II SA/GL 814/24

II SA/Gl 814/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna
Grzegorz Dobrowolski /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Dziuk
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 145 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2024 r. sprawy ze skargi E. K. (K.), J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 kwietnia 2024 r. nr SKO.GN.41.8/59/2024/3844/WS w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie podziału nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 19 maja 2022 r. nr [...] Burmistrza Gminy i Miasta C. zatwierdził podział nieruchomości o powierzchni 0,2920 ha, położonej obrębie [...] km. [...] tj. działki nr [...] stanowiącej własność Gminy i Miasta C. . W wyniku podziału powstały nowe działki: nr [...] pow. 0,1317 ha oraz nr [...] pow. 0,1603 ha. Decyzja stała się ostateczna 6 czerwca 2022 r.
Pismem z 8 marca 2023 r. E. K. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Jako podstawę swego żądania wnioskodawca wskazał art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 147, art. 148 § 1 oraz art. 150 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie podniesiono, iż działki stanowiące własność Gminy i Miasta C. oznaczone nr [...] oraz nr [...] powstałe w wyniku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ww. decyzji administracyjnej graniczą bezpośrednio z działkami stanowiącymi własność wnioskodawcy. Podkreślił on również, że działka nr [...] ma stać się przedmiotem ustnego przetargu ograniczonego, którego termin przewidziany został na 9 marca 2023 r., zaś w warunkach przetargu wskazano m.in., że działka nie posiada odpowiedniego dostępu do drogi publicznej. Równocześnie autor wniosku nadmienił, że nieruchomości te są działkami o charakterze drogowym i od ponad 50 lat służą mu jako dojazd do drogi publicznej, a mianowicie ul. [...]. Na potwierdzenie swych tez wnioskodawca przedłożył wydruk działu I-O oraz działu II księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w R. . Wnioskodawca zaznaczył, że uzyskał wiedzę o przyczynie uzasadniającej wznowienie przedmiotowego postępowania w dniu 27 lutego 2023 r., kiedy zapoznał się z cyt.; "ogłoszeniem Burmistrza Gminy i Miasta C. o I ustnym przetargu ograniczonym na zbycie prawa własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej działki nr [...]". Jak nadmieniono dalej w ogłoszeniu znalazły się informacje dotyczące ww. nieruchomości.
Burmistrz Gminy i Miasta C. 12 czerwca 2023 r. wydał postanowienie nr [...] o wznowieniu postępowania, a następnie decyzją z 30 stycznia 2024 r. nr [...] odmówił uchylenia swej ostatecznej decyzji.
Organ I instancji wskazał, że w ocenie wnioskodawcy "jakkolwiek nie może ingerować w sam sposób podziału dokonanego na gruntach sąsiednich, ale jednak winien mieć możliwość szukać skutecznej ochrony prawnej w postępowaniu podziałowym lub nadzorczym, jeżeli podział wykracza poza granice dzielonej nieruchomości i narusza jego prawo własności".
W ramach postępowania wyjaśniającego zwrócono się do Starosty R. o wydanie wypisu z rejestru grantów dla działki nr [...] oraz dla działki nr [...], jak również o wydanie wyrysów z map ewidencyjnych dla tych nieruchomości. Pismem z 12 lipca 2023 r. wystąpiono do Wydziału Planowania Przestrzennego Urzędu o wydanie zaświadczeń o przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działek. W wyniku tego uzyskano zaświadczenia (datowane na 13 lipca 2023 r.), które włączono w poczet materiału dowodowego przedmiotowego postępowania. Pismem z 25 lipca 2023 r. wnioskodawca został zobligowany do złożenia wyjaśnień na piśmie obejmujących w szczególności wskazanie okoliczności uprawdopodabniających sygnalizowany przez stronę fakt korzystania przezeń z nieruchomości o nr działek [...] oraz [...], zaś przed wydzieleniem niniejszych działek z nieruchomości o nr działki [...], jako dojazdu do drogi publicznej tj. ul. [...]. W razie posiadania dokumentów potwierdzających ww. okoliczności strona została zobligowana do ich przedłożenia. W odpowiedzi wnioskodawca wskazał m.in., że na mocy umowy darowizny - aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z [...] r. zbył na rzecz J. K. nieruchomość obejmująca działkę nr [...]. W konsekwencji została uznana za stronę toczącego się postępowania.
Jak wskazał organ art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnia możliwość złożenia podania wymienionego w art. 148 § 2 k.p.a. od spełnienia przesłanki podmiotowej - posiadania przez wnioskodawcę legitymacji procesowej, a więc uprawnienia do występowania w postępowaniu jako strona. Przywołany w treści podania art. 28 k.p.a. stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wobec powyższego zarzuty sformułowane przez autora podania w istocie sprowadzają się do podnoszenia pozbawienia go roli strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ I instancji pod sygn. [...], zakończonym decyzją Burmistrza Gminy i Miasta C. nr [...] z 19 maja 2022 r. Postępowanie prowadzone było w sprawie podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obrębie [...], stanowiącej własność Gminy i Miasta C. . Organ I instancji zauważył, że konieczne jest rozstrzygnięcie czy wnioskodawca posiadał status strony w postępowaniu administracyjnym, wznowienia którego żąda oraz czy status taki winien przysługiwać również J. K. . Według argumentacji wnioskodawcy swe przekonanie o możliwości posiadania statusu strony w ww. postępowaniu opiera on na fakcie, iż działki nr [...] oraz [...] stanowią działki drogowe, które służą mu od ponad 50 lat jako dojazd do drogi publicznej - ul. [...].
Kierując się wyrysem z mapy ewidencyjnej dla działki nr [...] organ I instancji wskazał, że działka nr [...] graniczy zarówno z działką nr [...], jak i nr [...]. Opierając się o wyrys z mapy ewidencyjnej dla działki nr [...] wskazano, że działka ta przylega do działek nr [...] oraz nr [...] i nr [...]. Zaznaczono, że działka nr [...] nie stanowiła drogi w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1985 r. o drogach publicznych obecnie zaś drogi - w myśl definicji ustawowej nie stanowią wydzielone z niej działki. Zgodnie z przywołanym przepisem przez drogę należy rozumieć budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane stanowiącą całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, mchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Jak wskazał organ działka , która uległa podziałowi bez wątpienia nie była drogą.
Następnie organ odniósł się do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza przepisów Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w C. z [...]r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta C. obejmującego obszar w rejonie ulic [...], [...] i [...] w obrębie [...] (Dz. Urz. Woj. [...], z [...] r. poz. [...]) oraz zaświadczeń o przeznaczeniu w planie działek nr [...] oraz [...] prowadzi do następujących konkluzji: działka nr [...] jest objęta symbolami: 4MNU - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, teren zabudowy usługowej; 4ZWS - teren zieleni w dolinie cieków wodnych; IZI - teren zieleni izolacyjnej; 1 KDZ - teren drogi publicznej klasy "zbiorcza", 12MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zaś działkę nr [...] obejmują symbole: 1 PU - teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej; IZI - teren zieleni izolacyjnej.
Na podstawie powyższych przepisów organ I instancji stwierdził, iż przeznaczeniem podstawowym - z jednym wyjątkiem - oraz dopuszczalnym ww. działek, zgodnie z postanowieniami analizowanego aktu prawa miejscowego, nie są drogi. Wspomnianym wyjątkiem jest objęcie części działki nr [...] na rysunku planu symbolem IKUZ, przy czym wskazano, że dotyczy to tej nieruchomości jedynie w miejscu, w którym przylega ona do drogi publicznej tj. ul. [...].
Następnie organ I instancji nadmienił, że przed Sądem Rejonowym w R. toczy się postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia służebności drogowej na działkach nr [...] i [...] 8 lipca 2023 r. E. K. złożył w organie I instancji, oprócz wniosku w przedmiocie wznowienia niniejszego postępowania, również kolejny wniosek w innej sprawie, z treści którego wynika, że w tym samym dniu został przez niego złożony w Sądzie Rejonowym w R. wniosek o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej na nieruchomości, która uległa podziałowi.
Organ stwierdził, że nie kwestionuje, iż wnioskodawca, a także inne osoby wskazane w wyjaśnieniach korzystały z terenu stanowiącego obecnie ww. działki. To nie przesądza jednak, że korzystanie z nieruchomości odbywało się na podstawie jakiegokolwiek tytułu prawnego.
Odwołanie od tej decyzji złożyli E. K. oraz J. K. . Zarzucili organowi I instancji naruszenie:
- art. 145 § 1 ust. 4) w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez błędne ustalenie w toku postępowania, że odwołujący się nie posiadają interesu prawnego przemawiającego za uznaniem stosownie do art. 28 k.p.a. za strony postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Gminy i Miasta C. nr [...] z dnia 19 maja 2022 r. w sytuacji, gdy prawidłowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że przymiot strony postępowania posiadają, a pozbawienie ich prawa do udziału w postępowaniu poddziałowym powoduje, iż wydanie decyzji jest obarczone wadą,
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy.
Zaskarżoną obecnie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Wskazało, że podstawą wznowienia postępowania zakończonego weryfikowaną decyzją uczyniono art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z nim w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Rolą organu wznowieniowego jest tu zbadanie kwestii zachowania terminu na jego złożenie (określonego w art. 148 k.p.a.), tego, czy opiera się on na którejś z ustawowych przesłanek wznowienia (wymienionych wart. 145 § 1 k.p.a.) oraz czy wniosek pochodzi od podmiotu, któremu można przypisać status strony. Jeśli ustalenie organu w zakresie którejś z tych trzech okoliczności będzie negatywne, wówczas zobligowany jest on do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 149 § 3 k.p.a. Przy czym, jeśli chodzi o brak przymiotu strony to odmowa wznowienia postępowania z tej przyczyny możliwa jest tylko wówczas, gdy brak ten ma charakter oczywisty, a zatem może zostać stwierdzony bez potrzeby czynienia w tym zakresie jakichś szczegółowych ustaleń. Zatem w przypadku, gdy kluczowa jest kwestia istnienia przymiotu strony, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania wyłącznie po ustaleniu, że spełnione zostały jedynie dwie przesłanki tj. wniesienie wniosku w terminie 1 miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o decyzji oraz wskazania w tym wniosku przesłanki wznowienia. Stwierdzenie w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo że nie zaistniały przesłanki wznowienia lub termin z art. 148 k.p.a. nie został zachowany, skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej.
Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania odmówił uchylenia i zmiany decyzji Burmistrza Gminy i Miasta C. nr [...] z 19 maja 2022 r., sygn. [...] zatwierdzającej podział nieruchomości stanowiącej własność Gminy i Miasta C. , składającej się z działki o numerze ewid. [...], nie mogli być stronami postępowania podziałowego zakończonego.
Odwołujący się wywodzą swój interes prawny z faktu, że przez lata nieruchomość Gminy i Miasta C. , składająca się z działki o numerze ewid. [...] stanowiła dla nich drogę dojazdową do drogi publicznej. W ocenie składu orzekającego Kolegium, okoliczności wskazane przez odwołujących się nie kreują interesu prawnego w postępowaniu podziałowym. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Cechami tego interesu są jego indywidualność, konkretność, aktualność, obiektywna sprawdzalność, zaś jego istnienie znajdować musi potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Treść art. 28 k.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przysługującego przymiotu strony postępowania - ustalenie interesu lub obowiązku prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego. Zgłaszając zatem zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. należy wskazać przepis prawa materialnego, z którego wprost wywodzi się interes prawny.
Skargę na tę decyzję złożyli E. K. i J. K. . Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania zarzucili SKO w Katowicach:
1) naruszenie art. 145 § 1 ust. 4) w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez błędne ustalenie w toku postępowania, że skarżący nie posiadają interesu prawnego uzasadniającego uznanie ich za strony postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Gminy i Miasta C. nr [...] z dnia 19 maja 2022 r. w sytuacji, gdy prawidłowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że przymiot strony postępowania posiadają, a pozbawienie ich prawa do udziału w postępowaniu poddziałowym powoduje, iż wydane decyzje są wadliwe,
2) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ do wydania decyzji ustalenie, iż w postępowaniu, którego wznowienia żąda odwołujący nie posiadał on interesu prawnego przemawiającego za uznaniem go za stronę postępowania w sytuacji, gdy odwołujący jako właściciel nieruchomości sąsiedniej wobec działki gminnej (i korzystając z niej) powinien być uczestnikiem postępowania o podział geodezyjny tej nieruchomości,
3) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do pominięcia przez organ istotnej okoliczności, a to, że działka której dotyczył podział geodezyjny stanowiła drogę wewnętrzną przez którą skarżący mieli zapewniony dostęp własnych nieruchomości do drogi publicznej tj. ul. [...],
4) błędne uznanie przez organ, że skarżący jako właściciele działki ulegającej podziałowi nie posiadają interesu we wstąpieniu do postępowania podziałowego, w sytuacji, gdy biorąc pod uwagę stan faktyczny niniejszej sprawy, należy dojść do wniosku, iż działania organu I instancji doprowadziły do pozbawienia nieruchomości należących do skarżących dostępu do drogi publicznej,
5) wadliwe rozpoznanie sprawy poprzez błędne uznanie przez organ, iż skarżący nie posiadają interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu o podział sąsiedniej nieruchomości gminnej, w sytuacji gdy, interes ten wynika w szczególności z art. 140 kodeksu cywilnego i art. 144 kodeksu cywilnego, a skarżący są uprawnieni do uczestniczenia jako strona w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości sąsiedniej, w wyniku którego mogą zostać wydane rozstrzygnięcia kształtujące stosunki wobec ich nieruchomości.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r., poz. 2492) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli [...] strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu".
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzająca możliwość rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w wypadku, gdy postępowanie, w którym ona zapadała dotknięte było kwalifikowanymi wadami wyliczonymi wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a § 1 k.p.a.
Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania składa się z dwóch etapów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2312/18 – za CBOSA). W pierwszym organ ma obowiązek zweryfikować zaistnienie powoływanej przez stronę w złożonym wniosku przesłanki wznowienia postępowania, a działania organu w tym zakresie obejmują ustalanie czy wnoszącemu podanie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją administracyjną, a następnie, po pozytywnym zweryfikowaniu przesłanki wznowienia, organ przystępuje do merytorycznego badania postępowania administracyjnego oraz ostatecznej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania został oparty o treść art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., sytuację gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Dla uznania określonego podmiotu za stronę kluczowe jest tu jednak wykazanie się interesem prawnym.
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 marca 2019 r. (sygn. akt II OSK 967/17) pojęcie "interes prawny" oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Aby dany podmiot miał interes prawny w udziale w postępowaniu administracyjnym, musi istnieć związek normatywny między tym interesem (lub obowiązkiem) a postępowaniem administracyjnym. Postępowanie administracyjne powinno "dotyczyć" interesu prawnego konkretnej osoby, aby miała ona status strony tego postępowania. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu, jeżeli w wyniku takiego postępowania wydana zostanie decyzja rozstrzygająca o prawach lub obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu. W pierwszym przypadku postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu w sposób bezpośrednio w tym znaczeniu, że decyzja administracyjna rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach, w drugim - postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku innego podmiotu w sposób pośredni, bowiem decyzja nie rozstrzyga wprost o jego prawach i obowiązkach, lecz jedynie oddziałuje na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z tym podmiotem (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 259 i nast.). Interes prawny musi być "własny", nie można go wywodzić wyłącznie z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki między nimi byłyby silne i nawet gdyby związki te miały charakter nie tylko faktyczny, ale i prawny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt II OSK 22/09). Kształt danego interesu prawnego pozostaje zawsze w jakiejś relacji do kształtu kompetencji, jaka pozwala danemu organowi na zastosowanie prawa lub kontrolę tego zastosowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2005 r., sygn. akt II GSK 37/05). Co również istotne, interes prawny musi nadto być realny, nie może to być interes tylko przewidywalny w przyszłości, hipotetyczny, ale rzeczywiście istniejący.
W rozstrzyganej sprawie skarżący wywodzą swój interes prawny z tego, że przez wiele lat wykorzystywali nieruchomość, która uległa podziałowi, jako drogę wewnętrzną (dojazdową) do swoich nieruchomości.
W ocenie składu orzekającego takie stanowisko jest błędne. Skarżący bez podstawy prawnej, bezumownie, korzystali z nieruchomości gminnej. W czasie całego postepowania administracyjnego nie wskazali przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który by uzasadniał ich interes prawny w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości będącej własnością Gminy. Na pewno interesu tego nie kreują art. 140 i 144 kodeksu cywilnego (zwłaszcza ten ostatni). Artykuł 140 kodeksu cywilnego określa treść prawa własności – ale nie uprawnień w stosunku do nieruchomości sąsiedniej. Najprościej to wyjaśnić w następujący sposób. Gmina, realizując swoje uprawnienia właścicielskie wobec nieruchomości, która uległa podziałowi, mogła w każdym czasie zakazać skarżącej przechodu i przejazdu przez swoją nieruchomość. Mogła również zbyć całą nieruchomość innemu podmiotowi. Właścicielka sąsiedniej nieruchomości nie mogła by wówczas w jakikolwiek sposób wpływać na uprawnienia gminy. Brak bowiem przepisu, który przyznawałby skarżącej uprawnienia w tym zakresie. A tylko istnienie takiego przepisu statuowało by jej interes prawny.
Oczywiście, zbycie nieruchomości, która uległa podziałowi przez Gminę może znacząco (negatywnie) wpłynąć na sytuację faktyczną skarżącej. Nie będzie mogła bowiem korzystać ze swojej nieruchomości. Ale to co najwyżej może świadczyć o jej interesie faktycznym. A ten nie jest wystarczający do uznania określonego podmiotu za stronę w rozumieniu art. 28 k.p.a.
Jak wynika z akt administracyjnych skarżący wystąpił do sądu powszechnego o zasiedzenie służebności drogi koniecznej na nieruchomości, która ulegała podziałowi. I takie działanie, jeśli zakończy się powodzeniem, umożliwi skarżącej korzystanie dotychczasowe z jej nieruchomości.
Odnosząc się do zarzutów skargi o charakterze procesowym należy stwierdzić, że są one niezasadne. Zakres postępowania wyjaśniającego w postępowaniu wznowieniowym wyznacza przesłanka wznowienia postępowania. W rozpatrywanej sprawie należało zatem ustalić, czy skarżącym przysługiwał interes prawny w postępowaniu podziałowym. Organy administracji ustaliły status nieruchomości, po której skarżąca dojeżdżała do swojej działki. Bezspornie ustalono, że nie ma ona charakteru drogi publicznej. Wystąpiono również do skarżącej o wykazanie interesu prawnego koniecznego do uznania jej za stronę postępowania podziałowego. I to ostatnie zakończyło się niepowodzeniem.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.