II SA/Gd 678/25

II SA/Gd 678/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-12-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska /przewodniczący/
Jakub Chojnacki /sprawozdawca/
Krzysztof Kaszubowski
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 438
art. 30 ust. 2
Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Patrycja Czupyt po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 12 czerwca 2025 r., nr SKO.421.108.2025 w przedmiocie umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych osobie upoważnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Pani T. K. (Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku (SKO) z 12 czerwca 2025 r. w przedmiocie umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych osobie upoważnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Burmistrz Miasta Człuchowa rozpoznając wniosek Skarżącej decyzją z 28 kwietnia 2025 r. odmówił umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Skarżąca zwróciła się o umorzenie zaległych należności łącznie z odsetkami w całości lub w części. Organ wyjaśnił, że w dniu wydania decyzji całkowite zadłużenie z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osób uprawnionych A. D. i B. D. wynosi 44411,91 zł, a kwota odsetek ustawowych to 31837,00 zł, przy czym świadczenie z funduszu alimentacyjnego na A. D. pobierane było do 31 marca 2019 r., a na B. D. do 31 sierpnia 2017 r. Obowiązek alimentacyjny Skarżącej na A. D. wygasł z dniem 21 lutego 2023 r., a na B. D. z dniem 1 września 2017 r.
Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 30 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną wnioskodawcy. Analizując tę sytuację ustalono, że Skarżąca mieszka w mieszkaniu socjalnym z mężem R. K. oraz małoletnią córką J. K. i pozostaje wraz z córką na wyłącznym utrzymaniu męża. Jest bezrobotna, ma orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu lekkim. Rodzina utrzymuje się z wynagrodzenia R. K. w wysokości 4058,57 zł miesięcznie oraz ze świadczenia wychowawczego w wysokości 800 zł na córkę. R. K. posiada zaległości alimentacyjne w wysokości 450 zł miesięcznie. Zgodnie z pismem i dołączonymi do wniosku o umorzenie dokumentami, wydatki miesięczne w rodzinie to czynsz - 233,11 zł, prąd - 262,76 zł, woda - 217,39 zł, gaz - 78,00 zł, drzewo na opał - 1000,00 zł, leki, wizyty kontrolne, dojazdy - 500 zł, wydatki szkolne - 120 zł, alimenty - 150,00 zł. Skarżąca stwierdziła, że nie jest w stanie w większej kwocie regulować zaległości alimentacyjnych z powodu braku możliwości podjęcia zatrudnienia. Oceniając zebrany materiał dowodowy organ uznał, że nie zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności, aby uwzględnić wniosek o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.
SKO rozpoznając odwołanie Skarżącej decyzją z 12 czerwca 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 28 kwietnia 2025 r. w całości podzielając jego stanowisko i uznając, że sytuacja Skarżącej jest trudna, jednak nie na tyle, by uzasadniała umorzenie zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Sytuacja zdrowotna Skarżącej według SKO nie stanowi nadzwyczajnej okoliczności, w aktach sprawy znajduje się karta informacyjna jej leczenia z której wynika, że chorowała na nowotwór piersi w 2017 r., natomiast orzeczenie o stopniu niepełnosprawności stopnia lekkiego wydano w 2023 r., do 31 grudnia 2026 r. Skarżąca nie wymaga odpowiedniego zatrudnienia, już od kilku lat ma stabilną sytuację zdrowotną. Jej sytuacja finansowa w ocenie SKO pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, pozostaje na utrzymaniu męża, który dysponuje stałym dochodem.
Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję SKO z 12 czerwca 2025 r. wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta Człuchowa.
W uzasadnieniu skargi zarzuciła organowi, że w decyzji nie wskazał kwoty spłaconego przez Skarżącą zadłużenia oraz że uznając jej stan zdrowia za bardzo poważny, nie przychylił się do jej wniosku. SKO także nie wzięło pod uwagę faktu, że w wyniku wypadku samochodowego, w którym uczestniczyła 21 czerwca 2025 r. pogorszył się stan jej kręgosłupa. Skarżąca wskazała, że po uiszczeniu wszystkich opłat wraz z kosztami wyżywienia i alimentami w wysokości 450 zł oraz kosztów leczenia jej rodzinie zostaje 1500 zł miesięcznie.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także -z mocy art. 135 p.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że akty te nie są dotknięte uchybieniami w stopniu uzasadniającym ich wzruszenie.
Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowił art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2008 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2025 r., poz. 438 ze zm. - dalej jako: "u.p.o.u.a. "), zgodnie z którym organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną.
Należy na wstępie podkreślić, że decyzja wydawana na podstawie art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego,
a w konsekwencji kontrola jej legalności jest dokonywana przez Sąd w ograniczonym zakresie. Jak słusznie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny, kontrola sądowa w takim wypadku polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji uznaniowej organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 27 października 2020 r.,
I OSK 1011/20). Kontrolując legalność aktu wydanego w ramach uznania administracyjnego Sąd ocenia, czy w sprawie zachodziły warunki materialnoprawne, uzasadniające skorzystanie przez organ administracji z przysługujących mu uprawnień oraz, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej (tak: wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 22 czerwca 2016 r., I OSK 2429/14).
Sądowa kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się zatem do zbadania czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, tzn. czy prawidłowo zebrano materiał dowodowy i rozważono wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd nie ocenia natomiast decyzji z punktu widzenia jej słuszności. Szczególnie istotnego charakteru w przypadku decyzji podejmowanych w warunkach uznania administracyjnego nabiera zasada przekonywania wyrażona w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia jest natomiast uzasadnienie decyzji (por. wyrok WSA w Krakowie z 14 listopada 2012 r., III SA/Kr 3/12). Uzasadniając zatem wybór rozstrzygnięcia uznaniowego organ musi przedstawić jasną i przekonującą argumentację, zarówno co do faktów, jak i prawa.
W dalszej kolejności, odnosząc się do realiów kontrolowanej sprawy należy wskazać, że do umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego może dojść, gdy sytuacja dochodowa i rodzinna obiektywnie uniemożliwiają wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Na sytuację dochodową dłużnika składają się dochody otrzymywane z różnych tytułów, a także takie okoliczności, jak np. stan jego zdrowia czy możliwości uzyskania dochodu. Na sytuację rodzinną dłużnika składa się natomiast ustalenie, czy prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe, czy też wspólnie z innymi osobami bliskimi oraz jakie świadczenia ponosi na ich rzecz (zob. wyrok NSA z 21 października 2008 r., akt I OSK 1685/07). Trzeba mieć też na względzie, że zwrot należności jest zasadą, a instytucja umorzenia, rozłożenia na raty albo odroczenia terminu płatności jest odstępstwem, wyjątkiem od ogólnej zasady obowiązku zwrotu należności i może mieć miejsce w sytuacjach szczególnych, nadzwyczajnych. Stan taki powinien być efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu. Co do zasady bowiem każdy dłużnik alimentacyjny, wobec którego okazała się bezskuteczna egzekucja, nie uzyskuje dochodów wystarczających na pokrycie zasądzonych przez sąd alimentów. W tej sytuacji uzyskiwanie niskich dochodów bądź też nieuzyskiwanie dochodów nie jest okolicznością wyjątkową i szczególną na tle sytuacji innych dłużników alimentacyjnych (por. wyrok NSA z 14 lipca 2020 r., I OSK 2861/19;
z 15 maja 2018 r., I OSK 2670/17).
Zatem, dla przyznania dłużnikowi ulg, o których mowa w art. 30 ust. 2 u.o.u.a., konieczne jest zaistnienie w jego sytuacji dochodowej i rodzinnej szczególnych i nadzwyczajnych okoliczności. Jak podkreśla się bowiem w orzecznictwie, obowiązek alimentacyjny zgodnie z art. 128 i 133 § 1 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2023 r., poz. 2809 ze zm.) w przypadku rodziców w stosunku do ich dzieci ma charakter obligatoryjny. Także zgodnie z zasadą pomocniczości, wyrażoną w preambule Konstytucji RP, system zabezpieczenia społecznego nie ma na celu zwolnienia w całości rodzica z ponoszenia kosztów utrzymania dzieci, bowiem Państwo ma wspierać, a nie zastępować w alimentacji osoby do tego zobowiązane. Nie ulega więc wątpliwości, że umorzenie należności powinno mieć miejsce, gdy sytuacja dochodowa i zdrowotna zobowiązanego lub jego rodziny nie pozwala mu na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego (por. wyrok NSA z 4 września 2018 r., I OSK 2604/16).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że decyzje organów obu instancji były prawidłowe, a wydające je organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W szczególności zasadnie podkreśliło SKO w swoim rozstrzygnięciu, że sytuacja zdrowotna Skarżącej nie stanowi okoliczności nadzwyczajnej, gdyż strona już od kilku lat znajduje się w ustabilizowanej sytuacji zdrowotnej.
Jak wynika bowiem z akt sprawy, Skarżąca przebywała w szpitalu na oddziale Chirurgii Onkologicznej Chorób Piersi od 26 października 2017 r. do 30 października 2017 r., w związku z rakiem piersi lewej. W dniu 27 listopada 2017 r. przeprowadzono operację oszczędzającą piersi lewej i biopsję węzłów wartowniczych. Ponadto, od 21 listopada 2017 r. do 30 grudnia 2017 r. Skarżąca przebywała w Zakładzie Radioterapii na leczeniu w stanie po ww. operacji. Wniosek o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego został zaś złożony do właściwego organu w marcu 2025 r. i składając go strona nie wskazała swojej aktualnej sytuacji zdrowotnej i dokumentacji medycznej potwierdzającej trudny stan zdrowotny. Podstawą stwierdzenia przez organ trudnej sytuacji zdrowotnej wnioskodawczyni nie mogła być natomiast sama dokumentacja dotycząca leczenia z 2017 r., gdyż po pierwsze pochodzi ona sprzed 8 lat, a po drugie wynikającego z niej stanu zdrowia nie można powiązać z aktualną sytuacją Skarżącej i wpływem na możliwość regulowania zobowiązań wobec Funduszu Alimentacyjnego. Jak już zaś wskazano, ustalenie zaistnienia przesłanek z art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. powinno dotyczyć sytuacji wnioskodawcy w dacie orzekania o umorzeniu lub odmowie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Wobec tego Skarżąca, chcąc czynić podstawą swojego wniosku problemy zdrowotne, jakie zaistniały u niej w 2017 r. powinna była przedstawić dokumentację wskazującą, że problemy te nie ustały i także aktualnie jej stan zdrowotny jest trudny, oraz że uniemożliwia jej regulację długu alimentacyjnego. W tym zakresie ciężar dowodowy spoczywał właśnie na Skarżącej (por. wyrok NSA z 26 lipca 2023 r., I OSK 609/21; wyrok WSA w Gliwicach z 18 września 2018 r., IV SA/Gl 344/18), gdyż to ona domagała się wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego jej sytuację zdrowotną. W takim wypadku organ zaś ma obowiązek zweryfikowania przedstawionej przez wnioskodawcę sytuacji i ustalenia, czy wyczerpuje ona normę prawną stanowiącą podstawę podejmowanego rozstrzygnięcia. Jak już wskazano, co do choroby nowotworowej, Skarżąca powoływała się na stan z 2017 r. bez odniesienia się do konsekwencji tej choroby do swojego aktualnego stanu zdrowia. Organ nie miał obowiązku samodzielnie dążyć do znalezienia dowodów na potwierdzenie, że również obecnie sytuacja zdrowotna wnioskodawczyni uzasadnia przyznanie wnioskowanej ulgi. Z kolei w odniesieniu do orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, którym Skarżąca się legitymuje - należy zwrócić uwagę, że choć zostało ono wydane w dniu 12 grudnia 2023 r. do 31 grudnia 2026 r., zatem dotyczy aktualnego stanu zdrowia Skarżącej, to zaliczyło Skarżącą jedynie do lekkiego stopnia niepełnosprawności, a wśród wskazań w nim zawartych przewidziano dla niej "otwarty rynek pracy". Mimo więc posiadania tego orzeczenia nie ma dla Skarżącej – będącej osobą w wieku produkcyjnym - obiektywnych przeszkód do podjęcia przez nią zatrudnienia, które stałoby się źródłem dochodu i tym samym pozwalałoby na uregulowanie zaległości alimentacyjnych. Również powoływane bóle kręgosłupa nie stanowią przeszkody do podjęcia zatrudnienia i regulowania zaległości alimentacyjnych, gdyż jak wynika z dokumentacji medycznej i zaświadczenia lekarskiego z 21 września 2023 r. Skarżąca ma nakaz ograniczenia przeciążenia kręgosłupa powyżej 10 kg i w toku postępowania nie wykazano, aby stan zdrowia strony związany z bólami kręgosłupa uległ pogorszeniu i wymagał większych ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu, w tym także w wykonywaniu obowiązków pracowniczych. Jednocześnie, jak ustaliły organy, Skarżąca pozostaje wraz z małoletnią córką na wyłącznym utrzymaniu męża, co w świetle przedstawionych dowodów należy uznać za wybór strony, nie zaś okoliczność niezależną od niej, pozwalającą uznać jej sytuację za wyjątkową i uprawniającą do udzielenia wnioskowanej ulgi. Strona zaś nie przedstawiała argumentacji wskazującej na istnienie innych schorzeń czy okoliczności rodzinnych, pozwalających uznać sytuację skarżącej za wyjątkową.
Reasumując, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, że sytuacja zdrowotna Skarżącej nie wypełnia ustawowej przesłanki z art. 30 ust. 2 u.p.o.e.a. uprawniającej do umorzenia jej zaległości alimentacyjnej w całości albo w części. Oceny tej nie mogły zmienić też dowody przedłożone wraz ze skargą – dokumentacja medyczna odnosząca się do schorzenia kręgosłupa, gdyż pochodzi ona z okresu już po wydaniu kontrolowanych decyzji. Wobec tego okoliczność, że Skarżąca uległa wypadkowi 21 czerwca 2025 r., tj. po wydaniu decyzji przez SKO, nie mogła stanowić podstawy do zakwestionowania ustaleń organów poczynionych w toku postępowania.
Organy prawidłowo oceniły też sytuację dochodową rodziny Skarżącej, którą tworzy wraz z mężem i małoletnią córką. W tym zakresie słusznie uznano, że posiadane dochody w zestawieniu z wydatkami pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych członków rodziny. W szczególności zasadnie podkreślono, że rodzina dysponuje stałym źródłem dochodu, tj. wynagrodzeniem za pracę zarobkową męża, natomiast sytuacja rodzinna i dochodowa dłużnika ubiegającego się o umorzenie należności musi go wyróżniać spośród innych dłużników alimentacyjnych. Takim elementem wyróżniającym nie jest z pewnością to, że dłużnik mający obiektywne możliwości zarobkowania pozostaje na utrzymaniu współmałżonka, który zapewnia stały dochód, a niepodejmowanie przez dłużnika pracy nie jest wynikiem czynników obiektywnych, niezależnych od niego których nie może on przezwyciężyć. Jak już zaś wskazano, takich wyjątkowych okoliczności w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego strona wnioskująca nie wykazała, zaś organy pomocowe nie mają obowiązku za wszelką cenę poszukiwać dowodów, które pozwolą przyznać wnioskowaną ulgę i tym samym przerzucą ciężar zaległości alimentacyjnych wnioskodawcy na budżet państwa.
Ponadto, jak podkreśla sama Skarżąca w skardze, nie uchyla się od spłaty zaległości, bowiem wpłaca kwotę 150 zł miesięcznie i choć kwota ta jest niewielka to wskazuje, że mimo niewielkich zasobów finansowych, sytuacja materialna Skarżącej nie jest wyjątkowo trudna, nadzwyczajna, na tle innych dłużników alimentacyjnych, którzy co do zasady są osobami borykającymi się z trudnościami finansowymi.
Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Organy nie przekroczyły bowiem granic uznania administracyjnego, a wydanie decyzji odmownej poprzedziły zgromadzeniem materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Następnie materiał ten został poddany wnikliwej ocenie (art. 80 k.p.a.) przez pryzmat ustalenia sytuacji zdrowotnej, dochodowej i rodzinnej Skarżącej. Organy oceniły też ustalone okoliczności z punktu widzenia zasadności zastosowania wnioskowanej ulgi, a swoje rozważania w tym zakresie przedstawiły w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).
Na marginesie wyjaśnić trzeba, że aktualna odmowa umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłacanych z Funduszu Alimentacyjnego nie przesądza o niezastosowaniu tej ulgi w przyszłości. Strona może bowiem złożyć kolejny wniosek i przedłożyć dowody wskazujące na jej aktualną trudną sytuację rodzinną, majątkową i zdrowotną, jeżeli uległa ona zmianie w stosunku do stanu w jakim dotychczas orzekały organy. Skarżąca może też starać się w ramach odrębnego postępowania o zastosowanie ulgi, poprzez odroczenie terminu płatności albo rozłożenia zaległości na raty. W tym jednak celu powinna zwrócić się ze stosownym, odrębnym wnioskiem adresowanym do organu pierwszej instancji.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił jako niezasadną.
Przywołane orzecznictwo dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl.