II SA/Gd 753/24

II SA/Gd 753/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-04-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący/
Diana Trzcińska
Justyna Dudek-Sienkiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 14 maja 2024 r., nr SKO Gd/1772/24 w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
M. P. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej jako: Kolegium, SKO) z 14 maja 2024 r.,
nr SKO Gd/1772/24, utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Sopotu (dalej jako: Prezydent) z 16 lutego 2024 r., nr SJA.6730.1.2024.RK, w sprawie odmowy wznowienia postępowania.
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z 15 marca 2023 r., nr UA.6730.2.2023.HB, na wniosek K. i O. M., Prezydent Miasta Sopotu ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego, dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni do 70 m2 (której obszar oddziaływania mieści się w całości na działce inwestora, w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych) wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną w S. przy ul. W., na działce nr [..], obręb [...] ( dawniej arkusz mapy nr [...]).
W dniu 5 lutego 2024 r. M.P. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją z dnia 15 marca 2023 r. wskazując, że została pominięta w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją, pomimo tego, iż we wcześniejszym postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dotyczącym tej samej działki brała udział jako strona postępowania. Wnioskodawczyni powołała się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Postanowieniem z 16 lutego 2024 r. Prezydent odmówił wznowienia postępowania wskazując, że rozumieniu art. 64a ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), dalej jako u.p.z.p., stronami w przedmiotowym postępowaniu są wyłącznie wnioskodawcy, stąd w stosunku do wnioskodawczyni brak przymiotu strony jest oczywisty.
W zażaleniu strona podniosła, że parametry wskazane w decyzji o warunkach zabudowy wykluczają przyjęcie, aby obszar oddziaływania nieruchomości mieścił się na tak małej powierzchniowo działce – 240 m2. W ocenie wnioskodawczyni jest to istotne, gdyż małe rozmiary działki uniemożliwiają zabudowanie na niej obiektu zgodnego z normami urbanistycznymi i przepisami dotyczącymi wysokości zabudowy, co może wpłynąć na sytuację działek sąsiednich. Ze względu na fakt, że obszar oddziaływania nieruchomości, w ocenie wnioskodawczyni będzie wykraczał poza przedmiotową działkę, wniosła ona o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Na skutek rozpoznania zażalenia Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Jak zauważono w uzasadnieniu, wnioskodawczyni domagała się wznowienia postępowania o warunkach zabudowy dla wprowadzonej w art. 29 ust.1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 725) dalej "Prawo budowlane", nowej kategorii obiektu budowlanego, który nie wymaga pozwolenia na budowę na podstawie przepisów nowelizujących, obowiązujących od 3 stycznia 2022 r. Zgodnie z nowa regulacją, nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących, nie więcej niż dwukondygnacyjnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych o powierzchni zabudowy do 70 m2, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane, a budowa jest prowadzona w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych inwestora bez ustanowienia kierownika budowy i prowadzenia dziennika budowy. Przy czym do tego rodzaju zabudowy niezbędne jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś przepis art. 64a u.p.z.p. przewiduje, że stroną postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust.1 pkt 1a Prawa budowlanego jest wnioskodawca (ust. 1). W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, granice obszaru analizowanego, o którym mowa w art. 61 ust. 5a, wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 metrów oraz nie większej niż 200 m (ust. 2).
W ocenie Kolegium również argument, że obszar oddziaływania obiektu na działce o powierzchni 240 m2, szczególnie wysokość zabudowy, będzie wykraczał poza działkę objętą inwestycją, wpływając na sytuację wnioskodawczyni., również nie wskazuje na spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem określona w decyzji z dnia 15 marca 2023 r. budowa wolnostojącego, dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni do 70 m2, której obszar oddziaływania mieści się w całości na działce inwestora, w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, realizuje przesłanki, o których mowa w cyt. powyżej art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane. A jeśli tak, to w stosunku do wnioskodawczyni brak przymiotu strony jest oczywisty.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 29 k.p.a. - przez błędne uznanie, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu;
2. naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane - przez niewłaściwe zastosowanie przepisów dotyczących obszaru oddziaływania inwestycji;
3. naruszenie art. 7, art. 8 i art.10 k.p.a. - przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz nieudzielenie stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu.
W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu stwierdzono, że organ odwoławczy błędnie uznał, iż skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu. Natomiast jej interes prawny był bezpośrednio związany z obszarem oddziaływania inwestycji – jako właścicielka nieruchomości sąsiadującej z działką inwestora, jest bezpośrednio narażona na wpływ inwestycji. Sporna budowa może bowiem generować różnorodne uciążliwości, takie jak: pogorszenie warunków nasłonecznienia - wysokość nowego budynku może zasłaniać słońce, co wpłynie na nasłonecznienie sąsiednich działek, w tym działki skarżącej; realizacja inwestycji, a także późniejsze jej użytkowanie, mogą zwiększyć poziom hałasu, co jest szczególnie uciążliwe w przypadku zabudowy jednorodzinnej; zmiana zagospodarowania terenu i zwiększenie powierzchni zabudowanej mogą wpłynąć na gospodarkę wodną, zwiększając ryzyko podtopień na sąsiednich działkach.
Kolegium nieprawidłowo zastosowało przepisy dotyczące obszaru oddziaływania inwestycji, bowiem biorąc pod uwagę rzeczywistą wielkość i charakter inwestycji - niezgodną z wydanymi warunkami zabudowy, obszar oddziaływania nie mieści się na tak małej działce, co wpływa na sąsiednie nieruchomości. Zauważono, że w decyzji o warunkach zabudowy wskazano wysokość budynku "do 10,5 m". Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) przez pojęcie kondygnacji należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Zgodnie z art. 72 ust. 1 tego rozporządzenia standardowa wysokość kondygnacji wynosi około 2,5 m, co oznacza, że budynek dwukondygnacyjny nie powinien przekraczać wysokości 5 m. Każe to poddać w wątpliwość, czy obiekt ten, jako budynek dla którego wysokość maksymalna została ustalona na poziomie 10,5 m, rzeczywiście można zakwalifikować jako budynek do 70 m2 w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 1a prawa budowlanego.
Ponadto organ naruszył też przepisy art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a., zobowiązujące do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Kolegium nie dołożyło bowiem należytej staranności w badaniu rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji oraz nie zapewniło skarżącej możliwości przedstawienia swojego stanowiska. To naruszenie prawa proceduralnego uniemożliwiło prawidłowe rozpatrzenie sprawy i podjęcie decyzji uwzględniającej interesy wszystkich stron.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że różnorodne uciążliwości, tj. pogorszenie warunków nasłonecznienia, zwiększenie poziomu hałasu, zwiększenie ryzyka powodziowego i odprowadzanie wód opadowych, mogą wyłącznie stanowić przedmiot ewentualnej oceny organu nadzoru budowlanego w kontekście ustawowej definicji obszaru oddziaływania obiektu, wskazanej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zgodnie z którym jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu, m.in. w zakresie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W ramach oceny, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżonym orzeczeniem, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na jego treść.
W ocenie Sądu, kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie nie jest dotknięte wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest zobowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.), a które to wady przemawiałyby za wyeliminowaniem go z obrotu prawnego.
Kontrolowane postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Sopotu z 15 marca 2023 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego, dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni do 70 m2 (której obszar oddziaływania mieści się w całości na działce inwestora, w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych) wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną w S. przy ul. W., na działce nr [...], obręb [...] ( dawniej arkusz mapy nr [...]). Skarżąca, choć jest właścicielką działki sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji, nie była stroną tego postępowania i ta okoliczność stała się podstawą jej wniosku o wznowienie postępowania.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j: Dz. U. z 2024 r., poz. 572) dalej "k.p.a.", regulują w sposób jednoznaczny tryb postępowania związany ze wzruszeniem decyzji ostatecznych, jakim jest w niniejszej sprawie wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją. Wznowienie postępowania może nastąpić z urzędu lub na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – a taką też przyczynę wskazała skarżąca w podaniu z dnia 16 marca 2023 r. - biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.).
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca dowiedziała się o ostatecznej decyzji Prezydenta z 15 marca 2023 r. w dniu 19 stycznia 2024 r. z odpowiedzi organu na swoje pismo w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 upływał więc w dniu 19 lutego 2024 r. Wniosek o wznowienie został zaś doręczony organowi w dniu 2 lutego 2024 r., a zatem termin został dochowany, co też nie budziło wątpliwości organów.
Samo wniesienie podania w terminie nie wszczyna jeszcze postępowania wznowieniowego, bowiem dopuszczalność wszczęcia omawianego nadzwyczajnego trybu postępowania uzależniona jest również od stwierdzenia, że z żądaniem wznowienia postępowania wystąpił podmiot do tego uprawniony, a zatem strona, której przysługuje interes prawny (art. 28 k.p.a.). Mogą zdarzyć się sytuacje, w których wyjaśnienie kwestii legitymacji procesowej wnioskodawcy i przysługiwanie mu statusu strony wymagać będzie postępowania wyjaśniającego. W takich sytuacjach procedura nakazuje wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, o jakim mowa
w art. 149 § 1 k.p.a., właśnie z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a. (zob. m.in. wyroki NSA z: 28 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1196/20; z 14 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 2022/21; z 14 czerwca 2024 r., sygn. akt
III OSK 2179/22). Jeżeli jednak brak interesu prawnego po stronie żądającego wznowienia postępowania jest oczywisty, to organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Taka sytuacja, zdaniem Sądu, zachodziła w niniejszej sprawie.
Skarżąca domagała się wznowienia postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Co do zasady – jak słusznie wskazało Kolegium – w przypadku postępowań o ustalenie warunków zabudowy krąg stron ustalany jest w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa uregulowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 k.p.a. Tak więc stroną takiego postępowania oprócz wnioskodawcy, który niekoniecznie musi być właścicielem terenu przeznaczonego pod inwestycję, mogą być właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio lub pośrednio z nieruchomością, na której planowana jest realizacja inwestycji. O interesie prawnym takich podmiotów przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości.
Jednakże, należy mieć na uwadze, że warunki zabudowy ustalone decyzją
z 15 marca 2023 r. zostały wydane dla dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni do 70 m2, którego obszar oddziaływania mieści się w całości na działce inwestora, w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, czyli obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego. Jest to szczególny rodzaj zabudowy, wprowadzony do porządku prawnego od dnia 3 stycznia 2022 r. na mocy ustawy z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz.1986). Powyższe ma istotne znaczenie o tyle, że na potrzeby realizacji tego typu budynków znowelizowano także przepisy u.p.z.p. I tak, w stanie prawnym obowiązującym w dacie wystąpienia przez inwestorów z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (15 lutego 2023 r.) przepis art. 59 ust. 2a u.p.z.p. przewidywał, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 1a, 3 i pkt 16 lit. b Prawa budowlanego, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Co zaś szczególnie istotne, w odniesieniu do postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, którego przedmiotem są inwestycje polegające na budowie budynków mieszkalnych o powierzchni do 70 m2, w art. 64a u.p.z.p. przewidziano, że stroną postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego jest wnioskodawca (ust. 1). W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, granice obszaru analizowanego, o którym mowa w art. 61 ust. 5a, wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 metrów oraz nie większej niż 200 m (ust. 2). Odstępuje się od uzasadnienia decyzji, o której mowa w ust. 1, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony (ust. 3). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów o milczącym załatwieniu sprawy (ust. 4). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów i art. 79a Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 5).
W związku z tym, dla budynków określonych w art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, z jakim mamy do czynienia w niniejsze sprawie, istnieje regulacja szczególna dotycząca kręgu stron postępowania o ustalenie warunków zabudowy, która wyłącza ogólną regulację w tym zakresie. Stroną takiego postępowanie jest więc wyłącznie wnioskodawca i nie mają w tym wypadku znaczenia kwestie interesu prawnego właścicieli działek sąsiednich, gdyż zasięg oddziaływania takiej inwestycji zamyka się w granicach działki inwestycyjnej. Natomiast samo "zainteresowanie" rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej i subiektywne odczucia właścicieli działek sąsiednich nie przesądzają o możliwości uznania ich za strony tego postępowania, gdyż możliwość taką wprost wyłącza ww. przepis szczególny.
W konsekwencji, w przypadku wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego warunków zabudowy dla budynku, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, złożonego przez inny podmiot, niż inwestor, z samej istoty tego postępowania wynika brak przymiotu strony dla wnioskodawcy. Stwierdzenie tej okoliczności nie wymaga prowadzenia analiz i wyjaśnień, lecz jest możliwe bezpośrednio na podstawie obowiązujących przepisów prawa (art. 64a u.p.z.p.) i tym samym uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.), bez konieczności wznawiania postępowania i wydawania decyzji o odmowie uchylenia kontrolowanej decyzji ostatecznej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.).
Odnosząc się zaś do zarzutów skargi jeszcze raz podkreślić trzeba, że ze względu na przepis szczególny art. 64a u.p.z.p., rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania w sprawie warunków zabudowy dla budynku, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, organ nie jest zobowiązany do badania kwestii ewentualnych uciążliwości, jakie może na etapie realizacji i użytkowania generować inwestycja (pogorszenie warunków nasłonecznienia, zwiększenie poziomu hałasu, zwiększenie ryzyka zalewania działki). O statusie skarżącej, jako strony ww. postępowania, nie mogły więc też świadczyć kwestie dotyczące ustalonego wskaźnika wysokości zabudowy, który może powodować zacienienie działek sąsiednich, czy też zbyt dużej powierzchni budynku w stosunku do powierzchni działki – kwestie te pozostają bez wpływu na niniejsze postępowanie w sprawie wznowienia. Z tego względu chybione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a., poprzez brak zbadania przez organy rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji, w tym ustalonych parametrów zabudowy i ich wpływu na to oddziaływanie.
Z podanych przyczyn akceptacji podlegało stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do zgodności z prawem rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Sopotu o odmowie wznowienia postępowania, podjętego na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).