Pełny tekst orzeczenia II SA/Gl 1066/25

II SA/Gl 1066/25 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2026-04-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Grzegorz Dobrowolski /sprawozdawca/
Rafał Wolnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6324 Rodzina zastępcza, pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
6392 Skargi na uchwały rady powiatu w przedmiocie ... (art. 87 i 88 ustawy o samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I OZ 771/25 - Postanowienie NSA z 2026-01-07
Skarżony organ
Rada Powiatu
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 1684
art. 87 ust. 1
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j.)
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 5a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2026 r. na rozprawie sprawy ze skargi K.S. na uchwałę Rady Powiatu Częstochowskiego z dnia 1 lipca 2021 r. Nr XXVII/212/2021 w przedmiocie ustalenia szczegółowych warunków umorzenia, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 czerwca 2025 r. K. S. złożył do tutejszego Sądu skargę na uchwałę nr XXVII/212/2021 Rady Powiatu Częstochowskiego z dnia 1 lipca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków umarzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej (Dz. Urz. Województwa Śląskiego z 2021 roku, poz. 4694).
Domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości zarzucił organowi administracji naruszenie:
1) art. 2. art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz § 30 ust. 1 Statutu Powiatu Częstochowskiego, który wymaga spełnienia wymogu zgłoszenia inicjatywy podjęcia określonej uchwały przez którykolwiek z podmiotów enumeratywnie wymienionych w tym przepisie Statutu;
2) art. 2. art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz $ 30 ust. 2 Statutu Powiatu Częstochowskiego - przez zastosowanie przy opracowywaniu Projektu Uchwały procedury niezgodnej z tym przepisem, który wymaga spełnienia wymogu zaopiniowania Projektu Uchwały przez właściwe Komisje Rady Powiatu;
3) art. 2. art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz § 51 ust. 3 Statutu Powiatu Częstochowskiego - przez zastosowanie przy opracowywaniu Projektu Uchwały i przy uchwalaniu tej Uchwały procedury niezgodnej z przepisem § 51 ust. 3 Statutu Powiatu Częstochowskiego przewidującym wymóg przedstawienia na sesji Rady (przed podjęciem Uchwały) sprawozdania Komisji - przez osobę wskazaną w tym przepisie;
4) art. 2. art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz § 30 ust. 3 Statutu Powiatu Częstochowskiego - przez zastosowanie przy opracowywaniu Projektu Uchwały procedury niezgodnej z tym przepisem, który wymaga spełnienia wymogu zaopiniowania Projektu Uchwały przez Zarząd Powiatu oraz z przepisem § 30 ust. 4 tego Statutu przewidującym obowiązek przekazania przez Przewodniczącego Rady Powiatu Projektu uchwały także Zarządowi Powiatu;
5) art. 2. art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz § 31 ust. 2 Statutu Powiatu Częstochowskiego - przez zastosowanie przy opracowywaniu Projektu Uchwały procedury niezgodnej z tym przepisem - poprzez brak zamieszczenia w Uzasadnieniu Projektu nowej Uchwały treści, o których mowa w tym przepisie;
6) art. 2. art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie do Uchwały przepisu § 3 ust. 7 rażąco sprzecznego z ustawa o pomocy społecznej, którego stosowanie umożliwia organom stosowanie rozstrzygnięć nie mających oparcia w obowiązującym prawie;
7) art. 194 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (który po podjęciu Uchwały Rady Powiatu Częstochowskiego z dnia 21 lipca 2021 roku - nie uległ zmianie) w zw. z art. 2. art. 7 i art. 94 Konstytucji RP - poprzez zamieszczenie w Uchwale Rady Powiatu z dnia 21 lipca 2021 roku postanowień: § 3 ust. 1 pkt 1, § 3 ust. 2 pkt 2 lit. h, § 3 ust. 2 pkt 2 lit. j, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 Uchwały Rady Powiatu Częstochowskiego, które pozostawiają pole do dowolności (arbitralności) nadającej tym przepisom charakter korupcjogenny z uwagi na: użycie niedookreślonych zwrotów w określeniu przesłanek stosowania poszczególnych "ulg" lub poprzez wskazanie przesłanki z § 3 ust. 2 pkt 1 tejże Uchwały sankcjonującego fikcję braku dochodów po stronie osoby zobowiązanej;
8) art. 194 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (który po podjęciu Uchwały Rady Powiatu Częstochowskiego z dnia 21 lipca 2021 roku - nie uległ zmianie) w zw. z art. 2. art. 7 i art. 94 Konstytucji RP - poprzez wyjście poza granice delegacji ustawowej zawartej w art. 194 ust. 2 ww. ustawy i zamieszczenie w tej Uchwale postanowień § 4 ust. 1, ust. 2. ust. 3, § 5 ust. 1 oraz § 6 ust. 1 Uchwały określających nie tylko - zgodnie z tą delegacją - "szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1", lecz również - zasadę, na jakiej "ulgi" przewidziane w drodze ustawowej i wymienione w Uchwale mają być stosowane (zasadę fakultatywności) - poprzez użycie wyrazów wskazujących, że zastosowanie kolejnych "ulg" "może" nastąpić, co pozostawia w przypadku tych przepisów pole do dowolności (arbitralności) i nadaje tym przepisom charakter korupcjogenny.
9) art. 32 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1. art. 5 ust. 2 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. ratyfikowanej ustawą z dnia 15 czerwca 2012 r. (Dz.U.2012 r., poz. 1169) poprzez zamieszczenie w Uchwale przepisów naruszających zakaz dyskryminacji osób niepełnosprawnych w rozumieniu art. 2 tej Konwencji, których dotyczy system "ulg" przewidzianych przez Uchwałę nr XXVII/212/2021 Rady Powiatu Częstochowskiego z dnia 1 lipca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków umarzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej.
10) art. 194 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (który po podjęciu Uchwały Rady Powiatu Częstochowskiego z dnia 21 lipca 2021 roku - nie uległ zmianie) - poprzez wyjście poza granice delegacji ustawowej zawartej w art. 194 ust. 2 ww. ustawy i zamieszczenie w tej Uchwale postanowienia § 7 ust. 3 zawierającego wskazanie, że "Wykonanie uchwały powierza się Zarządowi Powiatu Częstochowskiego";
11) art. 194 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (który po podjęciu Uchwały Rady Powiatu Częstochowskiego z dnia 21 lipca 2021 roku - nie uległ zmianie) - poprzez wyjście poza granice delegacji ustawowej zawartej w art. 194 ust. 2 ww. ustawy polegające na zamieszczeniu w tej Uchwale postanowienia § 3 ust. 6 zawierającego wskazanie, że; "W przypadku, gdy osoba zobowiązana do ponoszenia opłaty ukończyła 18 rok życia i kontynuuje naukę oraz pozostaje na utrzymaniu innych osób, decyzja o odstąpieniu od ustalenia opłaty wydawana jest do czasu zakończenia nauki nie dłużej jednak niż do 25 roku życia";
12) Zarzut naruszenia art. 194 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (który po podjęciu Uchwały Rady Powiatu Częstochowskiego z dnia 21 lipca 2021 roku - nie uległ zmianie) - poprzez umieszczenie w tej Uchwale przepisu § 3 ust. 2 pkt 2 lit, b, który jedynie pozornie stanowi odrębny "szczegółowy warunek" zastosowania jednej z "ulg", a mianowicie odstępowania od opłat (w zakresie w jakim przepis ten odnosi się do osoby zobowiązanej przebywającej w jednostce pomocy społecznej);
13) art. 194 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (który po podjęciu Uchwały Rady Powiatu Częstochowskiego z dnia 21 lipca 2021 roku - nie uległ zmianie) oraz art. 922 kodeksu cywilnego - poprzez umieszczenie w tej Uchwale przepisu § 4 ust. 1 pkt 3. w którym bezpodstawnie śmierć osoby zobowiązanej została uznana za jedynie fakultatywnie stosowany "warunek" zastosowania jednej z "ulg", a mianowicie umorzenia należności z tytułu opłaty;
14) art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (który po podjęciu Uchwały Rady Powiatu Częstochowskiego z dnia 21 lipca 2021 roku - nie uległ zmianie) - przez umieszczenie w § 4 ust. 3 tej Uchwały zasady dotyczącej umarzania należności, za którą odpowiada solidarnie więcej niż jedna osoba. W przepisie tym wykluczono możliwość umorzenia należności, jeżeli okoliczności uzasadniające umorzenie nie zachodzą co do wszystkich zobowiązanych;
15) art. 2. art. 7 Konstytucji RP przez wadliwe ukształtowania przepisu intertemporalnego zamieszczonego w Uchwale Rady Powiatu z dnia 1 lipca 2021 r.
Uzasadniając swój interes prawny do złożenia skargi skarżący wskazał, że uchwała narusza zarówno jego indywidualne prawa i interesy, jak i narusza ona także interes publiczny. Charakter tych naruszeń, które są związane z Uchwałą objętą skargą w pełni uzasadnia stwierdzenie istnienia interesu prawnego i uprawnienia legitymującego mnie do wniesienia tej skargi. Zaskarżony akt został przygotowany i uchwalony w sposób sprzeczny z zasadami proceduralnymi, jakie powinny mieć zastosowanie odnośnie do tworzenia aktów prawa miejscowego, do jakich zalicza się Uchwała Rady Powiatu Częstochowskiego XXVII7212/2021. Szczególnym przykładem naruszeń prawa związanych z treścią skarżonej uchwały, które mają konkretny, realny, bezpośredni wpływ na skarżącego na jego indywidualne prawa i interesy jako na stronę także aktualnie prowadzonych postępowań administracyjnych, prowadzonych w oparciu o tę Uchwałę są naruszenia opisane w uzasadnieniu zarzutu oznaczonego cyfrą 6, Uchwała jest narzędziem realnego naruszania jego praw.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. W uzasadnieniu wskazano przede wszystkim, że skarżący nie posiada legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Odniesiono się również do poszczególnych zarzutów skargi. Odnośnie prawidłowości przytoczono treść protokołów sesji Rady. Szczegółowo odniesiono się również do zarzutów merytorycznych oznaczonych cyframi 6-15 wskazując, że przepisy uchwały są zgodne z obowiązującym prawem.
Pismem z dnia 31 sierpnia 2025 r. skarżący odniósł się do treści odpowiedzi na skargę, przy czym w piśmie tym wyraża przede wszystkim krytykę działań Rady Powiatu Częstochowskiego i osób ją reprezentujących. Odnosi się również do swojego wniosku do Wojewody Częstochowskiego dotyczącego stwierdzenia nieważności poprzednio obowiązującej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej "p.p.s.a.) zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W zakresie kontroli uchwał organów powiatu kryterium zgodności z prawem zostało sprecyzowane w art. 79 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1684 - dalej "u.s.p."). Zgodnie z tym przepisem uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem są nieważna, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały organu powiatu są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 79 ust. 4 u.s.p., sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tę kategorię wadliwości wymienionych aktów organu powiatu. Pomimo że przepisy prawa nie zawierają wyliczenia wadliwości aktu prawa miejscowego, to wypracowane w omawianym zakresie poglądy nauki i judykatury pozwoliły ustalić katalog istotnych naruszeń prawa, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały organu powiatu. Do tych "kwalifikowanych" naruszeń zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały.
W pierwszej kolejności trzeba zauważyć - jako że ma to związek z dopuszczalnością skargi - iż zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, a w konsekwencji jest też aktem z zakresu administracji publicznej.
Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.s.p. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także - zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego - zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury podejmowania uchwały mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17 - wszystkie orzeczenia za CBOSA). W tym kontekście trzeba też dostrzegać różnicę między naruszeniem interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego, stanowiącym podstawę legitymacji skargowej, a podstawą do uwzględnienia skargi, w szczególności zaś stwierdzenia nieważności uchwały - ta podstawa zależy jeszcze od czegoś więcej, mianowicie od naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Innymi słowy, naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie implikuje jeszcze uwzględnienia skargi.
Podejmując próbę ustalenia legitymacji skargowej w rozumieniu art. 87 ust. 1 u.s.p. najprostszym będzie odwołania do orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie. I dotyczyć to może orzecznictwa dotyczącego wspomnianego wyżej przepisu, jak i tego odnoszącego się do pojęcia naruszenia interesu prawnego i uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1153). Rozwiązania prawne dotyczące skargi na uchwały rad gmin i powiatów są w istocie tożsame.
Warto tu przede wszystkim wskazać na wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 marca 2023 r. (sygn. III SA/Kr 1654/22), gdzie skład orzekający uznał, iż "przepis art. 87 ust. 1 u.s.p. wprowadza wymóg naruszenia interesu lub uprawnienia przez uchwałę (zarządzenie) organu powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, co stanowi zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej, wyrażonej w art. 50 p.p.s.a. Sąd jest zatem zobligowany do zbadania legitymacji procesowej strony skarżącej poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała (zarządzenie) narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie w sprawie z zakresu administracji publicznej, przy czym chodzi tu o własny interes prawny podmiotu skarżącego. Skarga uregulowana w art. 87 ust. 1 u.s.p. nie jest bowiem skargą powszechną (nie ma charakteru actio popularis), a zatem dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę (zarządzenie) organu otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale powinno być realne i aktualne". Ten sam Sąd w wyroku z dnia 17 grudnia 2021 r. (sygn. III SA/Kr 371/21) uznał zaś, że "kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury podejmowania uchwały mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego".
Skoro uprawnienie wynikające z art. 87 ust. 1 u.s.p. nie ma charakteru actio popularis to nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała nie narusza prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 1 października 2020 r. – sygn. II SA/Wa 1/20).
Można tu również przytoczyć wyrok NSA z dnia 22 lipca 2025 r. (sygn. II OSK 2958/24). Dotyczył on co prawda tzw. uchwały krajobrazowej, ale regulował sytuację podmiotu, który musiał dostosować swoją działalność do tego aktu. Skład orzekający NSA stwierdził wyraźnie, że "domniemanie posiadania interesu prawnego, czy implikacja jego posiadania nie może stanowić źródła legitymacji skargowej na gruncie art. 101 ust. 1 u.s.g. Przyjęcie, jako fakt znany z urzędu, że skoro spółka prowadzi działalność gospodarczą w postaci prowadzenia placówek handlowych, to posiada urządzenia i tablice reklamowe, które muszą zostać dostosowane do postanowień uchwały, jest nieuprawnione w kontekście konstrukcji normatywnej art. 101 ust. 1 u.s.g. Jest to bowiem rodzaj interesu faktycznego. Uchwała krajobrazowa jest aktem prawa miejscowego. Kształtuje ona sposób wykonywania prawa własności, gdyż korzystanie z rzeczy jest jednym z atrybutów prawa własności. Oznacza to, że interes prawny, który może zostać naruszony taką uchwałą ma swoje źródło w normach prawa materialnego regulujących prawa rzeczowe. Fakt bycia podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność gospodarczą na takim terenie, nie może stanowić źródła interesu prawnego do zaskarżenia takiej uchwały". Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego jej prawa (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 października 2025 r. – sygn. II SA/Gd 364/25).
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy skład orzekający uznał, że skarżący nie wykazał w sposób skuteczny legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały nr XXVII/212/2021 Rady Powiatu Częstochowskiego z dnia 1 lipca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków umarzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Podniósł on przede wszystkim, że "uchwała narusza zarówno jego indywidualne prawa i interesy, jak i narusza ona także interes publiczny. Charakter tych naruszeń, które są związane z Uchwałą objętą skargą w pełni uzasadnia stwierdzenie istnienia interesu prawnego i uprawnienia legitymującego mnie do wniesienia tej skargi. Zaskarżony akt został przygotowany i uchwalony w sposób sprzeczny z zasadami proceduralnymi, jakie powinny mieć zastosowanie odnośnie do tworzenia aktów prawa miejscowego, do jakich zalicza się Uchwała Rady Powiatu Częstochowskiego XXVII7212/2021".
Szczególnym przykładem naruszeń prawa związanych z treścią skarżonej uchwały, które mają konkretny, realny, bezpośredni wpływ na skarżącego na jego indywidualne prawa i interesy jako na stronę także aktualnie prowadzonych postępowań administracyjnych, prowadzonych w oparciu o tę Uchwałę są naruszenia opisane w uzasadnieniu zarzutu oznaczonego cyfrą 6. Jego treść dotyczy wprowadzenia w § 3 ust. 7 rażąco sprzecznego z ustawą o pomocy społecznej, którego stosowanie umożliwia organom stosowanie rozstrzygnięć nie mających oparcia w obowiązującym prawie. Wspomniany przepis stanowi, że "ustalając dochód osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty, w składzie rodziny uwzględnia się dzieci przebywające w domu pomocy społecznej, rodzinnej łub instytucjonalnej pieczy zastępczej, jeżeli rodzicom została naliczona opłata za ich pobyt". Jak twierdzi skarżący w zaskarżonej uchwale "wprowadzono bowiem 2 dodatkowe ograniczenia dotyczące ustalania kryterium dochodowego - nieznane ustawie o pomocy społecznej. Wprowadzenie tych dodatkowych ograniczeń dotyczących ustalania kryterium dochodowego sprzecznych z ustawą nie ma najmniejszego umocowania w ustawie o pomocy społecznej". W konsekwencji ma to prowadzić do "odwróconej sekwencji postępowań", która polega na tym, że po ogólnym wszczęciu postępowania za kolejny okres "w sprawie odpłatności" jest ono "rozbijane" przez organ I instancji na 2 odrębne postępowania. W pierwszej kolejności kończone jest postępowanie w przedmiocie odstąpienia od opłat, a dopiero w drugiej kolejności - w razie, gdy decyzja o odmowie odstąpienia stanie się ostateczna - prowadzone jest postępowanie w sprawie tego właśnie "naliczenia opłat" (tj. ustalenia wysokości opłat).
Odnosząc się do powyższej argumentacji skład orzekający wskazuje, że podstawą podjętej uchwały jest art. 194 ust. 2 o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej a nie ustawa o pomocy społecznej. Ustawodawca formułując delegację ustawową dał radzie powiatu dużą swobodę do kształtowania treści przedmiotowej uchwały. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 sierpnia 2025 r. (sygn. I OSK 1928/23) " ustawodawca upoważnił radę powiatu do ustalenia warunków umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Rada powiatu nie została w żaden sposób ograniczona co do ustalenia ww. warunków i przesłanek - nie określono żadnych ram brzegowych tej uchwały, pozostawiając temu organowi pełną swobodę w regulowaniu tego zagadnienia".
I co chyba najważniejsze z punktu widzenia legitymacji skargowej, owa "odwrócona sekwencja" nie wynika z treści zaskarżonej uchwały, ale wprost z treści ustawy. Jak wskazał WSA w Łodzi w wyroku z dnia 9 maja 2024 r.(sygn. II SA/Łd 973/23) "ustalenie opłaty za pobyt dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej, o jakim mowa w art. 194 ust. 1 ustawy z 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, powinno nastąpić w innej decyzji niż rozstrzygnięcie dotyczące odstąpienia od ustalenia tej opłaty, określone w art. 194 ust. 3. Decyzja ustalająca wysokość opłaty za pobyt dziecka w instytucjonalnej pieczy zastępczej stanowi rozstrzygnięcie odrębnej sprawy administracyjnej w stosunku do sprawy dotyczącej odstąpienia od ustalenia opłaty, w której organ jest zobowiązany wydać odrębną decyzję. Ponoszenie przez rodziców opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1 - zapada w postaci decyzji ustalającej, co wynika z art. 194 ust. 1, natomiast decyzja odstępująca od ustalenia opłaty jest decyzją uznaniową - art. 194 ust. 3. Obie materie zatem ustawodawca jednoznacznie rozgraniczył. W postępowaniach zmierzających do rozstrzygnięcia każdej z tych spraw badane są inne przesłanki materialnoprawne wynikające z odrębnych podstaw (w tym szczegółowe warunki odstąpienia od ustalenia opłaty określają rady powiatów w drodze uchwał podejmowanych na podstawie art. 194 ust. 2 ustawy). Inny jest też cel obydwu rodzajów decyzji i każda z nich podlega odrębnemu zaskarżeniu". Jeszcze dobitniej wskazał to WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 27 marca 2024 r. (sygn. II SA/Sz 71/24) akcentując, że "postępowanie w przedmiocie ustalenia opłaty musi zostać poprzedzone postępowaniem w przedmiocie odstąpienia od ustalenia tej opłaty. Od wyniku postępowania w sprawie odstąpienia od ustalenia opłaty może zależeć dalszy przebieg postępowania w sprawie ustalenia opłaty. W sytuacji bowiem uznania przez organ, że należy uwzględnić wniosek o odstąpienie, w ogóle nie zachodzi potrzeba wydania kolejnej decyzji, tj. decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. W sytuacji, gdy prawodawca wskazuje na przesłanki odstąpienia od ustalenia opłaty, zbadanie tych przesłanek w określonym stanie faktycznym musi nastąpić przed ustalaniem opłaty, zwłaszcza że z treści art. 194 ust. 3 u.w.r. wynika, że odstąpienie od ustalenia opłaty może nastąpić również z urzędu. Wydanie decyzji w przedmiocie odstąpienia od ustalenia opłaty powoduje, że do czasu uzyskania przez tę decyzję waloru ostateczności, nie może być rozstrzygana sprawa ustalenia tej opłaty. Ustalanie opłaty w sytuacji odstąpienia od jej ustalania jest bezprzedmiotowe, a bezprzedmiotowość tę powoduje jedynie ostateczne zakończenie sprawy odstąpienia od ustalenia opłaty decyzją o odstąpieniu od ustalenia opłaty".
Sąd w niniejszej sprawie dokonał również analizy pozostałych zarzutów skargi pod względem możliwości naruszenia chronionego prawem interesu skarżącego. Odnośnie zarzutów skargi oznaczonych cyframi 1-5 takiego naruszenia nie stwierdzono. Są to zarzuty co do trybu podjęcia uchwały i nie można wskazać, ażeby naruszały one prawo w ogóle. Również pozostałe zarzuty skargi nie wskazują, że podniesione tam okoliczności mogą dotyczyć prawem chronionego interesu skarżącego. Wskazuje tam na okoliczności o charakterze ocennym, a raczej swoje oczekiwania co do treści uchwały. Dotyczy to między innymi (w ocenie skarżącego) korupcjogenności niektórych rozwiązań, czy też ogólnie rozumianej zasady niedyskryminowania.
Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.