II SA/Gl 873/25

II SA/Gl 873/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-11-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik /sprawozdawca/
Grzegorz Dobrowolski
Stanisław Nitecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6130 Pozwolenie na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 76 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2025 r. sprawy ze skargi F. sp. z o. o. sp.k. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 27 maja 2025 r. nr SKO.4203.6.2025 w przedmiocie wygaśnięcia pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia 8 kwietnia 2025 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz strony skarżącej 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Starosta K. (dalej jako: organ I instancji), decyzją z dnia 8 kwietnia 2025 r., znak: [...], działając w oparciu o art. 104 i in. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") oraz na podstawie art. 193 ust. 1 pkt 2, 4, 5 i ust. 3, art. 181 ust. 1 pkt 2, art. 183 ust. 1 i 2, art. 199, art. 220 ust. 1, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. 2025 r., poz. 647 ze zm. – dalej: p.o.ś.), stwierdził z urzędu wygaśnięcie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, udzielonego decyzją Starosty K. z dnia 23 września 2020 r., znak: [...], dla prowadzącego instalację F. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w C. (dalej: strona, skarżąca, spółka).
W uzasadnieniu wskazano m. in., że ustalenia kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Katowicach wskazują, że podmiotem prowadzącym instalację objętą pozwoleniem na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, udzielonym decyzją Starosty K. dla F. jest faktycznie O. [...] sp. z o.o. sp. k., która eksploatuje ją w oparciu o umowę dzierżawy z dnia 27 lutego 2009 r., zawartą z J. T. oraz w oparciu o umowę o współpracy z 2020 r., zawartą z F. sp. z o.o. sp. k. Organ wystosował pismo do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego z prośbą o informację dot. opłat wnoszonych przez F. za korzystanie ze środowiska, o których mowa w art. 273 p.o.ś. oraz o określenie okresu, za jaki powyższe opłaty zostały wniesione. W odpowiedzi na powyższe pismo w dniu 3 stycznia 2025 r. wpłynęła odpowiedź z Urzędu Marszałkowskiego, iż ww. podmiot składał wykazy, o których mowa w art. 286 ust. 1 p.o.ś., tj. wykaz zawierający zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska, o wysokości należnych opłat oraz dane o zakresie korzystania ze środowiska. Uiszczał przedmiotowe opłaty za okres 2021 – 2023. Analiza treści umowy o współpracy z dnia 1 lipca 2020 r. dowodzi, iż podmiotem, który prowadzi działalność polegającą na przetwarzaniu odpadów jest O. [...]. F. prowadzi natomiast działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży odlewów żeliwnych. Organ podkreślił, że umowa o współpracy z dnia 1 lipca 2020 r. została zawarta później niż umowa dzierżawy z dnia 26 maja 2020 r. Ta później zawarta umowa stawia F. w roli podmiotu zajmującego się wyłącznie sprzedażą odlewów żeliwnych, nieprowadzącego działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów. Eksploatacja instalacji odbywa się przez O. [...], nie zaś przez F. sp. z o.o. sp. k. F. nie jest podmiotem prowadzącym instalację w rozumieniu art. 193 ust. 1 pkt 2 p.o.ś., a zatem pozwolenie to stało się bezprzedmiotowe i realizują się przesłanki do jego wygaśnięcia, określone w art. 193 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Okoliczności te potwierdza w sposób jednoznaczny kontrola dokonana przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Częstochowie w okresie od 26 stycznia 2023 r. do 28 marca 2023 r. Protokoły kontroli sporządzone przez uprawniony organ ochrony środowiska stanowią dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy i zgodnie z art. 76 k.p.a. stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nie zmienia tej oceny również okoliczność, że F. składała wykazy, o których mowa w art. 286 ust. 1 p.o.ś., tj. wykaz zawierający zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat oraz wykaz zawierający wykorzystane do ustalenia wysokości opłat informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz uiszczała przedmiotowe opłaty za okres 2021 r. – 2023 r. Składanie zbiorczego zestawienia i uiszczanie opłat za korzystanie ze środowiska jest konsekwencją posiadania przez podmiot pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza udzielonego decyzją Starosty K. z dnia 23 września 2020 r. Samo uiszczanie opłat za korzystanie ze środowiska nie czyni jednak automatycznie z F. podmiotu, który faktycznie eksploatuje instalację do wytopu żeliwa, gdyż podmiotem, który faktycznie tą instalację eksploatuje jest O. [...].
Odwołanie od decyzji złożyła przez pełnomocnika strona, która zaskarżyła ją w całości. Zarzucono wadliwe ustalenia faktyczne i prawne oraz naruszenie m. in. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. oraz art. 193 ust. 1 pkt 2, 4, 5 p.o.ś., poprzez wydanie decyzji o wygaśnięciu pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza wobec błędnego, subiektywnego i niepopartego żadnymi dowodami stwierdzenia, że od samego początku, od kiedy wydano to pozwolenie, odwołujący nigdy nie wykonywał praw z niego wynikających, podczas gdy w istocie w toku całego postępowania organ I instancji nie przeprowadził żadnego własnego dowodu, na podstawie którego byłoby możliwe obiektywne udowodnienie ww. faktu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: SKO) decyzją z dnia 27 maja 2025 r., znak SKO.4203.6.2025, działając na mocy art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazano m. in., że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Organ przywołał poszczególne fragmenty decyzji Starosty ze stwierdzeniem, że ustalenia te są prawidłowe.
Skargę od przywołanej decyzji SKO wniosła przez pełnomocnika strona, zaskarżając ją w całości. Zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 193 ust. 1 pkt 2 p.o.ś., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzającą z urzędu wygaśnięcie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy skarżący w dalszym ciągu legitymuje się tytułem prawnym do posiadanej instalacji, co powoduje, że nie mógł on trwale zaprzestać prowadzenia instalacji, ani też z żadnych przyczyn jego pozwolenie nie mogło stać się bezprzedmiotowe;
b) art. 193 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 p.o.ś., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzającą z urzędu wygaśnięcie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy instalacja do wytopu żeliwa w istocie jest nieprzerwalnie eksploatowana co powoduje, że niemożliwe jest wygaszenie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza posiadanego przez skarżącego, bowiem w takiej sytuacji nie można uznać, że skarżący nie rozpoczął eksploatowania instalacji objętej pozwoleniem w terminie dwóch lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne, a także faktycznie nigdy nie zaprzestał prowadzenia instalacji objętej pozwoleniem.
Odpowiedź na skargę złożyło SKO wnosząc o jej oddalenie. W treści dokumentu powołano się na dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem.
Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.
Kontrolowane rozstrzygnięcie dotyczy działalności przedsiębiorcy, zatem zastosowanie znajdą zasady określone w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1480 – dalej: p.p.). Wobec tego "Organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów" (art. 10 ust. 1 p.p.).
Oznacza to, że organ ma obowiązek w swoich działaniach zakładać, iż przedsiębiorca działa zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów, dopóki nie nastąpi wykazanie (udowodnienie) przeciwieństwa. Zatem, postępowanie dowodowe powinno być przeprowadzone wszechstronnie i wnikliwie, a dowody ocenione rzetelnie i bezstronnie.
Zgodnie z art. 180 p.o.ś. eksploatacja instalacji powodująca: 1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, 2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, 3) wytwarzanie odpadów, jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.
O wygaśnięciu, cofnięciu oraz ograniczeniu pozwolenia orzeka organ właściwy do wydania pozwolenia (art. 183 ust. 2 p.o.ś.).
W świetle art. 3 pkt 31 p.o.ś. prowadzącym instalację jest podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie.
Art. 183a p.o.ś z kolei stanowi, że "W rozumieniu przepisów niniejszego działu prowadzącym instalację jest także podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania oznaczoną częścią instalacji." Nie jest zatem konieczne jej eksploatowanie w całości. Może to być istotne z tego powodu, że nawet organ I instancji pisał o "umowie o współpracy" (np. s. 1 decyzji).
Jednocześnie w świetle art. 189 ust. 1 p.o.ś. "Podmiot, który staje się prowadzącym instalację lub jej oznaczoną część, przejmuje prawa i obowiązki wynikające z pozwoleń dotyczących tej instalacji lub jej oznaczonej części." Ust. 2 tego przepisu doprecyzowuje, że "Podmiot, o którym mowa w ust. 1, występuje niezwłocznie z wnioskiem o zmianę pozwoleń w zakresie oznaczenia prowadzącego instalację."
Art. 193 ust. 1 p.o.ś. stanowi, że "Pozwolenie wygasa:
1) po upływie czasu, na jaki zostało wydane;
2) jeżeli podmiot przestał być prowadzącym instalację w rozumieniu ustawy, lub z innych powodów pozwolenie stało się bezprzedmiotowe;
3) na wniosek prowadzącego instalację;
4) jeżeli prowadzący instalację nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem w terminie dwóch lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne;
5) jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej pozwoleniem przez dwa lata;
6) w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 5;
7) w przypadku wstrzymania użytkowania składowiska na czas dłuższy niż rok;
8) w przypadku wstrzymania termicznego przekształcania odpadów na czas dłuższy niż rok.
Organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2-8 (art. 193 ust. 3 p.o.ś.).
Organy oparły się w dużej części na ustaleniach pokontrolnych zawartych w protokołach Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.
Skoro WIOŚ przeprowadził kontrolę należało także ustalić, jak zakończyło się postępowanie przed tym organem i czy uzyskano dodatkową dokumentację mogącą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Tego rodzaju zarządzenie pokontrolne wydawane jest na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 425 – dalej: i.o.ś.). Akt taki może wydać wojewódzki inspektor ochrony środowiska w razie stwierdzenia, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w trybie art. 9 ust. 1 tej regulacji, naruszeń prawa i ma on na celu ich wyeliminowanie. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że przedmiotowe zarządzenie zalicza się do grupy aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż ma charakter aktu władczego z zakresu administracji publicznej, rozstrzygającego indywidualną sprawę i określającego obowiązki kontrolowanego podmiotu, co wynika z art. 12 ust. 2 wspomnianej ustawy, obligującego ten podmiot do poinformowania organu – w terminie wskazanym w zarządzeniu – o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń.
W szczególności, skoro jedna spółka mając ww. pozwolenie nie wykonywała działalności nim objętej, a wykonywała ją inna spółka bez pozwolenia, należało ustalić czy prowadzono postępowanie przeciwko przedsiębiorcy prowadzącemu działalność w sposób nielegalny i jakich ustaleń tam dokonano. Eksploatowanie instalacji bez wymaganego pozwolenia lub z naruszeniem jego warunków jest bowiem czynem zabronionym określonym w art. 351 p.o.ś. Organy miały obowiązek powiadomić o podejrzeniu zaistnienia tego rodzaju czynu. Materiał dowodowy tam zebrany miałby znaczenie dla ustaleń dokonanych w niniejszym postępowaniu.
Z pisma WIOŚ z dnia 24 kwietnia 2023 r. wynika, że zarządzenie pokontrolne zostało wydane i uruchomiono dalsze postępowania, w tym o wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej.
Istniały zatem możliwości dowodowe i nie wystarczyło oparcie się na protokołach pokontrolnych WIOŚ, które były przez stronę kwestionowane.
Organy wyciągnęły także negatywne konsekwencje z faktu, że strona skarżąca nie przedłożyła w narzuconym czasie żądanych dokumentów (faktur i in.). Przypomnieć należy, że postępowanie było prowadzone z urzędu, a nie na wniosek, zatem to organ, dla obalenia domniemania z art. 10 ust. 1 p.p., ma obowiązek wykazać, że zachodzi przypadek łamania przepisów.
Wskazać także trzeba, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne (art. 15 k.p.a., art. 78 Konstytucji RP). W wyroku NSA z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. II OSK 261/15, zwraca się uwagę, że "Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. (...) Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, by dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty".
Jednocześnie w postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy jest organem merytorycznym, którego powinnością jest nie tylko odnieść się do zarzutów odwołania, lecz ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę już rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji (np. wyrok NSA z 11 czerwca 2024 r., sygn. II OSK 1705/21).
Tymczasem decyzja drugoinstancyjna oparta jest na niemal dosłownym zacytowaniu istotnych fragmentów decyzji Starosty (s. 11 i n. decyzji organu I instancji), poprzedzonych sformułowaniami, że "Słusznie organ I instancji zauważył, że (...)", "W odniesieniu do powyższych dokumentów organ I instancji wskazał, iż (...)", "Następnie jak zauważył organ I instancji w zakresie przetwarzania odpadów ustalono podczas kontroli, iż (...)" (np. s. 9 i 10 decyzji SKO w części zważeniowej).
SKO oparło się bezrefleksyjnie nie tylko na ustaleniach organu I instancji, ale również WIOŚ. SKO pisze bowiem na s. 10 decyzji: "Następnie w zakresie wprowadzania gazów i pyłów do powietrza Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Katowicach ustalił, iż (...)".
Nie można zatem uznać, że organ II instancji przeprowadził własne ustalenia, którym dałby wyraz w uzasadnieniu swej decyzji (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.).
Zatem, powołanie się przy ocenie protokołu kontroli WIOŚ na domniemanie z art. 76 § 1 k.p.a. nie może być tu wystarczające, bowiem jest ono możliwe do obalenia (art. 76 § 3 k.p.a.), a strona kwestionowała ustalenia organu. Istniały przy tym dalsze możliwości dowodowe.
Należy również wziąć pod uwagę, że F.– jak ustalono – składała wykazy, o których mowa w art. 286 ust. 1 p.o.ś. oraz uiszczała opłaty za korzystanie ze środowiska za okres 2021 – 2023, co potwierdza informacja z Urzędu Marszałkowskiego. I ona jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a.
Organ odwoławczy podjął próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak i on nie dostrzegł wadliwości aktu, który utrzymał w mocy, przez co należy uznać i jego rozstrzygnięcie za nieodpowiadające prawu.
Wszystkie te uchybienia ww. przepisom postępowania, w tym art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre argumenty skargi. Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 – 757).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania (w tym dowodowego) oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. W przypadku złożenia środka odwoławczego należy szczegółowo odnieść się do zarzutów tam zawartych. Organ odwoławczy będzie miał obowiązek ponownej oceny zebranego materiału dowodowego, a ten powinien być uzupełniony zgodnie z ww. wskazaniami.
Treści rozstrzygnięć Sąd nie przesądza, bowiem nie pozwalają na to niepełne ustalenia faktyczne i prawne.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.
W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (200 zł) i koszty zastępstwa procesowego (480 zł), Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.