawne, następuje przejście praw i obowiązków związanych z pozwoleniem wodnoprawnym na następcę, bez względu na to czy następca wystąpił z wnioskiem o przeniesienie decyzji - pozwolenia wodnoprawnego na jego rzecz. Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego tylko potwierdza przejęcie prawa i obowiązków na następcę prawnego, co oznacza deklaratywne, formalne potwierdzenie już zaistniałych faktów z mocy prawa. Z treści art. 411 ustawy nie wynika, żeby ustawodawca uzależnił skuteczne przejęcie praw i obowiązków związanych z pozwoleniem wodnoprawnym przez następcę prawnego od wydania stosownej decyzji potwierdzającej tę okoliczność, czyli aby nadał decyzji charakter konstytutywny (zob. wyrok NSA z 28 października 2025 r. III OSK 2240/22 Lex nr 3938535). Stanowisko zaprezentowane we wskazanym wyroku skład orzekający podziela i uznaje za własne.
Przeprowadzone powyżej ustalenia mają kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, albowiem jak wynika to z akt administracyjnych 14 grudnia 2023 r. mocą umowy o przeniesienie własności sieci kanalizacji deszczowej zawartej z Zakładem Gospodarki Komunalnej w R. Miasto R. przejęło prawa wynikające z pozwolenia wodnoprawnego wydanego 15 lipca 2015 r. przez Starostę T. Skarżąca Gmina utrzymuje, że mocą wskazanej umowy doszło do sukcesji syngularnej. Z kolei wypowiadające się organy administracji stanęły na stanowisku, że, Gmina R. nabyła prawo do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód, dopiero z chwilą wydania przez uprawniony organ stosownego pozwolenia wodnoprawnego. W rozpoznawanej sprawie pozwolenie takie wydane zostało mocą decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich z 23 sierpnia 2024 r. W ocenie wypowiadających się organów administracji wodnej skarżąca dopiero od tego dnia dysponowała uprawnieniem do odprowadzania wskazanych powyżej wód do kanalizacji zbiorczej. Powyższa okoliczność, w ocenie organu oznacza, że w okresie pierwszego kwartału 2024 r. skarżąca Gmina nie dysponowała stosownym pozwoleniem wodnoprawnym.
Przeprowadzona powyżej analiza stanu faktycznego w sprawie oraz stanu normatywnego wraz z przywołanym stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądowym pozwala przychylić się do stanowiska prezentowanego przez skarżącą Gminę, że w sprawie tej doszło do sukcesji praw przysługujących uprzednio Zakładowi Gospodarki Komunalnej w R. na rzecz skarżącej. Przyjęcie takiego stanowiska oznacza, że wypowiadające się organy administracji wodnej przyjmowały stanowisko wadliwe, nie mające umocowania w stanie normatywnym. Konsekwencją takiego stanowiska jest uznanie, że rozstrzygnięcia podejmowane przez wskazane organy administracji wodnej obarczone są wadą uzasadniającą uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego. Poczynione ustalenie pozwala uznać, że w rozpoznawanej sprawie wyczerpana została przesłanka uwzględnienia wniesionej skargi przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Konsekwencją powyższego ustalenia jest to, że zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a dotyczące naruszenia postanowień art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło wypowiadające się organy administracji wodnej do przyjęcia stanowiska, że skarżąca Gmina odprowadzała wody opadowe lub roztopowe do systemów kanalizacji bez wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego, a tym samym dopuściła się naruszenia postanowień art. 389 ustawy Prawo wodne i wyczerpana została przesłanka nałożenia administracyjnej kary są zasadne i uzasadniają uwzględnienie wniesionej skargi w oparciu o postanowienia art. 145 § 1 pkt. 1 lit., c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze wniesionej do tutejszego Sądu podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 w związku z art. 189f § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego sprowadzający się do braku rozważenia znikomego naruszenia prawa przez Gminę, tym bardziej, że za pierwszy kwartał 2024 r. stosowna opłata została uiszczona. Tak sformułowany zarzut w realiach rozpoznawanej sprawy także zasługuje na uwzględnienie i stanowi analogiczną podstawę dla uwzględnienia wniesionej skargi.
Podnoszony w skardze zarzut naruszenia postanowień art. 39 § 1 oraz art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 ust. 1, art. 5 i art. 155 ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych poprzez doręczenie przedmiotowej decyzji poprzez operatora pocztowego w formie papierowej listem poleconym, która nie została podpisana przez upoważnioną osobę nie może być uwzględniony. Wypowiadający się w sprawie organ odwoławczy w sposób rozbudowany przedstawił argumentację przemawiającą za stanowiskiem sprowadzającym się do uznania, że w zakresie przekazania skarżącej Gminie decyzji organu pierwszej instancji nie doszło do naruszenia prawa.
Obok poruszonych zagadnień, podnieść należy jeszcze to, że w ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia postanowień art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do postanowień art. 8 wskazanego aktu
organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W rozpoznawanej sprawie dostrzec można, że organ pierwszej instancji, a tym samym i organ odwoławczy dopuścił się prowadzenia postępowania w sposób, który nie budzi zaufania uczestników do organów władzy publicznej. Stanowisko takie wynika z tego, że skarżąca Gmina pismem z 29 kwietnia 2024 r. przekazała do organu pierwszej instancji oświadczenie podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne i oświadczenie to legło u podstaw sporządzenia przez organ pierwszej instancji stosownej informacji z 11 czerwca 2024 r., mocą której ustalono wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne, a skarżąca Gmina tak ustaloną opłatę uiściła. Zatem na tym etapie postępowania organ pierwszej instancji nie dostrzegł żadnych uchybień i nieprawidłowości w działaniu skarżącej. Takie wątpliwości pojawiły się dopiero w późniejszym okresie, po uzyskaniu przez skarżącą stosownego pozwolenia wodnoprawnego.
Następstwem uwzględnienia wniesionej skargi i uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji jest powrót sprawy do organu pierwszej instancji. Organ ten kierując się wskazaniami zamieszczonymi w wyroku podejmie stosowne rozstrzygnięcie.
Stosownie do postanowień art. 200 w związku z art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził na rzecz skarżącej Gminy zwrot kosztów postępowania w wysokości wskazanej w sentencji orzeczenia.
Wobec powyższego stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c powyższej ustawy należało orzec jak w sentencji.