II SA/Gd 768/23

II SA/Gd 768/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-04-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska
Krzysztof Kaszubowski /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Wycichowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 156 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Specjalista Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Wojewody z dnia 27 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 8 października 2021 r. do Starosty Kartuskiego (dalej: organ I instancji, Starosta) wpłynął wniosek A. Sp. z o.o. Sp.k. o wydanie pozwolenia na budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą na terenie działek nr [...]-[...] obręb M., gmina Ż.
Po uzupełnieniu przez Spółkę wniosku organ I instancji, zawiadomieniem z dnia 22 grudnia 2021 r., poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania zastrzeżeń. Jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w terminie 60 dni od daty otrzymania postanowienia, braków i nieprawidłowości w złożonej dokumentacji m.in. poprzez:
* doprowadzenie do zgodności z ostateczną decyzją Burmistrza Gminy Żukowo z dnia 5 maja 2021 r. o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej, która nie może przekraczać 10 m;
* uzupełnienie trzech egzemplarzy projektu zagospodarowania terenu o projekt wewnętrznej drogi dojazdowej wraz z podjazdami;
rozszerzenie wniosku o budowę drogi wewnętrznej.
W dniu 28 marca 2022 r. Starosta Kartuski zawiadomił strony o braku uzupełnienia dokumentacji projektowej zgodnie z nałożonym postanowieniem z dnia 22 grudnia 2021 r. W dniu 1 kwietnia 2022 r. do organu I instancji wpłynął wniosek inwestora z prośbą o wydłużenie terminu na uzupełnienie dokumentacji, a następnie - w dniu 11 kwietnia 2022 r. - wpłynął wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2022 r. organ I instancji zawiesił prowadzone postępowanie.
W dniu 14 lutego 2023 r. inwestor przedłożył uzupełnioną dokumentację projektową oraz rozszerzył zakres zamierzenia budowlanego o budowę drogi wewnętrznej.
Organ I instancji, w odpowiedzi na wniosek inwestora z dnia 17 marca 2023 r., postanowieniem z dnia 21 marca 2023 r. podjął postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Ponadto, zawiadomieniem z tego samego dnia, Starosta poinformował strony m.in. o tym, że dokumentacja nie została uzupełniona zgodnie z obowiązkiem nałożonym postanowieniem z 22 grudnia 2021 r. a także o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
W piśmie z dnia 20 marca 2023 r. inwestor przedstawił swoje stanowisko w sprawie zgodności zaprojektowanej szerokości elewacji frontowej z planem miejscowym.
Starosta Kartuski, działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) decyzją z dnia 31 marca 2023 r. odmówił A. Sp. z o.o. Sp.k. udzielenia pozwolenia na budowę: ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą i ośmiu zbiorników na ścieki sanitarne oraz budowę drogi wewnętrznej na terenie działek nr [...]-[...] obręb M., gmina Ż. W ocenie organu inwestor nie doprowadził inwestycji do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej. Z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, że zostały zaprojektowane nowe elementy, które nie są objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę, takie jak mur oporowy i zbiornik retencyjny, dla których inwestor nie przedłożył ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy. Załączona decyzja o warunkach zabudowy z dnia 7 grudnia 2022 r. na budowę drogi wewnętrznej nie zawiera ponadto klauzuli ostateczności i została wydana na inny pomiot niż wnioskujący o wydanie pozwolenia na budowę. W ocenie Starosty także sposób odprowadzenia wód opadowych z projektowanej drogi wewnętrznej jest niezgodny z zapisami we wskazanej decyzji.
Wojewoda Pomorski (dalej: Wojewoda, organ II instancji, organ odwoławczy), po rozpoznania odwołania A. Sp. z o.o., decyzją z dnia 27 czerwca 2023 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji i odmówił A. Sp. z o.o. udzielenia pozwolenia na budowę: ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą i ośmiu zbiorników na ścieki sanitarne oraz budowę drogi wewnętrznej na terenie działek nr [...]-[...] obręb M., gmina Ż.
Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji zarówno co do stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej budynków, jak również w odniesieniu do niezgodnego z decyzją Burmistrza Gminy Żukowo z dnia 7 grudnia 2022 r. odprowadzania wód opadowych z projektowanej drogi wewnętrznej a także co do braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy obejmujących swym zakresem wykonanie muru oporowego i zbiornika retencyjnego. Ustosunkowując się natomiast do podniesionej przez organ I instancji okoliczności dotyczącej stwierdzenia, że decyzja Burmistrza Gminy Żukowo z dnia 7 grudnia 2022 r., ustalająca warunki zabudowy dla drogi wewnętrznej, została wydana na inny podmiot niż wnioskujący o wydanie pozwolenia na budowę, Wojewoda uznał, że decyzja ta, wbrew stanowisku Starosty, została wydana na właściwy podmiot, tj. A. Sp. z o.o.
Wyjaśniając konieczność uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji Wojewoda wyjaśnił, że z analizy akt sprawy zgromadzonych przez organ I i II instancji wynika, że zaskarżona decyzja została obarczona wadą nieważności, albowiem została nieprawidłowo wydana dla A. Sp. z o.o. Sp.k., a zatem na podmiot, który w dniu wydania kwestionowanej decyzji nie istniał. Wojewoda podniósł, że z Krajowego Rejestru Sądowego oraz postanowień Sądu Rejonowego Gdańsk - Północ w Gdańsku wynika, że postanowieniem z dnia 15 marca 2022 r. dokonano zmian w danych w KRS dla podmiotu A. Sp. z o.o. Sp.k. poprzez wykreślenie A. Sp. z o.o. Sp.k., i wpisanie S. Sp.k. Następnie, postanowieniem Sądu Rejonowego Gdańsk - Północ w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2022 r. wpisano A. Sp. z o.o., która powstała w wyniku przekształcenia S. Sp.k. Zatem na dzień wydania decyzji przez organ I instancji Spółka A. Sp. z o.o. Sp.k. nie istniała, a stroną postępowania winna być A. Sp. z o.o. Pomimo tego uchybienia - mając na uwadze, że do reprezentowania obu spółek upoważniony był J. S., który brał czynny udział w postępowaniu – Wojewoda odstąpił od przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji uznając, że byłoby to niecelowe. W wyniku prowadzonego ponownie postępowania zapadłoby bowiem to samo rozstrzygnięcie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącej dokonana przez Wojewodę nadinterpretacja pojęcia "frontu działki" do "kilku frontów" powoduje daleko idące konsekwencję prowadzące do tego, że decyzja wydana z zamiarem realizacji zamierzenia inwestycyjnego staje się bezużyteczna. W ocenie strony poprzez rozszerzenie "frontu działki" o kolejne 2 działki nie będące przedmiotem inwestycji Wojewoda wymusiłby sytuowanie domów skosem do drogi wewnętrznej (sytuując prostokątne budynki tak, aby tylko jednym narożnikiem przylegały do działki drogi wewnętrznej) - byłoby to sprzeczne z definicją ładu przestrzennego. Zdaniem skarżącej Starosta Kartuski bezpodstawnie zmusił także inwestora do uzyskania dodatkowej decyzji o warunkach zabudowy na drogę wewnętrzną, uniemożliwiając skonsumowanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 5 maja 2021 r. dot. 8 budynków jednorodzinnych zgodnie z pierwotnym wnioskiem o pozwolenie na budowę.
Wymusił również zmianę zakresu wniosku o pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji rozszerzając ją o drogę wewnętrzną. W rezultacie uzyskana decyzja o warunkach zabudowy z dnia 7 grudnia 2022 r. obarczona jest błędem w postaci sprzecznych zapisów dot. nawierzchni. Spółka wskazała, że w pkt. 3a decyzji WZ jest zapis, że drogę wewnętrzną należy utwardzić kostką brukową (jest to powierzchnia nieprzepuszczalna, która musi mieć odbiornik wody deszczowej). Natomiast w pkt. 6e decyzji WZ jest zapis, że droga wewnętrzna ma zostać odwodniona poprzez powierzchnię przepuszczalną. Zastosowanie pierwszego zapisów spowodowało wprowadzenie zbiornika retencyjnego, który został uznany za wykraczający poza przedmiot decyzji. Zdaniem strony, gdyby zaprojektowany zbiornik uznać za powierzchnię przepuszczalną (brak dna) to inwestycja byłaby zgodna z decyzją.
Skarżąca wyjaśniła ponadto, że w terenie brak jest kanalizacji deszczowej, wobec czego zbiornik retencyjny jest jedynym możliwym rozwiązaniem dla zapewnienia rozwiązania problemu nadmiaru wód deszczowych na terenie drogi. Starosta nie wskazał jednak, z którego zapisu należy skorzystać. W ocenie strony, gdyby nawierzchnię z płyt ażurowych uznać za powierzchnię przepuszczalną, to zbiornik nie byłby konieczny.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, ustosunkowując się do zarzutu zmuszenia inwestora do uzyskania dodatkowej decyzji o warunkach zabudowy na drogę wewnętrzną Wojewoda podniósł, że zarzut ten nie był przez stronę podnoszony na etapie odwołania, niemniej jednak podziela stanowisko organu I instancji, że projekt budowlany powinien zawierać także budowę drogi wewnętrznej, zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Wojewoda podniósł także, że nie dostrzega sprzeczności w decyzji z dnia 7 grudnia 2022 r. dotyczącej nawierzchni. Zgodnie z powyższą decyzją o warunkach zabudowy, utwardzenie drogi wewnętrznej ma być wykonane z kostki brukowej (pkt 3 lit. a tiret piąte), a pobocza mają być gruntowe (pkt 3 lit. a tiret szóste). Natomiast pkt. 6 lit. e decyzja odnosi się do odprowadzenia wód opadowych z drogi i stanowi, że odwodnienie drogi ma się odbywać w granicach wnioskowanych działek poprzez powierzchnię przepuszczalną, a także, że należy zabezpieczyć zjazd z drogi gminnej przed spływem wód opadowych z projektowanej drogi wewnętrznej oraz w obrębie zjazdu zapewnić naturalny spływ wód powierzchniowych. Zaprojektowanie pobocza gruntowego zgodnie z warunkiem decyzji z dnia 7 grudnia 2022 r., które stanowi nawierzchnię przepuszczalną pozwoliłoby na przejęcie części wód opadowych z wybrukowanej nawierzchni drogi, jak i przekazanie nadmiaru wód opadowych na pozostałą przepuszczalną część terenu inwestycyjnego.
W piśmie procesowym z dnia 29 września 2023 r. Spółka podniosła, że najistotniejsze jest dla niej rozstrzygnięcie przez Sąd kwestii jak należy interpretować definicję "frontu działki" oraz jak należy mierzyć szerokość elewacji frontowej w świetle obowiązujących przepisów a także, czy organ ma prawo do własnej interpretacji definicji "frontu działki" i sposobu mierzenia szerokości elewacji frontowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
W wyniku kontroli sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd skargę oddala w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).
Należy przy tym podkreślić, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., obligowało do uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż w sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - decyzja administracyjna wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Wyjaśnić należy, że postępowanie odwoławcze może być wszczęte wyłącznie w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany (uprawniony) podmiot. Postępowanie odwoławcze nie może być wszczęte z urzędu (por. wyroki NSA z dnia 17 listopada 1998 r., sygn. akt IV SA 2006/98 oraz z dnia 25 maja 1984 r., sygn. akt II SA 2048/83 wszystkie przywoływane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie bowiem do art. 127 § 1 k.p.a. prawo wniesienia odwołania przysługuje stronie postępowania. Powyższe oznacza, że prawo wniesienia tego środka zaskarżenia przysługuje wyłącznie podmiotom, które były stronami postępowania administracyjnego prowadzonego w pierwszej instancji lub powinny być stronami tego postępowania, o ile uprawnienia tego przepisy nie przyznają innym podmiotom (np. prokuratorowi, organizacji społecznej uczestniczącej w postępowaniu). Aby zatem mogło zostać skutecznie wszczęte postępowanie odwoławcze, w postępowaniu tym musi zostać wykazane, że podmiot, który wniósł odwołanie, posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., tzn., że jego interesu prawnego dotyczy dany akt lub czynność (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 1260/96).
Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Odwołanie powinno przy tym odpowiadać ogólnym wymaganiom przewidzianym w art. 63 k.p.a. dla podań, a zatem powinno m.in.: zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, a wniesione na piśmie powinno być podpisane przez wnoszącego ten środek zaskarżenia. W przypadku braku spełnienia przez odwołanie wymogów formalnych np. w zakresie braku podpisu strony organ odwoławczy zobowiązany jest - stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. - wezwać wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braków formalnych, w terminie 7 dni, z pouczeniem o konsekwencji nie zastosowania się do wezwania. Przepis art. 64 § 2 k.p.a. wiąże bowiem również organ odwoławczy.
W sytuacji, gdy do organu odwoławczego wpływa odwołanie, to organ ten w pierwszej kolejności zobowiązany jest je zbadać w postępowaniu wstępnym pod względem formalnoprawnym tzn. ustalić czy odwołanie jest wniesione w ustawowym terminie, czy jest wniesione prawidłowo, w tym także czy zostało podpisane lub czy zostało wniesione przez uprawniony podmiot.
Należy mieć także na uwadze, że wniesienie odwołania przez podmiot nieuprawniony (przy braku odwołania którejkolwiek ze stron postępowania administracyjnego zakończonego kwestionowaną decyzją organu pierwszej instancji) powoduje bezskuteczność tego środka zaskarżenia, czego następstwem jest ostateczność decyzji pierwszoinstancyjnej. Rozpatrzenie natomiast przez organ odwoławczy środka zaskarżenia od ostatecznej decyzji administracyjnej, wniesionego przez nieuprawniony podmiot, stanowi rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 13 lutego 1996 r., SA/Wr 477/95).
Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy należy wskazać, że odwołanie od decyzji Starosty Kartuskiego w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zostało wprawdzie wniesione przez podmiot o nazwie tożsamej z podmiotem, na wniosek którego zostało wydane zakwestionowane rozstrzygnięcie, lecz o innej formie organizacyjno – prawnej. Postępowanie zainicjowane zostało bowiem wnioskiem A. Sp. z o.o. Sp. k., podmiot ten był także adresatem zaskarżonej do Wojewody decyzji, natomiast odwołanie wniosła Spółka A. Sp. z o.o. Zauważyć także należy, że na żadnym etapie postępowania administracyjnego Spółka nie informowała A. Sp. z o.o. Sp. k., że uległa przekształceniu.
W związku z powyższym, wobec faktu, że odwołanie od decyzji wniósł inny podmiot niż Spółka występująca z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, organ odwoławczy winien wszcząć postępowanie zmierzające do wyjaśnienia wątpliwości, czy podmiot ten miał legitymację do wniesienia środka odwoławczego. Zgromadzony w aktach materiał dowodowy nie potwierdza jednak, aby pomimo zaistniałych wątpliwości Wojewoda takie postępowanie przeprowadził.
Wprawdzie w aktach organu I instancji znajduje się wpięty luźno wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego – stan na dzień 25.04.2023 godz.14:39:45 Numer KRS:[...] dot. A. Sp. z o.o.– informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców oraz wydruk postanowienia Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku, VII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 15 marca 2022 r. sygn. [...] o zmianie danych w KRS dla A. Sp. z o.o. Sp. k oraz wydruk postanowienia Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku, VII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. [...] o rejestrację w Rejestrze Przedsiębiorców A. Sp. z o.o., to jednak dokumenty nie zostały uwzględnione zarówno w metryce sprawy, jak również w karcie przeglądowej akt sprawy, nie zostały także ponumerowane. Nie wiadomo, który z organów je pozyskał. W aktach organu odwoławczego znajduje się natomiast wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego – stan nadzień 07.06.2023 godz. 08:30:52 Numer KRS: [...] dot. A. Sp. z o.o. Sp. k.– informacja odpowiadająca odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców. Dokument ten również nie został uwzględniony w karcie przeglądowej akt organu II instancji. Nie jest zatem jasne czy stanowiły one akta sprawy na podstawie których wydana została zaskarżona decyzja czy też są jedynie ich późniejszym uzupełnieniem. Z wskazanych powyżej dokumentów nie można bezspornie wywieść, że odwołująca się Spółka A. Sp. z o.o. jest następcą prawnym A. Sp. z o.o. Sp. k.
W związku z powyższym w ocenie Sądu uznać należy, że Wojewoda nie zbadał i nie wyjaśnił należycie kwestii następstwa prawnego odwołującej się strony, czym naruszył przepis art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że odwołanie wniesione przez podmiot nieuprawniony w istocie nie mogło wywołać skutku w postaci wszczęcia postępowania odwoławczego i nie uprawniało organu odwoławczego do merytorycznego orzekania w sprawie. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że ta sama osoba fizyczna pełniła w obu podmiotach funkcję prezesa zarządu i była upoważniona do reprezentowania obu spółek. Prowadzenie natomiast postępowania odwoławczego pomimo wniesienia odwołania przez podmiot nieuprawniony skutkuje tym, że zaskarżona decyzja Wojewody została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy działał bowiem bez odwołania, w wyniku czego wydał swoją decyzję z urzędu.
Stwierdzone uchybienie czyni jednocześnie przedwczesną ocenę zarzutów zawartych w skardze.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy powinien wyeliminować opisane wyżej uchybienie i dokonać formalnoprawnej kontroli dopuszczalności odwołania od decyzji Starosty Kartuskiego z dnia 31 marca 2023 r.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje wpis sądowy (500 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (480 zł).