Pełny tekst orzeczenia II SA/Gl 1714/22

II SA/Gl 1714/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-03-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Grzegorz Dobrowolski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne
Czystość i porządek
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1297
art. 9x ust. 2
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2023 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 września 2022 r. nr SKO.OS/41.9/464/2022/12702/KK w przedmiocie kary pieniężnej za nieosiągnięcie odpowiedniego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Działając na podstawie art. 9g i art. 9x ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1297, dalej jako: "ustawa") Prezydent Miasta B., decyzją z dnia 14 lipca 2022r., nr [...], wymierzył R. Sp. z o.o. z siedzibą w T. karę pieniężną w wysokości 65 551 zł za nieosiągnięcie w 2021 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. W uzasadnieniu tej decyzji przytoczono podstawy prawne rozstrzygnięcia, metodę wyliczenia kary oraz powody nieodstąpienia od jej wymierzenia.
Odwołanie od tej decyzji złożyła jej adresatka. Zarzuciła organowi I instancji naruszenie:
- art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców, polegające m.in. na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności niewyjaśnieniu czy spółka miała wpływ na wykonanie obowiązku o którym mowa w art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, oraz czy podjęła działania w celu osiągnięcia poziomu o którym mowa w przepisie art. 9g ww. ustawy, a także czy podjęcie jakichkolwiek działań dawałoby możliwość osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu; niezebraniu w sposób wyczerpujący i błędne rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nieuzasadnionym przyjęciem, że spółka miała wpływ na osiągnięcie poziomu recyklingu, a nieosiągnięcie wymaganego poziomu nastąpiło z przyczyn niezależnych od spółki; nieprawidłowym ustaleniu, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu, pomimo, że spółka spełniła wszystkie przesłanki do zastosowania wobec Niej tej instytucji; błędnym przyjęciu, że różnica w wysokości poziomu osiągniętego przez spółkę wynosząca nieco ponad 8% nie wyczerpuje przesłanki znikomego naruszenia prawa, podczas gdy zdaniem strony z całą pewnością stanowi to znikome naruszenie; błędnym przyjęciu, że nieosiągnięcie poziomów w ubiegłym roku determinuje brak spełnienia naruszania prawa, podczas gdy ubiegłe lata nie mogą mieć wpływu na spełnienie tej przesłanki;
- art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców poprzez pominięcie słusznego interesu odwołującej się spółki, a w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie;
- art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców polegające zdaniem Odwołującej na dowolnym i niepełnym uzasadnieniu decyzji organu I instancji przejawiające się brakiem precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji;
- art. 189d pkt. 1, 2 i 5 w związku z art. 189f § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie;
- art. 9x ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach polegające na uznaniu, że spółka nie dopełniła obowiązku wskazanego w art. 9g ustawy;
- art. 9g ustawy poprzez uznanie, że spółka nie wypełniła nałożonych na nią obowiązków z własnej winy.
Zaskarżoną obecnie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Wskazało, że zgodnie z art. 9x ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu:
- przygotowania do ponownego użycia i recyklingu;
- ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania.
Z akt sprawy wynika, iż strona w 2021 r. odbierała odpady komunalne od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych z terenu gminy B. Jako podmiot wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie gminy B. na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości była zobowiązana do osiągnięcia w 2021 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Strona we wskazanym terminie, tj. w 2021 r. nie wypełniła powyższego obowiązku.
Organ pierwszej instancji ustalił na podstawie złożonego przez stronę sprawozdania w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, że łączna masa odebranych przez stronę odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w 2021 r. wyniosła: 2932,1600 Mg, w tym łączna masa odpadów komunalnych przekazanych do ponownego użycia i recyklingu wyniosła: 343,7488 Mg. Obliczony przez organ pierwszej instancji poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych osiągnięty przez tę stronę w 2021 r. wyniósł: 11,72 %. Biorąc pod uwagę masę odebranych przez przedsiębiorcę odpadów komunalnych w 2021 r. wynoszącą: 2932,1600 Mg, wymagany poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych powinien wynosić 20 %. Różnica między wymaganym poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, a osiągniętym przez stronę w 2021 r. wynosi zatem 8,28 %. Przedmiotowa kara została wyliczona w sposób wskazany w art. 9x ust. 3 jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Jednostkowa stawka opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku w 2021 r. wynosiła 270 zł/Mg, przy czym brakująca masa odpadów komunalnych wyrażona w Mg, wymagana do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosiła 242,7828 Mg, zatem wysokość kary pieniężnej wynosi 65 551,35 zł, co po zaokrągleniu w myśl art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi: 65 551,00 zł.
Organ odwoławczy przeprowadził również analizę prawidłowości odmowy zastosowania w sprawie rozwiązania przewidzianego w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Strona nie wykazała, aby zaprzestała naruszania wymogu wynikającego z art. 9g ustawy, w sytuacji, gdy została ukarana z taki delikt popełniony w 2019 r. w związku z prowadzeniem działalności na terenie Gminy B.
Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła jej adresatka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć obu instancji (ewentualnie II instancji) oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzuciła SKO w Katowicach:
1) naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 §1, art. 80, art. 107 §3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na:
- niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w szczególności niewyjaśnieniu czy skarżąca miała jakikolwiek wpływ na wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, oraz czy podjęła działania w celu osiągnięcia poziomu, o którym mowa w cytowanym przepisie, a także czy podjęcie jakichkolwiek działań dawałby możliwość osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu,
- niezebraniu w sposób wyczerpujący i błędnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a w konsekwencji nieuzasadnionym przyjęciem, że skarżąca miała jakikolwiek wpływ na osiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, a jego nieosiągnięcie nastąpiło z przyczyn zależnych od spółki, podczas gdy spółka podjęła wszelkie dostępne jej działania w celu zrealizowania wymagań wynikających z art. 9g ustawy, w szczególności przekazała wszystkie odebrane odpady komunalne,
- niedokonaniu na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu wynika wyłącznie z przyczyn niezależnych od spółki, w konsekwencji uznaniu, że skarżąca powinna osiągnąć poziomy recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami na podstawie art. 9g ustawy,
- niezastosowaniu przez organ I instancji przyjaznego stosowania przepisów prawa i rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść skarżącej, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7a k.p.a., w tym także w art. 10 i 11 ustawy prawo przedsiębiorców, będącego w istocie małą konstytucją dla przedsiębiorców i organów administracyjnych w rozstrzyganiu spraw względem przedsiębiorcy,
- pominięciu okoliczności, że Gmina B. uzyskała za rok 2021 r. wymagane prawem poziomy i wyniosły one 26,23 %, podczas gdy w ubiegłym roku Gmina nie osiągnęła wymaganych poziomów,
- błędnym przyjęciu, że Gmina B. w pełni wywiązuje się z obowiązku prowadzenia działań informacyjnych i edukacyjnych w zakresie prawidłowego gospodarowania odpadami komunalnymi, w szczególności w zakresie selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podczas gdy Gmina nie przedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie powyższego,
- błędnym przyjęciu, że fakt nieosiągnięcia poziomów w ubiegłym roku determinuje brak spełnienia przesłanki zaprzestania naruszenia prawa, podczas gdy ubiegłe lata nie mogą mieć wpływu na spełnienie tej przesłanki,
- pominięciu okoliczności, że w 2021 r. odwołująca osiągnęła wyższe poziomy niż w roku 2020 r., co świadczy o tym, że podjęła działania zmierzające do zaprzestania naruszenia prawa, a co za tym idzie w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f k.p.a.,
2) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców - poprzez pominięcie słusznego interesu skarżącej, a w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie,
3) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 §1 i 3 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców, co miało istotny wpływ na wynik sprawy - polegający na dowolnym i niepełnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przejawiającej się w braku precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, w szczególności brak konsekwencji organu I instancji oraz organ II Instancji, poprzez nieuwzględnienie okoliczności wskazanych powyżej,
4) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 189d pkt 1, 2 i 5 w zw. z art. 189f § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jeśli uznać, że faktycznie należało nałożyć administracyjną karę pieniężną na skarżącą i uznaniu, że fakt, iż naruszyła obowiązek po raz drugi determinuje zakaz ich zastosowania,
5) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji, która powinna zostać uchylona a poprzedzające ją postępowanie umorzone,
6) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 9g ustawy, poprzez uznanie, że skarżąca nie wypełniła nałożonych na nią obowiązków z własnej winy,
wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. oraz 7) naruszenie art. 9x ust. 3, poprzez uznanie, że skarżąca nie dopełniła obowiązku wskazanego w art. 9g tego aktu i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, podczas gdy skarżąca nie miała wpływu na ich nieosiągnięcie, zatem nałożenie kary administracyjnej było bezpodstawne.
Skarżąca wniosła również o dopuszczenie dowodów z decyzji administracyjnych, gdzie organy orzekały odmiennie od zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów:
1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1;
2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3c ust. 2 pkt 1;
3) nieprzekraczających poziomów składowania określonych w art. 3b ust. 2a.
Niedopełnienie powyższych obowiązków skutkuje nałożeniem sankcji finansowej, o której mowa w art. 9x ustawy. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu (który odnosi się do rozpatrywanej sprawy) "przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu:
1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu;
2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania;
3) składowania".
Metodę ustalania wysokości tej kary określają ust. 3 i 4 powyższego artykułu.
Jak wynika z powyższego kara pieniężna za nie wykonanie obowiązku określonego w art. 9g ustawy polegającego na osiągnięciu odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła przewidziana w art. 9x ust. 3 tej ustawy należy do kategorii bezwzględnie określanych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami.
Przesłanką jej wymierzenia jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z obowiązku wynikającego z art. 9g ustawy. W konsekwencji należy uznać, że prowadząc postępowanie w sprawie organ właściwy nie bada innych okoliczności sprawy, takich jak stopień przyczynienia się przedsiębiorcy do nieosiągnięcia przewidzianych ustawą poziomów recyklingu, zawinienia zobowiązanego, czy też sytuacji rynkowej. Bez znaczenia jest tu również fakt osiągnięcia poziomu recyklingu przez daną jednostkę samorządu terytorialnego, czy też adekwatność podejmowanych przez nią działań.
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż rozstrzygnięcia organów administracji są prawidłowe. Skarżąca jest podmiotem odbierającym odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości niezamieszkałe na terenie Gminy B. Bezsporne jest również, że we wskazanym okresie nie osiągnęła ona wymaganych prawem poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia. Zasadne było zatem wymierzenie kary. Sam sposób jej ustalenia i wysokość nie jest kwestionowana przez skarżącą a Sądu uznaje, że prawidłowo została ustalona.
Niezasadne są w tym zakresie wszystkie zarzuty skargi dotyczące braku winy skarżącej odnośnie nieosiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia. Jak wyżej wskazano, przesłanką wymierzenia powyższej kary jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna (tu – brak efektu, o którym mowa w art. 9g ustawy). Niezależnie od tego podnoszona przez skarżącą argumentacja jest niespójna. Powołuje się przykładowo na efekt zmniejszonej ilości odpadów zbieranych od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych na skutek pandemii. Ale należy mieć świadomość, że poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia stanowi procent całej masy zebranych odpadów.
Niezależnie od tego należy podkreślić, że skarżąca jest podmiotem profesjonalnym. Planując swoją działalność powinna czynić to w taki sposób, aby spełniać znane jej wymagania przewidziane prawem.
Część zarzutów skargi odnosiła się do niezastosowania przez organy administracji rozwiązania przewidzianego w art. 189f k.p.a., czyli odstąpienia od wymierzenia kary.
Instytucja prawna odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu) o charakterze administracyjnym. Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest bowiem nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego (zob. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, publ. LEX/el. 2020). Stwierdzenie naruszenia prawa musi być więc bezsporne i stanowi punkt wyjścia do oceny, czy istnieje w ogóle podstawa (potrzeba) do odstępowania od nałożenia kary. Dopiero w następnej kolejności, można rozważać wagę naruszenia prawa i jego skutki. Sam fakt zaistnienia deliktu administracyjnego sankcjonowanego bezwzględnie karą pieniężną, nie może wykluczać uznania naruszenia prawa za znikome. Ustawodawca nie wyjaśnił przy tym, jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. W piśmiennictwie wyróżnia się natomiast stopnie naruszenia prawa takie jak: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego jest istotne oraz naruszenie prawa nieistotne. Za naruszenie nieistotne uznaje się naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenia prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary. W takim przypadku należy uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969).
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, że organy administracji działały w sprawie prawidłowo. Dokonały analizy możliwości zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary. Jak jednak wskazały, na przeszkodzie temu stanęły dwie okoliczności. Pierwsza to powtarzalność naruszeń prawa przez skarżącą (za poprzednie lata). Druga to waga naruszenia. Jest nią znaczące naruszenie zasad gospodarowania odpadami. Takie stanowisko zostało dogłębnie uzasadnione w uzasadnieniach organów obu instancji a Sąd to stanowisko podziela.
Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń, zarówno prawa materialnego, jak i procesowego w rozpatrywanej sprawie. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w wystarczającym stopniu a rozstrzygnięcia organów administracji szczegółowo i logicznie uzasadnione.
Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.