II SA/Gl 354/19

II SA/Gl 354/19 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2019-07-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący/
Grzegorz Dobrowolski
Tomasz Dziuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 266/20 - Wyrok NSA z 2023-02-07
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 145 par. 1 pkt. 4, art. 148 par. 2, art. 149 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r znak [...] wydanym na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej w skrócie: k.p.a. Wojewoda Śląski po rozpatrzeniu zażalenia R. S. (zwanej dalej wnioskodawczynią) na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] (znak [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi Z. B. (zwanemu dalej skarżącym) pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego na działce nr 1 w miejscowości L. uchylił zaskarżone postanowienie całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącemu inwestorowi pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego na działce nr 1 w miejscowości L..
W dniu 14 maja 2018 r do siedziby tego organu wpłynęło pismo wnioskodawczyni zawierające prośbę o dokonanie weryfikacji projektu budowlanego
i wydanego pozwolenia na budowę ww. inwestycji z obowiązującymi przepisami,
w tym z przepisami prawa budowlanego.
Pismem z dnia 24 maja 2018 r. Starosta [...] udzielił odpowiedzi na pismo wnioskodawczyni wskazując, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego na podstawie kompletu wymaganych przepisami dokumentów. Organ zaznaczył, że
w projektowanym obiekcie będą świadczone wyłącznie usługi w zakresie mechaniki
i elektromechaniki oraz, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Starosta wyjaśnił również, że organem właściwym do sprawdzenia, czy wskazane powyżej przedsięwzięcie jest realizowane zgodnie z projektem budowlanym jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego
w Z..
W kolejnym piśmie z dnia 10 lipca 2018 r. wnioskodawczyni wskazała, że na etapie prowadzonego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego organ błędnie ustalił krąg stron, co spowodowało, że nie uczestniczyła ona w tym postępowaniu Wobec tego przedmiotowa decyzja
o pozwoleniu na budowę posiada wadę formalno-prawną, a co za tym idzie powinna podlegać wzruszeniu.
Wezwaniem z dnia 7 sierpnia 2018 r. organ I instancji zobowiązał wnioskodawczynię do określenia, kiedy dowiedziała się o przedmiotowej decyzji
o pozwoleniu na budowę oraz zwrócił się do niej o "udowodnienie okoliczności wskazujących na dotrzymanie ww. terminu", tj. terminu wynikającego z art. 148 k.p.a. W odpowiedzi na to wezwanie wnioskodawczyni wskazała, że wnosi w trybie art. 145 i nast. k.p.a. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia 1 czerwca 2017 r zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego. Jako przesłankę wznowienia postępowania podała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj okoliczność, iż jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Zaznaczyła ponadto, że o wydaniu ww. decyzji dowiedziała w dniu 21 kwietnia 2018 r., gdy po przyjeździe na swoją działkę dostrzegła wylaną płytę fundamentową na działce inwestora. Szczegółowe informacje o wydanym pozwoleniu na budowę wnioskodawczyni uzyskała ze strony internetowej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - z rejestru wniosków, decyzji i zgłoszeń.
Postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 149
§ 3 k.p.a. Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania w ww. sprawie.
Z uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia wynika, że organ ten za wniosek
o wznowienie postępowania uznał pismo wnioskodawczyni z dnia 16 lipca 2018 r.
W sytuacji gdy wnioskodawczyni wskazała, że o wydaniu decyzji dowiedziała się
w dniu 21 kwietnia 2018 r, organ ten uznał, iż uchybiła ona miesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania. Dodatkowo w uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wnioskodawczyni nie została uznana za stronę przedmiotowego postępowania, gdyż granica jej działki znajduje się w odległości około 30 metrów od projektowanego obiektu, a odległość budynku mieszkalnego stanowiącego jej własność od projektowanego budynku warsztatu wynosi około 45 metrów.
Wnioskodawczyni nie zgodziła się z powyższym postanowieniem i działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniosła na to postanowienie zażalenie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji W zażaleniu podniesiono, że pierwsze pismo wnioskodawczyni z dnia 14 maja 2018 r podważało prawidłowość wydanego pozwolenia na budowę oraz zawierało żądanie weryfikacji wydanej decyzji. Taka weryfikacja może nastąpić wyłącznie w jednym z dwóch trybów nadzwyczajnych Pismo to powinno zostać potraktowane jako skarga, wobec tego starosta zobligowany był postąpić zgodnie z art. 235 § 1 k.p.a., w myśl którego skargę
w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności albo jej uchylenia lub zmiany. Jeżeli organ miał wątpliwości jak zakwalifikować pismo z dnia 14 maja 2018 r., to powinien był wezwać wnioskodawczynię w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do jego doprecyzowania. W zażaleniu podniesiono także, że rozważania organu dotyczące wnioskodawczyni jako strony postępowania są przedwczesne.
Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Wojewoda Śląski zaskarżonym obecnie postanowieniem uchylił postanowienie organu I instancji w całości
i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
W uzasadnieniu tego postanowienie organ II instancji najpierw przedstawił dotychczasowym przebieg postępowania oraz treść czynności podejmowanych
w jego toku. Następnie w ramach rozważań prawnych organ II instancji odniósł się do treści art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a. oraz art. 145b § 1 k.p.a., a także do art. 148 k.p.a., podkreślając dwuetapowy charakter postępowania wznowieniowego oraz przybliżając czynności, które w świetle powyższych przepisów organ jest zobligowany przeprowadzić w ramach pierwszego etapu, a także znaczenie terminu na wniesie podania o wznowienie.
Następnie organ II instancji wskazał, że pierwszym pismem, w którym skarżąca domagała się podjęcia od organu I instancji działań mających na celu zweryfikowanie prawidłowości wydania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę - było pismo, które do siedziby organu wpłynęło w dniu 14 maja 2018 r. Po otrzymaniu tego pisma organ powinien był zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w art. 6, 7, 9 k.p.a. poinformować wnioskodawczynię o przewidzianych w k.p.a. dwóch trybach umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznej i działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. powinien był wezwać wnioskodawczynię o doprecyzowanie podania tj. do wskazania, czy domaga się wznowienia postępowania, czy stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ powinien poinformować wnioskodawczynię również
o konieczności wskazania terminu, w którym dowiedziała się o kwestionowanej decyzji, w przypadku, jeżeli jej pismo stanowi wniosek o wznowienie postępowania. Organ I instancji jednak nie podjął wyżej opisanych czynności, lecz udzielił skarżącej pismem z dnia 24 maja 2018 r. odpowiedzi wskazując, że przedmiotowa decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego na podstawie kompletu wymaganych przepisami dokumentów. Natomiast za wniosek
o wznowienie postępowania organ I instancji uznał dopiero pismo wnioskodawczyni
z dnia 16 lipca 2018 r., a wobec wskazania przez wnioskodawczynię, że o wydaniu decyzji dowiedziała się w dniu 21 kwietnia 2018 r. organ I instancji uznał, iż uchybiła ona miesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania. Rozstrzygnięcie to zdaniem organu II instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 6, 7, 9 k.p.a., co skutkowało jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ
I instancji.
W ramach wskazówek dotyczących dalszego postępowania organ II instancji wskazał, że w toku ponownego postępowania organ I instancji za wniosek
o wznowienie postępowania uzna pismo wnioskodawczyni z dnia 14 maja 2018 r. uzupełnione kolejnymi pismami. W oparciu o informacje zawarte w tych pismach, ewentualnie uzupełnione danymi uzyskanymi w toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustali, czy wnioskodawczyni dochowała miesięcznego terminu,
o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. oraz w zależności od poczynionych ustaleń wyda postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie przedmiotowej decyzji
o pozwoleniu na budowę, bądź też postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w tej sprawie.
Z rozstrzygnięciem organu II instancji nie zgodził się skarżący, który reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zaskarżając wskazane powyżej postanowienie w całości.
Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 235 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 9 kpa w zw. z art. 64
§ 2 k.p.a. - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu sprzecznej wykładni pisma wnioskodawczyni z dnia 14 maja 2018 r.
i uznanie, iż pismo to może być uznane za złożone w trybie skargowym, o którym mowa w art. 227 i nast. k.p.a. oraz stanowi wniosek o wznowienie postępowania w sprawie, podczas gdy pismo to stanowi wyłącznie zapytanie w kwestii spełnienia norm ochrony środowiska oraz informuje o prowadzeniu prac budowlanych. Ponadto zarzucono naruszenie art. 7, 77, 107 k.p.a. poprzez poczynienie przez organ
II instancji błędnych ustaleń, sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz oświadczeniami wnioskodawczyni zawartymi w jej pismach,
a w efekcie błędne uznanie, iż pismo z dnia 14 maja 2018 r. stanowiło wniosek
o wznowienie postępowania. Zarzuty skargi dotyczą także naruszenia art. 9 k.p.a.
w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż winny one znaleźć zastosowanie w sprawie przy analizie pisma wnioskodawczyni z dnia 14 maja 2018 r. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w taki sposób, iż w istocie nie da się dociec na jakiej podstawie organ lI instancji uznał, iż pismo wnioskodawczyni z dnia 14 maja 2018 r. stanowiło wniosek o wznowienie postępowania, a także naruszenie art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. z zw. z art. 148 k.p.a w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że organ I instancji w sposób niewłaściwy zbadał, czy wnioskodawczyni dochowała miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postepowania.
Ze względu na podniesione zarzuty skarżący domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że pismo skarżącej z dnia 14 maja 2018 r. zawiera wyłącznie informacje o prowadzonych pracach budowlanych na działce skarżącego oraz żądanie, aby dokonano sprawdzenia możliwości budowy warsztatu pod względem norm środowiskowych. Bezpodstawna jest w związku z tym sugestia organu II instancji, aby to pismo traktować jako skargę i następnie zaś wezwać wnioskodawczynię do jej sprecyzowania, a w efekcie przyjąć, iż pismo to jest wnioskiem o wznowienie postępowania.
Skarżący przywołał także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2257/12, który jego zdaniem znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skoro bowiem treść pisma wnioskodawczyni z dnia 14 maja 2018 r. jest jasna (klarowna, jednoznaczna), to nie było podstaw do wzywania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. (jak tego chce tego organ II instancji) do sprecyzowania pisma. Zdaniem skarżącego organ I instancji błędnie zdaje się "odczytywać" kolejne pisma złożone przez wnioskodawczynię jako "uzupełnienie" pisma z 14 maja 2018 r., podczas gdy lektura tychże prowadzi do wniosku, iż stanowią one odrębny "wątek", odrębną całość.
Skarżąc zwrócił także uwagę na to, że organ II instancji nie wyjaśnił
w zasadzie, na jakiej podstawie doszedł do kategorycznego przekonania, iż już pismo z dnia 14 maja 2018 r. stanowiło wniosek o wznowienie postępowania. Uzasadnienie w tym zakresie sprowadza się do przywołania zarzutu zażalenia
i zaakceptowania tezy tam wyrażonej, iż w/w pismo stanowiło wniosek o wznowienie postępowania, a istocie organ II instancji "sam sobie" doprecyzował oświadczenie wnioskodawczyni.
Skarżący dodatkowo zaakcentował, że nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, iż przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. zaistniała, to
w efekcie ew. wznowienia postępowania i tak doszłoby do ponownego wydania takiej samej decyzji, a to zaś oznacza, iż brak jest podstaw do wznowienia sprawy
i ewentualnego uchylenia zapadłej decyzji ostatecznej. Na poparcie tego stanowiska skarżący przywołał wyrok WSA w Gdańsku dnia 02 października 2018 r. sygn. akt
II SA/Gd 359/18.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Pismem z dnia 11 lipca 2019 r. do skargi ustosunkowała się również wnioskodawczyni reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym.
W piśmie tym wnioskodawczyni odniosła się do zarzutów skargi przedstawiając argumenty zmierzające do wykazania ich bezzasadności. Ponadto skarżąca zasygnalizowała również nieprawidłowości przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, które chciałaby podnieść w ramach wznowionego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami
i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.
Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie z powyższymi zasadami należało uznać, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Pierwszy etap sprowadza się do formalnej oceny dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym do oceny, czy podanie o wznowienie zostało złożone z zachowaniem terminu wynikającego z art. 148 k.p.a. W tym miejscu w kontekście występującej
w rozpoznawanej sprawie podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., należy podkreślić, że bieg terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania jest uregulowany w art. 148 § 2 k.p.a., a nie w § 1 tego przepisu, który dotyczy pozostałych podstaw wznowienia. Konsekwencją tej szczególnej regulacji jest to, że w odniesieniu do postawy wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. początek biegu tego terminu wyznacza nie dzień, w którym strona dowiedziała się
o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, ale dzień, w którym dowiedziała się o decyzji, której dotyczy podanie o wznowienie postępowania. Dopiero pozytywna ocena dopuszczalności wznowienia, zakończona postanowieniem o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), pozwala na przejście do drugiego etapu tj. do postępowania rozpoznawczego, w ramach którego organ bada, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadami kwalifikowanymi.
W rozpoznawanej sprawie przedmiot zaskarżenia stanowi postanowienie organu II instancji uchylające postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania. Według stanu aktualnego w dacie wydania zaskarżonego postanowienia nie doszło do przejścia do drugiego ze wskazanych powyżej etapów, gdyż wznowienie postępowania okazało się w ocenie organu I instancji niedopuszczalne z uwagi na uchybienie przez wnioskodawczynię terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, co zakwestionował następnie organ II instancji.
Istota sporu sprowadza się do tego, czy organ I instancji słusznie uznał, że wnioskodawczyni nie dotrzymała miesięcznego terminu na wniesienie podania
o wznowienie postępowania. Nie stanowi przedmiotu sporu data, w której wnioskodawczyni dowiedziała się o podstawie wznowienia. Kwestią sporną jest natomiast data, w której złożyła ona podanie o wznowienie, a istocie ocena charakteru pisma wnioskodawczyni z dnia 14 maja 2018 r. Organ II instancji
w przeciwieństwie organu I instancji potraktował to pismo jako podanie o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną powyżej decyzją o udzieleniu skarżącemu pozwolenia na budowę. Stanowisko to kwestionuje skarżący, według którego,
w piśmie tym wnioskodawczyni jedynie informuje o prowadzonych pracach budowlanych żądając sprawdzenia możliwości budowy warsztatu pod względem norm środowiskowych, a organ II instancji dokonuje błędnej wykładni tego pisma. Przy tak wyznaczonej osi sporu koniecznym jest zatem przede wszystkim odniesienie się do treści pisma wnioskodawczyni z dnia 14 maja 2018 r.
W ocenie Sadu wbrew stanowisku skarżącego z pisma z dnia 14 maja 2018 r. (karta 24 akt administracyjnych organu I instancji) jednoznacznie wynika, że po pierwsze wnioskodawczyni poddaje pod wątpliwość zgodność inwestycji
z miejscowym planem zagospodarowania terenu, o czym świadczy stwierdzenie zawarte w piśmie, że plan miejscowy przewiduje w tym rejonie budownictwo mieszkaniowe z nieuciążliwą działalnością gospodarczą. Nawiązując bezpośrednio do tego stwierdzenia, poprzez użycie słów: "w związku z powyższym" wnioskodawczyni zwraca się do organu I instancji o weryfikację wydanego pozwolenia na budowę oraz projektu. Pismo wnioskodawczyni nie ma zatem charakteru informacyjnego, jak próbuje dowodzić skarżący. Po drugie, w piśmie
z dnia 14 maja 2018 r. wnioskodawczyni wprost wskazuje, że weryfikacja powinna odbyć pod względem zgodności m.in. z przepisami prawa budowlanego, a nie jak wskazuje skarżący tylko z normami środowiskowymi. W konsekwencji w ocenie Sądu z pisma wnioskodawczyni wprost wynika żądanie powtórnej weryfikacji przedmiotowej decyzji i w tym zakresie nie wymaga ono wykładni. Tym samym już
z samej zasady chybiony jest zarzut skarżącego dotyczący dokonania przez organ II instancji wadliwej wykładni tego pisma.
Pismo wnioskodawczyni z dnia 14 maja 2018 r. nie wskazuje natomiast trybu, w jakim odbyć by się miała wspomniana weryfikacja przedmiotowego pozwolenia na budowę. W związku z tym organ II instancji słusznie zauważył, że obowiązkiem organu I instancji było wezwanie wnioskodawczyni do doprecyzowania, czy domaga się ona weryfikacji przedmiotowego pozwolenia na budowę w trybie wznowienia, czy w trybie stwierdzenia nieważności. Słusznie również organ II instancji podniósł, że organ I instancji powinien poinformować skarżącą o konieczności wskazania terminu, w którym dowiedziała się o kwestionowanej przez nią decyzji, w przypadku gdy jej pismo stanowi wniosek o wznowienie postępowania. Zaniechanie przez organ
I instancji powyższych działań stanowiło w ocenie Sądu naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia
i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo uznał, że pismo wnioskodawczyni z dnia 14 maja 2018 r. stanowi wniosek o wznowienie postępowania. Wnioskodawczyni w piśmie z dnia 31 sierpnia 2018 r. wprost bowiem wskazała, że jej pismo z dnia 14 maja 2018 r. stanowi wniosek o wznowienie i w ten sposób w istocie doprecyzowała to pismo, pomimo że organ I instancji uchybił obowiązkowi wezwania jej do takiego doprecyzowania.
Zabrakło co prawda w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia szczegółowego wyjaśnienia skąd wynika stanowisko organu II instancji, dotyczące tego, że pismo z dnia 14 maja 2018 r. powinno być traktowane jako podanie
o wznowienie. Niemniej wobec tego, że powyższe stanowisko organu II instancji jest prawidłowe, to brak dotyczący jego szczegółowego uzasadnienia pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, przez co nie stanowi naruszenia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) p.p.s.a.
W kontekście przywołanego w zaskarżonym postanowieniu art. 235 § 1 k.p.a. należy zauważyć, że jak wskazuje się w orzecznictwie w konstrukcji tego przepisu zawarte jest domniemanie prawne, zgodnie z którym skargę w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w zależności od treści uważa się za żądanie wznowienia postępowania lub za żądanie stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany. (vide wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt. I FKS 720/17 oraz NSA z 15 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 653/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBSA i podane w nich orzeczenia). Organ nie jest też związany podaną przez stronę podstawą prawną żądania, musi bowiem rozpoznać sprawę co do jej istoty w świetle intencji autora dających się ustalić na podstawie całej treści pisma (vide wyrok NSA z 7 września 1994 r. sygn. akt III SA 1111/93, ONSA 1995 r. Nr 3 poz. 120). Jeżeli wniosek wszczynający postępowanie nie jest dostatecznie sprecyzowany organ powinien dążyć do ustalenia rzeczywistej treści żądania. W niniejszej sprawie treść pisma z dnia 14 maja 2018 r. nie pozwalała stwierdzić, czy wnioskodawczyni domaga się wznowienia postępowania czy stwierdzenia nieważności. Zważywszy na wynikający z art. 235 k.p.a. prymat postępowania jurysdykcyjnego nad postępowaniem skargowym organ II instancji zasadnie przywołał ten przepis, gdyż w sytuacji w której strona domaga się weryfikacji decyzji ostatecznej posiłkując się także tym przepisem wywieść można obowiązek organu do wezwania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wnioskodawczyni do sprecyzowania swojego żądania poprzez wskazanie, którego z nadzwyczajnych trybów wskazanych w art. 235 k.p.a. dotyczy jej pismo.
W kontekście przywołanego w skardze przez pełnomocnika skarżącej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2257/12 wskazać należy, że dotyczy on odmiennego stanu faktycznego, stąd stawiane w tym wyroku tezy nie mogą znaleźć zastosowania w realiach rozpatrywane sprawy. Taka sama uwaga dotyczy także przywołanego w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2017 r. sygn. akt II OSK 1071/16.
Z punktu widzenia kontroli legalności zaskarżonego postanowienia bez znaczenia pozostają hipotetyczne rozważania pełnomocnika skarżącego, że
w efekcie ewentualnego wznowienia postępowania i tak doszłoby do ponownego wydania tej samej decyzji. W ramach pierwszego, wstępnego etapu postępowania zainicjowanego wnioskiem o wznowienie postępowania niedopuszczalnym jest przeprowadzanie merytorycznej oceny decyzji, której dotyczy wznowienie postepowania. Ocena taka może zostać przeprowadzona dopiero po wznowieniu postępowania.
Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że wszystkie zarzuty podniesione w skardze okazały się bezzasadne, a kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o kryterium legalności prowadzi do wniosku, że organ II instancji nie naruszył przepisów postępowania, w sposób który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a.), a także nie dopuścił się innych naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i b) p.p.s.a., które skutkowałby koniecznością jego uchylenia. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt. 3 p.p.s.a. i art. 120 p.p.s.a.