Pełny tekst orzeczenia II SA/Gd 731/20

II SA/Gd 731/20 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska /przewodniczący sprawozdawca/
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Krzysztof Kaszubowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 418
art. 59
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Specjalista Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 22 lipca 2020 r., nr WOP.7721.102.2016.MK w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
T. Sp. z o.o. (wcześniej P. Spółka z o.o.), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 22 lipca 2014 r. P. Spółka z o.o. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą (WLZ) na terenie działki nr [...] położonej w M.
Starosta Kartuski, decyzją z 19 listopada 2014 r. nr B.6740.1660.2014.TC, zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla inwestycji: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P. (wieża stalowa o całkowitej wysokości konstrukcji 41 m n.p.t.) wraz z wewnętrzną linią zasilającą stację (WLZ) na działce nr [...] w M., gmina Ż.
Po rozpatrzeniu wniesionych odwołań decyzją z 13 kwietnia 2015 r. Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję Starosty z 19 listopada 2014 r. stwierdzając, że organ ten nie miał podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę.
Decyzją z 11 stycznia 2016 r. PINB w Kartuzach udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej oraz wewnętrznej linii zasilającej stację.
Wyrokiem z 9 marca 2016 r. sygn. II SA/Gd 361/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi A. L. i R. L. na tak wydaną decyzję Wojewody z 13 kwietnia 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z 19 listopada 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 lipca 2018 r. II OSK 1959/16 oddalił skargę kasacyjną spółki skarżącej.
Mając na uwadze powyższe PINB postanowieniem z 20 grudnia 2018 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją z 11 stycznia 2016 r.
Następnie PINB decyzją z 20 marca 2019 r. uchylił decyzję z 11 stycznia 2016 r. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania WINB decyzją z 10 czerwca 2019 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Wyrokiem z 2 sierpnia 2019 r. sygn. II SA/Gd 415/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił sprzeciw od tak wydanej decyzji WINB z 20 marca 2019 r.
Decyzją z 27 maja 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kartuzach, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., w punkcie 1 - uchylił decyzję własną z 11 stycznia 2016 r. o pozwoleniu na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej P. – kat. obiektu XXIX oraz wewnętrznej linii zasilającej stację (WLZ) – kat. obiektu VIII usyt. na terenie działki nr [...] w miejscowości M., gm. Ż.; w punkcie 2 - PINB odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie ww. stacji wraz z wewnętrzna linią zasilającą stację, z uwagi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, sygn. II SA/Gd 361/15 z 9 marca 2016 r. oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. II OSK 1959/16 z 4 lipca 2018 r. – uchylające decyzję Wojewody Pomorskiego oraz poprzedzająca ją decyzję Starosty Kartuskiego z 19 listopada 2014 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę.
Decyzją z 22 lipca 2020 r. WINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu WINB wskazał, że z uwagi na fakt, że wydana uprzednio decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona orzeczeniami sądów administracyjnych, na gruncie niniejszej sprawy nie został spełniony warunek z art. 55 ust. 1 Prawa budowlanego, zawierającego wymóg uzyskania pozwolenia na budowę. W rezultacie PINB zobligowany był do wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu z przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Rozstrzygnięciem kończącym powyższe postępowanie mogła być wyłącznie decyzja odmawiająca wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, gdyż nie można udzielić takiego pozwolenia przy braku decyzji o pozwoleniu na budowę. WINB wyjaśnił, że warunki do ponownego ubiegania się inwestora o pozwolenie na użytkowanie zaistnieją, gdy uzyska on w ponownym postępowaniu decyzję o pozwoleniu na budowę.
WINB uwzględnił także, że P. Spółka z o.o. przeniosła cześć majątku na P.2 Spółka z o.o., w rezultacie P.2 Spółka z o.o. wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki P. Spółka z o.o.
Skargę na tak wydana decyzję wniosła P.2 Spółka z o.o., składając jednocześnie wniosek o zawieszenie postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1. art. 31 zy¹ ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez wydanie decyzji we wznowionym postępowaniu na podstawie przepisów regulujących udzielanie pozwolenia na użytkowanie, których na dzień orzekania z mocy prawa się nie stosowało i wciąż się nie stosuje;
2. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 59 ust. 5, art. 59 ust. 1 i art. 57 ust. 1 – 4 oraz art. 59a Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie usunięcia z obrotu prawnego pozwolenia na użytkowanie;
3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu a w szczególności błędne uznanie, iż nie mają znaczenia uzasadnienia wyroków sądów administracyjnych, uchylających pozwolenie na budowę, projekt budowlany nie budzący zastrzeżeń tychże sądów, jak również projekt zagospodarowania terenu oraz znajdujące się w aktach sprawy wyniki pomiarów pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności, które wbrew błędnemu stanowisku WINB powinny zostać ocenione przez PINB merytorycznie;
4. art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu z jakich konkretnych przyczyn uznano, że we wznowionym postępowaniu nie prowadzi się w ogóle postępowania jurysdykcyjnego, projekt budowlany oraz wyniki pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych nie mogą stanowić podstawy do oceny zgodności inwestycji z prawem i orzeczenia o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie;
5. art. 2 i 7 Konstytucji w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez WINB w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do organów władzy publicznej, w szczególności poprzez zaakceptowanie przeprowadzenia przed PINB postępowania wyłącznie w zakresie czysto formalnym, podczas gdy obowiązkiem organu we wznowionym postępowaniu jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy;
6. art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 5, art. 59 ust. 1 i art. 57 ust. 1 - 4 oraz art. 59a Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż po wznowieniu postępowania organ nadzoru budowlanego nie ma obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy, przeprowadzając wszelkie czynności przewidziane w ramach ww. postępowania.
Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB.
Nadto wniesiono o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu zakończenia postępowania przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji WINB z 22 lipca 2020 r.
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z 24 września 2020 r., sygn. II SA/Gd 731/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zawiesił postępowanie na podstawie art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) do czasu zakończenia wszczętego przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowania o stwierdzenie nieważności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.
Postanowieniem z 22 lutego 2021 r. sygn. II SA/Gd 731/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podjął zawieszone postępowanie.
Następnie postanowieniem z 31 marca 2021 r. Sąd ponownie zawiesił postępowanie uwzględniając, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zawisła sprawa pod sygn. akt VII SA/Wa 351/21, której przedmiotem jest decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, wszczętym przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie.
Postanowieniem z 4 grudnia 2024 r. II SA/Gd 731/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podjął zawieszone postępowanie.
Pismem z 18 grudnia 2024 r. do sprawy zgłosił się pełnomocnik T. Sp. z o.o., załączając pełny odpis KRS Spółki i informując, że zmianie uległa nazwa skarżącej z dotychczasowej – P. 2 Spółka z o.o., na T. Spółka z o.o.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, który utrzymał w mocy decyzję z 27 maja 2020 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie w Kartuzach, uchylającą decyzję PINB z 11 stycznia 2016 r. o pozwoleniu na użytkowanie oraz odmawiającą wydania pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej z uwagi na wyroki uchylające decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z 19 listopada 2014 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę obiektu. Zaskarżoną decyzję wydano w trybie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie opisanej inwestycji, z 11 stycznia 2016 r., w oparciu o podstawę wznowieniową, wskazaną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji uwzględnił okoliczność prawomocnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Starosty z 19 listopada 2014 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 9 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 361/15, uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego z 13 kwietnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę dla tej inwestycji oraz uchylił poprzedzającą ją decyzję Starosty19 listopada 2014. Trafność rozstrzygnięcia sądu wojewódzkiego potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem oddalającym skargę kasacyjną z 10 grudnia 2019 r., sygn. II OSK 3634/19.
Orzekając w postępowaniu wznowieniowym PINB wyszedł z prawidłowego założenia o nierozerwalnej zależności rozstrzygnięcia podejmowanego w trybie art. 59 w związku z art. 59a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418), zwanej dalej Prawem budowlanym, czyli decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, z uprzednią decyzją o pozwoleniu na budowę.
Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieje ugruntowane stanowisko co do zależności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie od decyzji o pozwoleniu na budowę charakteryzującej się tym, że byt tej ostatniej wydawanej w procesie inwestycyjnym (pozwolenia na użytkowanie) jest warunkowany bytem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zależność decyzji o pozwoleniu na użytkowanie od decyzji o pozwoleniu na budowę może stanowić przykład wydania decyzji "w oparciu" o inną w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 27 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 3048/12; z 12 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3322/14; z 26 października 2016 r., sygn. akt II OSK 1778/15, dostępne na stronie httsp://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3322/14, wyjaśnił, że norma art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wymienia jako przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego przypadek, w którym zachodzi potrzeba rozpoznania wpływu zmiany czy też uchylenia decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego na bezpośrednio zależną od niego decyzję administracyjną. Chodzi tu o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii zawartej w decyzji administracyjnej lub orzeczeniu sądowym wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie stanowiącej istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie administracyjnej w sytuacji, w której albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna, albo nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna określonej treści bez stanu prawnego lub faktycznego ukształtowanego lub stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym czy też sądowym innej - odrębnej sprawy. Zmiana bądź uchylenie decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego powoduje, że od określonej daty albo upada istotny dla późniejszej sprawy fakt prawotwórczy, albo też zmienia się jego treść. W obu przypadkach jest to podstawa do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej co do istoty. Zatem regulacja ta nawiązuje do sytuacji, w której mamy do czynienia z ciągiem działań prawnych, gdy jedna decyzja stanowi podstawę do wydania drugiej (innej) decyzji. Natomiast wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej. Owa zależność rozstrzygnięć jest w każdym przypadku analizowana i badana w oparciu o regulacje materialnoprawne. Taka sytuacja ma miejsce w odniesieniu do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, którą stosownie do art. 55 Prawa budowlanego, inwestor ma obowiązek uzyskać: 1) przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego wzniesionego na podstawie pozwolenia na budowę, o ile obiekt ten należy do określonej kategorii, 2) w przypadkach określonych w art. 49 ust. 5 albo 51 ust. 4 tej ustawy, 3) gdy przystąpienie do użytkowania ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych.
Z przepisu art. 55 Prawa budowlanego wynika zatem jednoznacznie, że decyzja o pozwolenie na użytkowanie może być wydana wyłącznie po uprzednim uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, bądź decyzji wymienionych w art. 49 ust. 4 i 51 ust. 4 Prawa budowlanego – w szczególności jeżeli dotyczy to obiektu budowlanego zaliczonego do kategorii XXIX, a do takiej zalicza się sporna stacja bazowa telefonii komórkowej (por. art. 55 ust. 1 pkt 1 lit. h Prawa budowlanego).
Z powyższych względów w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz piśmiennictwie jednolicie przyjmuje się, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o pozwoleniu na budowę (w części lub w całości) rodzi dla wydanej wcześniej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie konsekwencje wynikające z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. (por. wyrok NSA z 13 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1063/06, LEX nr 503509, Z. Kostka [w:] Prawo budowlane. Komentarz, A. Glinieckiego (red.), Warszawa 2014, s. 752 i przywołane tam piśmiennictwo). Istotą prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest bowiem ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to końcowy etap procesu inwestycyjnego skierowany na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego. Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie lub dokonanie skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego jest uznanie przez organ, iż proces budowlany został zakończony (por. np. wyrok NSA z 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 660/09, LEX nr 597761).
W skardze powołano wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 maja 1995 r. sygn. III SA 430/94 wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2004 r. II OSK 1649/09 i wyrok WSA w Warszawie z 20 maja 2004 r. IV SA/Wa 4725/02. Wyroki te jednak odnoszą się do innego niż w rozpoznawanej sprawie stanu faktycznego i prawnego.
Z przedstawionych względów Sąd uznał, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo zainicjowały postępowanie nadzwyczajne w celu ponownego rozpoznania sprawy pozwolenia na użytkowanie obiektu, którego pozwolenie na budowę przestało istnieć w sensie prawnym. Skarżąca spółka błędnie twierdzi, że w ponownie prowadzonym postępowaniu co do istoty organ winien był uwzględnić dysponowanie przez nią uchyloną decyzją o pozwoleniu na budowę, ponieważ obiekt ten powstał w dacie obowiązywania pozwolenia. Jednak z powodu jego prawomocnego uchylenia nie mógł on stanowić wzorca porównawczego do kontroli wybudowanego obiektu w trybie art. 59a Prawa budowlanego. Dlatego też organy musiały uwzględnić fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Wprawdzie przepisy prawa nie przewidują dołączenia do wniosku o pozwolenie na użytkowanie decyzji o pozwoleniu na budowę, niemniej może ona być wydana jedynie w przypadkach określonych w art. 55 Prawa budowlanego, tj. w przypadku uprzedniego legitymowania się decyzją o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego lub decyzjami, w których stosownie do art. 49 ust. 5 bądź 51 ust. 4 Prawa budowlanego nałożono na inwestora obowiązek jej uzyskania.
W konsekwencji, wobec uchylenia pozwolenia na budowę, które w myśl art. 55 ust. 1 pkt 1 lit. h) Prawa budowalnego wymagane było dla uzyskania pozwolenia na użytkowanie (w niniejszej sprawie wymagała tego ustalona kategoria obiektu budowlanego), organ w wyniku rozstrzygania o istocie sprawy na nowo miał obowiązek odmowy jego udzielenia. Niemożliwe było bowiem spełnienie warunków określonych w art. 59 ust. 1 i art. 57 ust. 1-4 Prawa budowlanego. Żadnego rozstrzygającego znaczenia prawnego w sprawie nie mogło mieć to, że warunki te uznano za spełnione w chwili załatwiania sprawy decyzją z 11 stycznia 2016 r., kiedy w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.
Dla potrzeb kontrolowanej sprawy administracyjnej istotne jest, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzony nią projekt budowlany analizowanego obiektu budowlanego, stanowiąca podstawę dla kontroli w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, została ostatecznie i bezpowrotnie wyeliminowana z obrotu prawnego. W tej sytuacji nie zasługuje na uwzględnienie, podnoszona w skardze argumentacja, że organy orzekające zaniechały uwzględnienia, wbrew przepisom art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., iż projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest zgodny z przepisami prawa, a pomiary dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych wskazują, że nie są przekroczone standardy jakości środowiska. Organy bowiem nie miały obowiązku badania tych okoliczności w ramach oceny przesłanek udzielenia pozwolenia na użytkowanie (we wznowionym postępowaniu), gdyż są to okoliczności istotne w postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na budowę, które – jak wskazano powyżej – zostało wyeliminowane z obrotu prawnego.
Odnosząc się do zarzutu skargi w zakresie naruszenia art. 31zy¹ ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej ustawa COVID), wskazania wymaga, że na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje on zastosowania. Stosownie do art. 31zy¹ ust. 1 ustawy COVID, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przepisów art. 55 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego nie stosuje się, a wnioski o udzielenie pozwolenia na użytkowanie złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli nie wydano decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, traktuje się jak zawiadomienie o zakończeniu budowy o którym mowa w art. 54 Prawa budowlanego. W myśl zaś ust. 2 tego artykułu, w przypadku wniosków, o których mowa w ust. 1, termin do zgłoszenia sprzeciwu w drodze decyzji liczy się od dnia wejścia w życie ustawy COVID. Mając na względzie brzmienie art. 31zy¹ ustawy COVID stwierdzić należy, że na gruncie niniejszej sprawy brak jest możliwości uznania wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie za zawiadomienie o zakończeniu budowy, o którym mowa powyżej.
Dla rozstrzygnięcia tej sprawy istotne znaczenie ma to, że decyzją WINB z 22 lipca 2020 r. utrzymano w mocy decyzję PINB z 27 maja 2020 r., którą – po wznowieniu postępowania – na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. uchylono wydaną już wcześniej decyzję PINB z 11 stycznia 2016 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej i wewnętrznej linii zasilającej tę stację, z uwagi na wskazany już wyżej fakt uprzedniego uchylenia przez sąd administracyjny decyzji o pozwoleniu na budowę.
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji sąd uznał, że organy nadzoru budowlanego, w zakresie, który był niezbędny dla możliwości legalnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgromadziły pełny materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny sprawy w następstwie jego wszechstronnej oceny. Tym samym należycie wywiązały się z obowiązków nałożonych przepisami rządzącymi gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) i z prawidłowo ustalonych faktów prawotwórczych wywiodły właściwe konsekwencje prawne. Sąd nie dostrzegł przy tym uchybień art. 107 § 3 k.p.a. mogących mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U,. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), oddalił skargę jako bezzasadną.