II SA/Gl 146/24

II SA/Gl 146/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska /sprawozdawca/
Krzysztof Nowak /przewodniczący/
Wojciech Gapiński
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budżetowe prawo
Sygn. powiązane
II OZ 419/24 - Postanowienie NSA z 2024-08-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 35 ust. 1, ust. 4, art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2024 r. sprawy ze skarg Gminy J., M. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 7 grudnia 2023 r. nr IFXIV.7840.2.16.2022 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę M. M., 2. odrzuca skargę Gminy J..
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 maja 2023 r. Nr [...] znak [...], Starosta B. (dalej: organ pierwszej instancji), działając na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 z późn. zm., dalej: Pr. bud.), odmówił R. Sp. z o.o. w G. (dalej: Inwestor, Uczestnik postępowania) udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z kotłownią oraz garażem podziemnym wraz z infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr [...], Gmina J.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że Inwestor w dniu 16 grudnia 2022 r. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę.
Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2022 r. nałożono na Inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego. Projekt częściowo uzupełniono w dniu 27 lutego 2023 r. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 r. ponownie nałożono obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego do dnia 12 kwietnia 2023 r.
Pismem z dnia 8 marca 2023 r. Gmina J. (obecnie: Skarżąca Gmina) wniosła uwagi do przedłożonego projektu budowlanego w zakresie dotyczącym możliwości skomunikowania ww. inwestycji poprzez drogę ul. [...] w J.. Wskazała, że ul. [...] nie posiada parametrów technicznych, a tym samym przepustowości dla przyjęcia dodatkowych minimum sześćdziesięciu pojazdów samochodowych. Jak wynika ze stanowiska Gminy, Inwestor winien zawrzeć porozumienie z zarządcą drogi, zgodnie z art. 16 ustawy o drogach publicznych, mające na celu przebudowę istniejącej drogi publicznej w celu realizacji inwestycji niedrogowej. Postanowieniami z dnia 15 marca 2023 r. i z dnia 24 marca 2023 r. organ uzupełnił postanowienie z dnia 28 lutego 2023 r. o doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności w zakresie uwag stron, w tym Gminy, co do wykazania komunikacyjnego dostępu przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej. W dniu 12 maja 2023 r. uzupełniono przedłożony projekt budowlany.
Organ wyjaśnił, iż pomimo nałożenia na Inwestora obowiązku uzupełnienia projektu poprzez wykazanie komunikacyjnego dostępu przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej, spełniającej paramenty określone w przepisach prawa, Inwestor nie uzupełnił dokumentacji w powyższym zakresie - nie zawarł porozumienia z zarządcą drogi w zakresie przebudowy drogi gminnej, przedkładając jedynie analizę ruchu, która potwierdza konieczność przebudowy drogi gminnej. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał za uzasadnione wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył Inwestor podnosząc zarzuty naruszenia:
- art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 i art. 35 ust. 4 Pr. bud. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 645 z późn. zm., dalej: u.d.p.), poprzez błędne uznanie, iż w celu wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę Inwestor zobowiązany jest przedstawić porozumienie, o którym mowa w art. 16 u.d.p., podczas gdy żaden przepis prawa, a zwłaszcza przepisy prawa budowlanego nie przewidują, że Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę winien dołączyć ww. porozumienie z zarządcą drogi,
- § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.) poprzez błędne uznanie, iż dla nieruchomości objętej wnioskiem nie został zapewniony dostęp do drogi publicznej.
Inwestor zaakcentował, że inwestycja znajduje się w obszarze objętym planem miejscowym, a przed jego podjęciem Gmina jako zarządca drogi, znała możliwe obciążenie ruchu i przyjęła je jako możliwe do realizacji. Uzgodnienie terenu przyległego do pasa drogowego zostało uzgodnione na etapie sporządzania planu miejscowego, stąd też nałożenie na Inwestora innych obowiązków w zakresie dostępu przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej nie ma uzasadnienia prawnego.
W dalszej kolejności Inwestor podkreślił, że przepisy prawa budowlanego nie uzależniają wydania pozwolenia na budowę od podpisania umowy przez Inwestora w sprawie realizacji inwestycji niedrogowej, o której mowa w art. 16 u.d.p. Jednocześnie przepisy prawa budowlanego nie przewidują możliwości nałożenia na Inwestora obowiązku przebudowy drogi, zwłaszcza kiedy realizacja inwestycji jest zgodna z planem miejscowym. Wskazał, iż Inwestor uzyskał decyzję o warunkach zjazdu, a zatem przesłanka warunkująca wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie dostępu do drogi publicznej została spełniona - dostęp do drogi publicznej będzie realizowany bezpośrednio z drogi gminnej, tj. ul. [...]. Zauważył przy tym, że organ nie podał podstawy prawnej, z której wynikałoby, iż może wydać decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę wskutek nieprzedstawienia porozumienia z zarządcą drogi. Dodatkowo Inwestor podniósł, że wykonał analizę ruchu drogowego wnioskami, iż inwestycja nie wpłynie znacząco negatywnie na obecny stan drogi, nadto nie spowoduje konieczności przebudowy drogi, a poziom swobody ruchu po zrealizowaniu inwestycji w dalszym ciągu będzie kwalifikował się do grupy "A", tj. ruchu swobodnego.
Po rozpoznaniu odwołania, zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 7 grudnia 2023 r. nr IFXIV.7840.2.166.2022 Wojewoda Śląski, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 Pr. bud., uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu Inwestorowi pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z kotłownią oraz garażem podziemnym wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] Gmina J., z zachowaniem warunków określonych w decyzji.
Na wstępnie uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, że pismem z dnia 6 września 2023 r. wezwał pełnomocnika Inwestora do usunięcia stwierdzonych w przedłożonej dokumentacji projektowej braków poprzez dołączenie do niej oświadczenia projektanta dotyczącego możliwości podłączenia projektowanego obiektu do istniejącej sieci ciepłowniczej, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Przy piśmie z dnia 11 września 2023 r. przedłożono wymagane oświadczenie.
Dokonując sprawdzenia zgodności założeń projektowych z przepisami obowiązującego planu miejscowego organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem terenu, a ponadto spełnia wszystkie wymagania zawarte w zapisach planu miejscowego, a w szczególności dotyczące zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu. W efekcie organ odwoławczy stwierdził, że spełniony został wymóg zawarty w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pr.bud. Wskazał też, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
W dalszej kolejności Wojewoda zbadał zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, i stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie narusza warunków technicznych dotyczących usytuowania (§ 12), przesłaniania i nasłonecznienia (§ 13, § 60), dostępu do drogi publicznej (§ 14), usytuowania miejsc postojowych (§ 19), usytuowania miejsc gromadzenia odpadów (§ 23), warunków p.poż. (§ 271-273) i innych. Inwestor dostosował również projekt budynku do potrzeb osób niepełnosprawnych poprzez: umożliwienie dostępu do garażu i na wszystkie kondygnacje obiektu dźwigiem osobowym, usunięcie zarówno z budynków jak i z garażu barier architektonicznych w postaci progów, przewężeń oraz innych elementów mogących uniemożliwić poruszanie się po nim osobom z ograniczeniami. Ponadto, na parterze każdego z budynków zaprojektowano lokal mieszkalny przystosowany dla osób niepełnosprawnych, a w garażu przewidziano odpowiednio oznaczone miejsca parkingowe.
W związku z powyższym organ odwoławczy doszedł do wniosku, że w niniejszej sprawie spełniony został wymóg zawarty w art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud.
Przechodząc do oceny przesłanek będących podstawą do odmowy przez organ pierwszej instancji udzielenia pozwolenia na budowę Wojewoda przywołał definicję dostępu do drogi publicznej oraz § 14 ust. 1 warunków technicznych, zauważając, że zgodnie z dokumentacją projektową przedmiotowa działka graniczy bezpośrednio z terenem drogowym - ul. [...] - działki o nr [...] i [...] i inne. Z wypisu z wykazu podmiotów i działek z dnia 28 lutego 2023 r., sporządzonego przez Starostę B., wynika, że ww. działki stanowią własność Gminy J. oraz wchodzą w skład większego terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem [...] - tereny dróg publicznych klasy ulicy lokalnej (§ 45 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p.).
Jednocześnie Wojewoda zauważył, że teren powyższych działek użytkowny jest obecnie jako droga - ul. [...], po której poruszają się mieszkańcy gminy, zaś Wójt Gminy J. - jako podmiot reprezentujący zarządcę drogi - w decyzji z dnia 11 stycznia 2022 r. znak [...] zezwolił Inwestorowi na lokalizację zjazdu indywidualnego z działki drogowej nr [...] i nr [...] drogi publicznej ul. [...] - nr drogi [...] na działkę nr [...] w J. na czas nieokreślony. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że działka inwestycyjna posiada wymagane przepisami prawa dojście i dojazd do drogi publicznej zapewniony poprzez bezpośredni i indywidualny zjazd będący przedmiotem odrębnego postępowania, a którego parametry techniczne określa ww. decyzja Wójta Gminy J.. Wojewoda wskazał także, że podnoszone w decyzji organu pierwszej instancji twierdzenia, że działka inwestycyjna posiada wprawdzie bezpośredni dostęp do gminnej drogi publicznej, jednakże droga ta nie posiada odpowiednich parametrów technicznych, a tym samym przepustowości, pozostają bez wpływu na wynik prowadzonego postępowania. Wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do badania kwestii związanych z natężeniem ruchu drogowego, a zakres sprawdzania projektu określa art. 35 ust. 1 Pr. bud. i ograniczony jest do przedmiotu postępowania tj. w niniejszej sprawie, budowy dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych.
Wojewoda odniósł się również do stanowiska przedstawionego w toku postępowania przez M. M. (właścicielkę działek sąsiednich o nr ewid. [...]; [...]; [...], obecnie Skarżącą), wskazując, że Rada Gminy J. uchwalając plan miejscowy dopuściła zabudowę wielorodzinną na wskazanym obszarze, co do kwestii odprowadzania wód opadowych i roztopowych zauważył, iż w ramach przedmiotowej inwestycji zaprojektowano na działce inwestycyjnej montaż dwóch szczelnych zbiorników na wody opadowe i roztopowe, natomiast co do zacieniania działek nr [...], [...] i [...] podał, że działki te położone są wzdłuż zachodniej granicy działki Inwestora i są niezabudowane, a o ewentualnym przesłanianiu czy braku nasłonecznienia można mówić jedynie w odniesieniu do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a nie w odniesieniu do niezabudowanych części działek, wobec tego obawy Strony nie znajdują podstaw w przepisach prawa materialnego. Końcowo organ odwoławczy stwierdził zgodność projektowanej inwestycji z art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Pr. bud. Podkreślił też, że stosownie do art. 35 ust. 4 Pr. bud., w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pr. bud., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z rozstrzygnięciem nie zgodziły się Skarżąca Gmina oraz Skarżąca M. M..
W skardze na powyższą decyzję Skarżąca Gmina podniosła zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. i § 14 ust. 1 warunków technicznych poprzez uznanie, że w sprawie wykazano dostęp komunikacyjny wnioskowanej inwestycji do drogi publicznej, spełniający parametry określone w przepisach prawa, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że działka inwestycyjna wprawdzie ma bezpośredni dostęp do gminnej drogi publicznej ul. [...], jednakże droga ta nie posiada parametrów technicznych, a tym samym przepustowości dla przyjęcia dodatkowych pojazdów samochodowych. Ponownie wskazała, że pas drogowy w liniach rozgraniczających drogi posiada zmienną szerokość wynoszącą od 5,9 m do 12,50 m, zaś przebiegająca po nim jezdnia asfaltowa ma zmienną szerokość od 2,50 m do 3,50 m. W całym pasie drogowym znajduje się jeden most na potoku W. oraz trzy przepusty rurowe rowów melioracyjnych. Aktualne parametry jezdni asfaltowej oraz stan techniczny obiektów mostowych w sytuacji znacznego zwiększenia ruchu samochodowego wymagać będą przebudowy. Podkreśliła, że Inwestor do dnia złożenia skargi nie wywiązał się z obowiązku zawarcia porozumienia w trybie art. 16 u.d.p. Jak podała, Skarżąca nie kwestionuje statusu ul. [...] jako drogi gminnej, lecz podkreśla, że nie odpowiada ona warunkom z § 14 ust. 1 warunków technicznych. Zdaniem Skarżącej Gminy, zrealizowanie inwestycji wpłynie na pogorszenie komunikacji na tej drodze, co skutkować będzie negatywnymi konsekwencjami dla mieszkańców w tym zakresie.
Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gl 146/24.
Skarżąca M. M. w treści wniesionej skargi zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie prawa poprzez nieuwzględnienie, że działka inwestycyjna nie ma dostępu do drogi publicznej, nadto organ nie wyjaśnił, dlaczego plan miejscowy który miał przywrócić względny ład budowlany został zablokowany, a także nieuwzględnienie opinii środowiskowych dotyczących gatunków chronionych występujących na tym terenie. W uzasadnieniu skargi akcentowała, że przedmiotowa inwestycja przede wszystkim rażąco narusza ciągłość zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności zabudowy występującej na tym obszarze, stanowiąc wśród niej wyjątek z wysokością 14,98 m oraz dodatkowym podniesieniem terenu do 1,5 m. Zdaniem Skarżącej zmiana planu miejscowego, uchwalona mimo pism mieszkańców, spowodowała zakłócenie ładu oraz charakteru gminy J.. Podała też, że ul. [...] jest ulicą wąską, już w obecnych warunkach nieprzyjazną dla ruchu ulicznego, nadto droga ta nie jest własnością Gminy, nie posiada odpowiedniej przepustowości czego dowodem byłoby przeprowadzenie wizji lokalnej. Wskazała, też że inwestycja naraża okolicznych mieszkańców na brak możliwości należytego korzystania ze swoich nieruchomości w kontekście lokalizacji na terenach wiejskich. W ocenie Skarżącej planowana zabudowa spowoduje zacienienie na działkach Skarżącej nr [...], [...] i [...], co do których Skarżąca przeprowadziła inwestycje zmierzające do posadowienia domów jednorodzinnych. Wskazała również na problem odprowadzania z tego terenu wód opadowych i roztopowych, który został zgłoszony do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Wójta Gminy.. Podała, że tak intensywna zabudowa prawdopodobnie spowoduje unicestwienie z tego terenu salamandry plamistej, żmii, zaskrońca będących pod ścisłą ochroną. Końcowo wskazała, że w dniu 14 września 2023 r. został przyjęty nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który obniża intensywność zabudowy na działce inwestycyjnej.
Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gl 152/24.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 18 marca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach połączył sprawę ze skargi M. M. sygn. akt II SA/Gl 152/24 ze sprawą ze skargi Gminy J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 7 grudnia 2023 r. nr IFXIV.7840.2.16.2022 w sprawie pozwolenia na budowę.
W dniu 27 marca 2024 r. do akt wpłynęło pismo Inwestora – R. Sp. z o.o. z siedzibą w G., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, z wnioskiem o oddalenie skarg. W treści pisma pełnomocnik wskazał na prawidłowość zaskarżonej decyzji oraz ponowił argumentację przedstawioną w odwołaniu.
Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd administracyjny postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2024 r. sygn. akt II OZ 419/24 oddalił zażalenie na ww. postanowienie.
W piśmie z dnia Skarżąca M. M. przesłała petycję z dnia 27 kwietnia 2024 r. skierowaną do Wojewody celem dołączenia do akt, a kolejnym pismem z dnia 23 maja 2024 r. poinformowała o zmianie planu miejscowego dla przedmiotowego obszaru z dniem 1 kwietnia 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.
Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Tego rodzaju naruszenia Sąd w rozpoznawanej sprawie się nie dopatrzył.
Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się opisana na wstępie decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 7 grudnia 2023 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z kotłownią oraz garażem podziemnym wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] Gmina J..
W postępowaniu dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 Pr. bud., który jako przepis szczególny w stosunku do ogólnej zasady wynikającej z art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 Pr. bud. Zgodnie z treścią tej regulacji (w brzmieniu obowiązującym od dnia 19 września 2020 r.) przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Zatem dopiero wprowadzenie na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego ograniczeń w zabudowie, oznacza przynależność tego terenu do obszaru oddziaływania obiektu. Wobec powyższego osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny. Nabycie statusu strony nie następuje bowiem wskutek faktycznego dopuszczenia przez organ tej osoby do udziału w postępowaniu, lecz musi być oparte na przepisie prawa materialnego.
W wyniku nowelizacji art. 3 ust. 20 Pr. bud. ustawodawca jeszcze bardziej zawęził definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. We wcześniejszym brzmieniu była mowa o przepisach odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy. Dokonane na skutek wskazanej nowelizacji uściślenie dotyczy terenu wyznaczonego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia sprowadzające się jedynie do zabudowy, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania terenu. W tym kontekście w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, będą mogły powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 34/19; tak też S. Juszczak, Zmiana kręgu stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę po nowelizacji definicji obszaru oddziaływania obiektu, Samorząd Terytorialny 2021, nr 4, s. 48-57; zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Wr 28/23). Z przywołanych przepisów art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Pr. bud. wynika zatem niewątpliwie, że w celu ustalenia stron postępowania o pozwolenie na budowę należy zweryfikować czy, na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, inwestycja oddziałuje na inne nieruchomości w sposób wpływający na możliwość ich zabudowy. Przymiot strony nie przysługuje z samej racji posiadania prawa własności sąsiedniej nieruchomości czy istnienia interesu faktycznego. Doniosłe znaczenie ma jedynie kwestia ustalenia, w oparciu o przepisy prawa materialnego, oddziaływania przez inwestycję na inne nieruchomości w sposób ograniczający ich zabudowę.
Status strony w postępowaniach o udzielenie pozwolenia na budowę oceniany jest bowiem wyłącznie w oparciu o art. 28 ust. 2 Pr. bud., zaś obszar oddziaływania ustala się na podstawie przepisów odrębnych, które z uwagi na cechy planowanego obiektu budowlanego wprowadzają ograniczenia w zabudowie terenu.
Uznanie zatem Skarżącej Gminy za stronę postępowania wymaga wymienienia norm przepisów prawa materialnego administracyjnego, które wskazywałyby na ograniczenie jej prawa do zabudowy nieruchomości. Tego rodzaju norm prawa materialnego nie podała sama Skarżąca, oświadczając jedynie, że interes prawny do zaskarżenia decyzji wywodzi z tego, że jest właścicielem drogi publicznej ul. [...] i jako zarządca drogi w przyszłości, po realizacji pozwolenia na budowę przez Inwestora zmuszona będzie do zainwestowania w stanowiącą jej własność nieruchomość celem umożliwienia korzystania z tej drogi przez mieszkańców (protokół rozprawy z dnia 21 listopada 2024 r.). Na gruncie znowelizowanych przepisów, Sąd z urzędu również nie dopatrzył się podstawy do przyznania Skarżącej Gminie statusu strony.
Wobec powyższego skarga Skarżącej Gminy, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu.
W rozpoznawanej sprawie, uwzględniając zasygnalizowaną w dokumentacji projektowej możliwość powodowania przesłaniania nowo projektowanych budynków na działkach nr [...] i [...] (str. 15 Projektu Zagospodarowania Terenu) Sąd przyjął, że Skarżąca M. M. jest stroną w niniejszym postępowaniu.
Kwestią sporną pozostawało ustalenie zgodności wydanej decyzji z przepisami Prawa budowlanego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W ramach podstawy materialnoprawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia należało uwzględnić przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na charakter decyzji jaką stanowi pozwolenie na budowę. Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 4 Pr. Bud. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem okoliczność uznania za stronę w postępowaniu nie oznacza możliwości zgłoszenia wiążącego dla organu braku zgody na planowaną inwestycję. Pozwolenie na budowę ma bowiem precyzyjnie wyznaczone granice faktyczne i prawne, zaś sama decyzja wydawana w sprawie nosi znamiona aktu związanego, organ obowiązany jest ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 840/21). Dostrzec jednocześnie należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jest zobowiązany do sprawdzenia złożonego wniosku o pozwolenie na budowę, stosownie do treści art. 35 ust. 1 Pr. bud. W ramach przeprowadzanej weryfikacji sprawdza również zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w przywołanym art. 35 ust. 1, organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.
W okolicznościach kontrolowanej sprawy ocenie organu architektoniczno-budowlanego podlegał projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany dotyczący inwestycji opisanej na wstępie.
W ocenie Sądu, ustalenia poczynione przez organ odwoławczy w sposób uzasadniony stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji.
Działka, na której planowane jest zamierzenie inwestycyjne o nr ewid. [...] położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru gminy J. ograniczonego ulicami: [...], [...], [...], [...] i granicami z gminą J. oraz miastem B. (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r., poz. [...]) symbolem [...] - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (§ 5 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego). Zgodnie z zapisem § 14 ust. 1 tego planu, dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem A2MW ustala się: przeznaczenie podstawowe: tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (pkt 1) oraz przeznaczenie dopuszczalne: usługi nieuciążliwe towarzyszące z zakresu: handlu, gastronomii, usług publicznych z wykluczeniem działalności wytwórczej lub magazynowej, wbudowane w partery budynków wielorodzinnych, obiekty obsługi administracyjnej i technicznej, obiekty małej architektury, drogi dojazdowe nie wyznaczone w planie, dojścia, miejsca parkingowe, garaże, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i telekomunikacyjnej, zieleń towarzysząca zabudowie (pkt 2) – niewątpliwie zatem projektowana budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalizacją jak w Projekcie Zagospodarowania Terenu (str. 23 Projektu) pozostaje zgodna z przeznaczeniem podstawowym dla tego terenu.
Dla terenu oznaczonego symbolem A2MW plan ustala m.in. następujące zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu (§ 14 ust. 3):
1) minimalną intensywność zabudowy: 0,1 – projektowana inwestycja 0,68 (str. 13 Projektu Zagospodarowania Terenu),
2) maksymalną intensywność zabudowy: 1,0 – projektowana inwestycja 0,68 (str. 13 Projektu Zagospodarowania Terenu),
3) minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej: 30% - projektowana minimalna powierzchnia terenu biologicznie czynna 63,74 % (str. 14 Projekt Zagospodarowania Terenu),
4) maksymalny udział procentowy powierzchni zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej: 50% – projektowany udział powierzchni zabudowy 16,42% (str. 14 Projektu Zagospodarowania Terenu),
5) nieprzekraczalne linie zabudowy zgodnie z rysunkiem planu – Projekt Zagospodarowania Terenu (str. 23),
6) maksymalną wysokość zabudowy dla budynków przeznaczenia podstawowego: do 3 kondygnacje nadziemne plus poddasze użytkowe do 15,0 m, – zaprojektowano 3 kondygnacje nadziemne i poddasze użytkowe, wysokość budynku 15 m (str. 14 Projektu Zagospodarowania Terenu).
7) dachy dla zabudowy przeznaczenia podstawowego: dachy dwuspadowe oraz wielospadowe o symetrycznym układzie głównych połaci dachowych i nachyleniu dachu od 12º do 40º - zaprojektowano dachy dwuspadowe symetryczne o nachyleniu 31º (str. 42 Projektu architektoniczno-budowlanego), pokrycie dachów: dachówka lub materiały o wyglądzie zbliżonym do dachówki – zaprojektowano dachy z dachówki ceramicznej,
8) na elewacjach dopuszcza się tynki w kolorze białym lub odcieniach jasnego beżu, kremu, szarości oraz akcentowania fragmentów elewacji w barwach o wyższym walorze i nasyceniu kolorystycznym – zaprojektowano tynk w kolorze białym (str. 41 Projektu architektoniczno-budowlanego),
9) realizację zieleni o charakterze ozdobnym, placów zabaw dla dzieci i obiektów małej architektury;
10) utrzymanie oraz budowa dróg wewnętrznych i dojazdów niewydzielonych na rysunku planu zapewniających dostęp do drogi publicznej;
11) wszystkie miejsca parkingowe oraz place manewrowe przewidziane do obsługi zabudowy, należy zlokalizować w ramach działek, na których te budynki są usytuowane – zaprojektowano 43 miejsca dla 40 mieszkań (str. 11 Projektu Zagospodarowania Terenu),
12) w granicach terenu nieruchomości należy zapewnić miejsca parkingowe zgodnie z parametrami zawartymi w § 46 ust. 1 pkt 2 (dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - 1 stanowisko na jedno mieszkanie) – zaprojektowano 43 miejsca dla 40 mieszkań (str. 14 Projektu Zagospodarowania Terenu).
13) dla terenów znajdujących się w granicy otuliny Parku Krajobrazowego [...] obowiązują również ustalenia § 40 – (str. 20, str. 124 Projektu).
Projektowane budynki przewidziano w odległości od granic działek nie mniej niż 4 m. Najbliższe sąsiadujące budynki stanowią od wschodu i zachodu istniejące budynki mieszkalne jednorodzinne oddalone powyżej 20 m od projektowanej zabudowy (str. 20 Projektu Zagospodarowania Terenu).
W kwestii podniesionej w skardze otuliny Parku Krajobrazowego [...]., pismem z dnia 30 stycznia 2023 r. znak [...] Dyrektor Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...] zaopiniował pozytywnie planowane przedsięwzięcie wskazując, że nie zagraża ono ogólnym zasadom i kierunkom działania zawartym w Rozporządzeniu nr [...] Wojewody B. z dnia 16 czerwca 1998 r. oraz nie naruszy zasad ochrony walorów krajobrazowych oraz wartości kulturowych i przyrodniczych objętych ochroną prawną (str. 124 Projektu).
Projektowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 55 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, str. 61-62 Projektu architektoniczno-budowlanego). Nie było zatem wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Nieuzasadnione są w tym zakresie zarzuty skargi.
Organ odwoławczy dokonał również ustalań w zakresie zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami warunków technicznych (str. 7-8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Sąd nie dopatrzył się tutaj żadnych nieprawidłowości. Jak wynika z Projektu Zagospodarowania Terenu, zgodnie z § 13 warunków technicznych projektowane obiekty nie ograniczają możliwości naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi budynków sąsiednich, natomiast w myśl § 60 warunków technicznych nie ograniczają wymaganego czasu nasłonecznienia budynków sąsiednich w zakresie pomieszczeń mieszkalnych. Nie były zasadne zarzuty zmierzające do wykazania naruszenia § 13 i 60 warunków technicznych - już z tego powodu, że powyższe przepisy odnoszą się do sąsiedniej istniejącej zabudowy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 1960/20, z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2183/15). Skarżąca wywodziła natomiast naruszenie wskazanych uregulowań w odniesieniu do przyszłej, planowanej zabudowy (protokół rozprawy z dnia 21 listopada 2024 r.). Brak było zatem możliwości analizowania projektu budowlanego w tym zakresie. Zważyć dodatkowo trzeba, że działki Skarżącej położone są od zachodniej strony działki Inwestora.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych obowiązek uwzględnienia przez organy administracji uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozpatrywany abstrakcyjnie, bez odniesienia do skonkretyzowanych planów zagospodarowania sąsiednich działek. Organ administracji, dokonując zatwierdzenia projektu budowlanego, nie może oceniać go pod kątem każdego możliwego sposobu zabudowy sąsiedniej działki. Analiza projektu budowanego pod kątem możliwości zabudowy sąsiedniej działki może mieć miejsce w sytuacji, gdy osoba posiadająca tytuł prawny, dający podstawę do zabudowy tej działki, posiada zatwierdzony decyzją projekt budowlany lub dokonała zgłoszenia realizacji określonej inwestycji. W takim przypadku organ administracji ma realną możliwość oceny, czy planowana inwestycja nie będzie skutkowała niemożnością realizacji lub ograniczeniem możliwości realizacji inwestycji na sąsiedniej działce (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 455/20, z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1447/20). Zakres ochrony uprawnień osób trzecich, do której zobowiązany jest organ, wyznaczają przepisy prawa materialnego. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2290/21). Skarżąca nie posiada natomiast skonkretyzowanych, realizowanych planów inwestycyjnych oraz nie przedstawiła przepisów prawa materialnego, które przedmiotowa inwestycja miałaby naruszać. Nie może w ten sposób doprowadzić do ograniczenia prawa do zabudowy Inwestora.
Należy odnotować, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. wymaga uwzględnienia jedynie takich interesów osób trzecich, które stanowią naruszenie ich interesów prawnych i jednocześnie polegają na naruszeniu przepisów prawa, bowiem ochrona wynikająca z tej regulacji nie ma charakteru absolutnego. Nie do pogodzenia z prawem zabudowy jest sytuacja, w której prawo inwestora jest ograniczane z uwagi na konieczność uwzględnienia interesu właściciela działki sąsiedniej, której plany inwestycyjne nie są jeszcze skonkretyzowane.
Jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1772/13, respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów, lecz muszą one być stosownie wyważone. Nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Sprzeczności z powyższymi wymogami nie ujawniono jednak w toku prowadzonego postępowania.
W kontrolowanym przez sąd postępowaniu administracyjnym zaskarżona decyzja poprzedziła wszechstronna ocena dokumentacji projektowej oraz zgodności planowanego przedsięwzięcia z warunkami technicznymi oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuścił usytuowanie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na ww. terenie, a jednocześnie z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ani z przepisów odrębnych nie wynikają inne ograniczenia dla takiego usytuowania budynków, niedopuszczalne byłoby ograniczenie Inwestorowi prawa do zabudowy w tej lokalizacji.
Jak już wskazano miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru inwestycji przewiduje jako podstawowe przeznaczenie zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, a zamierzenie inwestycyjne pozostaje z nim zgodne, co więcej Skarżąca nie kwestionowała zgodności inwestycji z parametrami wskazanymi w obowiązującym planie miejscowym. Argumentacja zmierzająca do poddania pod wątpliwość zachowanie ładu przestrzennego na wskazanym terenie, wobec tego rodzaju zapisów planu miejscowego, mogła być podnoszona we właściwym postępowania, tj. w toku procedury uchwalania planu miejscowego. Na aktualnym etapie postępowania zapisy planu miejscowego nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Co się natomiast tyczy Uchwały Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. w zakresie jednostki A2MW (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r., poz. [...]), Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...] z dnia 20 października 2023 r. stwierdził nieważność ww. Uchwały. Kolejna Uchwała Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. w zakresie jednostki A2MW (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r., poz. [...]) została podjęta już po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy. Należy pamiętać, że sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję na dzień jej wydania.
Także pozbawiony podstaw był zarzut braku dostępu inwestycji do drogi publicznej. Planowane przedsięwzięcie posiada dostęp do drogi publicznej ul. [...], nadto decyzją z dnia 11 stycznia 2022 r. znak [...] Wójt Gminy J. zezwolił Inwestorowi na lokalizację zjazdu indywidualnego "z działki drogowej [...] i nr [...] drogi publicznej ul. [...] – nr drogi [...] na działkę [...] w J. na czas nieokreślony (karta nr 25 akt administracyjnych). Kwestia przepustowości pozostaje natomiast poza zakresem badania organów architektoniczno-budowlanych w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, co zasadnie uargumentował organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Sygnalizowane w skardze ewentualne naruszenia stosunków wodnych pozostają poza przedmiotem niniejszego postępowania.
Zakres badania organów jest ściśle określony przepisami Prawa budowlanego, co wyraźnie reguluje art. 35 ust. 4 Pr. bud.
W przedmiotowej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej orzekające w sprawie prawidłowo stwierdziły:
- zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a),
- zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2),
- kompletność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (art. 35 ust. 1 pkt 3 i 3a),
- posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego (art. 35 ust. 1 pkt 4 i 4a),
- złożenie przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2).
W ocenie Sądu Wojewoda zgodnie ze swoimi kompetencjami i w wyznaczonym przez ustawę zakresie ocenił projektowaną inwestycję.
Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną Sąd doszedł do przekonania, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany planowanej inwestycji zostały prawidłowo zatwierdzone. Wszystkie wymogi konieczne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę zostały spełnione, z zachowaniem dyspozycji art. 35 ust. 1 Pr. bud. oraz wymagań określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Stosownie do treści art. 32 ust. 4 Pr. bud. organ nie mógł zatem odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo. W sprawie podjęto czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia, a jego ocena nie naruszyła zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Organ odwoławczy rozpoznał ponownie sprawę. Poczynione ustalenia znalazły odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które to uzasadnienie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.
Skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu.
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w odniesieniu do skargi M. M., na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.