II SA/Gl 591/25

II SA/Gl 591/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-09-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik /sprawozdawca/
Edyta Kędzierska /przewodniczący/
Krzysztof Nowak
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 733
art. 9x ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2025 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 27 lutego 2025 r. nr SKO.OS/41.9/972/2024/21829/RN w przedmiocie kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za rok 2021 oddala skargę.
Uzasadnienie
Burmistrz Gminy i Miasta C. decyzją z dnia 3 grudnia 2024 r., Nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. – dalej k.p.a.), art. 9x ust. 2 pkt 1 i in. ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (obecnie t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 733 – dalej u.c.p.g.), wymierzył przedsiębiorcy F. Spółce z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: strona, skarżąca, spółka), karę pieniężną w wysokości 49 zł za nieosiągnięcie w 2021 roku, w odniesieniu do masy odebranych przez podmiot odpadów komunalnych, poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu.
W uzasadnieniu podano m. in., że przedsiębiorca był wpisany do rejestru ww. działalności regulowanej. Przedsiębiorca za 2021 roku uzyskał poziom w wysokości 0 % przy wymaganych 20 %. Wskazano również szczegółowo na sposób wyliczenia kary. Organ zbadał możliwość zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. W jego ocenie z powyższych powodów nie zostały spełnione przesłanki obligatoryjnego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.
W odwołaniu strona nie zgodziła się z ww. decyzją. Zarzucono m. in. naruszenie art. 6, 7, 8 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3, 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i in., poprzez brak dokonania wszechstronnej i wyczerpującej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanie jego wadliwej oceny. Podano, że ewentualnie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 189f k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO) decyzją z dnia 27 lutego 2025 r., znak SKO.OS/41.9/972/2024/21829/RN, działając na podstawie m. in. art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W obszernym uzasadnieniu podano m. in., że ustalenia organu I instancji są prawidłowe. Przedsiębiorca nie wykonał obowiązku osiągnięcia w 2021 r., w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomu, który powinien wynieść 20 %. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, uregulowanej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. SKO stwierdziło bowiem, że waga naruszenia prawa nie jest znikoma. Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być stosowany ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to podmiot jest zobowiązany ów obowiązek wykonać.
Skargę na powyższą decyzję złożyła przez pełnomocnika strona. Zarzucono naruszenie:
I. przepisów postępowania, a to:
1) art. 6 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej praworządności, poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji naruszającej przepisy postępowania oraz prawa materialnego wskazane w zarzutach skargi;
2) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez oparcie uzasadnienia decyzji na nieprawomocnych wyrokach sądu administracyjnego, co jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych oraz zasadą przekonywania;
3) art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a., poprzez:
a) zastosowanie przepisów prawa materialnego, pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie;
b) uznanie, że organ I instancji wydając decyzję prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozważył materiał dowodowy w sprawie, jak również, że uzasadnienie faktyczne i prawne odpowiada wymogom uregulowanym w art. 107 § 3 k.p.a., podczas gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a.;
c) uznanie, że pandemia COVID - 19 w 2021 r. nie stanowiła działania siły wyższej i tym samym nieuwzględnienie wpływu stanu zagrożenia epidemiologicznego i stanu epidemii COVID - 19 na obiektywną możliwość wywiązania się przez skarżącą z obowiązku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2021 roku;
4) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że z akt sprawy, jak i odwołania nie wynika, aby skarżąca w spornym okresie podjęła czynności, których zasadniczym celem byłoby osiągnięcie wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, podczas gdy skarżąca wykazała, że prowadziła kampanię edukacyjną, zachęcającą właścicieli nieruchomości na terenie Gminy do selektywnej zbiórki odpadów komunalnych, na dowód czego w załączeniu do odwołania od decyzji organu I instancji skarżąca załączyła wydruki ze strony internetowej stanowiące potwierdzenie prowadzenia kampanii edukacyjnej zachęcającej właścicieli nieruchomości do selektywnego zbierania odpadów komunalnych;
5) art. 189c k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez uznanie, że podniesiony przez skarżącą w treści odwołania zarzut naruszenia art. 189c k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. jest nieuzasadniony i akceptację działania organu I instancji związanego z brakiem zawarcia w uzasadnieniu decyzji organu I instancji analizy tego, które przepisy winny zostać zastosowane w celu orzeczenia wobec skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji, gdy w dacie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązywała ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego została nałożona kara;
6) art. 7, art. 77 § 1, art. 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 189e k.p.a., poprzez uznanie przez organ II instancji, że pandemia COVID-19 nie miała wpływu na dopełnienie przez skarżącą obowiązku osiągnięcia w 2021 roku w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, podczas gdy stan zagrożenia epidemicznego i stan epidemii COVID -19 w 2021 r., jako siła wyższa, obiektywie niezależna od skarżącej, miała wpływ na brak osiągnięcia w 2021 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych;
7) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za brak osiągniecia w 2021 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia oraz recyklingu odpadów komunalnych i poprzestania na pouczeniu, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy zaistniały przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu;
które to naruszenia przepisów postępowania mogły mieć (i miały) wpływ na treść wydanej decyzji – doprowadziły bowiem do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w postępowaniu przeprowadzonym z naruszeniem szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych, jak również z błędnie ustalonym stanie faktycznym;
II. prawa materialnego, a to:
1) art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 9g pkt 1, art. 9zb ust. 1 i art. 9zd ust. 1 u.c.p.g., poprzez zastosowanie ww. przepisów i bezzasadne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej jw., w sytuacji, gdy skarżąca nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku ustawowego osiągnięcia poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego odpadów komunalnych za rok 2021;
2) art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 236 z późn. zm. – dalej: p.p.), poprzez uznanie, że decyzja organu I instancji jest zgodna z art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 p.p., podczas gdy została wydana z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów, co dotyczyło w szczególności:
- niedokonania na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego oceny tego, czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynika z przyczyn niezależnych od skarżącej;
- braku ustalenia przez organ I instancji w treści decyzji, czy w przedmiotowej sprawie miało miejsce działanie siły wyższej, w związku z czym skarżąca nie podlega ukaraniu;
- uznania, że w sprawie brak jest przesłanek umożliwiających odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy takie przesłanki wystąpiły;
3) art. 8 p.p., poprzez obciążenie skarżącej odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania skarżąca nie miała wpływu.
Na tej podstawie wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji w całości oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
Zgodnie z art. 9g pkt 1 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów: przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1 (...).
Art. 3b ust. 1 u.c.p.g. zmieniony został m. in. przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 2361), zmieniającej nin. ustawę z dniem 31 grudnia 2020 r.
Przywoływane w skardze (s. 10) rozstrzygnięcie innego organu (Wójta Gminy J.) jest całkowicie nieadekwatne dla kontrolowanej tu sprawy, bowiem dotyczyło ono osiągnięcia określonych poziomów recyklingu w 2020 r., podczas gdy w niniejszej sprawie chodzi o okres późniejszy – rok 2021.
Niedopełnienie powyższych obowiązków skutkuje nałożeniem sankcji finansowej (kary pieniężnej), o której mowa w art. 9x ust. 2 ww. ustawy. Metodę ustalania wysokości kary określa ust. 3 powyższego przepisu, do czego organy nawiązały i dokonały stosownych wyliczeń.
Kara pieniężna dotyczy zatem niewykonania obowiązku ustawowego, a jej wysokość zależy m. in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.
Przesłanką jej wymierzenia jest obiektywne naruszenie przepisów prawa, polegające na braku realizacji obowiązków wynikających z art. 9g ww. ustawy. W konsekwencji, organ właściwy nie bada zawinienia zobowiązanego czy też sytuacji rynkowej.
Jednocześnie, w świetle uchwały NSA z 9 czerwca 2022 r., III OPS 1/21 (ONSAiWSA 2022, nr 5, poz. 63), "Do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (...), stosuje się art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (...)."
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż rozstrzygnięcia organów administracji są prawidłowe. Skarżąca była podmiotem odbierającym odpady komunalne na terenie ww. Gminy na podstawie wpisu do rejestru działalności regulowanej. Bezsporne jest również, że we wskazanym okresie nie osiągnęła ona wymaganych prawem poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia. Zasadne było zatem wymierzenie kary. Sposób jej ustalenia i wysokość zostały przez organy szczegółowo wyjaśnione, które Sąd akceptuje.
Niezasadne są w tym zakresie wszystkie zarzuty skargi sprowadzające się do wykazywania "braku winy" skarżącej odnośnie do nieosiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia. Jak wyżej wskazano, przesłanką wymierzenia kary jest obiektywnie pojęta bezprawność (tu – brak efektu, o którym mowa w art. 9g u.c.p.g.).
Wymagania ustawowe były i są jasne, stąd nie było podstaw do zastosowania art. 10 ust. 2 i 11 ust. 1 p.p. W toku postępowania nie pojawiały się takie wątpliwości co do stanu faktycznego oraz prawnego, które należałoby rozstrzygać na korzyść spółki.
Jeśli podmiot chce wykonywać tego rodzaju działalność gospodarczą, czyli zarobkową, przyjmuje na siebie zobowiązania wynikające z przepisów i ponosi odpowiedzialność za ich niewypełnienie. Skarżąca, jako podmiot profesjonalny, wiedziała jakie reguły obowiązują i jakie wiążą się z nimi konsekwencje. Planując swoją działalność powinna czynić to w taki sposób, aby wypełnić wymagania prawem przewidziane.
Organy przeanalizowały możliwość odstąpienia od wymierzenia kary i odniosły się do niezastosowania rozwiązania przewidzianego w art. 189f §1 pkt 1 k.p.a.
Instytucja prawna odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa, polegającego na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu) o charakterze administracyjnym. Stwierdzenie naruszenia prawa musi być więc wykazane i stanowi punkt wyjścia do oceny, czy istnieje podstawa odstąpienia od nałożenia kary. Sam fakt zaistnienia deliktu administracyjnego sankcjonowanego karą pieniężną nie może więc wykluczać uznania naruszenia prawa za znikome. Ustawodawca nie wyjaśnił przy tym, jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. W piśmiennictwie wyróżnia się natomiast stopnie naruszenia prawa, takie jak: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego jest istotne oraz naruszenie prawa nieistotne. Za naruszenie nieistotne uznaje się naruszenie przepisów, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969).
Organy wykazały w powyższym kontekście, że na przeszkodzie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej stanęła tu waga naruszenia. Jest ono na tyle istotne, że uniemożliwia zastosowanie art. 189f §1 pkt 1 k.p.a. Samo pouczenie nie byłoby wystarczające.
Przedsiębiorca nie wykonał obowiązku osiągnięcia w 2021 r., w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomu, który powinien wynieść 20 % (art. 3b ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 9g pkt 1 u.c.p.g.). Poziom osiągnięty przez podmiot wyniósł 0 %.
Uchybienia spółki nie są więc znikome. Powinna w taki sposób konstruować umowy, by zapewnić sobie możliwość osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu. Konieczne jest tu zapewnienie skuteczności powyższych regulacji, by sprostać wymaganiom prawa unijnego, w tym art. 11 ust. 1 i 2 i in. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz. U. UE. L. z 2008 r. Nr 312, s. 3 z późn. zm.). Państwa członkowskie UE zobowiązane są przyjmować środki służące do osiągnięcia wskazanych w dyrektywie celów, by przejść stopniowo na europejską gospodarkę o obiegu zamkniętym o wysokim poziomie efektywnego wykorzystania zasobów.
Strona powinna była m. in. informować organ wykonawczy Gminy o niedopełnianiu przez właścicieli nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, do czego obliguje przedsiębiorcę art. 6ka ust. 1 u.c.p.g. Przepis ten dodany został przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1579), zmieniającej ustawę z dniem 6 września 2019 r. Gmina ze swojej strony prowadzi bowiem kontrolę wykonywania przez właścicieli nieruchomości i przedsiębiorców obowiązków wynikających z ustawy u.c.p.g.
Nie może zatem skarżąca wywodzić korzystnych dla siebie skutków z własnych zaniedbań. Pandemia COVID dotyczyła wszystkich i wpływała nie tylko na sytuację skarżącej. Ustawodawca w tym zakresie nie dostrzegał przesłanek do zmiany regulacji ustawowej w zakresie ww. wymagań co do poziomów selektywnej zbiórki odpadów.
Gmina także ma obowiązek osiągniecia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych i może zostać na nią nałożona administracyjna kara pieniężna (art. 9z ust. 2 u.c.p.g.). Dotyczy ona faktycznie społeczności lokalnej ją tworzącej. Na gminie co prawda spoczywa obowiązek osiągania określonych poziomów, natomiast w zakresie określonym w art. 9g u.c.p.g. nie ona organizuje ich odbiór.
Kary tego rodzaju, w tym nakładane na przedsiębiorców, mają charakter częściowo prewencyjny: "Kara administracyjna jest rodzajem sankcji administracyjnej (...). Podstawową funkcją kary administracyjnej jest funkcja represyjna. (...) Jednocześnie kary administracyjne pełnią funkcje prewencyjne – zarówno prewencji ogólnej, jak i indywidualnej (zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości przez inne podmioty prawa i przez podmiot ukarany)" (M. Laskowska, Kara administracyjna, w: E. Bojanowski, K. Żukowski [red.], Leksykon prawa administracyjnego. 100 podstawowych pojęć, Warszawa 2009, s. 115-116). Kara taka ma zatem mobilizować adresatów norm do wypełniania obowiązków ustawowych w przyszłości, zwłaszcza, że obowiązki w tym zakresie – zgodnie wymaganiami prawa unijnego – są corocznie zaostrzane (art. 3b ust. 1 u.c.p.g.).
Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być stosowany ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to podmiot jest zobowiązany ów obowiązek wykonać. Kara administracyjna jest naturalną reakcją na niewypełnienie go. Nie można doprowadzać do sytuacji, że zasadą stanie się odstępowanie od nakładania kar w tym zakresie, a wyjątkiem ich nakładanie.
Z uwagi na naruszenie prawa, które - w ocenie SKO i Sądu - nie miało charakteru znikomego, nie zostały spełnione przesłanki odstąpienia od nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu.
Inne rozstrzygnięcia administracyjne (oraz sądowe) zapadłe w innych sprawach nie mają tu znaczenia, bowiem Sąd rozstrzyga w granicach zaskarżenia i nie ocenia tamtych spraw. Nadto dotyczą one odmiennych sytuacji faktycznych. Nie można wykluczyć, że w innych przypadkach zaistniały przesłanki zastosowania art. 189f § 1 k.p.a., tak jak nie można wykluczyć, że gdyby takie decyzje zostały poddane kontroli sądowej, zostałyby uchylone.
Zgodnie z art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.) w zw. z art. 9zf u.c.p.g. końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych. Regulacji tej nie uchybiono w niniejszej sprawie.
Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organ uwzględnił niezbędną dokumentację, w tym zdeponowaną przez samą stronę, co dotyczy głównie sprawozdania. Oparł się na zgromadzonych dowodach i ocenił je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Fakty relewantne prawnie zostały ustalone na podstawie zgromadzonych dowodów i nie było podstaw do zastosowania art. 189f § 2 i 3 k.p.a. Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie, szeroko i merytorycznie uzasadnionej. Motywy wynikają jasno z uzasadnienia rozstrzygnięcia, w którym podano także podstawy prawne (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Nie można więc twierdzić, że postępowanie przeprowadzono wybiórczo i z dodatkowym uchybieniem art. 189c k.p.a.
Nie doszło zatem do naruszenia art. 6, 7, 8 § 1, 10, 11, 77 § 1, 77 § 4, 80, 107 § 1 i 3, 136 § 1, 138 § 1 pkt 1, art. 189a § 1 i 2, 189c, 189d pkt 1 - 7, 189e, 189f § 1 pkt 1, § 2 i 3 k.p.a., art. 8, 10 ust. 1 i 2, 11 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców, 9g pkt 1, 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3, 9zb ust. 1, 9zd ust. 1 u.c.p.g., ani też innych przepisów, w tym wyżej przywołanych, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.