II SA/Gl 647/25

II SA/Gl 647/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-08-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Edyta Kędzierska
Renata Siudyka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 2475/25 - Postanowienie NSA z 2026-01-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 54
art. 115a
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Asesor WSA Aneta Majowska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi O. sp. z o.o. sp. k. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 13 marca 2025 r. nr SKO.4102.12.2025 w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej – organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 13 marca 2025 r. nr SKO.412.12.2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. - dalej "k.p.a.") w związku z art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r. poz. 54 z późn. zm. – dalej "p.o.ś." ) po rozpoznaniu odwołania O. sp. z o.o. sp. k z siedzibą w C. (skarżąca, spółka) od decyzji Prezydenta Miasta C. (organ I instancji) z dnia 5 lutego 2025 r. nr [...] ustalającej dopuszczalny poziom hałasu dla pory dnia i nocy LAeqD 50dB LAeq N 40dB, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, decyzją z dnia 15 maja 2023 r. organ I instancji ustalił dla spółki dopuszczalne poziomy hałasu dla pory dnia i nocy. Wskazał, że poziomy hałasu poza zakładem dla terenów faktycznie zagospodarowanych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną nie mogą przekraczać LAeq D 50 dB - określony jako równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00) oraz LAeq N 40 dB - określony jako równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6.00). Organ I instancji wyjaśnił, że [...] S. sp. z o.o. w R. dokonało badań pomiaru hałasu w dniach 21-22 marca 2023 r. czego wynikiem jest sprawozdanie nr [...] z badań hałasu w środowisku ogólnym. Wskazał, że lokalizacja punktów pomiarowych miała miejsce na terenie podlegającym ochronie akustycznej w sąsiedztwie wskazanych nieruchomości po stronie: wschodniej pkt nr [...] posesja przy ul. [...], północnej pkt nr [...] posesja przy ul. [...], południowej pkt nr [...] - posesja przy ul. [...]. Natomiast pomiary hałasu emitowanego do środowiska przeprowadzono zgodnie z metodyką referencyjną określoną w załączniku 7 do Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody z wyłączeniem punktu F. Zgodnie z art. 115 p.o.ś. na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenu ustalono, że przeważającą na tym terenie jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. W trakcie pomiarów stwierdzono, że poziomy hałasu emitowanego do środowiska, zmierzone w trzech punktach pomiarowych wyniosły w porze dnia i nocy LAeq D pkt 1 42,5 dB LAeq N pkt 1 51 dB, LAeq D pkt 2 51,8 dB LAeq N pkt 2 52 dB, LAeqD pkt 3 45,7 dB LAeq N pkt 3 55,2 dB, co stanowi naruszenie wymagań ochrony środowiska przed hałasem, które należy eliminować.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (SKO) decyzją z dnia 10 kwietnia 2024 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi spółki wyrokiem z dnia 6 listopada 2024 r. sygn. akt II SA /Gl 731/24 uchylił zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia 15 mają 2023 r. W uzasadnieniu Sąd uznał, że organ I instancji zgodnie z art. 115a ust 1 p.o.ś. ustalił i udokumentował, że poza zakładem występuje przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu. Nie wykazał jednak, że przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu jest spowodowane działalnością spółki. Sąd stwierdził, że w ramach ponownego prowadzenia sprawy organ I instancji będzie musiał wskazaną wyżej okoliczność, w sposób jednoznaczny, ustalić. Zdaniem Sądu organ I instancji nie rozważył również treści art. 115a ust. 2 p.oś., który stanowi, że jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się. Konieczne jest zatem ustalenie czy hałas pochodzi z konkretnej instalacji (w rozumieniu ustawy) eksploatowanej przez skarżącą, czy też z innych źródeł.
Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji pismem z dnia 10 grudnia 2024 r. wystąpił do [...] S. sp. z o.o. w R. (laboratorium) o szczegółowy opis przeprowadzonych pomiarów z uwzględnieniem metodyki pomiarowej. W piśmie z dnia 30 grudnia 2024 r. laboratorium udzieliło szczegółowych wyjaśnień dotyczących dokonanych pomiarów.
Organ I instancji decyzją z dnia 5 lutego 2025 r. nr [...] ustalił dla spółki dopuszczalny poziom hałasu dla pory dnia i nocy. Przedstawił przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. Wyjaśnił, że pomiary zostały przeprowadzone zgodnie z metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów poziomu hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń z wyjątkiem hałasu impulsywnego. Zauważył, że pomiar poziomu tła akustycznego przeprowadza się w sposób gwarantujący wyeliminowanie źródła hałasu będącego źródłem oceny. Ponadto organ I instancji odniósł się do pomiarów dokonanych przez akredytowane laboratorium i wskazał, że hałas pochodził tylko z jednego zakładu i konkretnej instalacji.
W odwołaniu spółka reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem zaskarżyła w całości decyzję organu I instancji zarzucając jej rażące naruszenie prawa wyrażonego w treści art. 80 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a., art., 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., 11 k.p.a., art. 115a ust. 1 p.o.ś. oraz art. 153 p.p.s.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na konieczność wykonania wiążących organ I instancji wytycznych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 listopada 2024 r. w sprawie II SA/Gl 731/24. Zdaniem skarżącej w celu ustaleń czy przekroczenia dopuszczalnych natężeń dźwięków wynikają z działalności spółki, wydaje się koniecznym przeprowadzenie nowych pomiarów czego organ nie uczynił. Skarżąca podała w wątpliwość czy natężenie dźwięku wydobywające się z nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] jest hałasem w rozumieniu art. 3 pkt. 5 p.o.ś. Zarzuciła, że organ I instancji nie wskazał precyzyjnie punktów położenia miejsc dokonanych pomiarów, odległości tych miejsc od zakładu spółki oraz pochodzenia źródeł badanych dźwięków. Nadto organ I instancji nie wyjaśnił wpływu natężenia dźwięków pochodzących z dróg, pobliskich zakładów i miejsc prowadzenia działalności gospodarczej oraz domów zakonnych na natężenie dźwięku o pochodzeniu przypisywanych spółce. Kolejny z zarzutów odnosi się do braku wskazania, jaki obszar terenu wzięto pod uwagę przy dokonywaniu ustaleń, że przeważająca na tym terenie jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Dalej zarzuciła, że organ I instancji nie wyjaśnił, jak działają urządzenia pomiarowe i czemu w dzień wyniki są niższe niż w nocy, gdy w nocy brak jest ruchu pojazdów. Zdaniem skarżącej zakład spółki znajduje się w strefie terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego. Skarżąca stwierdziła, że skoro ostatnie pomiary hałasu miały miejsce w dniach od 21 marca 2023 r. do 22 marca 2023 r. to dokument sporządzony przez laboratorium jest nieaktualny. W ocenie skarżącej organ nie wykonał wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, bowiem odstąpił od dokonania ustaleń dotyczących poziomu tła akustycznego, a tym samym wykonania wiążących wytycznych wskazanego wyroku.
SKO, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymało w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Uznało za bezzasadne zarzuty odwołania. Przytoczyło brzmienie przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a to art. 115a ust. 1 p.o.ś. oraz art. 115a u st. 5 p.o.ś. Wyjaśniło dalej, że rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r. 112 – dalej "rozporządzenie") w tabeli nr 1 pozycja 2a określa dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, który wynosi 50 dB w porze dnia oraz 40 dB w porze nocnej. W świetle art. 115a p.o.ś. dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Zdaniem SKO materiał dowodowy został przez organ I instancji zebrany w sposób wyczerpujący, a swoje rozstrzygnięcie oparł na całokształcie materiału dowodowego. SKO nie doszukało się uchybień proceduralnych, a skarżąca w toku postępowania administracyjnego miała możliwość wypowiedzieć się co do zebranych dowodów oraz przedstawić swoje uwagi i żądania. W ocenie SKO główny dowód w sprawie - sprawozdanie nr [...] badań hałasu w środowisku ogólnym, będące wynikiem pomiarów akustycznych SKO oceniło jako prawidłowe. W ocenie SKO organ I pierwszej instancji w sposób prawidłowy dokonał wszelkich rozważań prawnych i ustaleń faktycznych, które stanowiły przedmiot uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 listopada 2024 r., a odwołanie stanowi jedynie polemikę z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym popartym trafnym uzasadnieniem.
W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję SKO skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła naruszenie art. 80 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 115a ust. 1 p.o.ś. oraz art. 153 p.p.s.a., Wniosła o uchylenie w całości decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed sądami administracyjnymi na rzecz skarżącej od organu oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skarżąca zasadniczo powieliła zarzuty odwołania podkreślając, że organy nie wykonały wiążących wytycznych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 listopada 2024 r. w sprawie II SA/Gl 731/24. Zdaniem skarżącej koniecznym jest dokonanie aktualnych ustaleń dotyczących faktycznego źródła ewentualnego przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, wskazania faktycznego źródła hałasu oraz dokonania ustaleń dotyczących pochodzenia hałasu z konkretnej instalacji eksploatowanej przez skarżącą.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, a także o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 – dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r., poz. 2492) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji.
Na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a to w związku z wnioskiem SKO w tym zakresie i brakiem żądania strony o przeprowadzenie rozprawy
Poddane kontroli rozstrzygnięcia wydane zostały po uchyleniu przez tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 6 listopada 2024 r. sygn. akt II SA /Gl 731/24 zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 15 mają 2023 r. w sprawie ustalenia skarżącej dopuszczalnego poziomu hałasu. W uzasadnieniu wspomnianego wyroku Sąd zgodził się z SKO że organ I instancji ustalił i udokumentował, że poza zakładem występuje przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu. Nie wykazał jednak, że przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu jest spowodowane działalnością spółki, a w ramach ponownego prowadzenia sprawy organ I instancji będzie musiał wskazaną wyżej okoliczność, w sposób jednoznaczny, ustalić. Ponadto konieczne jest ustalenie czy hałas pochodzi z konkretnej instalacji (w rozumieniu ustawy) eksploatowanej przez skarżącą, czy też z innych źródeł.
W orzecznictwie tak wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd o związaniu organu administracji i sądu ponownie rozpoznającego sprawę oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wcześniejszego wyroku.
Zgodnie z art. 153 p. p. s. a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 i art. 170 p.p.s.a., oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie.
Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego.
Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. To bezwzględne związanie oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem sądu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania mu się w pełnym zakresie, a uchylenie się temu obowiązkowi stanowi naruszenie prawa skutkujące koniecznością uchylenia aktu wydanego w kolejnym postępowaniu administracyjnym, gdy strona akt ten zaskarży do sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że organy administracji ponownie rozpoznając sprawę wywiązały się z wytycznych opisanych w uzasadnieniu wspomnianego wyroku z dnia 6 listopada 2024 r. (II SA /Gl 731/24) i uzyskało od akredytowanego laboratorium informacje, iż przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu jest spowodowane działalnością spółki, a hałas pochodzi z konkretnej instalacji eksploatowanej przez skarżącą. Wskazanych informacji uprzednio brakowało.
Kontroli Sądu podlegała decyzja SKO z dnia 13 marca 2025 r., której przedmiotem jest określenie dopuszczalnego poziomu hałasu dla spółki, która prowadzi w C. przy ul. [...] zakład zajmujący się przetwórstwem mięsa.
Zastrzeżenia spółki dotyczą przede wszystkim niewykonania wskazań zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 6 listopada 2024 r. W ocenie skarżącej sprawozdanie z badań pomiaru hałasu sporządzone przez [...] S. sp. z o.o. w R. nr [...] r. z dnia 5 kwietnia 2023 r. pomiary jest nieaktualne i niemiarodajne w świetle wskazówek zawartych w wyroku.
Odmiennego zdania się organy obu instancji, które stoją na stanowisku, że pomiar hałasu przeprowadzony przez akredytowaną jednostkę stanowi podstawę dla określenia – zgodnie z art. 115a ust. 1 p.o.ś. – dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego przez jeden zakład należący do skarżącej i konkretnej instalacji Podkreślono, że wartość hałasu została ustalono po korekcji tła akustycznego, a także z uwzględnieniem jego niepewności. Zastosowana przez akredytowane laboratorium metodyka referencyjna wskazuje, że hałas pochodził tylko z jednego zakładu i konkretnej instalacji.
Przystępując do rozważań stwierdzić należy, że ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska określa zasady ochrony środowiska, w tym m.in. przed hałasem. W myśl art. 112 p.o.ś., ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez:
1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie;
2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.
Ustawodawca celem realizacji powyższych założeń określił tereny, które podlegają ochronie akustycznej. Skatalogował je w art. 113 ust. 2 pkt 1 u.p.o.ś. Wykaz ten wymienia następujące tereny: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy pomocy społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. W przepisie tym zawarto również delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw środowiska do ustalenia w drodze rozporządzenia dopuszczalnych norm hałasu w środowisku (art. 113 ust. 1 p.o.ś.). Na jej podstawie wysokość norm hałasu dla poszczególnych terenów określona została w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 112).
Zgodnie z art. 115a ust. 1 p.o.ś. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. W decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś., na które oddziałuje zakład (art. 115a ust. 3 u.p.o.ś.). Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji tego rodzaju wszczyna się z urzędu (art. 115a ust. 5 u.p.o.ś.). Dodać należy, że: "Tego rodzaju decyzja nie nakłada na podmiot nowych obowiązków, organ stwierdza bowiem jedynie, iż dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem działalności tego podmiotu przekracza dopuszczalny poziom dla danego terenu objęty ochroną prawą (...)" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 355/10).
W ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 115a p.o.ś. oprócz ustalenia poziomu hałasu emitowanego poza teren zakładu, bardzo ważną kwestią jest ustalenie rodzaju terenu, który sąsiaduje z zakładem. Od charakteru zabudowy uzależniona jest bowiem norma dopuszczalnego hałasu. Ustawodawca, jak zaznaczono wcześniej, w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. wymienił sześć grup terenów objętych ochroną akustyczną, dla których aktem wykonawczym określone zostały różne poziomy dopuszczalnego hałasu.
Ustalając przeznaczenie terenu należy mieć na względzie zasady wyrażone w art. 114 ust. 1 i art. 115 p.o.ś. Otóż oceny rodzaju terenu dokonuje się przede wszystkim w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Zauważyć w tym miejscu należy, że: "Wskazane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przeznaczenie terenów nie może być podstawą kwalifikacji terenu na potrzeby określone w art. 115 p.o.ś." (wyrok NSA z dnia 19 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 524/09.
Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że obszar należący do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. w związku z art. 114 ust. 2 p.o.ś., znajdujący się w sąsiedztwie zakładu skarżącej to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zatem działki zabudowy mieszkaniowej objęte są ochroną akustyczną. Dopuszczalny poziom hałasu w środowisku dla tego rodzaju terenów nie może przekroczyć 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocnej. Zauważyć należy, że poziomy hałasu mają być dotrzymane na całym terenie, dla którego określona został norma. Oznacza to, że ochroną są objęte nie tyle budynki danego rodzaju, co cały teren, do którego odnosi się norma. Dlatego też hałas nie może przekraczać dopuszczalnych poziomów w żadnym punkcie terenu objętego ochroną akustyczną.
Mieszkańcy budynków znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu spółki uskarżają się na uciążliwości powodowane hałasem powstającym wskutek działalności zakładu prowadzącego działalność w ruchu ciągłym, a to pracującego całą dobę agregatu chłodniczego, ruchu tirów i wózków widłowych.
W ramach przeprowadzonego badania dokonano pomiaru poziomu hałasu w trzech punktach, zlokalizowanych na terenie podlegającym ochronie akustycznej w sąsiedztwie wskazanych nieruchomości po stronie: wschodniej pkt nr [...] posesja przy ul. [...], północnej pkt nr [...] posesja przy ul. [...], południowej pkt nr [...] posesja przy ul. [...]. Wyniki pomiaru dowiodły, że funkcjonujący zakład negatywnie oddziałuje na tereny objęte ochroną akustyczną, a norma dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej została przekroczona w znacznym stopniu zarówno dla pory nocnej, jak i dziennej. Według danych zawartych w sprawozdaniu z badań nr [...] wartości te wyniosły:
-dla punktu pomiarowego 1 LAeq D 42,5 dB LAeq N 51dB,
-dla punktu pomiarowego 2 LAeq D 51,8dB LAeq N 52dB,
-dla punktu pomiarowego 3 LAeqD 45,7dB LAeq N 55,2dB,
Przypomnieć należy, że norma dla pory dnia wynosi 50 dB, a dla pory nocnej 40 dB. Wykazanie takiego natężenia hałasu na terenie chronionym, jest wystarczające dla określenia dopuszczalnego poziomu hałasu.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej, że wyniki badań hałasu przeprowadzone przez akredytowaną jednostkę nie są miarodajne i są nieaktualne.
Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko wyrażone przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 19 lipca 2013 r. o sygn. II SA/Kr 522/13, że w myśl art. 115a p.o.ś. dowody wskazujące na przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu przeprowadzane są w ramach czynności kontrolnych jeszcze przed wszczęciem postępowania. To dopiero w oparciu o wyniki pomiarów dokonane przez podmioty wyszczególnione w tym przepisie i poza postępowaniem głównym w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu - organ wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania decyzji z art. 115a ust. 1 p.o.ś. Dowód potwierdzający przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, gdyż stanowi on asumpt do jego wszczęcia, co ma miejsce w związku z tym po przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu.
Uznając prawidłowość wyników pomiarów podnieść należy, iż jak wynika z analizy sprawozdania, pomiary zostały wykonane metodą referencyjną, co pozwoliło na wykonanie pomiarów tła akustycznego oraz pomiaru dźwięku w wyznaczonych punktach pomiarowych na terenach chronionych akustycznie.
Wyjaśnić również należy, że brak jest podstaw do zastosowania w niniejszym przypadku art. 115a ust. 2 p.o.ś., który stanowi, że jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, nie wydaje się. Przede wszystkim podnieść należy, że emitentem hałasu w kontrolowanej sprawie jest niewątpliwie zakład skarżącej.
Brak jest również podstaw dla uznania zasadności zarzutów naruszenia przepisów formalnoprawnych. Otóż organy nie tylko zgromadziły materiał dowodowy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, ale także dokonały prawidłowej jego oceny, czemu dały wyraz w sporządzonych uzasadnieniach.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.