II SA/Gd 801/25

II SA/Gd 801/25 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-10-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Jastarni z dnia 24 lutego 2014 r. nr XLVI/360/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.
Uzasadnienie
Ł. K., reprezentowany przez radcę prawnego A. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę nr XLVI/360/2014 Rady Miejskiej w Jastarni z dnia 24 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Jastarni – pasa przykolejowego w rejonie wczasów PKP (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2014 r. poz. 1290) – w części, tj. w zakresie § 2 ust. 5 pkt 1 i 2.
Do skargi załączono odpis pisma z 30 maja 2025 r. – wezwania do usunięcia naruszenia prawa – wraz z potwierdzeniem nadania w dniu 3 czerwca 2025 r.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska Jastarni, reprezentowana przez Burmistrza Jastarni, wniosła o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie, ewentualnie o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) – dalej jako p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności jest obowiązany zbadać z urzędu jej dopuszczalność, a zatem czy zachodzą okoliczności umożliwiające rozstrzyganie w danym przedmiocie. Innymi słowy sąd jest obowiązany ustalić, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, które ustawodawca wymienił enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Do przesłanek tych zalicza się m.in. wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Obecnie zgodnie z art. 53 § 2a p.p.s.a. w przypadku innych aktów [niż wymienione w § 1 i 2 – przyp. Sądu], jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Stosownie jednakże do treści art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 [tj. p.p.s.a. – przyp. Sądu], w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą [...] stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołana ustawa nowelizująca weszła zaś w życie z dniem 1 czerwca 2017 r.
Jako że przedmiotem zaskarżenia Skarżący uczynił akt prawa miejscowego uchwalony w dniu 24 lutego 2014 r., a zatem przed 1 czerwca 2017 r., to należało zastosować art. 52 i 53 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. włącznie. Zgodnie zaś z ówczesnym brzmieniem art. 52 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w myśl ówczesnej treści art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że pełnomocnik Skarżącego wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z 30 maja 2025 r. nadanym w dniu 3 czerwca 2025 r., a pismo to wpłynęło do organu w dniu 9 czerwca 2025 r. (vide: przekazane do Sądu akta administracyjne). Ponadto, również nie jest sporne, że organ nie ustosunkował się do ww. wezwania, a więc nie udzielił na nie odpowiedzi. Tym samym skargę należało wnieść w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Początkiem biegu terminu był dzień 9 czerwca 2025 r., a 60-ty dzień przypadał na piątek 8 sierpnia 2025 r. Zatem skarga z dnia 20 sierpnia 2025 r., nadana w dniu 25 sierpnia 2025 r. bezpośrednio do tutejszego Sądu, została wniesiona z uchybieniem 60-dniowego terminu.
W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odrzucił skargę jako wniesioną po terminie.
Ponadto, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwrócił stronie skarżącej cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.