II SA/Gl 304/26

II SA/Gl 304/26 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2026-07-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Stanisław Nitecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 5a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2026 poz 662
art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.)
Dz.U. 2026 poz 538
art. 1 ust. 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2021 poz 1538
art. 15
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Aneta Majowska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2026 r. sprawy ze skargi R sp. z o. o. w S. na uchwałę Rady Miasta Chorzów z dnia 18 grudnia 2025 r. nr XXV/297/2025 w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 29 stycznia 2026 r. R. sp. z o.o. w S. (dalej jako skarżąca) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę nr XXV/297/2025 Rady Miasta Chorzów z 18 grudnia 2025 r. w sprawie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na terenie położonym w rejonie ul. Piekarskiej i Leśnej w Chorzowie. Przedmiotową uchwałę zaskarżono w całości zarzucając jej naruszenie: art. 5 ust. 3 ustawy z 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1538 ze zm.) w związku z art. 70 ust. 2 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. B1688 ze zm.) poprzez wyrażenie zgody na planowaną inwestycję mieszkaniową, pomimo jej sprzeczności z obowiązującym na tym terenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla miasta Chorzów, z pominięciem potrzeb i możliwości rozwoju Miasta wynikających z ustaleń tego studium. Sprzeczność ta prowadzi do sprzeczności tej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co doprowadziło do zastosowania przepisów specustawy mieszkaniowej mającej charakter odstępstwa od zasad ogólnych w sytuacji gdy nie istniały jakiekolwiek przesłanki do podjęcia takiej decyzji; wskazano na naruszenie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej poprzez podjęcie kwestionowanej uchwały bez wzięcia pod uwagę rzeczywistych potrzeb mieszkaniowych mieszkańców Miasta oraz wbrew analizie zapotrzebowania mieszkaniowego; przywołano naruszenie art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt. 5 spec ustawy mieszkaniowej poprzez wydanie spornej uchwały w oparciu o koncepcję urbanistyczno-architektoniczną przedłożoną przez inwestora, która nie uwzględnia charakteru zabudowy dzielnicy i nie wiąże przestrzennie planowanej inwestycji z terenami otaczającymi; naruszenie art.1 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej poprzez wykluczenie przy podejmowaniu kwestionowanej uchwały interesu publicznego lub co najmniej poprzez nadanie interesowi prywatnemu inwestora znaczenia nieporównywalnie większego niż interesowi publicznemu zmierzającemu do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania okolicznego terenu; naruszenie art.1 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców oraz art. 2, art. 7 i art. 22 Konstytucji RP poprzez przekroczenie kompetencji jednostki samorządu terytorialnego i podjęcie spornej uchwały w celu bezprawnego ograniczenia zasady wolności wykonywania działalności gospodarczej poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na terenie produkcyjnym oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem P/P,G w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, na której skarżąca będzie prowadziła działalność gospodarczą.
W oparciu przedstawione zarzuty wystąpiono o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w całości oraz o zasądzenie od Miasta Chorzowa kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego. Równocześnie wystąpiono o przeprowadzenie w oparciu o postanowienia art. 106 ust. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dowodów uzupełniających z wymienionych w skardze dokumentów.
W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za uwzględnieniem wniesionej skargi. W poszczególnych częściach uzasadnienia odniesiono się do sformułowanych zarzutów i zaprezentowano argumentację wskazującą na zasadność wniesionej skargi. W końcowej części skargi podkreślono, że skarżącej przysługuje legitymacja do jej wniesienia na podstawie art. 15 specustawy mieszkaniowej. Skarga ta może być wniesiona w terminie 30 dni od dnia opublikowania uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym, a sporna uchwała została opublikowana we wskazanym publikatorze 9 stycznia 2026 r. Podkreślono, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie unieszkodliwiania odpadów i do organu wykonawczego miasta wystąpiono o wydania pozwolenia budowlanego na budowę zakładu produkcji materiałów wysokoenergetycznych wraz z zapleczem kontenerowym na działkach graniczących z tymi, dla których wydano przedmiotową uchwałę, a nieruchomość będąca w użytkowaniu wieczystym graniczy z nieruchomościami, na których zlokalizowano inwestycję mieszkaniową
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Chorzowa reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie wniesionej skargi. W odpowiedzi tej odniesiono się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze i uznano, że nie zasługują one na uwzględnienie. W kontekście pierwszego z wyodrębnionych zarzutów podkreślono, że przedmiotowa uchwał przyjmowana była w oparciu o przepisy ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących oraz mając w polu widzenia postanowienia art. 70 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw sygnalizowana sprzeczność z postanowieniami studium uwarunkowań i rozwoju nie występuje. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w drugim punkcie to uznano, że postanowienia przywoływanego studium nie ograniczają na wskazanym terenie realizacji zabudowy mieszkaniowej. Nawiązując do kolejnego zarzutu podkreślono, że w całej procedurze związanej z uchwaleniem spornej uchwały dostępne były informacje dotyczącego złożenia przez skarżącą wniosku o wydanie pozwolenia na budowę zakładu produkcji materiałów wysokoenergetycznych. Odnosząc się do ostatniego z wyodrębnionych zarzutów podkreślono, że po wpłynięciu wniosku o podjęcie chwały o realizacji inwestycji mieszkaniowej musi być ona przyjęta w określonym terminie i został on dochowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt. 5a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) sąd administracyjny odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Dodatkowo należy dostrzec, że w rozpoznawanej sprawie skarga wnoszona jest w oparciu o postanowienia art. 15 ustawy z 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych i inwestycji towarzyszących (Dz, U. z 2025 r. poz. 1754). Zgodnie z tym przepisem skarga, o której mowa w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 i 1436), może być wniesiona w terminie 30 dni od dnia opublikowania uchwały, o której mowa w art. 7 ust. 4, w wojewódzkim dzienniku urzędowym lub przekazania tej uchwały inwestorowi.
Tym samym skarga wniesiona do sądu administracyjnego musi spełniać kilka wymogów, a mianowicie musi być wniesiona w prawem przewidzianym terminie oraz przez podmiot legitymujący się interesem prawnym. Stosownie bowiem do postanowień art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
W kontekście przywołanych przepisów rozważenia wymaga, czy wszystkie wymogi formalne zostały dopełnione przez skarżącą. W pierwszej kolejności przyjdzie dostrzec, że skarga została wniesiona w otwartym terminie do jej wniesienia. Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez strony tego postępowania, jak również Sąd z urzędu nie dostrzegł w tym zakresie uchybień, tym samym zbędne jest prowadzenie pogłębionych rozważań w tym zakresie.
Skoro skarga została wniesiona w terminie rozważenia wymaga, czy podmiot wnoszący tę skargę legitymuje się interesem prawnym do jej wniesienia. W skardze do tutejszego Sądu zagadnienie to zostało podniesione i pełnomocnik skarżącej Spółki wskazał, że jej interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wynika z tego, że Spółka ta jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości graniczącej z nieruchomościami, na których ma być realizowana inwestycja mieszkaniowa. Naruszenia tego interesu Spółka ta dopatruje się w tym, że na nieruchomości będącej w jej władaniu zamierza uruchomić zakład produkcji materiałów wysokoenergetycznych wraz z zapleczem kontenerowym, instalacjami zewnętrznymi i wewnętrznymi i przebudową ogrodzenia w bezpośrednim sąsiedztwie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną i aktualizującej potrzebę jego ochrony prawnej w związku z projektowaną inwestycją. Istotą tego interesu prawnego jest jego związek z taką konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje uzasadnione żądania. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego oznacza zatem ustalenie takiego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Podmiot skarżący uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny powodując ograniczenie, pozbawienie konkretnych uprawnień bądź obciążenie obowiązkami. Chodzi o to, aby treść uchwały wywoływała negatywne skutki prawne w sytuacji skarżącego nakazując, zakazując bądź określając granice dozwolonego zagospodarowania jego własności. W sferze prawnej skarżącego musi zatem za przyczyną postanowień uchwały zachodzić taka zmiana, która spowoduje pogorszenie jego sytuacji jako właściciela nieruchomości polegające na tym, że dozna on ograniczeń w korzystaniu ze swojej nieruchomości (nie będzie mógł wykonywać swoich uprawnień w sposób dotychczasowy lub będzie się musiał powstrzymać przed realizacją określonych uprawnień bądź realizacja niektórych z nich nie będzie już możliwa) (zob. postanowienie NSA z 21 maja 2024 r. sygn. akt II OSK 681/24 LEX nr 3733680).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy przyjdzie zauważyć, że skarżący swój interes prawny do wniesienia przedmiotowej skargi wywodzą wyłącznie z tego, że graniczą z nieruchomościami, na których ma być realizowana inwestycja mieszkaniowa. W skardze akcentują, że przyjęcie kwestionowanej uchwały narusza szereg przepisów prawa, począwszy od postanowień Konstytucji RP, a mianowicie art. 31 ust. 3, czyli przepisu mówiącego o tym, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw; art. 2, art. 7 i art. 22 czyli przepisów mówiących o demokratycznym państwie prawny, o obowiązku działania na podstawie prawa i w jego granicach oraz stanowiącego, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Obok przywołanych przepisów ustawy zasadniczej wskazano na konkretne przepisy ustawy leżącej u podstaw podjęcia kwestionowanej uchwały oraz art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Żaden z przywołanych powyżej przepisów prawa nie przydaje prawa lub uprawnienia jak również nie stanowi podstawy do nałożenia na skarżącą obowiązku. Tym samym przywołane przez skarżącą Spółkę przepisy nie dają podstaw do uznania, że przyjęcie kwestionowanej uchwały naruszyło jej interes prawny. Brak jest bowiem w skardze wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który mocą kwestionowanej uchwały byłby naruszony. Przywołane przepisy posiadają charakter regulacji generalnych, nie przydających konkretnych praw, jak również nie przewidują ich ograniczenia czy pozbawienia.
Argumentacja zamieszczona w skardze odwołuje się do naruszenia interesu faktycznego skarżącej Spółki. Stwierdzenie takie wynika z tego, że w ocenie skarżącej przyjęta uchwała o lokalizacji inwestycji mieszkaniowej uniemożliwi jej realizację budowy zakładu produkcji materiałów wysokoenergetycznych wraz z zapleczem kontenerowym, instalacjami zewnętrznymi i wewnętrznymi i przebudową ogrodzenia w bezpośrednim. W tym miejscu warto zauważyć, że przed przyjęciem przedmiotowej uchwały skarżąca Spółka wystąpiła do organu wykonawczego gminy o wydanie pozwolenia na budowę tego zakładu. W trakcie rozprawy przeprowadzonej w ramach rozpoznawania przedmiotowej skargi pełnomocnik skarżącej oświadczył, że stosowna decyzja nie została wydana, a na pytanie sądu czy podejmowane były działania zmierzające do przyśpieszenia prowadzonego postępowania administracyjnego złożono oświadczenie, że nie było składane ponaglenie i zażalenie na bezczynność organu prowadzącego to postępowanie administracyjne. Oznacza to, że skarżąca nie wykorzystywała przysługujących jej instrumentów prawnych pozwalających zakończyć prowadzone postępowanie administracyjne i domagać się ochrony przyznanego prawa.
Zaprezentowana powyżej treść skargi jak również przedstawione działania podejmowane przez skarżącą Spółkę pozwalają uznać, że skarżąca w rozpoznawanej sprawie legitymuje się wyłącznie interesem faktycznym, a nie interesem prawnym. Warto w tym miejscu zauważyć, że z postanowień przedmiotowej uchwały nie wynika, aby realizacja przewidzianej inwestycji mieszkaniowej oddziaływała na nieruchomość będącą w użytkowaniu wieczystym skarżącej. W samej skardze i jej uzasadnieniu brak jest odwołania się do elementów oddziaływania przewidywanej inwestycji na projektowaną działalność gospodarczą. Z treści skargi jak również zaprezentowanej argumentacji można wnioskować, że w ocenie skarżącej nie da się pogodzić, aby w bezpośrednim sąsiedztwie znajdowały się budynki mieszkalne i mieszkali ludzie z prowadzeniem projektowanej działalności gospodarczej. Równocześnie w skardze brakło zarzutów wskazujących na to, że projektowana przedmiotową uchwałą inwestycja mieszkaniowa będzie oddziaływała na nieruchomość skarżącej w taki sposób, że będzie ograniczała względnie utrudniała realizację przysługujących praw.
Jak już zaznaczono to powyżej dla naruszenia interesu prawnego niezbędne jest odwołanie się do wskazania naruszenia konkretnego przepisu prawa, a w rozpoznawanej sprawie takiego wskazania strona skarżąca nie zaprezentowała. Za takie bowiem nie można przyjąć przepisy wymienione w skardze, ponieważ nie kreują one praw, a jedynie określają zasady w oparciu, o które uprawnione organy państwa mają postępować wobec adresatów ich działań.
Kierując się interpretacją interesu prawnego przedstawioną w przywołanym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie należy podkreślić, że nie jest wystarczające dla wykazania legitymowania się interesem prawnym do wniesienia skargi na uchwałę o ustanowieniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej graniczenia z nieruchomościami, na których ta lokalizacja będzie występowała. Istotne jest wskazanie elementów negatywnego odziaływania tej inwestycji na nieruchomość będącą we władaniu skarżącego podmiotu. W rozpoznawanej sprawie tego elementu skarżąca Spółka nie wykazała, a tym samym bark jest legitymowania się interesem prawnym przewidzianym treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do wniesienia skargi.
Skoro przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak legitymowania się interesem prawnym do jej wniesienia podnoszone zarzuty w skardze, a odnoszące się do innych aspektów rozpoznawanej sprawy nie mogą być przedmiotem rozważań ze strony składu orzekającego, ponieważ wykraczałoby to poza ramy wydanego orzeczenia, które posiada wyłącznie charakter proceduralny i nie rozpoznaje zagadnień o charakterze merytorycznym.
Wobec powyższego uznać należy, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym określonym w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 15 o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych i inwestycji towarzyszących
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt. 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia i skargę odrzucił.