II SA/GD 703/22

II SA/Gd 703/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-02-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska /przewodniczący/
Jolanta Górska /sprawozdawca/
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1509/23 - Wyrok NSA z 2024-10-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2023 r. sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 29 czerwca 2022 r., nr SKO.450.79.2022 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarga P. Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 29 czerwca 2022 r., nr SKO.450.79.2022, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W dniu 11 czerwca 2021 r. skarżąca Spółka złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1MW, na części działki nr [...], obręb S.
Decyzją z dnia 17 września 2021 r., nr GB.6730.93.2021, Wójt Gminy Słupsk ustalił warunki zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji, na części działki nr [...], obręb S., o powierzchni do 0,99 ha.
W uzasadnieniu wydanej decyzji Wójt wskazał, że zgodnie z treścią art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.) - zwanej dalej u.p.z.p., przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13a ustawy z dna 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, którą jest zaplanowana inwestycja. Inwestycja ta, w której prąd z baterii słonecznych będzie przetwarzany na prąd zmienny, a następnie przesyłany do stacji transformatorowej, która podwyższy napięcie, spełnia bowiem warunek wytwarzania energii z odnawialnych źródeł energii. Tym samym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest w pełni uzasadnione.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzją z dnia 31 stycznia 2022 r., wydaną na skutek odwołania uczestniczki postępowania, uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wydanej decyzji Kolegium wskazało, w niniejszej sprawie inwestycja obejmuje montaż paneli fotowoltaicznych o łącznej mocy do 1MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Łączna powierzchnia zabudowy wyniesie do 0,86 ha. Działka przeznaczona pod inwestycję ma łączną powierzchnię 1,1800 ha i obejmuje użytki rolne ŁIV i PslV. Planowaną farmę należy kwalifikować jako zabudowę przemysłową, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowiskowo, z zaznaczeniem, iż z uwagi na zajętą powierzchnię zabudowy do 1 ha, przedsięwzięcie to nie kwalifikuje się jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, inwestor wskazał we wniosku, że planuje zrealizować inwestycję na ściśle określonej części działki. Mając to na uwadze Kolegium doszło do wniosku, że organ I instancji przedwcześnie ocenił możliwość ustalenia warunków zabudowy ww. przedsięwzięcia. Organ ten bowiem powinien dokonać analizy pod kątem zastosowania wyjątku z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. i w konsekwencji z art. 61 ust. 3 tej ustawy, tj. instalacji foto wolta icznej o łącznej mocy do 1 MW na użytkach rolnych klas V,VI, Vlz i nieużytkach. W przypadku zaś stwierdzenia, że nie zachodzi możliwość zastosowania tego wyjątku, konieczne stanie się ustalenie, czy realizację takiej instalacji przewidziano w studium. Jeżeli nie, organ winien dokonać ustalenia, czy inwestycja spełnia warunki art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym zasadę dobrego sąsiedztwa. Dodatkowo, inwestor powinien ustosunkować się do kwestii terenu, na jakim planuje swoją inwestycję. Według bowiem dominującej linii orzeczniczej, którą organ podziela, co do zasady nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla fragmentu działki inwestycyjnej, wydzielonego przez inwestora pod inwestycję i wskazał, że w celu wyjaśnienia rzeczywistego zakresu inwestycji należało zwrócić się do wnioskodawcy w trybie art. 79a k.p.a. o sprecyzowanie żądania, gdyż od tego zależy, czy decyzja o warunkach zabudowy w ogóle może być wydana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 172/22, wydanym po rozpatrzeniu sprzeciwu wniesionego przez skarżącego, uchylił powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku.
W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd wskazał, że stwierdzone przez Kolegium przyczyny uchylenia decyzji Wójta Gminy z dnia 17 września 2021 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji nie uzasadniały zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. O ile bowiem stwierdzona przez Kolegium potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego znajduje odzwierciedlenie w wymogach prawa materialnego, o tyle zakres okoliczności wymagających wyjaśnienia nie uzasadniał podjęcia decyzji kasacyjnej, albowiem mogły one zostać wyjaśnione na etapie postępowania odwoławczego w trybie art. 136 k.p.a.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 29 czerwca 2022 r., wydaną na podstawie art. 61 ust. 1 i 3 oraz art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503)-zwanej dalej u.p.z.p.,
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy Słupsk z dnia 17 września 2021 r. w całości (punkt 1 decyzji) i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW o powierzchni do 0,86 ha na części działki nr [...], obręb S., gmina Słupsk (punkt 2 decyzji).
Uzasadniając wydaną decyzję, Kolegium wskazało, że lokalizacja przedmiotowego urządzenia nie została na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolniona z wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Urządzenie to stanowi bowiem urządzenie, o którym mowa w art. 10 ust. 2 u.p.z.p. i nie stanowi wyjątku z art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Inwestycja ta zlokalizowana ma być bowiem na użytkach rolnych klasy ŁIV I PslV. Dlatego też konieczna jest analiza jej zgodności ze studium.
Kolegium ustaliło przy tym, że w przyjętym uchwałą Rady Gminy Słupsk z dnia 1 czerwca 2021 r., nr XXXV/389/2021, studium nie zaplanowano umieszczenia urządzeń fotowoltaicznych na terenie działki nr [...], obręb S. Analiza postanowień studium oraz załącznika graficznego prowadzi do wniosku, że teren objęty wnioskiem jest terenem, na którym nie dopuszcza się lokalizacji instalacji OZE, zaś planowana funkcja produkcyjna nie jest zgodna z przewidzianym w studium zagospodarowania terenu jako obszaru gleb o najwyższej przydatności dla rolnictwa i gleb organicznych.
Z uwagi na powyższe, Kolegium uznało, że nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji. Z treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. wynika bowiem, że zabudowa danego terenu urządzeniami wytwarzającymi energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW na obszarze gmin realizowana w trybie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może odbyć się wyłącznie na obszarach wskazanych w studiach.
Jednocześnie, Kolegium wskazało, że, w odpowiedzi na wystosowane przez Kolegium wezwanie, inwestor podtrzymał swój wniosek co do ustalenia warunków zabudowy dla części działki nr [...]. W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie zachodzą przy tym szczególne okoliczności pozwalające na wyjątkowe dopuszczenie realizacji planowanej inwestycji na części działki. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy pominięta przez inwestora część działki nr [...] jest bowiem wyłączona od zagospodarowania z uwagi na sieć elektroenergetyczną i biegnące nad tym terenem linie przesyłowe oraz konieczność zachowania od nich normatywnie wyznaczonych odległości ochronnych. W tej sytuacji niemożliwe było objęcie wnioskiem całej działki nr [...].
We wniesionej do Sądu skardze, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie:
1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.
art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w ust. 1 niniejszego przepisu, podczas gdy z treści ww. normy wynika, że w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnych źródeł energii, nie jest niezbędne spełnienie warunków z ust. 1 pkt 1 i 2;
art. 61 u.p.z.p., poprzez jego niezastosowanie oraz niewydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w przypadku, gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające za jej wydaniem;
art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., poprzez ich błędne zastosowanie oraz uznanie, że studium jest aktem prawa miejscowego i na jego podstawie można wydawać decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, przy błędnym uznaniu, że planowana moc wytworzona przez odnawialne źródła energii przewyższająca 500 kW, uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy dla tego typu przedsięwzięć, podczas gdy studium wiąże jedynie organy gminy w zakresie polityki przestrzennej realizowanej w formie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zaś w decyzjach ustalających warunki zabudowy a przepisy na które powołuje się Kolegium odnoszą się wyłącznie do kierunków zagospodarowania przestrzennego w studium, które nie ma charakteru normatywnego;
2. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a zwłaszcza faktu, że w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii nie jest konieczne spełnienie warunku, tzw. dobrego sąsiedztwa, co w konsekwencji oznacza znaczne utrudnienie budowy jakiejkolwiek inwestycji związanej z odnawialnymi źródłami energii a także całkowite pominięcie okoliczności, że interes społeczny przemawia za wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ rozwój odnawialnych źródeł energii uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa w szczególności jeżeli weźmiemy pod uwagę ciągłe zapotrzebowanie na energię elektryczną i rozwój technologii odnawialnych źródeł energii jakim jest energia fotowoltaiczna, które posiadają szereg zalet powodujących ich wyższość nad źródłami konwencjonalnymi, tj.: powszechność, brak negatywnego oddziaływania na środowisko, brak negatywnego oddziaływania na zdrowie ludzi i otaczającej fauny i flory, redukcja zużycia paliw kopalnych, zmniejszenie emisji zanieczyszczeń do środowiska, wykorzystanie terenów uznanych za nieużytki, brak negatywnego odziaływania na krajobraz, brak wytwarzania hałasu mającego wpływ na pobliskie otoczenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację, zawarte w zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:
Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259) -zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 29 czerwca 2022 r. jest zgodna z prawem.
Kontrolowaną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1MW o powierzchni do 0,86 ha na części działki nr [...], obręb S., gmina Słupsk.
Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
a) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,
b) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Zgodnie przy tym z treścią art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
W sprawie nie jest sporne, że planowana przez Spółkę inwestycja - farma fotowoltaiczna o mocy do 1 MW - jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii.
Analizując niniejszą sprawę w kontekście powołanej regulacji, podkreślić należy, że decyzja ta wydana została po ponownym rozpatrzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku odwołania wniesionego od decyzji Wójta Gminy Słupsk z dnia 17 września 2021 r., mocą której ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 172/22, uprzednio wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzji z dnia 31 stycznia 2022 r., uchylającej w całości decyzję Wójta Gminy Słupsk z dnia 17 września 2021 r. i przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do
dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy,
których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było
przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Związanie sądu i organu w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, że nie
może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej
poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie
(zob. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 426/08, Legalis). W
konsekwencji, stanowisko sądu I instancji, który rozpoznaje skargę strony
od ponownego orzeczenia organu administracyjnego powinno co do zasady
odpowiadać ocenie prawnej tegoż sądu wyrażonej w poprzednim orzeczeniu a sąd
ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w
sprzeczności z wyrażonym wcześniej poglądem (zob. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia
2008 r., sygn. akt I OSK 886/07, Legalis), chyba, że w okresie pomiędzy wydaniem
wyroku a ponowną skargą do sądu administracyjnego zmianie uległy przepisy.
Kontrola przez sąd rozstrzygnięcia wydanego po
ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się zaś do oceny czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd (zob. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 729/10, Legalis). Przy tym, przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący a uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu. Nadto, zgodnie z treścią art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
W tym miejscu wskazać należy, że instytucja sprzeciwu od decyzji kasacyjnej uregulowana w przepisie art. 64a p.p.s.a. wywołuje wiele kontrowersji zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie z uwagi na specyficznie ukształtowany zakres kognicji sądu administracyjnego w art. 64e p.p.s.a., który to jest przepisem szczególnym do art. 134 § 1 p.p.s.a. W szczególności zaś prezentowane są odmienne poglądy co do zakresu związania wyrokiem wydanym na podstawie art. 151 a p.p.s.a.
I tak, nie kwestionując poglądów, że nie da się skontrolować zasadności zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. bez jednoczesnej oceny zupełności postępowania dowodowego pod kątem przesłanek prawa materialnego, wskazuje się, że uwzględniając sprzeciw od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie może zawrzeć wiążącej oceny co do materialnoprawnych przesłanek dotyczących załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 2118/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jednocześnie, w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, który to sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, o wiążącej mocy wyroku uwzględniającego sprzeciw od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., oparty na brzmieniu zarówno przepisu art. 153 p.p.s.a., jak i art. 170 p.p.s.a. Przepis art. 153 p.p.s.a. nie przewiduje bowiem żadnych wyjątków. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają natomiast zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu. Z uwagi na powyższe, w tym przede wszystkim z uwagi na kategoryczne i jednoznaczne brzmienie art. 153 p.p.s.a., nie można uznać, aby ocena prawna w kwestiach materialnoprawnych wyrażona przez sąd w wyroku wydanym po rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji kasacyjnej nie wiązała organów, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądów (zob. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2020 r., sygn.. akt I OSK 774/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie przy tym do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Zgodnie zaś z oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 172/22, dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy dla instalacji odnawialnych źródeł energii na zasadzie wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. uzależnione jest od efektów uwzględnienia pozostałych regulacji u.p.z.p., w tym przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., odnoszących się do tego rodzaju instalacji. Ustawodawca przewidział w nich bowiem odrębne unormowania dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy 100 kW (aktualnie 500 kW) i o mocy przekraczającej wskazany próg. W wymienionych przepisach ustanowiono przede wszystkim obowiązek ustalenia w studium i w planie rozmieszczenia obszarów, na których lokalizowane będą przedmiotowe urządzenia, a także ich stref ochronnych.
Stosownie do treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem:
1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej
elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych
stanowiących użytki rolne klas V, VI, Vlz i nieużytki - w rozumieniu przepisów
wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo
geodezyjne i kartograficzne;
2) urządzeń innych niż wolnostojące.
Zgodnie przy tym z oceną prawną zawartą w wydanym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 172/22, co słusznie uwzględniło orzekające w sprawie Kolegium, regulacja przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym, skoro z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (500 kW) wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. W związku z tym przyjęto, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie może być, na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zwolniona z wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Oznacza to, że inwestycje, o których mowa art. 10 ust. 2a u.p.z.p., przewidziane w studium, nie mogą skorzystać z wyjątku określonego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
Orzekające w niniejszej sprawie Kolegium oceniło przy tym, że objęta wnioskiem inwestycja stanowi inwestycję, o której mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nieobjętą wyjątkiem z art. 10 ust. 2a pkt 1. Kolegium, stosując się do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 172/22, ustaliło, że inwestycja ma być zlokalizowana na użytkach rolnych klasy ŁIV i Pslv a tym samym nie ma w niniejszej sprawie zastosowania wyjątek z art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. Ocenę tę Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i akceptuje z uwagi na przepis art. 153 p.p.s.a. Przez to zaś nie było możliwe zastosowanie w sprawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
Z uwagi na powyższe, ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, stosownie do treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p., możliwe jest tylko na podstawie studium. Jednakże, jak ustaliło Kolegium, stosując się do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 172/22, w przyjętym przez Radę Gminy Słupsk uchwałą z dnia 1 czerwca 2021 r., nr XXXV/389/2021, studium nie przewidziano umieszczenia na działce inwestycyjnej urządzeń fotowoltaicznych.
W tych okolicznościach, prawidłowo uznało orzekające w sprawie Kolegium, że brak jest możliwości ustalenia warunków zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji.
Nadto, Kolegium, stosując się co do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 172/22, uzyskało od inwestora potwierdzenie, że podtrzymuje on swój wniosek co do ustalenia warunków zabudowy na części działki nr [...]. Kolegium uznało przy tym, że w okolicznościach niniejszej sprawy istnieje możliwość ustalenia warunków zabudowy dla części działki, albowiem pominięta przez inwestora części działki jest wyłączona od zagospodarowania z uwagi na sieć elektroenergetyczną i biegnące nad tym terenem linie przesyłowe oraz konieczność zachowania od nich normatywnie wyznaczonych odległości ochronnych.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Kolegium, dominujące również w orzecznictwie, zgodnie z którym jedynie w wyjątkowych sytuacjach możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej. Zdaniem Sądu, w świetle przepisów u.p.z.p. niedopuszczalne jest, co do zasady, ustalanie warunków zabudowy dla fragmentu działki ewidencyjnej. Przyjąć bowiem należy, że przez "teren", o którym mowa art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 - 4 u.p.z.p., trzeba rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor planuje realizację inwestycji. Objęcie decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej w świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p. jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo i musi wynikać ze szczególnych uwarunkowań, np.: część działki jest już objęta ustaleniami planu miejscowego lub decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw;
planowana jest inwestycja liniowa, która z natury rzeczy obejmuje jedynie część działek przy znacznej ich liczbie (podobnie NSA w wyrokach z: 3 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 177/18, 2 marca 2021 r. sygn. II OSK 270/21, 3 sierpnia 2021 r. sygn. II OSK 1351/21, 15 grudnia 2021 r. sygn. II OSK 603/21, 4 listopada 2021 r. sygn. II OSK 1212/19). Zdaniem przy tym Sądu, z takimi wyjątkowymi uwarunkowaniami mamy również do czynienia w tej sprawie, w której planowana jest inwestycja o charakterze szczególnym i z punktu widzenia ustawodawcy priorytetowym. Ocenę tę potwierdza wprowadzone dla niej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłączenie konieczności spełnienia wymogów zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Należy przy tym zauważyć, że zmieniając treść tego przepisu ustawodawca potwierdził, że instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii stanowią szczególne inwestycje, podobnie jak wskazane w tym przepisie linie kolejowe, obiekty liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej, które co do zasady sytuowane są na częściach działek ewidencyjnych (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 632/22, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.