II SA/Gl 85/17

II SA/Gl 85/17 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2017-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-01-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Andrzej Matan
Elżbieta Kaznowska
Maria Taniewska-Banacka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 2692/17 - Wyrok NSA z 2018-01-23
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1414
art. 93 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2017 r. sprawy ze skargi P. M. i K. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężna za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją numer [...] z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. nałożył na P.M. i K.W. wspólników spółki cywilnej "A", karę pieniężną w kwocie [...] zł za ujawnione naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 1414 z późn. zm. zwanej dalej: u.t.d.) o transporcie drogowym polegające na :
- nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
Decyzja wydana została na podstawie art. 93 ust. 1 u.t.d. i pkt 6.2.1. załącznika nr 3 do tejże ustawy.
Wydając powyższe rozstrzygnięcie Naczelnik Urzędu Celnego w R. kierował się wynikiem kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. dotyczącej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] , na okoliczność której sporządzony został protokół kontroli drogowej nr [...] .
Zgodnie z ustaleniami kontroli, kierowca ww. pojazdu A.K. wykonywał międzynarodowy zarobkowy przewóz rzeczy. Z analizy plików źródłowych zawartych w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździe, jak również wydruku z karty kierowcy wynika, że w dniu [...] r. od godz. [...] do godz. [...] była wyjęta karta z tachografu i nie zostały wprowadzone do niej za ten okres żadne ręczne (manualne) zapisy. Wyjęcie karty z tachografu powodowało, iż nie zostały odnotowane rzeczywiste czasy prowadzenia pojazdu kierowcy, obowiązkowe przerwy i odpoczynki.
Jak wynika z treści protokołu kontroli drogowej kierowca nie zgłosił uwag ani zastrzeżeń co do przeprowadzonej kontroli. Do protokołu kierowca podał cyt.: "Jestem zatrudniony na umowę o pracę w firmie "A". /.../ Nie byłem świadomy, iż na mojej karcie kierowcy występują jakikolwiek braki aktywności kierowcy. Nie posiadam w momencie kontroli żadnego zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu na okres gdy na mojej karcie występuje brak aktywności kierowcy tj. wtedy gdy moja karta kierowcy była wyjęta z tachografu, gdyż pracodawca mi takiego zaświadczenia nie wystawił. Ja byłem zobowiązany wykonywać wpisy manualne w pamięci tachografu w okresach gdy moja karta była wyjęta z tachografu, jednakże nie wiedziałem, że również na okresy krótsze niż [...] godzin takie wpisy powinny być wykonywane. W okresie gdy moja karta była wyjęta z tachografu a brak jest wpisanych aktywności kierowcy nie prowadziłem pojazdu podlegającego pod rozporządzenie (WE) 561/3006 i wykonywałem wówczas odpoczynek".
Jak wynika z "Protokołu Przesłuchania Osoby Podejrzanej o Popełnienie Wykroczenia" A.K. oświadczył "pouczony o treści art. 58 k.p.w. wnoszę o skazanie mnie bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie mi kary grzywny w kwocie [...] PLN". Zgodnie z załącznikiem 1 l.p. 13.12 do wyżej powołanej ustawy została nałożona na kierowcę kara grzywny w powyższej kwocie.
Pismem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie wezwał do wskazania danych osób zarządzających w przedsiębiorstwie transportem, jak również przedłożenia wszelkich dokumentów, które mogą potwierdzić spełnienie przez przedsiębiorcę przesłanek wynikających w art. 92b ust. 1 oraz art. 92c u.t.d. niezbędnych do jego uwolnienia od odpowiedzialności administracyjnej.
Na powyższe pismo Strona nie zareagowała.
Następnie organ I instancji pismem z dnia [...] r. poinformował Stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie dowodów i materiałów zebranych podczas przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania. Przedmiotowe pismo zostało doręczone Stronie w dniu [...] r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej praw.
W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej Strona zarzuciła naruszenie:
1/ art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,
2/ art. 77 k.pa. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,
3/ art. 107 k.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji,
4/ art. 92c u.t.d. poprzez niezastosowanie w sprawie.
W konsekwencji wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji akcentując, że nie przyczyniła się do powstania naruszenia.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał zaskarżone doń rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. W obszernym uzasadnieniu zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego, a następnie przytoczył i omówił zarówno odnoszące się do sprawy normy ww. ustawy, jak też normy unijne. Zaakcentował, że stosownie do postanowień art. 32 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.2014.60.1 z dnia 28 lutego 1014 r.) przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkownie tachografów i kart kierowcy. Zgodnie z art. 32 ust. 2 ww. rozporządzenia "tachografy cyfrowe nie mogą być ustawione w sposób powodujący automatyczne przełączenie się na konkretną kategorię czynności po wyłączeniu silnika lub zapłonu pojazdu chyba, że kierowca ma w dalszym ciągu możliwość ręcznego wyboru odpowiedniej kategorii czynności".
Jak wynika z art. 34 ust. 3 cytowanego wyżej rozporządzenia - jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździć, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv):
jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub
jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.
Ust. 5 art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 stanowi natomiast, że kierowcy:
zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu;
obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:
czas prowadzenia pojazdu;
"inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim;
"okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE;
przerwy lub odpoczynek.
Każdy kierowca, który korzysta z pojazdu wyposażonego w tachograf cyfrowy, może dysponować tylko jedną kartą i jest zobligowany do użycia tylko własnej karty. Karta nie może być wyciągana z urządzenia rejestrującego w ciągu dnia pracy, aby umożliwić pełen zapis aktywności kierowcy (art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014).
Z przedstawionej do kontroli karty kierowcy nr [...] należącej do A.K. wynikło, iż okazana do kontroli karta kierowcy nie zawiera wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących aktywności kierowcy w okresie od godz. [...] do godz. [...] czasu UTC dnia [...] .
Kontrolujący funkcjonariusze stwierdzili wyjęcie karty z tachografu i nie wprowadzenie za ten okres żadnego ręcznego (manualnego) zapisu na karcie. Kierowca nie okazał zaświadczenia o działalności mówiącego o nieprowadzeniu pojazdu w wskazanym czasie.
Kierowca oświadczył, że w przedmiotowym okresie czasu wykonywał odpoczynek. Nie wykonał zaś wpisów manualnych w pamięci tachografu, gdyż był przekonany, że wykonanie wpisu manualnego na okres krótszy niż [...] godzin nie jest wymagane.
W ocenie Dyrektora Izby Celnej w K., kierowca wyjmując kartę z tachografu ukrywał rzeczywisty czas pracy. Niewątpliwie w okresie wskazanym w protokole kontroli, karta kierowcy A.K. była wyjęta z tachografu, co powodowało brak rejestracji jego aktywności bez względu na fakt, czy kierowany przez niego pojazd poruszał się, czy też stał w miejscu. W ocenie organu odwoławczego, gdyby przedsiębiorca korzystał z narzędzi do bieżącej kontroli kierowców i wykonywałby osobisty stały nadzór na jego pracą bezpośrednio, czy też poprzez osoby odpowiedzialne za transport, to w realiach niniejszej sprawy nie doszłoby do popełnienia tego rodzaju naruszeń przepisów.
Ponadto, gdyby analiza danych zawartych w karcie kierowcy na bieżąco porównywana była z danymi sczytanymi z tachografu, to bezspornie naruszenia te byłyby przez przedsiębiorcę w porę wykryte. Wyjęcie karty z tachografu pozostawia trwały ślad w jego pamięci. Z łatwością można zobrazować moment wyjęcia karty będącej na wyposażeniu kierowcy i niezwłocznie zbadać, jakie to czynności tak naprawdę kierowca sprawował w tym czasie - jechał, odpoczywał, czy też wykonywał inną pracę. A zatem, dokonanie nawet jednego wyjęcia karty z tachografu przez A.K., powinno było zostać niezwłocznie wykryte przez przedsiębiorcę, który niewątpliwie winien podjąć działania dyscyplinujące kierowcę. Nie było zatem podstaw do zastosowania w sprawie art. 92b lub 92c u.t.d.
Pismem z dnia [...] r. P.M.i K.W., reprezentowani przez adw. A.M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydaną w sprawie decyzję wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej i cyt. "przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego oraz umorzenia postępowania wobec Skarżącego". Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzuciła:
naruszenie art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy tj. ustalenie, jaki kierowca użytkował zatrzymany do kontroli pojazd w dniu [...] r. tj. w dniu, co do którego organ ustalił, iż w tym okresie karta kierowcy A.K. była wyjęta z tachografu i nie dokonano ręcznych zapisów kierującego pojazdem, a także niewyjaśnienie przyczyn nie wprowadzenia na karcie kierowcy ręcznych zapisów kierującego pojazdem oraz rodzaju aktywności kierowcy w czasie, gdy karta kierowcy była wyjęta z tachografu, pomimo, iż kierowca i Skarżący składali wyjaśnienia w tym przedmiocie;
naruszenie art. 34 ust 3 pkt b, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji brak zastosowania w sprawie art. 92 ust. 1 i 2 u.t.d. w związku z Lp 13.12. załącznika nr 1 do ustawy, zgodnie z którym kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze grzywny za okazanie podczas kontroli wykresówki lub karty kierowcy, które nie zawierają wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności kierowcy- [...] zł za dzień;
naruszenie art. 34 ust. 3 ww. rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i zażądanie od kierowcy okazania wystawionego przez pracodawcę zaświadczenia o działalności kierowcy w okresie nieprowadzenia pojazdu, podczas gdy zgodnie z przywołanym przepisem "Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu";
naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i odmowę umorzenia postępowania wobec Skarżących w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że Skarżący nie mieli wpływu na powstanie naruszenia a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć;
naruszenie art. 92 b ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, pomimo, iż podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych.
W uzasadnieniu pełnomocnik rozwinęła powyższe zarzuty wskazując m.in. iż "na podstawie pliku źródłowego pochodzącego z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] , zatrzymanego do kontroli w dniu [...] ., funkcjonariusz celny nie mógł ustalić braku danych na karcie kierowcy A.K. w dniu [...] r. od godz. [...] do [...] . Zgodnie z danymi źródłowymi pochodzącymi z tachografu z pojazdu o nr [...] w dniu [...] r. pojazd użytkowany był przez M.W.S. posługującego się kartą kierowcy nr [...] . W tym dniu nie stwierdzono obecności A.K. w przedmiotowym pojeździe. Nieprawdą zatem jest, że na podstawie w/w pliku źródłowego kontrolujący ustalił okoliczności wskazane w protokole kontroli. Powyższe potwierdza załączony do skargi plik cyfrowy pochodzący z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej [...] , oraz załącznik do skargi w formie wydruku danych z dnia [...] r".
Do skargi pełnomocnik dołączyła, potwierdzające jej zdaniem powyższą tezę, wydruki.
Skarga została wniesiona w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1467) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 718., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. Trafnie bowiem zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne wymierzające Stronie karę w wysokości [...] zł.
W sposób szczegółowy, przekonujący, poparty dowodami, organ wykazał stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie. Zaskarżona decyzja jest obszernie, nadzwyczaj szczegółowo uzasadniona, nie budząc wątpliwości co do ustaleń okoliczności faktycznych i prawnych.
Niewątpliwym jest zatem, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. przez funkcjonariuszy celnych [...] w C., stwierdzono, analizując pliki źródłowe zawarte w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździe, jak również wydruk z karty kierowcy A.K., że w dniu [...] r. od godz. [...] do godz. [...] była wyjęta karta z tachografu i nie zostały wprowadzone do niej za ten okres żadne ręczne (manualne) zapisy kierującego pojazdem.
We wskazanym wyżej przedziale czasowym, wyjęcie karty kierowcy z tachografu powodowało, iż nie zostały odnotowane rzeczywiste czasy prowadzenia pojazdu kierowcy, obowiązkowe przerwy i odpoczynki.
Z ustaleń kontroli wynika również, że kierowca w dniu kontroli drogowej nie posiadał stosownych dokumentów wystawionych przez przedsiębiorcę, potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w ww. okresie.
Na okoliczność tę sporządzony został protokół kontroli drogowej nr [...] (karty [...] ).
Jak wynika z treści protokołu kierowca nie zgłosił uwag ani zastrzeżeń co do przeprowadzonej kontroli, w całej rozciągłości przyznając się do wykroczenia. Do protokołu kierowca podał cyt.: "Treść zarzutu została mi w dniu dzisiejszym odczytana, treść zarzutu zrozumiałem, zgadzam się z treścią zarzutu oraz przyznaję się do zarzucanego mi czynu". /.../Jestem zatrudniony na umowę o pracę w firmie "A" /.../ Nie byłem świadomy, iż na mojej karcie kierowcy występują jakikolwiek braki aktywności kierowcy. /.../ Ja byłem zobowiązany wykonywać wpisy manualne w pamięci tachografu w okresach gdy moja karta była wyjęta z tachografu, jednakże nie wiedziałem, że również na okresy krótsze niż [...] godzin takie wpisy powinny być wykonywane. W okresie gdy moja karta była wyjęta z tachografu a brak jest wpisanych aktywności kierowcy nie prowadziłem pojazdu podlegającego pod rozporządzenie (WE) 561/3006 i wykonywałem wówczas odpoczynek".
Kierowca A.K. wniósł nadto o skazanie go bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie mu kary grzywny w kwocie [...] zł.
Naczelnik Urzędu Celnego w R. pismem z dnia [...] r. zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Jednocześnie wezwał do wskazania danych osób zarządzających w przedsiębiorstwie transportem, jak również przedłożenia wszelkich dokumentów, które mogą potwierdzić ewentualne spełnienie przez przedsiębiorcę przesłanek wynikających w art. 92b ust. 1 oraz art. 92c u.t.d..
Na powyższe zawiadomienie Strona nie zareagowała w jakikolwiek sposób.
Następnie organ I instancji poinformował Stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie dowodów i materiałów zebranych podczas przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania. Przedmiotowe pismo zostało doręczone Stronie w dniu [...] r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej praw.
W odwołaniu natomiast od decyzji pierwszoinstancyjnej Strona, nie kwestionując ani jednym słowem poczynionych ustaleń, zakwestionowała jedynie kwalifikację naruszenia i nie zastosowanie wobec niej art. 92c u.t.d. Sporządzający odwołanie K.W. wskazał, że w ocenie Strony skarżącej "błąd leżał po stronie kierowcy, który miał obowiązek wprowadzić prawidłowo wpis manualny w tachografie cyfrowym".
W obliczu tak ustalonych i potwierdzonych okoliczności, a także wygenerowanych w trakcie postępowania, dołączonych do akt wydruków, sformułowane w skardze twierdzenie adw. A.M., iż przedmiotowego dnia A.K. w ogóle nie dysponował pojazdem albowiem jeździł nim inny kierowca, M.S., posługujący się inną kartą kierowcy jest absolutnie niezrozumiałe. Twierdzenie to podważa bowiem, bez jakiegokolwiek uzasadnienia, zarówno prawdziwość oświadczeń kierowcy, w całej rozciągłości przyznającego się do wykroczenia i wnoszącego o skazanie, jak też cytowane wyżej zawarte w odwołaniu oświadczenie wspólnika, K.W.. Zauważyć można dodatkowo, że do skargi pełnomocnik dołączyła nie wiadomo przez kogo i z jakiego urządzenia wykonane wydruki, opatrzone naniesionymi ołówkiem dopiskami, które to wydruki nie zostały przez Spółkę przedłożone w trakcie postępowania administracyjnego. Notabene w żaden sposób nie potwierdzają one założonej przez pełnomocnik tezy.
W konsekwencji sformułowany w tej mierze zarzut skargi nie mógł zostać uwzględniony. Notabene zarzut, o którym mowa, stoi w rażącej sprzeczności z pozostałymi zarzutami skargi, w których pełnomocnik przyznaje, że naruszenia dopuścił się A.K. podnosząc jednak, iż nie uczynił tego w celu ukrycia czasu pracy. W konsekwencji zdaniem pełnomocnik, cyt. "w przekonaniu Skarżącego jedyny zarzut jaki organ mógłby skarżącemu postawić polegać może na niedokonaniu manualnego wpisu danych na karcie kierowcy".
Także zarzut niezbadania co kierowca robił w czasie gdy jego karta była wyjęta uznać należy za nietrafny. Stosownie do pkt 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Strona ukarana została za naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, czyli za okoliczność obiektywnie stwierdzoną, nie zaś za zajęcia wykonywane w czasie kiedy to karta była wyjęta.
Ustosunkowując się do kwestii niezastosowania przez organy art. 92b ust. 1 pkt 1 lit. a i b i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym Sąd wskazuje, iż organy postąpiły w tej mierze prawidłowo i trafnie uznały, że Skarżący nie wykazali okoliczności uwalniających ich od odpowiedzialności. W pierwszej kolejności przypomnieć bowiem należy, iż w ustawie o transporcie drogowym figurują dwa przepisy przewidujące możliwość uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności (okoliczności poniższe musi wykazać przedsiębiorca). Pierwszym z nich jest art. 92b wskazujący w ust. 1, iż nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:
1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów /.../,
2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.
Podkreślenia wymaga jednak, że jak to zostało wskazane powyżej, przywołany przepis odnosi się jedynie do naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, tj. naruszeń przewidzianych w lp. 5.1. – 5.6.2. załącznika nr 3 do ustawy. Tylko zatem w takim przypadku wystarczającym jest dla uniknięcia kary wykazanie przez przedsiębiorcę właściwej organizacji pracy i właściwych zasad wynagradzania.
Kara zaś wymierzona Stronie za naruszenie odnoszące się do rejestrowania aktywności kierowcy odnoszą się do kategorii określonej w pkt 6 załącznika nr 3 do u.t.d. jako "Naruszenie przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju". W konsekwencji zarzut skargi co do nie zastosowania art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.c. jest z założenia błędny albowiem w przedmiotowej sprawie przepis ten nie mógłby znaleźć zastosowania.
Wskazać zatem należy w tej mierze art. 92c ustawy, ten bowiem przepis odnosi się generalnie do wszystkich naruszeń, za które grozi przewidziana w art. 92a ust. 1 kara. Art. 92c ustawy stwierdza zaś w ust. 1, że nie
wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wprowadza zatem wymogi bardziej rygorystyczne niż art. 92b ust. 1 u.t.d.. Do tego by uwolnić się od odpowiedzialności nie wystarczy już by podmiot wykonujący przewozy wykazał właściwą organizację pracy i poprawny system wynagradzania. Musi on bowiem wykazać okoliczności wskazujące, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (obie przesłanki spełnione muszą być kumulatywnie). Tylko wówczas postępowania w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte umarza.
Trafnie organy oceniły, iż takich okoliczności Strona skarżąca nie wykazała. Wszystkie okoliczności sprawy były bowiem okolicznościami, na które skarżąca, należycie kontrolując i nadzorując kierowców, miała wpływ i mogła je przewidzieć. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że stosownie do ukształtowanej w tej mierze linii orzecznictwa, a także poglądów wypowiadanych w doktrynie, z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów ustawy o transporcie drogowym, jak również jego odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca, niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma bowiem wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi, na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło – por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1661/13. Artykuł 92c ust. 1 pkt 1 ustawy odnosi się zatem do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, w tym w zakresie doboru kadr i nadzoru nad pracownikami nie był w stanie przewidzieć por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1237/13. To na przedsiębiorcy ciąży bowiem obowiązek ustalenia, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub działań świadomych tych osób, konsekwencją których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Wskazane w art. 92c ustawy przesłanki egzoneracyjne odnoszą się do zatem jedynie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć – por. np. wyrok WSA w Opolu z dnia 2 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Op 186/14. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi zatem wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. W niniejszej sprawie żadnych takich obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności Strona skarżąca nie wykazała, podzielić należy zatem przekonanie organów, iż nie wykazała tym samym istnienia przesłanek, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. Przesłanki te nie obejmują bowiem ryzyka osobowego pracodawcy. Jego rzeczą jest bowiem taki dobór kadr i taki nad nimi nadzór aby kierowcy naruszeń prawa nie dokonywali.
Niemożliwy do uwzględnienia jest także zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 34 ust. 3 Rozporządzena Parlamentu Europejskiego i Rady, notabene szerzej nie rozwinięty, poruszający fakt dopuszczalności wymierzenia kary jedynie kierowcy bądź zarządzającemu w kwocie do 2000 zł. Wskazać zatem w tym miejscu należy, że przepisy u.t.d. przewidują odpowiedzialność trzech grup podmiotów, przy czym tylko dwie z nich ponoszą odpowiedzialność na zasadzie winy, są nimi kierujący pojazdem (art. 92 ust. 1 u.t.d.) oraz osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie (art. 92 ust. 3 u.t.d.). Natomiast inny charakter ma odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiot ten podlega karze pieniężnej, a wykaz naruszeń i wysokość kar określa zaś załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Kary te są nakładane w trybie administracyjnym, zaś odpowiedzialność nie ma charakteru karnego, nie jest zatem oparta na zasadzie winy. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem.
W konsekwencji poprawnie organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną. Decyzja o nałożeniu kary ma bowiem charakter decyzji związanej, co oznacza że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. Przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ administracyjny - co do zasady - zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załącznikach do ustawy. Postępowanie administracyjne w sprawie prowadzone było właściwie, wykazało wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a zaskarżona decyzja została obszernie uzasadniona, zawierając wszystkie wymagane przepisami elementy. Zarzuty naruszenia art. 7, 8, 77, 80 k.p.a. uznać należy zatem za niezasadne.
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.