II SA/Gl 64/26

II SA/Gl 64/26 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2026-04-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna /sprawozdawca/
Artur Żurawik /przewodniczący/
Renata Siudyka
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 418
art. 50, art. 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Dz.U. 2024 poz 572
art. 105
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant specjalista Marta Zemlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 13 listopada 2025 r. nr WINB.WOA.7721.328.2025.KC w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 13 listopada 2025 r. nr WINB.WOA.7721.328.2025.KC Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej "ŚWINB" lub "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. (dalej "PINB" lub "Organ I instancji") z 25 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.
PINB, po rozpoznaniu sprawy dotyczącej legalności przebudowy dachu garażu w budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym na działce nr [...] obr. [...] przy ul [...] w J. - działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2196 z późn. zm.; dalej "k.p.a.") - decyzją z 25 września 2025 r. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w ww. sprawie.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że budynek garażowy został wybudowany (na zasadzie rozbudowy) zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę z 22 października 1998 r. nr [...]. W 2020 r. wykonano samowolną przebudowę w zakresie tarasu z balustradą, zlokalizowanego na dachu garażu i w tym samym czasie samowolnie przebudowano na drzwi balkonowe istniejące okno przyległego budynku mieszkalnego. Postępowanie dotyczy jedynie tarasu usytuowanego na dachu garażu. Pozostałe roboty budowlane zostały objęte odrębnymi postępowaniami. Z ekspertyzy wykonanej na potrzeby postępowania wynika, że taras spełnia warunki stanu granicznego nośności i warunki stanu granicznego użytkowalności. Nie ma zatem przeciwwskazań do użytkowania dachu garażu jako taras. Taka też sugestia znalazła się w decyzji ŚWINB z 21 sierpnia 2025 r., nr [...]. Inwestycja nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w J. z [...] r. nr [...] ani § 12 warunków technicznych. Zatem niecelowe jest dalsze prowadzenie procedury naprawczej i brak jest podstaw do nałożenia na stronę obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm.; dalej "p.b.).
W odwołaniu od decyzji strona postępowania, tj. M. D. (dalej "Skarżący") zarzucił, że w świetle przywołanego przez Organ I instancji planu miejscowego i § 12 warunków technicznych konieczne jest zachowanie odległości tarasu 1,5 m od granicy. Nadto zarzucił, że jego zgoda na usytuowanie budynku garażu w granicy nieruchomości została udzielona warunkowo. W protokole z 21 października 1999 r. widnieje oświadczenie Skarżącego, że nie wyraża on zgody na jakąkolwiek przyszłościową nadbudowę garażu, jak również wykorzystanie dachu garażu na taras.
Zaskarżoną obecnie decyzją ŚWINB utrzymał w mocy decyzję PINB uznając, że odwołanie Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu decyzji ŚWINB zrelacjonował przebieg postępowania wskazując m. in., że decyzją Prezydenta Miasta J. z 22 października 1998 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorom pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego i budowę garażu na działce nr [...] i [...] przy ul. [...] w J. W 2020 r. na garażu wykonano taras z balustradą bez uzyskania stosownych zgód prawnobudowlanych. Kolejno w 2020 r. wymieniono okno na drzwi balkonowe także bez stosownych zgód. Decyzją ŚWINB z 21 sierpnia 2025 r. doszło do uchylenia pierwszej decyzji PINB wydanej w sprawie, tj. decyzji z 9 stycznia 2025 r. Zatem sprawa - pomimo przeprowadzenia przez PINB uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. - została przekazana organowi do ponownego rozpoznania. Decyzja PINB z 25 września 2025 r. jest już decyzją prawidłową, a zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie.
ŚWINB dokonał ponownej analizy charakteru robót budowlanych zrealizowanych przez A. R. i A. S. (dalej "Uczestnicy postępowania" lub "Inwestorzy") w 2020 r., a polegających na wykonaniu tarasu z balustradą na garażu położonym przy ul [...] w J.. Zdaniem Organu odwoławczego roboty te należało zakwalifikować jako przebudowę przegród zewnętrznych obiektu wraz ze zmianą sposobu użytkowania dachu na taras. Dokonując kwalifikacji charakteru robót budowlanych Organ odwoławczy przywołał ekspertyzę stanu technicznego tarasu na garażu i drzwi balkonowych sporządzoną we wrześniu 2024 r. przez prof. dr hab. inż. L. D.. Wskazał, że z pkt 4 opracowania wynika, że pierwotnie garaż miał dach pulpitowy o konstrukcji drewnianej i pokryty był blachą trapezową. W 2020 r. dach ten rozebrano i zastąpiono płaską płytą żelbetonową z przeznaczeniem na taras. Taras oparto na ścianie murowanej oraz na istniejącym podciągu żelbetonowym wspartym na słupach stanowiących podporę dawnego dachu drewnianego. Niewątpliwie zatem w wyniku wykonanych robót doszło do zmiany parametrów technicznych – ciężaru konstrukcji, a co za tym idzie należało je zakwalifikować jako przebudowę przegród zewnętrznych obiektu wraz ze zmianą sposobu użytkowania dachu na taras. Roboty te obarczone były koniecznością uzyskania stosownych zgód prawnobudowlanych, a zatem ziściła się przesłanka z art. 50 ust. 1 pkt 1 p.b.
W toku postępowania dowodowego organy ustaliły, że sporny taras spełnia wymogi stawiane przez § 126 (kanalizacja dachów i tarasów), § 298 (poręcze, balustrady), § 319 (konstrukcje dachów i tarasów) i § 320 (posadzki na balkonach) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.; dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Następnie ustalono, że taras ma obecnie powierzchnię wynoszącą 18,90 m2 (3,15 x 6 m). Z zatwierdzonej decyzją z 22 października 1998 r. dokumentacji budowlanej (rzut parteru) wynika, że projektowana powierzchnia dachu wynosiła około 18,40 m2. Nie doszło zatem w tym zakresie do rozbudowy.
Dalej ŚWINB wskazał, że taras znajduje się w granicy działki (na dachu garażu, którego ściana znajdująca się w granicy jest ścianą bez okien i drzwi). Zatem konieczna stała się analiza zapisów planu miejscowego w kontekście § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Nieruchomość z budynkiem mieszkalnym objęta jest ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w J. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu "[...]" w J. (Dz. U. Woj. Śląsk. z [...] r. poz. [...]; dalej "m.p.z.p."). Nieruchomość znajduje się w jednostce MU02, dla której ustalono przeznaczenie w postaci zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz mieszkaniowo-usługowej (§ 6 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p.). Zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p. ustala się poniższe zasady ochrony kształtowania ładu przestrzennego: dopuszcza się sytuowanie zabudowy w odległościach mniejszych niż 3 m od granicy działki oraz w granicy działki. Brak przy tym innych zapisów, które ograniczałyby zabudowę nieruchomości tarasem. Analiza zapisów m.p.z.p. oraz treści § 12 ust. 2 w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych doprowadziła do wniosku, że taras nie narusza warunków technicznych w zakresie § 12. Tym samym zaskarżona decyzja PINB o umorzeniu postępowania jest zgodna z prawem.
Pismem z 16 grudnia 2025 r. Skarżący zaskarżył do sądu administracyjnego decyzję ŚWINB w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:
1) naruszenie art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego (niezbadanie wpływu tarasu na nieruchomość Skarżącego), nieuwzględnienie interesu prawnego Skarżącego, brak przeprowadzenia szczegółowych oględzin (nie przeanalizowano przebiegu rynny, odpływów, balustrady ani sposobu użytkowania tarasu), dowolną ocenę dowodów (pominięto dokumentację fotograficzną, szkice, protokół z 1999 r. i wyjaśnienia Skarżącego) i ograniczenie udziału Skarżącego w postępowaniu;
2) naruszenie art. 28 ust. 2 p.b., tj. obszaru oddziaływania – taras usytuowany jest bezpośrednio przy granicy działki z rynną odprowadzającą wodę opadową w stronę Skarżącego i ażurową balustradą umożliwiającą wgląd, co w oczywisty sposób oddziałuje na nieruchomość Skarżącego;
3) naruszenie § 5, § 12, § 13, § 29 oraz § 323 warunków technicznych, tj. wymogów usytuowania obiektu przy granicy, sposobu odprowadzania wód opadowych, bezpieczeństwa użytkowania, wymagań dotyczących balustrady tarasu, w tym jej wysokości, prześwitów i zabezpieczenia przed upadkiem osób i przedmiotów oraz wymogów ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich;
4) naruszenie art. 3 pkt 7a p.b. poprzez błędną klasyfikację robót – prace stanowiły przebudowę, nie zaś konserwację i wymagały pozwolenia lub zgłoszenia;
5) nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, tj. pominięcie ustaleń z protokołu z 1999 r., ustaleń co do rzeczywistego sposobu użytkowania tarasu, przebiegu rynny nad działką Skarżącego oraz uciążliwości wizualnych i hałasu.
Skarżący podniósł także, że w sprawie występują immisje wodne (spływ wód opadowych z tarasu skierowany jest częściowo w stronę działki Skarżącego), akustyczne (hałas z tarasu) oraz wizualne (naruszenie prywatności).Do skargi Skarżący załączył kserokopie: zaskarżonej decyzji ŚWINB, decyzji PINB z 25 września 2025 r., protokołu z 21 października 1999 r., szkicu tarasu i rynny.
ŚWINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że zarzuty zawarte w skardze są bezzasadne, a motywy zaskarżonej decyzji zostały wyczerpująco wyjaśnione w jej uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji nie naruszają bowiem prawa materialnego, nie są dotknięte kwalifikowanymi wadami skutkującymi wznowieniem postępowania bądź stwierdzeniem nieważności ani nie uchybiają regułom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem z mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że decyzja PINB z 25 września 2025 r. została wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
PINB uznał – co zostało zaakceptowane przez Organ odwoławczy – że nie ma podstaw do nakładania na Inwestorów obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 p.b., a zatem niecelowe jest dalsze prowadzenie procedury naprawczej dotyczącej samowoli budowlanej polegającej na wykonaniu na dachu garażu tarasu wraz z balustradą. Tym samym prowadzone postępowanie w sprawie legalności przebudowy dachu garażu stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć.
Wskazać należy, że stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zgodnie z wymogami przewidzianymi w k.p.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie rozważanie przez organ prowadzący postępowanie jego bezprzedmiotowości nie zwalnia organu z powinności określonych przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zarówno bowiem przy zakończeniu sprawy w sposób merytoryczny jak i niemerytoryczny jej okoliczności faktyczne, stanowiące podstawę orzeczenia nie mogą budzić wątpliwości. W tym kontekście należy wskazać, że organy nadzoru budowlanego przed wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania powinny - zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – w pierwszej kolejności dokonać ustaleń stanu faktycznego co do tego czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 48 ust. 1 bądź art. 50 ust. 1 p.b.
W rozpoznawanej sprawie organy orzekające wywiązały się z obowiązku prawidłowego zebrania i oceny materiału dowodowego. Organy dokonały bowiem ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Prowadzenie robót budowlanych bez uprzedniego uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę albo bez uprzedniego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ stanowi samowolę budowlaną. Za samowolę budowlaną uznaje się także wykonywanie robót budowlanych niezgodnie z prawem w innych wypadkach określonych w art. 50 i 51 p.b.
W postępowaniu, którego przedmiotem jest ocena legalności robót budowlanych kluczowe znaczenie ma data ich realizacji, rodzaj wykonanych robót, charakter i parametry wykonanego obiektu, jego funkcja i przeznaczenie oraz lokalizacja. Ustalenie tych okoliczności pozwala na dokonanie kwalifikacji prawnobudowlanej robót, a następnie oceny, czy ich realizacja wymagała wcześniejszego zgłoszenia czy pozwolenia na budowę, czy też nie podlegały one reglamentacji p.b.
W rozpoznawanej sprawie organy poczyniły prawidłowe i jednoznaczne ustalenia dotyczące powyższych okoliczności. Ustalono, że roboty budowlane polegające na wykonaniu na garażu tarasu z balustradą - zrealizowane przez Inwestorów w 2020 r. - stanowiły przebudowę przegród zewnętrznych obiektu wraz ze zmianą sposobu użytkowania dachu na taras. Roboty te stanowiły zatem przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a p.b. i nie były objęte zwolnieniem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w szczególności zwolnieniem z art. 29 ust. 2 pkt 1, pkt 1aa, pkt 1b p.b. Aktualnie nie są też objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. a p.b. Z zatwierdzonej decyzją z 22 października 1998 r. dokumentacji budowlanej (rzut parteru) wynika, że projektowana powierzchnia dachu wynosiła około 18,40 m2. Nie doszło zatem do rozbudowy obiektu. Inwestorzy nie legitymowali się ani pozwoleniem na budowę ani zgłoszeniem dotyczącym ww. robót. Nie budzi zatem wątpliwości, że ich realizacja stanowiła samowolę budowlaną. Błędnie zatem zarzuca Skarżący, że organy sporne roboty budowlane zakwalifikowały jako remont i nie uznały za samowolę budowlaną.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że naruszenie przepisów prawa budowlanego powinno być ocenianie według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy. Istotne jest bowiem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od jej likwidacji (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r., II OSK 1974/10 oraz uchwała NSA z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Podstawowym bowiem celem postępowania naprawczego, prowadzonego w trybie art. 51 p.b., jest wymuszeniu na inwestorze realizującym roboty budowlane w warunkach, które zgodnie z art. 50 ust. 1 p.b. nie są akceptowane z punktu widzenia ich legalności, doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z aktualnie obowiązującym prawem, a nie prawem obowiązującym na dzień ich realizacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2018 r., II OSK 795/16, opubl. w CBOSA).
Organy prawidłowo ustaliły i oceniły, że w sprawie spornych robót budowlanych należało wdrożyć procedurę z art. 50-51 p.b. wobec spełnienia przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 1 p.b., tj. wykonania przez Inwestorów robót budowlanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenia. W przypadku stwierdzenia jednej z przesłanek z art. 50 ust. 1 p.b. oraz wykluczenia możliwości zastosowania art. 48 ust. 1 lub art. 49f p.b. organ nadzoru budowlanego prowadzi procedurę naprawczą w oparciu o art. 50-51 p.b. Przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 p.b. stosuje się odpowiednio także w przypadku wykonanych robót budowlanych, co wynika z art. 51 ust. 7 p.b.
Podkreślić trzeba, że stwierdzenie samowoli budowlanej nie oznacza obowiązku nałożenia nakazu rozbiórki obiektu bądź doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Nakaz tego rodzaju, stanowiąc najsurowszy sposób likwidacji skutków samowoli budowlanej, powinien mieć zastosowanie w ostateczności, w sytuacjach, kiedy niemożliwe jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem.
Organy nadzoru budowlanego przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, którego celem było ustalenie czy istnieją podstawy do wydania decyzji administracyjnej z art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 p.b. Z ekspertyzy stanu technicznego tarasu na garażu z września 2024 r. wynika, że taras spełnia warunki stanu granicznego nośności i stanu granicznego użytkowalności. Organy ustaliły także, że taras wraz z balustradą spełnia wymogi stawiane przez § 126 (kanalizacja dachów i tarasów), § 298 (poręcze, balustrady), § 319 (konstrukcje dachów i tarasów) i § 320 (posadzki na balkonach) rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Taras znajduje się w granicy działki (na dachu garażu, którego ściana znajdująca się w granicy jest ścianą bez okien i drzwi) i nie narusza warunków technicznych w świetle zapisów § 6 ust. 2 pkt m.p.z.p. w związku z § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy i nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. W myśl § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 4, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. W 6 ust. 2 pkt m.p.z.p. dopuszczono sytuowanie zabudowy w odległościach mniejszych niż 3 m od granicy działki oraz w granicy działki. Taras zaś znajduje się w obrysie budynku, a zatem zastosowanie znajdzie § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a nie § 12 ust. 6 tego rozporządzenia.
Odnosząc się do zarzutów Skarżącego dotyczących pominięcia przez organy § 5, § 13, § 29 i § 323 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych należy wskazać na ustalenia z kontroli przeprowadzonej 9 kwietnia 2025 r., w której Skarżący, pomimo zawiadomienia go o terminie przeprowadzonej czynności, nie wziął udziału. Z ustaleń kontroli wynika, że odprowadzanie wody opadowej z tarasu następuje poprzez rury spustowe i rynny, które wpięte są do zbiornika na deszczówkę. Taras spełnia zatem warunki techniczne z § 126, § 219 i nie narusza § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Jeśli chodzi o wymogi w zakresie emisji hałasu z § 323 ww. rozporządzenia to nie mają one – jak wynika z brzmienia tego przepisu – zastosowania do tarasów. Skoro zaś roboty budowlane zrealizowane przez Uczestników postępowania polegały nie na rozbudowie, a na przebudowie garażu to brak było konieczności badania wymogów z § 5 i § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Nadto należy wyjaśnić, że organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do orzekania w sprawach sporów cywilno-prawnych dotyczących naruszenia prawa własności, gdyż w takich sprawach właściwe są wyłącznie sądy cywilne. Dlatego zarzut, iż wykonane orynnowanie tarasu przekracza granicę i narusza własność Skarżącego, nie stanowi przesłanki do uznania wykonanych robót budowlanych za naruszające przepisy techniczno-budowlane. Zwłaszcza, że w aktach postępowania znajduje się szkic sytuacyjny z obrysem garażu wraz z tarasem oraz mapa zasadnicza w skali 1:500 z obrysem garażu i tarasu z których to dokumentów wynika, że garaż wraz z tarasem znajduje się w granicy działki Uczestników postępowania. To samo należy odnieść do twierdzeń Skarżącego o immisjach akustycznych i wizualnych. Kwestie wzajemnego oddziaływania w rozumieniu immisji są także przedmiotem stosunków cywilnoprawnych.
Reasumując w ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego zasadnie uznały, iż wobec dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, jak i zgromadzonego materiału dowodowego, brak jest podstaw do nałożenia na Uczestników postępowania obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 bądź 2 p.b. To zaś uzasadniało umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W tym zakresie Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym brak podstaw do wydania którejkolwiek z decyzji ujętych przepisami art. 51 ust. 1 pkt 1-3 p.b. czyni postępowanie przed organem nadzoru budowlanego bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2024 r., II OSK 1757/21; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 15 czerwca 2011 r., II SA/Ke 266/11 – opubl. w CBOSA).
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.