II SA/Gl 1637/24

II SA/Gl 1637/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-04-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Artur Żurawik /przewodniczący/
Stanisław Nitecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 736
art. 35
Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 16 października 2024 r. nr SOIa.621.49.2024 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania oddala skargę.
Uzasadnienie
. UZASADNIENIE
Wójt Gminy I. decyzją z 11 czerwca 2024 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności (Dz. U. z 2024 r. poz. 736) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o wymeldowaniu J. K. (dalej jako strona lub skarżący) z lokalu w miejscowości [...]. W uzasadnieniu decyzji przedstawił argumentację przemawiającą za podjęciem takiego rozstrzygnięcia.
Pismem z 8 września 2024 r. strona wniosła odwołanie do Wojewody Śląskiego od powyższej decyzji. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z jej treści i podkreślił, że jest ona korzystna dla jego córki. W odwołaniu tym przedstawił podejmowane czynności zmierzające do korzystania z przedmiotowego lokalu. Zakwestionował fakt zamieszkania po ślubie w mieszkaniu żony. W końcowej części odwołania zaznaczył, że dom i gospodarstwo przekazał aktem darowizny, a teraz jest wypychany z tego domu.
Wojewoda Śląski w Katowicach postanowieniem z 16 października 2024 r. nr SOIa.621.49.2024 wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie podkreślił, że pismo organu pierwszej instancji z 18 marca 2024 r. skierowane do strony zostało jej skutecznie doręczone i w trakcie prowadzonego postępowania strona nie złożyła oświadczenia o zmianie miejsca doręczania korespondencji. Zaakcentowano, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji organu pierwszej instancji znajduje się informacja o dwukrotnej próbie doręczenia tej korespondencji i o stosownym awizowaniu. W dalszej kolejności organ odwoławczy przywołał stosowne regulacje prawne dotyczące doręczania korespondencji i uznał, że w sposób prawidłowy organ pierwszej instancji podejmował działania zmierzające do jej doręczenia. Termin do wniesienia odwołania biegł od 28 czerwca 2024 r., a wskazany środek odwoławczy został wniesiony 9 września 2024 r., a zatem z uchybieniem terminu. Zaznaczono, że strona wraz z odwołaniem nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.
Z powyższym postanowieniem nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i domagała się uchylenia kwestionowanego postanowienia i merytoryczne rozpoznanie sprawy. W motywach skargi strona przedstawiła swoją argumentację dotyczącą własnego miejsc zamieszkania. Dodatkowo podkreśliła, że odbierając kwestionowaną decyzję w organie pierwszej instancji nikt nie informował jej o tym, iż upłynął termin do skorzystania ze środka odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski w Katowicach wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sądy te nie orzekają merytorycznie, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa. Z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie może zostać uchylone tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa.
W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Stan faktyczny w tej sprawie pozwala uznać, że w trakcie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji pierwsza korespondencja z 18 marca została skierowana do skarżącego na adres [...] i jak wynika to ze zwrotnego potwierdzenia odbioru załączonego do wskazanego pisma została ona odebrana. Równocześnie we wskazanym piśmie zamieszczone zostało pouczenie, że w przypadku zmiany miejsca adresu na korespondencję należy o tym fakcie poinformować organ administracji publicznej. Tym samym organ pierwszej instancji dopełnił wymogu wynikającego z postanowień art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego i poinformował stronę o konieczności poinformowania organu administracji o zmianie adresu na korespondencję.
Decyzja organu pierwszej instancji została skierowana do skarżącego na adres pierwszej korespondencji w sprawie i nie została ona odebrana. Celem odebrania tej decyzji była ona dwukrotnie awizowana i okoliczność ta także jest udokumentowana na kopercie zawierającej przedmiotową korespondencję. Oznacza to, że organ dokonał doręczenia fikcyjnego przewidzianego treścią art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaznaczyć trzeba, że doręczenie takie wywołuje wszystkie prawem przewidziane skutki i jest traktowane jak doręczenie do rąk osoby uprawnionej.
W przedstawiony powyżej sposób decyzja organu pierwszej instancji została skarżącemu doręczona 28 czerwca 2024 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął 11 lipca 2024 r. Jak wynika z akt sprawy odwołanie skarżącego sporządzone zostało 8 września 2024 r. a złożone w organie pierwszej instancji 9 września 2024 r. Podkreślenia wymaga to, że w odwołaniu tym brak było wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania, jak również w piśmie tym nie zamieszczono żadnych informacji mogących wskazywać n występowanie przeszkód w terminowym wniesieniu środka odwoławczego.
W skardze do tutejszego Sądu skarżący wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego postanowienia i akcentował, że jego rzeczywistym miejscem zamieszkania jest adres, z którego został wymeldowany. Podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące odmowy doręczenia korespondencji przez pocztę na adres wskazany w decyzji, nie są wiarygodne, ponieważ jak zostało to zaznaczone powyżej skarżący odebrał pod tym adresem pierwszą korespondencję w sprawie, a zatem sygnalizowana przez niego doręczenia takiej korespondencji nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy.
Przeprowadzona powyżej analiza stanu prawnego jak również stanu faktycznego pozwala uznać, że wypowiadający się w sprawie organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego. Zaskarżone postanowienie wydane zostało bowiem w oparciu o postanowienia art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego i w sprawie tej brakło podstaw dla uruchomienia trybu przywrócenia terminu do skutecznego wniesienia odwołania, albowiem skarżący nie wystąpił o przywrócenie uchybionego terminu. Warto zauważyć, że w skardze skarżący akcentuje, że w jego ocenie odwołanie zostało złożone w terminie.
Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu mogącym uzasadniać jego wzruszenie i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł o oddaleniu skargi.