II SA/Gd 473/25

II SA/Gd 473/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-10-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Katarzyna Krzysztofowicz
Krzysztof Kaszubowski /przewodniczący/
Wojciech Wycichowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 61a par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2025 r. sprawy ze skargi P. N. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 27 maja 2025 r. nr WOP.7722.75.2025.HB w przedmiocie wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego obiektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Wnioskiem z 9 grudnia 2020 r. P. N. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący"), na podstawie art. 49f ust. 1 i 2 w zw. z art. 48a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie (dalej: "PINB", "organ pierwszej instancji") o legalizację obiektu budowlanego w postaci budynku o powierzchni zabudowy około 70,60 m2 wraz z urządzeniami integralnie z nim związanymi, wybudowanego na działce nr [...], obręb [...], gmina [...].
Postanowieniem z 17 kwietnia 2025 r. PINB, na podstawie art. 61a § 1 ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) - dalej: "k.p.a.", odmówił Wnioskodawcy wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego dotyczącego obiektu budowlanego o powierzchni zabudowy około
70,60 m2 wraz z urządzeniami integralnie z nim związanymi, zlokalizowanego na terenie działki nr [...], obręb [...], w trybie art. 49f Prawa budowlanego.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że decyzją z 15 stycznia 2019 r. nakazał rozebrać istniejący na działce nr [...] budynek pełniący funkcję rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy około 70,60 m2 wraz z urządzeniami integralnie
z nim związanymi, tj. zbiornikiem na ścieki sanitarne oraz obudową ujęcia wody. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej: "PWINB", "organ odwoławczy") decyzją z 30 kwietnia 2019 r. Natomiast decyzją z 23 lutego 2021 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PWINB z 30 kwietnia 2019 r., zaś decyzją z 16 kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy własną decyzję z 23 lutego 2021 r. Wskazano również, że wyrokiem z 15 października 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1116/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie") oddalił skargę Wnioskodawcy na decyzji GINB z 16 kwietnia 2021 r., natomiast wyrokiem z 12 grudnia 2024 r. sygn. akt. II OSK 547/22 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") oddalił skargę kasacyjną Wnioskodawcy od ww. wyroku.
Mając powyższe na uwadze organ pierwszej instancji ocenił, że wydaniem przez PINB decyzji z 15 stycznia 2019 r. o rozbiórce, utrzymanej w mocy decyzją PWINB
z 30 kwietnia 2019 r., zostało zakończone postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowej samowoli budowlanej.
Odwołując się do treści art. 61a k.p.a. PINB podał, że gdy żądanie strony, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ pierwszej instancji podniósł, że przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane, natomiast
w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że należy rozumieć przez nie takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, przykładowo, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo
w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.
Końcowo PINB zwrócił uwagę, że w art. 32 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r.
o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r.,
poz. 471) - dalej: "ustawa zmieniająca", ustawodawca wprost wskazał, że nie można wszcząć uproszczonego postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 49f ust. 1 Prawa budowlanego, w stosunku do obiektów budowlanych, do których wydano przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej decyzję o nakazie rozbiórki.
W wyniku zażalenia wniesionego na powyższe rozstrzygnięcie przez Wnioskodawcę PWINB postanowieniem z 27 maja 2025 r. utrzymał je w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że decyzją z 15 stycznia 2019 r. PINB,
w trybie art. 48 Prawa budowlanego, nakazał G.B. rozebrać budynek pełniący funkcję rekreacji indywidualnej o powierzchni około 70,60 m2 wraz z urządzeniami integralnie z nim związanymi, tj. zbiornikiem na ścieki oraz obudową ujęcia wody, wzniesionych samowolnie na terenie działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], zaś decyzją z 30 kwietnia 2019 r. PWINB utrzymał w mocy decyzję z 15 stycznia 2019 r.
Organ odwoławczy wskazał również, że sprawa dotycząca rozbiórki ww. obiektu była badana w trybie nadzwyczajnym, jednak decyzją z 23 lutego 2021 r. GINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PWINB z 30 kwietnia 2019 r., a po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z 16 kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy własną decyzję.
PWINB zwrócił uwagę, że prawidłowość powyższej decyzji była badana zarówno przez WSA w Warszawie, który wyrokiem z 15 października 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1116/21 oddalił skargę Wnioskodawcy na decyzję GINB z 16 kwietnia 2021 r., natomiast wyrokiem z 12 grudnia 2024 r. sygn. akt II OSK 547/22 NSA oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku.
Organ odwoławczy przytoczył następnie treść art. 49f Prawa budowlanego, który stanowi, że w przypadku stwierdzenia budowy obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia, jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat, organ nadzoru budowlanego wszczyna uproszczone postępowanie legalizacyjne. PWINB wyjaśnił, że uproszczone postępowanie legalizacyjne zostało uregulowane jako postępowanie administracyjne nowe, szczególne i odrębne. Zaznaczono, że postępowanie to jest przedmiotem odrębnej sprawy, jest ono konkurencyjne do postępowań z art. 48 Prawa budowlanego, a przesłanką decydującą
o pierwszeństwie postępowania uproszczonego jest upływ czasu od zakończenia budowy obiektu, którego postępowanie ma dotyczyć. Tym samym, procedury legalizacyjne zwykłe
i legalizacyjne uproszczone to dwie różne "sprawy" administracyjne.
Organ odwoławczy podkreślił, że odrębnym przepisem międzyczasowym, który blokuje uproszczoną procedurę legalizacyjną, jest art. 32 ustawy zmieniającej, który stanowi, że nie można wszcząć uproszczonego postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 49f ust. 1 Prawa budowlanego, w stosunku do obiektów budowlanych, do których wydano przed dniem wejścia w życie tej ustawy decyzję o nakazie rozbiórki, a więc przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, tj. przed 19 września 2020 r.
W ocenie PWINB treść ww. przepisu wskazuje, że a contrario ustawodawca zakładał, iż wszczęcie i prowadzenie uproszczonego postępowania legalizacyjnego jest dopuszczalne wobec obiektów nie objętych jeszcze nakazem rozbiórki (z zastrzeżeniem art. 49f ust. 5 Prawa budowlanego).
Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy wskazał, że 9 grudnia 2020 r. złożono wniosek "o legalizację samowoli budowlanej w postępowaniu uproszczonym" dotyczący budynku o powierzchni zabudowy około 70,60 m2, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w [...], gmina [...].
PWINB podkreślił, że w odniesieniu do ww. obiektu toczyło się postępowanie administracyjne zakończone prawomocną decyzją z 30 kwietnia 2019 r., utrzymującą
w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 15 stycznia 2019 r., nakazującą rozbiórkę tego obiektu. Prawidłowość tej decyzji była przedmiotem oceny zarówno przez GINB, jak też sądy administracyjne obu instancji, tym samym brak jest możliwości wszczęcia postępowania w trybie art. 49f ust. 1 Prawa budowlanego z uwagi na brzmienie art. 32 ustawy nowelizującej.
W skardze na postanowienie organu odwoławczego P.N., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnosząc o jego uchylenie, zarzucił mu rażące naruszenie art. 49f Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, w której powinien on stanowić podstawę wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego wobec budynku stanowiącego własność Skarżącego.
W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 49f Prawa budowlanego nie można wszcząć postępowania uproszczonego, jeżeli termin 20-letni upłynął po dniu wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy. W ocenie strony skarżącej z taką sytuacją nie mamy do czynienia w tej sprawie, albowiem wobec niniejszej budowy nie wydano decyzji
o jej wstrzymaniu, a decyzję o nakazie rozbiórki budynku wybudowanego samowolnie. Zdaniem strony skarżącej są to dwie decyzje i art. 49f Prawa budowlanego nie traktuje ich tożsamo - art. 49f wyraźnie mówi o wydaniu decyzji o wstrzymaniu budowy.
Wskazano następnie, że w art. 48 Prawa budowlanego uregulowano instytucję wstrzymania budowy. Przepis ten wyraźnie brzmi: organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Organ nie może wszcząć uproszczonego postępowania legalizacyjnego, jeżeli termin 20 lat od dnia zakończenia budowy jeszcze nie upłynął, a zostało na podstawie
art. 48 Prawa budowlanego wydane postanowienie o wstrzymaniu samowolnie zrealizowanej budowy. Tymczasem kwestia rozbiórki obiektu budowlanego została uregulowana w innych przepisach, tj. w art. 49e Prawa budowlanego, natomiast nakazanie rozbiórki oraz wydanie stosownej decyzji w tej materii uregulowane jest w art. 50a. Tymczasem art. 49f Prawa budowlanego nie powołuje się na żaden z tych przepisów.
Podsumowując podniesiono, że organ powołał błędną podstawę odmowy wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego w sytuacji, kiedy w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z takową sytuacją. Podkreślono, że wobec inwestycji Skarżącego nie została nigdy wydana decyzja, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego.
PWINB w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia
25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane
w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został
w skardze podniesiony.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane
w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 27 maja 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie z 17 kwietnia 2025 r. odmawiające P. N. wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego dotyczącego obiektu budowlanego o powierzchni zabudowy około 70,60 m2 wraz z urządzeniami integralnie
z nim związanymi, zlokalizowanego na terenie działki nr [...], obręb [...],
gmina [...], w trybie art. 49f ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
(Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.).
Podstawą prawną rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), który stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (tj. żądanie wszczęcia postępowania - przyp. Sądu), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio.
W przytoczonej wyżej regulacji zawarto dwie odrębne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.
Pierwszą jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Odmowa wszczęcia postępowania na tej podstawie jest możliwa wówczas, gdy wnioskodawca nie posiada zdolności prawnej lub nie ma interesu prawnego w sprawie (nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.) oraz ustalenie tej kwestii jest oczywiste i nie wymaga złożonego procesu wykładni.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania powinno ograniczać się do sytuacji, w której żądanie takie zostało zgłoszone przez podmiot oczywiście nieuprawniony, przy czym stwierdzenie tej okoliczności powinno być na tyle proste, że nie powinno wymagać prowadzenia postępowania wyjaśniającego lub złożonego procesu wykładni przepisów prawa materialnego. Zatem odmowa wszczęcia postępowania powinna być ograniczona do przypadków, gdy brak przymiotu strony wynika z samego podania wnioskodawcy, bądź gdy ustalenie tego może być dokonane w drodze prostych czynności wyjaśniających organu administracji (zob. wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1060/15, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Drugą przesłanką jest istnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia i nie zawarł nawet przykładowego katalogu tego rodzaju przyczyn. Na tym tle w orzecznictwie i w doktrynie wypracowany został pogląd, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa
w art. 61a § 1 k.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Podkreśla się, że zastosowanie komentowanego przepisu może mieć miejsce na wstępnym etapie badania wniosku, tj. gdy nie trzeba prowadzić postępowania wyjaśniającego po to, aby stwierdzić, że sprawa wywołana konkretnym wnioskiem powinna zakończyć się odmową wszczęcia postępowania
z przyczyn formalnych. Jako "inną uzasadnioną przyczynę" nakazującą odmowę wszczęcia postępowania wskazuje się ponadto brak w przepisach prawa podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. A. Wróbel [w:] A. Wróbel,
M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 394).
Należy również zwrócić uwagę na akcentowaną w piśmiennictwie kwestię,
że przepisy k.p.a. dotyczące wszczęcia postępowania (art. 61 i nast.) muszą być interpretowane w związku z przepisami prawa materialnego, które nie tylko wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji administracyjnej, ale i normują inicjatywę co do powstania danej treści stosunku materialnoprawnego (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 344).
Z kolei w judykaturze wskazuje się, że aczkolwiek zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, to przepis ten nie jest normą prawną samoistną do określenia zasady skargowości lub oficjalności. O tym bowiem, czy w danym rodzaju postępowania obowiązuje zasada skargowości czy zasada oficjalności przesądzają przepisy prawa materialnego (zob. postanowienie NSA z 11 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 811/22).
W niniejszej sprawie takim przepisem jest art. 32 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r.
o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r.,
poz. 471), który stanowi, że nie można wszcząć uproszczonego postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 49f ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 (tj. w ustawie
z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - przypisek Sądu), w stosunku do obiektów budowlanych, do których wydano przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed 19 września 2020 r. - przypisek Sądu) decyzję o nakazie rozbiórki.
Zdaniem Sądu brzmienie przytoczonej wyżej regulacji jest stanowcze i nie rodzi językowych wątpliwości interpretacyjnych. Z powołanego wyżej przepisu wprost wynika,
że ustawa zmieniająca eliminuje możliwość wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego w stosunku do obiektów budowlanych, w odniesieniu do których wydano przed dniem wejścia w życie tej ustawy decyzję o nakazie rozbiórki.
Analiza nadesłanych wraz ze skargą akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy prowadzi do wniosku, że w stosunku do obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce nr [...] w [...], gmina [...], przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej została wydana decyzja o nakazie rozbiórki, co stanowi przeszkodę do zastosowania w tym przypadku przepisów regulujących uproszczone postępowanie legalizacyjne (art. 49f w zw. z art. 48a Prawa budowlanego).
Z akt sprawy wynika, że decyzją z 15 stycznia 2019 r. PINB nakazał G. B. rozebrać istniejący na terenie działki nr [...], obręb ewidencyjny W., gmina K., budynek pełniący funkcję rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy około 70,60 m2 wraz z urządzeniami integralnie z nim związanymi, tj. zbiornikiem na ścieki sanitarne oraz obudową ujęcia wody.
W wyniku odwołania wniesionego od ww. decyzji przez G. B. PWINB decyzją z 30 kwietnia 2019 r. utrzymał ją w mocy.
W aktach sprawy znajduje się również decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 23 lutego 2021 r., którą organ ten, po rozpoznaniu wniosku P. N., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PWINB z 30 kwietnia 2019 r. Natomiast decyzją z 16 kwietnia 2021 r. GINB, po rozpatrzeniu wniosku P.N. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję 23 lutego 2021 r.
Z nadesłanych akt sprawy wynika również, że na decyzję GINB z 16 kwietnia
2021 r. P. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie, który wyrokiem z 15 października 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1116/21 oddalił ją, zaś skarga kasacyjna wywiedziona od tego wyroku przez P. N. została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 grudnia 2024 r. sygn. akt
II OSK 547/22.
Z przedstawionej powyżej chronologii zapadających w sprawie rozstrzygnięć wynika bezspornie, że przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, co miało miejsce 19 września 2020 r., została wydana decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego będącego przedmiotem wniosku o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego. Decyzja o rozbiórce jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym pomimo podjętej próby wyeliminowania jej z tego obrotu.
W sprawie miał zatem zastosowanie art. 32 ustawy zmieniającej, który zabrania wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 49f ust. 1 Prawa budowlanego. Okoliczność ta stanowiła "inną uzasadnioną przyczynę", z powodu której uproszczone postępowanie legalizacyjne nie mogło być wszczęte. Tym samym, organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 61a § 1 k.p.a. odmawiając z tego powodu wszczęcia postępowania, a organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.[pic]