II SA/Gd 574/26

II SA/Gd 574/26 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-08-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Justyna Dudek-Sienkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 5a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Dnia 11 sierpnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 29 września 2011 r., nr XVIII/285/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieście rejon ulic Jana z Kolna i Dyrekcyjnej w mieście Gdańsku postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu F. K. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpis sądowy uiszczony od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych.
Uzasadnienie
F. K. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 29 września 2011 r. nr XVIII/285/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieście rejon ulic Jana z Kolna i Dyrekcyjnej w mieście Gdańsku zaskarżając ją w części, tj. w zakresie § 7 ust. 5 pkt 1 uchwały w zw. z rysunkiem planu - w odniesieniu do nieruchomości przy ul. [...] nr [...] w G. znajdującej się na działce nr [...]. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:
art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, art. 140 k.c. oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej też jako: u.p.z.p.) w zw. z art. 7 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (dalej także jako: u.w.l.) poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie uwzględnienia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności skarżącego oraz zaniechanie rozważenia jego interesu przy określeniu potencjalnego sposobu korzystania z uprawnienia właścicielskiego przez uniemożliwienie podziału fizycznego nieruchomości lokalowej nr [...] zlokalizowanej w budynku (kamienicy) przy ul. [...] [...] w G., dla której Sąd Rejonowy [...] w G. III Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] i wyodrębnienia nowego lokalu, co stanowi nadmierną ingerencję w sferę prawa własności F. K. i nadużycie władztwa planistycznego;
naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez dowolne potraktowanie nieruchomości lokalowej skarżącego i nieuzasadnione wyłączanie spod postanowień uchwały niektórych nieruchomości sąsiadujących z działką skarżącego, nie poddając ich takim samym rygorom, jak nieruchomości lokalowej skarżącego, bowiem w odróżnieniu od kamienicy przy ul. [...] [...] (działka nr ewid. [...]), dla sąsiednich kamienic (m.in. kamienice przy ul. [...] [...] i [...], działka nr ewid. [...]; kamienica przy ul. [...], działka nr ewid. [...]) nie zastrzeżono w uchwale takiej regulacji o braku możliwości zwiększania liczby lokali mieszkalnych, a zatem uchwałą wprowadzono stan nierównej sytuacji prawnej F. K.;
naruszenie § 115 w zw. z § 141 Zasad techniki prawodawczej, które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz.U. Nr 100, poz. 908; dalej także jako: ZTP), poprzez ich niezastosowanie, w zw. z art. 2 ust. 1 i 2 u.w.l. oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2010 nr 243, poz. 1623; dalej także jako: p.b.) w zw. z § 90 i § 94 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690; dalej także jako: WT) poprzez uregulowanie w uchwale materii uregulowanej w aktach wyższego rzędu, czyli ustawach, tj. nieuzasadnione zakazanie tworzenia nowych nieruchomości lokalowych w budynku wielolokalowym przy ul. [...] [...] w G. poprzez zakazanie zwiększania liczby lokali w tym budynku, co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały co najmniej w zakresie § 7 ust. 5 pkt 1 uchwały w zw. z rysunkiem planu - w odniesieniu do nieruchomości przy ul. [...] nr [...] w G. znajdującej się na działce nr [...].
W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że F. K. jest współwłaścicielem nieruchomości lokalowej nr [...] zlokalizowanej w budynku przy ul. [...] [...] w G., dla której Sąd Rejonowy [...] w G. III Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Udział skarżącego w prawie własności tej nieruchomości lokalowej wynosi 2621/10000 części. Z własnością lokalu związany jest udział wynoszący 12/100 w prawie współwłasności zabudowanej nieruchomości gruntowej, składającej się z działki nr ewid. [...], dla której Sąd Rejonowy [...] w G. III Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Lokal, którego współwłaścicielem jest skarżący, znajduje się na terenie objętym uregulowaniami wprowadzonymi zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z jej § 7 ust. 5 pkt 1, istniejące przeznaczenie lub sposób zagospodarowania uznany za zgodny z planem to funkcja mieszkaniowa w budynkach o wartościach kulturowych przy ulicy [...] nr [...]-[...] i [...] nr [...]-[...] oznaczonych na rysunku planu - bez możliwości zwiększania liczby lokali mieszkalnych. Takie ograniczenie oznacza zakaz wydzielania samodzielnych lokali jako odrębnych nieruchomości. Tym samym uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego, wobec czego powinna zostać stwierdzona jej nieważność co najmniej w zakresie § 7 ust. 5 pkt 1 w zw. z rysunkiem planu - w odniesieniu do nieruchomości przy ul. [...] nr [...] w G. (działka nr ewid. [...]).
Skarżący podkreślił, że podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia planu miejscowego są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c. Współwłaściciele nieruchomości położonej w obszarze zaskarżonego planu miejscowego mają legitymację do uruchomienia sądowej kontroli uchwały w zakresie zasad i trybu sporządzania planu oraz w zakresie ustaleń dotyczących tej nieruchomości. Ustalenia planu kształtują i zarazem ograniczają sposób wykonywania prawa własności, wobec czego przesłanka legitymacji w postaci naruszenia interesu prawnego jest spełniona. Skoro uchwała ustala sposoby zagospodarowania budynku (kamienicy) przy ul. [...] [...] w G., to skarżący, w jego ocenie, jako współwłaściciel nieruchomości lokalowej zlokalizowanej w tym budynku jest podmiotem legitymowanym do zaskarżenia uchwały.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) – zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Jednocześnie zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
Strona skarżąca swoją skargę oparła na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2026 r., poz. 662), zwanej dalej u.s.g., w myśl którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może akt ten zaskarżyć do sądu administracyjnego. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być zatem jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym. Podkreślić też trzeba, że nawet ewentualna sprzeczność aktu czy czynności z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia samego skarżącego. To na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżonym aktem. Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę i mieć charakter bezpośredni, konkretny i realny.
W tym kontekście wskazać trzeba, że skarżący legitymację skargową do wniesienia skargi wywodzi z przysługującego mu prawa współwłasności lokalu mieszkalnego znajdującego się na terenie objętym uregulowaniami wprowadzonymi zaskarżoną uchwałą. Na potwierdzenie przedłożył wydruk z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] w G. III Wydział Ksiąg Wieczystych, z którego wynika, że udział skarżącego w prawie własności nieruchomości lokalowej nr [...] zlokalizowanej w budynku przy ul. [...] [...] w G. wynosi 2621/10000 części.
W ocenie Sądu w sytuacji, gdy nieruchomość jest przedmiotem współwłasności, to podmiotem legitymowanym do zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wszyscy współwłaściciele tej nieruchomości działający wspólnie, a nie poszczególni, indywidualni współwłaściciele niezależnie od wielkości udziałów w tej nieruchomości. Taki pogląd wyrażony został w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 64/23 i choć dotyczył on skargi wniesionej w trybie art. 101 u.s.g. na zarządzenie podjęte przez organ gminy, a nie akt prawa miejscowego, w ocenie Sądu znajduje zastosowanie także w sprawie niniejszej. Aktualna bowiem pozostaje argumentacja wskazująca, że zgodnie z art. 199 zd. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2026 r., poz. 795), zwanej dalej k.c., do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Wniesienie skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego należy zaś uznać za czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu, a pogląd taki implikuje uznanie, że skarżący nie może skutecznie zaskarżyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 29 września 2011 r., nr XVIII/285/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przyjęcie poglądu przeciwnego, a więc uznanie, że jeden ze współwłaścicieli nieruchomości w części ułamkowej może skutecznie złożyć skargę w trybie art. 101 ust. 1 usg, w razie uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności kwestionowanych ustaleń planu miejscowego mogłoby oddziaływać na uprawnienia właścicielskie przysługujące pozostałym współwłaścicielom przedmiotowej nieruchomości. Nie można bowiem wykluczyć tego, że poszczególni współwłaściciele mogą prezentować różne stanowiska co do przeznaczenia i sposobu korzystania ze wspólnej nieruchomości objętej planem miejscowym. Dlatego złożenie skargi przez poszczególnych współwłaścicieli z żądaniem stwierdzenia nieważności uchwały powinno być traktowane jako czynność przekraczająca zwykły zarząd (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2019 r. sygn. II OZ 540/19).
W konsekwencji uznać trzeba, że okoliczność, iż nieruchomość lokalowa nr [...] zlokalizowana w budynku przy ul. [...] [...] w G. jest przedmiotem współwłasności oznacza, że podmiotem legitymowanym do zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wszyscy współwłaściciele tej nieruchomości działający wspólnie, a nie poszczególni, indywidualni współwłaściciele, niezależnie od wielkości udziałów w tej nieruchomości.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarżący nie ma legitymacji do samodzielnego złożenia skargi i na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., skargę odrzucił.
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi.