II SA/Gd 707/20

II SA/Gd 707/20 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2021-04-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący/
Magdalena Dobek-Rak /sprawozdawca/
Mariola Jaroszewska
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II OSK 2052/21 - Postanowienie NSA z 2021-10-29
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 58 par. 1 pkt 5a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi E. D. na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2013 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości D., w obrębach D., D. K. L. oraz S. z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych 1. odrzuca skargę, 2. zwrócić skarżącej El. D. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
E. D. i K. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę nr XXXIV/247/2013, Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2013 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości [..] z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych.
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 października 2020 r. odrzucono skargę K. D., a postanowienie w tym przedmiocie stało się prawomocne.
Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 26 listopada 2020 r. zobowiązano skarżącą do wykazania posiadania indywidualnego interesu prawnego oraz jego naruszenia zaskarżoną w sprawie uchwałą, w szczególności poprzez podanie, czy jej nieruchomość, stanowiąca działkę nr [..], znajduje się na terenie objętym planem oraz wskazanie, w jaki sposób ustalenia planu wpływają na wykonywanie posiadanego prawa własności.
W odpowiedzi skarżąca wyjaśniła, że jej działka nr [..] jest położona poza obszarem planu, w miejscu wskazanym na przedłożonym przez nią załączniku graficznym przy piśmie z dnia 12 października 2020 r. Zdaniem skarżącej, obszar działki jest objęty ponadnormatywną emisją hałasu z powodu planowanej w sąsiedztwie farmy wiatrowej, która stwarza niebezpieczeństwo wykorzystania obszaru zajętego pod wiatraki w sposób zakłócający korzystanie z jej nieruchomości ponad przeciętną miarę (art. 144 k.c.). W tych okolicznościach skarżąca uważa, że posiada interes prawny chroniony konkretnym przepisem prawa uprawniający ją do kwestionowania zaskarżonej uchwały. Wskazała, że działka nr [..] była i jest użytkowana jako teren zabudowy jednorodzinnej, dla której normy hałasowe, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, wynoszą 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej. Według prognozy oddziaływania na środowisko, sporządzonej w toku procedury uchwalania zaskarżonego planu na teren działki skarżącej oddziaływać będzie hałas o wartości w porze nocnej – 42,4 dB, czyli większy niż określony jako dopuszczalny w ww. rozporządzeniu. Potwierdza to, że uciążliwości związane z elektrowniami wykraczają poza granice obszaru wskazane w uchwale intencyjnej do sporządzania planu, co jest niedopuszczalne i bezprawne, gdyż wszelkie ustalenia, w tym hałas, od planowanych wiatraków winny wyłącznie odnosić się do obszaru objętego planem. Skarżąca zarzuciła niezgodność ze studium oraz brak określenia w planie stref związanych z ograniczeniami, o których mowa w art. 15 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Na wezwanie Sądu, Wójt Gminy przedłożył kopię załącznika do zaskarżonej uchwały umożliwiającą identyfikację działki nr [..], zlokalizowanej poza planem oraz wpis i wyrys ze studium i kierunków zagospodarowania gminy D.
W piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2021 r. Wójt Gminy wyjaśnił, że na podstawie zaskarżonego planu wydana została w dniu 14 października 2015 r. decyzja nr [..] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę farmy wiatrowej w D. składającej się z 6 elektrowni wiatrowych. Gmina nie posiada informacji odnośnie realizacji inwestycji objętej powyższym pozwoleniem, podobnie jak informacji o tym, czy wydano w stosunku do niej pozwolenie na użytkowanie bądź czy pozwolenie takie jest w trakcie procedowania. Wskazano, że odległość nieruchomości nr [..] w miejscowości D. od najbliższej planowanej siłowni wiatrowej wynosi 867 m. Wyjaśniono, że analiza akustyczna została wykonana dla parametrów najbardziej niekorzystnych środowiskowo ze względu na rozprzestrzenianie się hałasu. Podkreślono, że niezgodność zaskarżonego planu z uchwałą w przedmiocie studium była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi Wojewody o sygn. akt II SA/Gd 132/14, którą oddalono. Organ w załączeniu przedłożył wydruk z Systemu Informacji Przestrzennej Gminy, przedstawiający jednocześnie zasięg strefy przeznaczonej pod lokalizację farm wiatrowych w zaskarżonym planie i studium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Jednocześnie zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest będąca aktem prawa miejscowego uchwała Rady Gminy z dnia 29 sierpnia 2013 r., nr XXXIV/247/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w rejonie miejscowości [..] z przeznaczeniem pod budowę elektrowni wiatrowych.
Skarga została wniesiona w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 713), zwanej dalej u.s.g., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. (vide: art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2017 r. poz. 935). W związku z tym, w sprawie znajdują zastosowanie przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (p.p.s.a., przyp. sądu) oraz przepisy ustawy zmienianej w art. 2 (u.s.g., przyp. sądu), w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją.
Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Akta sprawy potwierdzają, że skarga spełnia wymogi formalne, gdyż skarżąca, stosownie do przepisów mających zastosowanie w odniesieniu do uchwał podjętych przez 1 czerwca 2017 r., poprzedziła jej terminowe wniesienie do sądu wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę planu.
Przed przystąpieniem do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.g.n., sąd zobowiązany jest zbadać czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, co konstytuuje jej legitymację procesową do wniesienia skargi i otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy.
Wskazać przy tym należy, że na przeszkodzie weryfikacji naruszonego interesu prawnego skarżącej postanowieniami zaskarżonego planu nie mógł stać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 czerwca 2014 r., II SA/Gd 132/14, którym oddalono skargę Wojewody na tę samą uchwałę o planie.
Zgodnie z przepisem art. 101 ust. 2 u.s.g., przepisu art. 101 ust. 1 tej ustawy, przewidującego możliwość zaskarżenia uchwał lub zarządzeń organów gminy do sądu, nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. W takiej sytuacji dopuszczalność skargi bada się w granicach, w jakich nie była ona rozpoznawana wcześniej, to jest naruszenia indywidualnego interesu skarżącego. Jak bowiem szczegółowo wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyroku z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07 i w postanowieniach z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 737/09 oraz z dnia 24 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 181/09, zawierających wykładnię art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, "powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy. Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. To oznacza, że jeżeli o legalności aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, to jest naruszenia indywidualnego interesu skarżącego".
Wobec tego Sąd miał podstawy do weryfikacji naruszenia interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie zainicjowanej jej indywidulaną skargą w granicach wyznaczonych tym interesem.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w doktrynie wskazuje się, że przepis art. 101 u.s.g. określający legitymację skargową do zaskarżenia uchwały organu gminy z zakresu administracji publicznej, nakłada na stronę skarżącą obowiązek wykazania naruszenia indywidualnego interesu prawnego polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jej własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Interes ten powinien mieć charakter bezpośredni, konkretny i realny (zob. wyroki NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, z dnia 23 listopada.2005 r., I OSK 715/05, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę, czyli wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego (zob. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., II OSK 2239/15, LEX nr 2330613). Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na stronie skarżącej.
Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wynikać z norm prawa materialnego kształtujących sytuację prawną skarżącego. Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu.
Z wyjaśnień udzielonych w toku postępowania przez skarżącą wynika, że jest ona właścicielką działki nr [..] zabudowanej zabudową jednorodzinną, zlokalizowaną poza granicami planu, w odległości 867 m od najbliższej zaplanowanej elektrowni wiatrowej. Naruszenia swojego interesu prawnego skarżąca upatruje w ponadnormatywnym, przewidywanym w prognozie oddziaływania na środowisko sporządzonej w toku procedowania zaskarżonego planu, oddziaływaniu akustycznym przewidzianych w planie elektrowni wiatrowych na jej nieruchomość.
W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych na terenie objętym planem. W orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez właścicieli nieruchomości, które wprawdzie nie są objęte granicami planu miejscowego, lecz ustalenia planu mogą naruszać interes prawny lub uprawnienie właścicieli tych nieruchomości. Niewykluczone bowiem, że z uwagi na określone przeznaczenie terenu w granicach planu prawa właściciela nieruchomości sąsiedniej leżącej poza granicami planu będą ograniczone w stopniu mającym wpływ na sposób zagospodarowania takiej nieruchomości (por. wyroki NSA: z 17 listopada 2016 r., II OSK 333/15, z 2 grudnia 2010 r., II OSK 1940/10, z 1 września 2009 r., II OSK 900/09, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zakres tego wpływu wyznaczają w niniejszej sprawie postanowienia kwestionowanego planu, określające sposób zagospodarowania terenów rolniczych z dopuszczeniem lokalizacji farmy wiatrowej, przez co zgodnie z planem należy rozumieć elektrownie wiatrowe wraz z infrastrukturą towarzyszącą, objętych kartą terenu R/EW i szczegółowymi symbolami cyfrowo – literowymi.
Zgodnie z § 10 ust. 2 planu, w ramach określania zasad kształtowania ładu przestrzennego, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów obiektów:
1) dopuszczono łącznie lokalizację nie więcej niż 6 elektrowni wiatrowych o mocy nie większej niż 5,0 MW każda, ich orientacyjne rozmieszczanie pokazano na rysunku planu,
2) wysokość całkowita wieży elektrowni wiatrowej wraz z łopatą wirnika w pozycji pionowej skierowanej ku górze: nie więcej niż 220,0 m ponad poziom terenu,
3) dopuszczono lokalizowanie wież elektrowni wiatrowych na granicy nieruchomości z zastrzeżeniem pkt 3 ust. 2 poza gruntami rolnymi stanowiącymi użytki rolne klas I-III,
4) ostateczna ilość, parametry i szczegółowa lokalizacja poszczególnych wież elektrowni wiatrowych ustalone zostaną w projekcie budowlanym, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko; o ostatecznej lokalizacji zadecyduje szczegółowa analiza wykonana po wyborze producenta elektrowni wiatrowych, w oparciu o jej parametry techniczne.
W ramach określonych zasad ochrony środowiska, przyrody i zdrowia ludzi w § 10 ust. 3 pkt 2 planu przewidziano, że usytuowanie wież elektrowni wiatrowych w stosunku do istniejącej okolicznej zabudowy oraz planowanej zabudowy w planach miejscowych obowiązujących w dniu podejmowania niniejszej uchwały musi zapewniać zachowanie dopuszczalnego poziomu hałasu wymaganego przepisami odrębnymi. W § 10 ust. 3 pkt 4 planu określono, że planowany zespół elektrowni wiatrowych jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - zgodnie z przepisami odrębnymi.
W świetle powyższych przepisów ustalić należało, czy realizacja elektrowni wiatrowych zgodnie z planem i ich późniejsza eksploatacja będzie wiązać się z negatywnym oddziaływaniem na zabudowaną nieruchomość skarżącej, w sposób kwalifikowany jako naruszenie jej interesu prawnego.
W planie przewidziano zlokalizowanie w strefach R/EW 6 elektrowni wiatrowych, których rozmieszczenie na rysunku planu pokazano wyłącznie orientacyjnie. Dopuszczono lokalizowanie wież elektrowni wiatrowych na granicy nieruchomości pod warunkiem zapewnienia zachowania dopuszczalnego poziomu hałasu wymaganego przepisami odrębnymi. Ostateczna ilość, parametry i szczegółowa lokalizacja poszczególnych wież elektrowni wiatrowych zależeć będzie od wyników postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonego już w oparciu o konkretne parametry techniczne elektrowni.
Wobec tego, oddziaływanie akustyczne planowanych elektrowni wiatrowych, w ich orientacyjnej wyłącznie lokalizacji, przewidziane w sporządzonej prognozie oddziaływania na środowisko miało walor informacyjny, stanowiący materiał specjalistyczny i punkt wyjścia do takiego ukształtowania postanowień planu, które mogłyby przyczyniać się do ograniczania skutków negatywnych oddziaływań na środowisko przy realizacji funkcji dopuszczonych w planie. Sporządzona, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 247), prognoza oddziaływania na środowisko określa bowiem, analizuje i ocenia przewidywane znaczące oddziaływania na środowisko oraz przedstawia rozwiązania mające na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, mogących być rezultatem realizacji projektowanego dokumentu.
Skonkretyzowany kształt inwestycji, w tym usytuowanie poszczególnych elektrowni wiatrowych i zakres ich oddziaływania, zależeć będzie natomiast od wyników postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w toku którego diagnozuje się źródła i zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na wszystkie komponenty środowiska. Przy tym, co najistotniejsze z punktu widzenia zabezpieczenia interesów skarżącej, usytuowanie wież elektrowni wiatrowych w stosunku do istniejącej okolicznej zabudowy oraz planowanej zabudowy w planach miejscowych obowiązujących w dniu podejmowania niniejszej uchwały musi zapewniać zachowanie dopuszczalnego poziomu hałasu wymaganego przepisami odrębnymi. Nie ma zatem prawnych możliwości, aby w zgodzie z postanowieniami kwestionowanego planu zaprojektować elektrownie wiatrowe, których oddziaływanie na okoliczne nieruchomości zabudowane będzie przekraczało normy hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 112), w brzmieniu aktualnym w dacie przygotowywania inwestycji. Plan wymaga bowiem, aby parametry i usytuowanie elektrowni wiatrowych dostosować do aktualnych wymagań hałasowych.
Postanowienia planu we wskazanym zakresie nie mogą zatem naruszać interesu prawnego skarżącej, wbrew obawom której poziom hałasu niezależnie od usytuowania w przyszłości elektrowni wiatrowej, realizowanej w oparciu o ten plan, nie może przekraczać dopuszczalnych norm.
W tej sytuacji realizacja inwestycji, na podstawie decyzji Starosty z dnia 14 października 2015 r., nr [..], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia obejmującego budowę farmy wiatrowej w D. w zakresie 6 elektrowni wiatrowych, wydanej w stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 981), zwanej dalej u.i.e.w., ale w oparciu o ustalenia kwestionowanego planu, nie spowoduje naruszenia interesów prawnych skarżącej. Kształt inwestycji objętej wskazaną decyzją musi być bowiem zgodny z planem i wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o czym stanowi art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), co oznacza również, że jej oddziaływanie nie może naruszać norm hałasowych.
Również przepisy przejściowe u.i.e.w. zabezpieczają interes prawny skarżącej, w art. 15 ust. 2 i 3 stanowiąc, że jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 (obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy, zachowującym moc) lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4 (określającego minimalną odległość elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego). Mechanizm ten zabezpiecza interesy prawne osób posiadających zabudowania w sąsiedztwie planowanych elektrowni wiatrowych.
W tej sytuacji stwierdzić należy, że zarówno postanowienia planu, jak i przepisy u.i.e.w. chronią interes prawny skarżącej, nie narażając jej na jakiekolwiek negatywne konsekwencje w postaci zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jej uprawnień.
Podsumowując powyższe rozważania, Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanki naruszenia interesu prawnego postanowieniami skarżonego planu. Chcąc doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej uchwały, w ślad za cytowanymi przepisami, skarżąca winna była wykazać bezpośredni, negatywny wpływ dostrzeżonych w planie nieprawidłowości na sferę jej uprawnień. Temu obowiązkowi natomiast skarżąca nie sprostała.
Brak wykazania naruszenia interesu prawnego przez skarżącą przesądził o niedopuszczalności analizy podniesionych zarzutów z perspektywy przesłanek stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie planu miejscowego, wynikających z art. 28 u.p.z.p., w granicach w jakich, nie były one przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 132/14. Sąd bowiem, na podstawie art. 101 ust. 2 u.s.g., jest związany stanowiskiem tutejszego Sądu wyrażonym w sprawie ze skargi Wojewody na tą samą uchwałę w kwestii zgodności planu ze studium oraz braku możliwości przekroczenia norm hałasowych.
Dopuszczalność kontroli jest uzależniona od naruszenia interesu prawnego skarżącej i odbywa się w granicach naruszenia. Niezachowanie podstawowej relacji pomiędzy interesem prawnym, normą prawa materialnego oraz zaistnieniem uchybienia godzącego w sferę uprawnień skarżącego, przesądziło o niedopuszczalności wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Innymi słowy, brak wykazania naruszenia interesu prawnego w zaskarżeniu aktu prawa miejscowego czyni niedopuszczalnym dalszą analizę przez Sąd skargi z punktu widzenia przesłanek stwierdzenia nieważności planu miejscowego.
Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., skargę odrzucił.
O zwrocie z urzędu uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).