II SA/GL 505/04

II SA/Gl 505/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-12-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /sprawozdawca/
Elżbieta Kaznowska
Ewa Krawczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II OSK 532/06 - Wyrok NSA z 2007-03-29
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant starszy referent Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu w dniu 05 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi T.S. i A.S. na decyzję S. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] ( kserokopia - karta 35 akt sądowych ) wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( obecnie Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym ) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał T. i A. małżonkom S. wykonanie w termie do [...] rozbiórki zadaszenia drewnianego nad wejściem do budynku mieszkalnego zlokalizowanego w W. przy ul. [...] na parceli nr [...].
W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że budowę spornego zadaszenia małżonkowie S. prowadzili w oparciu o pozwolenia na budowę z dnia [...]. Wśród warunków jego udzielenia znalazł się jednak zapis, że do robót tych mogą oni przystąpić po otynkowaniu zewnętrznej ściany budynku mieszkalnego wybudowanego na parceli [...] należącej do U. i P. małżonków B. Małżonkowie B. domagając się rozbiórki zadaszenia podnieśli, że chcieli otynkować ścianę ich budynku ale nie uzyskani na to zgody małżonków S. Wystąpili zatem o pozwolenie na wejście na teren ich działki ( w trybie art. 47 Prawa budowlanego ) i taką zgodę decyzją Starosty W. otrzymali. Postanowieniem z dnia [...] zostały wstrzymane roboty budowlane przy budowie zadaszenia. S. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych utrzymał w mocy postanowieniem z dnia [...]. Zdaniem organu I instancji nakaz wykonania rozbiórki zadaszenia zmierza do doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Naruszone zostały bowiem przez małżonków S. warunki udzielonego im pozwolenia na budowę. Ściana budynku sąsiedniego nie została bowiem dotychczas otynkowana, a wykonane zadaszenie znacznie utrudnia, czy wręcz uniemożliwia wykonanie tych robót. Tylko po wykonaniu rozbiórki zadaszenia będzie bowiem możliwe postawienie rusztowań niezbędnych dla otynkowania ściany granicznej.
W odwołaniu od tej decyzji T. i A. małżonkowie S. wnieśli o jej uchylenie. Podali, że sąsiedzi, małżonkowie B. "nie zrobili nic w sprawie otynkowania swojego budynku". Oświadczyli, że mają [...] na wykonanie tych prac, chociaż powinni to wykonać " w rozsądnym czasie". Dlatego też doszło do wykonania zadaszenia. Mieli też na uwadze, że udzielone im pozwolenie na budowę zadaszenia było ważne [...]. Podnieśli również, że postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania robót budowlanych przy realizacji zadaszenia zaskarżyli do sądu administracyjnego.
S. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że zgodnie z udzielonym odwołującym się pozwoleniem na budowę zadaszenia, do robót budowlanych mogli oni przystąpić dopiero po otynkowaniu sąsiedniego budynku. Skoro warunek ten nie został spełniony to wydanie nakazu rozbiórki było zdaniem organu odwoławczego zgodne z prawem.
W skardze do sądu T. i A. małżonkowie S. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji, w przedmiocie nakazu rozbiórki zadaszenia zarzucając, że zostały one wydane z naruszeniem prawa przez błędne uznanie, iż zadaszenie to zostało wykonane niezgodnie z warunkami technicznymi. Podnieśli, że w decyzji odwoławczej nie ustosunkowano się do zarzutów ich odwołania. Podtrzymali też jego zarzuty. Ich zdaniem nałożony na nich w pozwoleniu na budowę warunek, nie może być rozumiany w ten sposób, że to do sąsiadów należeć ma całkowicie decyzja kiedy wykonają tynk ściany swojego budynku. Ich zdaniem sąsiedzi mieli " od [...] do [...]" wystarczająco dużo czasu żeby takie roboty zrealizować. Dodatkowo podnieśli, że na wybudowanie zadaszenia otrzymali również zgodę S. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, która to zgoda traciła ważność z dniem [...]. Przed tym terminem musieli zatem zadaszenie wykonać.
W odpowiedzi na skargę S. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Dodatkowo stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym oraz w innych postępowaniach sądowych dotyczących spornego zadaszenia, małżonkowie S. nie zgłaszali kwestii ważności pozwolenia, udzielonego im przez S. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
W piśmie procesowym z dnia [...] skarżący powołali się dodatkowo na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 2261/03.
Biorący udział w rozprawie sądowej Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Katowicach wniósł o uwzględnienie skargi zarzucając, że zaskarżona decyzja nie została poprzedzona prawidłowo wydanym postanowieniem o wstrzymaniu robót budowlanych – wydanym na podstawie art. 50 Prawa budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro skarżący dysponowali ostateczną decyzją Starosty W. z dnia [...] ( kserokopia – karta 34 akt sądowych ) o pozwoleniu na budowę, m.in. spornego zadaszenia, to jego realizacja z naruszeniem warunków tego pozwolenia wypełniała hipotezę art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, w oparciu o który to przepis wydane zostało też ostateczne postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych ( organu I instancji z dnia [...], utrzymane w mocy postanowieniem organu II instancji z dnia [...]). Konsekwencją wydania postanowienia opartego na treści art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego było wydanie decyzji opartej na treści art. 51 tego aktu prawnego. Dochowany został przy tym termin do wydania takiej decyzji, określony w art. 51 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 4 omawianej ustawy. Z tego też powodu nie można podzielić w tym względzie, zdaniem Sądu, zarzutu Prokuratora zgłoszonego na rozprawie sądowej w dniu [...]. Informacyjnie należy też w tym przedmiocie podać, że skarga T. i A. małżonków S. na postanowienie S. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sygn. akt [...] w sprawie wstrzymania robót budowlanych została oddalona nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 grudnia sygn. akt II SA/Gl 427/04. Jakkolwiek skarżący nie kwestionują oczywistego, w świetle jednoznacznej treści pozwolenia na budowę z dnia [...], ustalenia organów orzekających, że pozwolenie to zostało wydane pod warunkiem, że do wykonania objętych nim robót budowlanych można przystąpić dopiero po otynkowaniu zewnętrznej ściany budynku sąsiedniego należącego do U. i P. małżonków B., to jednakże, jak to wynika z treści ich pism procesowych, kwestionują ustalenie, iż warunek ten naruszyli. Takiego zaś stanowiska, które legło u podstaw wniesionej skargi, podzielić zdaniem Sądu nie można. Oczywistym jest bowiem, że ściana budynku sąsiedniego nie była w chwili wydawania zaskarżonej decyzji otynkowana, czego zresztą również skarżący nie twierdzą. W zasadzie w świetle treści art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego już ta konstatacja stanowiła podstawę do orzekania przez organy nadzoru budowlanego. Jednakże nie można podzielić zdaniem Sądu również twierdzenia skarżących, iż dotrzymali oni przedmiotowego warunku wydanego pozwolenia na budowę, a to z tego względu, iż to sąsiedzi zwlekali z otynkowaniem ściany. Po pierwsze strony były związane określonym w pozwoleniu na budowę warunkiem, a ten nie mówił nic o terminie realizacji otynkowania ściany. Jeżeli skarżący uważali, że taki termin powinien być ustalony, to taką treść pozwolenia na budowę powinni kwestionować przez wniesienie środków zaskarżenia, a tego nie uczynili. Po drugie, jak to wynika z akt postępowania w którym zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 2261/03 ( karta 37 – 40 akt sądowych ), skarżący sprzeciwiali się wejściu sąsiadów na teren ich działki celem otynkowania zewnętrznej ściany ich budynku zlokalizowanego na działce nr [...], który to numer działki został wymieniony w omawianym warunku, zamieszczonym w uzyskanym przez skarżących pozwoleniu na budowę z dnia [...]. Dowolne jest zatem twierdzenie skarżących, iż sąsiedzi celowo zwlekali z wykonaniem prac budowlanych o jakich w tym warunku mowa. Po trzecie nie można podzielić także stanowiska skarżących, że byli oni zobligowani z terminem budowy zadaszenia, określonym w zezwoleniu S. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...], ( kserokopia – karta 5 akt sądowych ). Określony w tym zezwoleniu termin jego ważności – do dnia [...], należało bowiem rozumieć nie jako nieprzekraczalny termin wykonania prac budowlanych ale jako termin w czasie którego skarżący mogli się starać, w oparciu o to zezwolenie, na pozwolenie na budowę. Przestał on mieć zatem praktyczne znaczenie z chwilą uzyskania przez skarżących ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę - decyzji z dnia [...]. Nawet gdyby przyjąć w tym względzie interpretacje skarżących, to w żaden sposób, z prawnego punktu widzenia, nie upoważniała ona skarżących do naruszenia warunku zawartego w pozwoleniu na budowę. Skarżący powinni bowiem wówczas doprowadzić np. do zmiany zezwolenia udzielonego im przez S. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Z przedstawionych wyżej względów zasadnie przyjęły organy orzekające, że objęte postępowaniem zadaszenie zostało wybudowane z naruszeniem warunków udzielonego pozwolenia na budowę. Usunięcie tej niezgodności mogło nastąpić zatem jedynie w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego ( nie wynika bowiem z akt aby w sprawie mogła mieć zastosowanie treść art. 50 a tego Prawa ). Należy przy tym zważyć, że zaskarżona decyzja została już wydana po wejściu w życie zmiany Prawa budowlanego wprowadzonej ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 93 poz. 888 ). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 tej ustawy nowelizującej, do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia jej w życie, stosuje się przepisy tej ustawy.
Orzekając w trybie art. 51 ustawy organy orzekające powołały w podstawach prawnych swoich decyzji ust. 1 pkt 2 tej normy prawnej, zgodnie z którą właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Orzekły natomiast o nakazie rozbiórki objętego postępowaniem obiektu budowlanego. Jakkolwiek rozbiórkę zalicza się do robót budowlanych ( art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego) to zdaniem Sądu w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może ona dotyczyć całości czy też wyodrębnionej części obiektu budowlanego w sytuacji, gdy w stanie faktycznym i prawnym danej sprawy w ogóle nie może być mowy o nakazaniu wykonania robót budowlanych innych niż rozbiórka, mających doprowadzić wykonane roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Taka zaś sytuacja zachodziła zdaniem Sądu w niniejszej sprawie. Do zrealizowania zawartego w pozwoleniu na budowę z dnia [...] warunku mogło bowiem dojść wyłącznie przez rozbiórkę wybudowanego zadaszenia. Biorąc pod uwagę wygląd i konstrukcję tego zadaszenia, rozbiórka musiała obejmować przy tym całe zadaszenie, skoro opierało się ono na położonych przez całą długość zadaszenia krokwiach. W przeciwnym wypadku należałoby bowiem poucinać te krokwie na odpowiednią długość, umożliwiającą ustawienie rusztowań. Również zatem z przyczyn praktycznych i ekonomicznych celowym było wydanie nakazu rozbiórki całego zadaszenia, które z uwagi na jego konstrukcję nadawało się do rozebrania bez istotnego uszkodzenia zużytych do jego realizacji materiałów budowlanych. Należy przy tym stwierdzić, iż w tym przedmiocie skarżący nie zgłaszali zarzutów, kwestionując w ogóle ustalenie, że naruszyli oni warunek udzielonego im pozwolenia na budowę.
W konsekwencji Sąd doszedł z urzędu do przekonania, że orzeczony nakaz rozbiórki zadaszenia znajdował uzasadnienie w treści art. 51 ust. 1 pkt 1 a nie pkt 2 Prawa budowlanego. To uchybienie proceduralne nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Konstatacji tej nie podważa również fakt ustalenia terminu wykonania rozbiórki, które w świetle treści art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego było dopuszczalne. Skarżący mogli też wnieść o wstrzymanie wykonania nakazu rozbiórki, czego nie uczynili.
Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.
su.