II SA/Gd 896/25

II SA/Gd 896/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-04-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska
Justyna Dudek-Sienkiewicz /sprawozdawca/
Krzysztof Kaszubowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1764/26 - Postanowienie NSA z 2026-08-20
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 15 par. 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Dnia 16 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2025 roku, numer WOP.7722.88.2025.MK w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
D. S. (dalej: zobowiązany, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej: WINB) z 29 sierpnia 2025 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim (dalej: PINB) decyzją z dnia 10 marca 2020r., nr PINB-7141/305b/2002/A/PO nakazał zobowiązanemu D. S. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 10,05m x 4,55m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..], położonej w obr. ewid. K., gmina K.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 czerwca 2020r., nr WOP.7721.67.2020.PG utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 672/20 oddalił skargę na ww. decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2024r., sygn. akt II OSK 1498/21 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku.
Wobec niewykonania obowiązku rozbiórki, organ I instancji upomnieniem z dnia 6 lipca 2020r., nr PINB-7145/026/2020/RW - wezwał zobowiązanego do bezzwłocznego wykonania nałożonych obowiązków z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, powyższą przesyłkę skierowaną do D. S. doręczono w dniu 4 sierpnia 2020r. pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłki adresatowi.
Następnie PINB wystawił tytuł wykonawczy z 13 sierpnia 2020 r., wszczynając postępowanie egzekucyjne. Jednocześnie postanowieniem z 13 sierpnia 2020 r. organ nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym.
WINB postanowieniem z 3 czerwca 2024 r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z 13 sierpnia 2020 r., z powodu jego błędnego sporządzenia.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim wystawił na zobowiązanego tytuł wykonawczy o numerze PINB-7146/020/20/RW z dnia 27 lutego 2025r.
Skarżący wniósł zarzuty wobec prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które zostały oddalone postanowieniem PINB z dnia 26 maja 2025 r., utrzymanym w mocy postanowieniem WINB z 27 sierpnia 2025 r.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie puckim postanowieniem z 10 kwietnia 2025 r. nałożył na D. S. grzywnę w wysokości 10.000 zł w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, o wymiarach 10,05m x 4,55m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...], położonej w obr. ewid. K., gmina K. oraz wezwał do uiszczenia grzywny na rzecz organu i do wykonania obowiązku do 31 lipca 2025 r.
W uzasadnieniu wskazano, że nakaz rozbiórki został nałożony na skarżącego decyzją z 10 marca 2020 r., zobowiązany jednak obowiązku tego nie wykonał pomimo wystosowania do niego upomnienia. W konsekwencji tytułem wykonawczym z 27 lutego 2025 r wszczęto postępowanie egzekucyjne. Organ wyjaśnił, że wysokość nałożonej grzywny w celu przymuszenia – 10.000 zł - nie przekracza granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, w szczególności zasady racjonalnego działania i zasady niezbędności, a zobowiązany wykonując nakaz rozbiórki we wskazanym terminie uniknie konieczności zapłaty grzywny.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku po rozpatrzeniu zażalenia D. S. postanowieniem z 29 sierpnia 2025 r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej terminu do uiszczenia grzywny i terminu do wykonania obowiązku oraz wyznaczył nowy termin - do dnia 31 grudnia 2025 r. - w pozostałym zakresie utrzymując postanowienie w mocy.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii wysokości grzywny uznając, że jest ona uzasadniona zakresem robót niezbędnych do wykonania rozbiórki. Grzywna w mniejszej wysokości nie zmobilizowałaby zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku. Postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim zawiera wszystkie wymagane elementy, przy tym wyłącznie od zobowiązanego zależy, czy wykona nałożony obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego, czy uiści grzywnę. Rację ma organ I instancji, że wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia należy uznać za wybór środka mniej uciążliwego, a zatem spełnia on wymogi określone w art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej. Mając na uwadze fakt upływu terminu w toku postępowania odwoławczego, argumenty zażalenia i realną możliwość wykonania nałożonego obowiązku przez zobowiązanego, organ odwoławczy postanowił wyznaczyć nowy termin wykonania obowiązku, a w konsekwencji także nowy termin uiszczenia grzywny, tj. do 31 grudnia 2025 r.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia wyjaśniono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim przesłał D. S. upomnienie z 6 lipca 2020 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłkę doręczono 4 sierpnia 2020 r. pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Wskazano, że upomnienie jest pierwszym etapem postępowania, które zmierza do wszczęcia egzekucji administracyjnej. Celem instytucji upomnienia "przedegzekucyjnego" jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. W tym kontekście samo zagrożenie egzekucją stanowiące istotę treści upomnienia ma doprowadzić zobowiązanego do wykonania obowiązku. Dlatego nie było konieczności przesłania kolejnego upomnienia zobowiązanemu, po umorzeniu przez organ odwoławczy postanowieniem z 3 czerwca 2024 r. postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 13 sierpnia 2020 r.
Natomiast odnosząc się do kwestii wystąpienia skarżącego do Wójta Gminy Krokowa o przekwalifikowanie działki nr [...] położonej w obrębie K., gmina K. z działki rolnej na działkę z wydzieloną częścią mieszkalną wskazano, że decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu jest ostateczna i prawomocna, a zarzuty w kwestii prawidłowości rozstrzygnięcia będącego podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego nie mogą być rozstrzygane na etapie postępowania egzekucyjnego.
D. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 29 sierpnia 2025 r. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucił naruszenie:
1/ art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wszczęcie przez organ egzekucji administracyjnej pomimo braku skutecznego przesłania zobowiązanemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku wraz z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego pomimo, że zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, a wskutek uchybienia organu obowiązek zobowiązanego nie stał się wymagalny,
2/ art. 33 § 2 pkt 6 lit. c. u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 u.p.e.a. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania pomimo braku skutecznego przesłania zobowiązanemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku wraz z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego pomimo, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia, zaś skutkiem uchybienia organu, który zaniechał doręczenia zobowiązanemu upomnienia, obowiązek zobowiązanego nie stał się wymagalny,
3/ art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez wadliwe wydanie przez organ odwoławczy postanowienia, na mocy punktu 2 utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji oraz zaniechanie przez organ odwoławczy uchylenia w całości wadliwego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji,
4/ art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 roku poprzez wszczęcie egzekucji administracyjnej przeciwko zobowiązanemu wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi polegającemu na uprzednim przesłaniu zobowiązanemu pisemnego upomnienia.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
W świetle art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).
Badając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było postanowienie WINB z 29 sierpnia 2025 r., którym utrzymano w mocy postanowienie PINB z 10 kwietnia 2025 r. nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 10,05m x 4,55m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...], położonej w obr. ewid. K., gmina K., oraz uchylające to postanowienie w zakresie terminu uiszczenia grzywny i terminu wykonania obowiązku niepieniężnego, co do których organ odwoławczy ustalił nowe terminy.
Podstawą prawną kontrolowanych postanowień były przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132), dalej jako "u.p.e.a.". Należy więc wyjaśnić, że istotą postępowania egzekucyjnego w administracji jest przymusowe wykonanie obowiązków wymienionych w art. 2 u.p.e.a. w przypadku uchylania się zobowiązanego od wykonania tych obowiązków. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.
Stosownie zaś do art. 26 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym wszczyna postępowanie egzekucyjne z urzędu poprzez podpisanie albo opatrzenie pieczęcią, o której mowa w art. 26e § 1 pkt 4 albo 5, wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego.
Z akt sprawy wynika, że skarżący jest adresatem decyzji PINB z 10 marca 2020 r., utrzymanej w mocy decyzją WINB z 30 czerwca 2020 r. - nakazującej rozbiórkę wskazanego w niej obiektu budowlanego. Bezspornie również – nałożony obowiązek nie został wykonany. Z akt sprawy wynika również, że organ egzekucyjny skierował do skarżącego upomnienie z 6 lipca 2020 r., doręczone 4 sierpnia 2020 r. pani I. S. – dorosłemu domownikowi, a także wystawił w dniu 27 lutego 2025 r. tytuł wykonawczy, wszczynając postępowanie egzekucyjne, w toku którego wydał skarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Kwestionując to postanowienie skarżący wskazuje na brak doręczenia mu ponownego upomnienia. Wyjaśnić jednak należy, że zarzut braku doręczenia upomnienia stanowi podstawę zarzutu w trybie art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. nie zaś podstawę zażalenia na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego i w dalszej kolejności skargi do sądu. Norma art. 122 § 3 u.p.e.a. kreuje bowiem rozdzielność środków prawnych służących adresatowi postanowienia, o którym mowa w art. 122 § 1 i 2 tej ustawy, tj. zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Natomiast środki prawne w postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinny zostać oparte na zasadzie wyłączności rozumianej w ten sposób, że jednego rodzaju przesłanka powinna umożliwiać określonemu podmiotowi wniesienie jednego rodzaju środka prawnego. Z uwagi zatem na alternatywne ujęcie środków prawnych służących stronie, tj. zarzutów oraz zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny, grzywna nie może być w postępowaniu zainicjowanym zażaleniem kwestionowana poprzez podnoszenie okoliczności związanych z egzekucją nałożonego obowiązku (zob. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 2 października 2024 r., II SA/Gd 370/24, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzecznia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). To powoduje, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, ponieważ w istocie dotyczą okoliczności określonych w art. 33 u.p.e.a. W tym miejscu wyjaśnić należy, że treść zarzutów wobec prowadzonej egzekucji była przedmiotem rozpoznania tutejszego Sądu, który wyrokiem z 16 kwietnia 2026 r., II SA/Gd 895/25 oddalił skargę na postanowienie WINB z 27 sierpnia 2025 r., nr WOP.7722.148.2025.MK w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postepowania egzekucyjnego, w ramach którego wydano będące przedmiotem niniejszej sprawy postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
Przechodząc natomiast do grzywny w celu przymuszenia, zauważyć trzeba, że jest to środek egzekucyjny mający zastosowanie w przypadku przymusowej realizacji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 12 lit. b tiret pierwsze u.p.e.a). Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (art. 119 § 1 u.p.e.a.). Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 2 u.p.e.a.). Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 122 § 1 u.p.e.a.). Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze.
Co istotne, jak podkreśla się w orzecznictwie, grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego - poprzez dolegliwość finansową - do określonego zachowania się. Stąd nie ma tutaj zastosowania wyrażona w prawie karnym zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego, przy czym grzywna powinna być na tyle dolegliwa, aby zmusiła zobowiązanego do wykonania obowiązku, gdyż tylko wtedy jej zastosowanie jest uzasadnione. Sytuacja majątkowa zobowiązanego i jego możliwości płatnicze mają znaczenie o tyle, o ile pozwalają ocenić skuteczność tego środka egzekucyjnego (zob. wyroki NSA: z 29 czerwca 2022 r. II OSK 471/20, z 10 stycznia 2018 r. II OSK 956/17, z 7 grudnia 2011 r. II OSK 1822/10, CBOSA). Ze względu na to, dokonując wyboru środka egzekucyjnego organy egzekucyjne powinny więc każdorazowo mieć na uwadze przedmiot, zakres oraz charakter nałożonego obowiązku, a ponadto kierować się nie tyle niedogodnościami zobowiązanego, co skutecznością egzekucji. Analizując zaś katalog środków egzekucyjnych dla obowiązków o charakterze niepieniężnym, zawarty w art. 1a pkt 12 lit. b ustawy, należy stwierdzić, że grzywna w celu przymuszenia jest najłagodniejszym z tych środków, w szczególności w kontekście środka, jakim jest wykonanie zastępcze.
Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się bowiem, że nie tylko koszty wykonania zastępczego, które obciążają zobowiązanego, ale również możliwość umorzenia, zwrotu (w całości lub w części) uiszczonej lub ściągniętej grzywny, czyni ją środkiem mniej uciążliwym od środka, jakim jest wykonanie zastępcze (por. wyrok NSA z 10 września 2024 r., II OSK 838/23 i powołane tam orzecznictwo, CBOSA). Ponadto, zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Natomiast w myśl art. 126 tej ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. To od zobowiązanego zależy zatem, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszty nałożonej grzywny. Powyższe powoduje, że grzywna jest najłagodniejszym z dostępnych środków egzekucyjnych przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, co realizuje zasadę stosowania środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Natomiast, aby omawiany środek nabrał charakteru dyscyplinującego i realizował zasadę celowości egzekucji (art. 7 § 2 u.p.e.a.), nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalne było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie realizacji nakazanego obowiązku.
Mając to na uwadze Sąd uznał, że orzeczona grzywna jest odpowiednia i adekwatna do zaniechań, jakich dopuszcza się skarżący, niewywiązujący się z obowiązku nałożonego na niego przez PINB. Jej wysokość uwzględnia wagę naruszenia, a także czas trwania naruszenia prawa oraz czas uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku rozbiórki. To pozwoliło ustalić wysokość grzywny, która będzie na tyle dotkliwa, że przymusi skarżącego do respektowania nałożonego obowiązku. Jako adekwatne do okoliczności sprawy należy zatem uznać wymierzenie grzywny w kwocie 10.000 zł (art. 121 § 2 u.p.e.a.). Grzywna musi stanowić pewne zagrożenie finansowe, bo tylko w takiej sytuacji spełni swoją rolę, to jest rolę ekonomicznego zagrożenia, które niejako zmotywuje do wykonania zobowiązania.
Z tych względów Sąd uznał, że wydane w sprawie postanowienia odpowiadają prawu, w szczególności zawierają wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a. Także przeprowadzone przez organy postępowanie należy uznać za prawidłowe, gdyż w jego toku należycie ustalono stan faktyczny sprawy i istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, w konsekwencji czego wykazano, że zostały spełnione przesłanki zastosowania grzywny w celu przymuszenia.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.