II SA/Gl 462/22

II SA/Gl 462/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-07-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska
Elżbieta Kaznowska /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Siudyka
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 2734/22 - Wyrok NSA z 2025-06-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 217, art. 218, art. 219
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Renata Siudyka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2022 r. sprawy ze skargi G.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 28 stycznia 2022 r. nr SKO.XIV/43/4751/74/2021 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 grudnia 2021 r., G. P. i A. P. złożyli w Urzędzie Gminy wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – budowy ogrodzenia o wysokości 4.5m, wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, na działkach o nr 1, nr 2 i nr 3 położonych w W. – [...].
Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2021 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 219 w związku z art. 217 i art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego, Wójt Gminy W. (dalej: organ pierwszej instancji) odmówił wydania żądnego zaświadczenia potwierdzającego zgodność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., obejmującego obszar od ulicy [...] w kierunku wschodnim do ulicy [...] oraz od ulicy [...] w kierunku północnym do granic administracyjnych Gminy (Uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...]r., ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z dnia [...]r., poz. [...]) ogrodzenia wybudowanego – bez wymaganego zgłoszenia – na wskazanych działkach położonych w W. przy ulicy [...].
W uzasadnieniu organ stwierdził, że przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane:
- częściowo na terenie jednostki planu o symbolu 1KDD5 – tereny dróg i ulic publicznych klasy D (dotyczy lokalizacji na działce o nr 1)
- częściowo na terenie jednostki planu o symboli ZL 1 – tereny lasów (dotyczy lokalizacji na działkach o nr 1 i nr 3).
Zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 32 ust. 3 miejscowego planu, na terenach objętych symbolem ZL 1-19, dopuszczalne są polany śródleśne, obiekty i urządzenia obsługi gospodarki leśnej, obiekty i urządzenia melioracji, wody powierzchniowe, terenowe szlaki turystyczne, trasy rowerowe, konne i narciarstwa biegowego. Jednocześnie w § 32 ust. 5, wskazano, że na tych terenach zakazuje się lokalizacji innych obiektów budowlanych, niż wskazane w ust. 3, odprowadzania nieoczyszczonych ścieków i naruszania urządzeń melioracyjnych i innych urządzeń regulujących stosunki wodne.
Z kolei, na podstawie § 38 ust. 1, wyznacza się tereny wydzielone liniami rozgraniczającymi z przeznaczeniem podstawowym dla dróg i ulic, oznaczone symbolami: 1KDD 5 – drogi publiczne. Na tych terenach, dopuszczalne są: urządzenia liniowe infrastruktury technicznej, a także obiekty i urządzenia służące ograniczeniu uciążliwości komunikacyjnej, dopuszcza się również możliwość wykonywania robót budowlanych zgodnie z przeznaczeniem podstawowym.
Biorąc pod uwagę ustalenia zawarte w miejscowym panie, organ wskazał że przedmiotowe ogrodzenie, jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniósł G. P. (dalej: skarżący), reprezentowany przez fachowego pełnomocnika w osobie adwokata. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 75 oraz art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony, a także poprzez brak wnikliwego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. W oparciu o podniesione zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego geodety. W uzasadnieniu zażalenia, wskazano że organ posługiwał się w postępowaniu mapą z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która jest niezgodna ze stanem rzeczywistym na gruncie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) postanowieniem z dnia 28 stycznia 2022 r., nr SKO.XIV/43/4751/74/2021 na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji, uznając je za prawidłowe i trafne.
W uzasadnieniu wskazano, że organ w celu ustalenia przeznaczenia terenu na którym wybudowano ogrodzenie, nałożył mapę ewidencyjną w skali 1:1000 dołączoną przez skarżącego do wniosku na mapę ewidencyjną w skali 1:1000 z wczytanymi ustaleniami planu miejscowego. W wyniku analizy rysunku planu miejscowego ustalano że ogrodzenie wybudowano częściowo w terenie dróg i ulic publicznych klasy D, a częściowo na terenie lasów. Wybudowane ogrodzenie jest zatem niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie podzielił zarzutu skarżącego, dotyczącego posługiwania się planem miejscowym, niezgodnym z rzeczywistym stanem na gruncie. Wskazano, że zmiany na mapach w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, które nastąpiły po uchwaleniu planu miejscowego, nie powodują konieczności przystąpienia do zmiany planu miejscowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, reprezentowany przez adwokata, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego w całości i zobowiązanie go do wydania wnioskowanego zaświadczenia, ewentualnie przekazania sprawy do rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
- art.: 217 i art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści,
- uchwały nr [...] Rady Gminy W. z [...] r. poprzez uznanie niezgodności przedmiotowego ogrodzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz
- art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiania sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącego
- art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wydania rozstrzygnięcia bez wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego,
- art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na brak bezstronności wyrażający się nieprzeprowadzeniem dowodu z oględzin ogrodzenia,
- art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowiska wyrażonego w wydanej decyzji (powinno być - postanowieniu)
- art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji gdy należało je uchylić.
W uzasadnieniu Skarżący powtórzył co do zasady argumentację zawartą w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do autokontroli swego stanowiska.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
W przedmiotowej sprawie konieczne jest dokonanie oceny i rozstrzygnięcie przez Sąd czy organ pierwszoinstancyjny miał podstawy do tego, by odmówić wnioskowi skarżącego o wydanie zaświadczenia o żądanej treści, a tym samym, czy zgodne z prawem było utrzymanie w mocy orzeczenia pierwszoinstancyjnego przez organ odwoławczy.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do art. 218 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kodeksu, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jak wynika z kolei z art. 218 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, wydanie zaświadczenia przez organ administracji publicznej może być poprzedzone przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, którego zakres zależy nie tylko od żądania podmiotu zainteresowanego uzyskaniem zaświadczenia, ale także od możliwości spełnienia tego żądania przez organ. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w tym przepisie spełnia jedynie pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę przepis art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestrów, wykazów, a w tym konkretnym przypadku z zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z [...] r. W rezultacie postępowanie wyjaśniające musi odnosić się do okoliczności wynikających z zapisów i wyrysów obowiązującego planu miejscowego. W postępowaniu tym organ nie może, rozpoznając wniosek o wydanie zaświadczenia, tworzyć nowych dokumentów czy też na nowo ustalać fakty albo dokonywać ocen prawnych i porównań. Winny one wynikać z teksu i mapy przedmiotowego planu miejscowego.
W rozpoznawanej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty wymienioną powyżej uchwałą Rady Gminy stanowczo i jednoznacznie określa przeznaczenie terenów, na którym położone są wskazane działki należące do Skarżącego. Przeprowadzona przez organy administracji analiza postanowień tego planu wykazała, że działki Skarżącego położne są częściowo w terenie oznaczonym symbolem 1KDD5 - tereny dróg i ulic publicznych klasy D (działce o nr 1) a częściowo na terenie jednostki planu o symboli ZL1 – tereny lasów (działkach o nr 1 i nr 3). Jednocześnie plan ten w kolejnych przepisach w § 32 ust. 3, w § 32 ust. 5 czy § 38 ust. 1 dokładnie określa przeznaczenie tego terenu oraz możliwe dopuszczalne formy jego zagospodarowania, jednoczenie zakazując lokalizacji innych obiektów budowlanych, niż wymienione w przepisach dopuszczających.
Ustalenia organów w tym zakresie nie mogą budzić najmniejszej wątpliwości, a tym samym wszelkie zarzuty stawiane postanowieniom obu organów w tym zakresie uznać należy za bezzasadne.
Podnoszone w zażaleniu i w skardze do tutejszego Sądu argumenty odnoszące się do tego, że organ pierwszej instancji posługiwał się w postępowaniu mapą z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która jest niezgodna ze stanem rzeczywistym na gruncie, jest niezasadny. To stan rzeczywisty winien być zgodny z obowiązującą mapą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wszak winien determinować wszystkie inwestycje na obszarze tym planem objętym. Skoro zatem w ocenie skarżącego tak niezgodność istnieje, to oznacza to, że przedmiotowa inwestycja powstała niezgodnie z zapisami tego planu.
W przedmiotowym postępowaniu zadaniem organów administracji są działania zmierzające do oceny zgodności z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego wysokiego 4.5m ogrodzenia wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, czyli w sposób samowolny. Organy administracji publicznej w omawianym zakresie wydają stosowne zaświadczenie w przypadku zgodności wykonanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu, a odmawiają w przypadku stwierdzenia takiej niezgodności. W tym zakresie działania organów administracji opierają się wyłącznie o ściśle określone regulacje i organy te nie mogą wydać zaświadczenia w sytuacji, gdy z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika coś innego. W przypadku wystawienia takiego zaświadczenia organ administracji dopuściłby się naruszenia nie tylko art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, ale także art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Rekapitulując, postanowienie tak organu pierwszej instancji, jak i utrzymujące je w mocy postanowienie organu drugiej instancji, są prawidłowe pod względem merytorycznym.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawi o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.