II SA/GD 466/25

II SA/Gd 466/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-09-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący/
Jakub Chojnacki /sprawozdawca/
Krzysztof Kaszubowski
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 48b ust. 1 i 2 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 września 2025 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2025 r., nr SKO Gd/4792/24 w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.
Uzasadnienie
Pan P. Z. (Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdański skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (SKO) z 3 kwietnia 2025 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:
Wójt Gminy Krokowa postanowieniem z 16 września 2024 r. odmówił Skarżącemu wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla budynku o funkcji rekreacji indywidualnej zlokalizowanego na działce nr [...], obręb K.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że przedmiotowa działka objęta jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Krokowa z dnia 31 marca 2022 r. nr XLVII/478/2022 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Karwieńskie Błota I i II w gminie Krokowa. Zgodnie z pkt 1 karty terenu nr 117 planu, działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 4.01.MN - "Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". Zatem zabudowa działki obiektem o funkcji rekreacji indywidualnej nie jest dopuszczalna.
Organ wskazał też, że w karcie terenu w pkt 6 tiret 4 ustalono, że minimalna powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego powinna wynosić 100 m2. Tymczasem z załączonego do wniosku postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pucku (PINB) z 19 sierpnia 2024 r., którym zobowiązano Skarżącego w postępowaniu legalizacyjnym do uzyskania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że przedmiotowy obiekt ma powierzchnię mniejszą niż 100 m2.
SKO po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Skarżącego, postanowieniem z 3 kwietnia 2025 r. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
SKO za chybiony uznało zarzut zażalenia dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ przepisy te odnoszą się do postępowania prowadzonego na zasadach ogólnoadministracyjnych. Natomiast w postępowaniu w sprawie o wydanie zaświadczenia organ administracji publicznej może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, które jednak nie jest pełnym postępowaniem dowodowym jak w sprawach prowadzonych na zasadach ogólnoadministracyjnych. Celem postępowania wyjaśniającego w sprawach o wydanie zaświadczenia jest ustalenie istnienia faktów lub stanu prawnego, których potwierdzenia domaga się strona poprzez wydanie żądanego zaświadczenia.
Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie dopuścił się także zarzucanego przez Skarżącego naruszenia art. 217 i art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego, dysponował bowiem, w świetle tych przepisów, danymi wystarczającymi do oceny, czy możliwe jest wydanie żądanego przez Skarżącego zaświadczenia. Skarżący do wniosku załączył kopię postanowienia PINB z 19 sierpnia 2024 r. o wstrzymaniu robót budowlanych przy budowie budynku parterowego o konstrukcji drewnianej, obitego deskami, o dachu dwuspadowym obitym papą, o funkcji rekreacji indywidualnej o wymiarach 5,55 m x 5,55 m, trwale związanego z gruntem, połączonego trwale z tarasem o konstrukcji drewnianej o wymiarach 2,05 m x 5,55 m, posiadającego przyłącze elektryczne zasilane z sieci, posadowionego na płycie betonowej zagłębionej w gruncie, bez wymaganego zgłoszenia na terenie działki nr [...] położonej w obr. K., gmina K. Ponadto w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Urzędu Gminy Krokowa przeprowadzonej, jak wynika z notatki służbowej, w dniu 16 września 2024 r. poinformował on, że wniosek dotyczy budowy obiektu, który został wskazany w postanowieniu PINB, które stanowi załącznik do wniosku Skarżącego. Co więcej, Skarżący ani w toku postępowania przez organem pierwszej instancji, ani w zażaleniu, nie kwestionował, że chodzi o budowę takiego obiektu i o takich parametrach jak w postanowieniu PINB.
W ocenie SKO, Wójt Gminy Krokowa prawidłowo zatem uznał, że żądanie Skarżącego dotyczy wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 48b ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił także, że na dzień złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia dla działki nr [...], obręb K. obowiązywała uchwała nr XLVII/478/2022 Rady Gminy Krokowa z dnia 31 marca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Karwieńskie Błota I i II w gminie Krokowa. Działka nr [...] objęta jest w planie miejscowym kartą terenu 4.01.MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w której przeznaczenie terenu określono jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie minimalna powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego powinna wynosić 100 m2. Skoro budynek wzniesiony na działce nr [...], obręb K. jest budynkiem o funkcji rekreacji indywidualnej, to nie można uznać, że jest zgodny z określonym w planie miejscowym przeznaczeniem tego terenu na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Nawet gdyby przyjąć, że budynek o funkcji rekreacji indywidualnej może być uznany w świetle przepisów planu miejscowego za budynek mieszkaniowy jednorodzinny, to jego powierzchnia zabudowy, możliwa do wyliczenia w oparciu o parametry określone w postanowieniu PINB, jest mniejsza niż określona w planie miejscowym minimalna powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego. Organ zaznaczył na marginesie, że nawet jeśli dla danej działki została wydana przed dniem wejścia w życie planu miejscowego decyzja o warunkach zabudowy, to w świetle art. 48b ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jak i zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, okoliczność ta nie ma znaczenia.
Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie SKO z 3 kwietnia 2025 r. zarzucił naruszenie art. 218 § 2 oraz art. 7, art. 8 § 1 i § 2 w zw. z art. 144 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegające na niewyjaśnieniu przez organy, że na działkach nr [...] i [...], sąsiadujących z działką nr [...], obręb K. znajdują się budynki o podobnej kubaturze oznaczone symbolem "m", co oznacza, że mogły zostać wydane zaświadczenia o zgodności budynków na tych działkach z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organy nie ustaliły też, że działka nr [...] znajduje się na terenie o takim samym przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (MN), co działki nr [...] i [...] oraz nie wyjaśniły, jaka jest utrwalona praktyka organu pierwszej instancji rozstrzygania spraw w przedmiocie wydania zaświadczenia w takim samym stanie faktycznym i prawnym.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uchylenie w całości poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, a także o przeprowadzenie przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego i o zwrócenie się przez sąd do Wójta Gminy Krokowa o udzielenie opisanych w skardze informacji.
W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zakazuje budowy na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej budynku o funkcji rekreacji indywidualnej. Budynek o funkcji rekreacji indywidualnej może być miejscem zamieszkiwania sezonowego, nie ma więc kolizji pomiędzy zabudową mieszkaniową jednorodzinną i budynkiem rekreacji indywidualnej. Funkcja rekreacyjna jest w pewien sposób powiązana z mieszkaniową.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 217 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a.") zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Z art. 218 § 1 k.p.a. wynika, że w przypadku wydania zaświadczenia ze względu na interes prawny osoby żądającej wydania zaświadczenia organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Wedle zaś art. 218 § 2 k.p.a., w każdym przypadku wydawania zaświadczenia organ administracji może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, postępowanie wyjaśniające prowadzone na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. polega na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie dla usunięcia wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. W konsekwencji odnosi się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy też zbioru danych innego rodzaju. Postępowanie wyjaśniające ma zakres ograniczony, spełnia bowiem tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok NSA z 29 maja 2025 r., III OSK 1160/24).
Rozpoznawana sprawa dotyczy odmowy wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z art. 48b ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm. - dalej jako "p.b."), w przypadku złożenia wniosku o legalizację organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Do dokumentów tych należy m.in. obowiązek przedłożenia zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej. Powołany przepis prawa wymaga zatem urzędowego potwierdzenia określonego stanu prawnego, mianowicie potwierdzenia, że określony obiekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
W realiach niniejszej sprawy, ze względu treść obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organy odmówiły Skarżącemu potwierdzenia zgodności zlokalizowanej na działce nr [...] inwestycji z tym planem. Powodem odmowy była zarówno funkcja budynku jak i powierzchnia zabudowy.
Niewątpliwe działka nr [...] objęta jest ustaleniami uchwały nr XLVII/478/2022 Rady Gminy Krokowa z dnia 31 marca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Karwieńskie Błota I i II w gminie Krokowa (Dz. Urz. Woj. Pomor. z 2022 r., poz. 2024 ze zm.) i znajduje się strefie planistycznej 4.01.MN. Jak wynika z karty terenu nr 117 (rozdział 6. uchwały wraz załącznikiem graficznym), teren ten przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, przy czym wielkość powierzchni zabudowy określono na nie więcej niż 20% powierzchni działki, minimalna powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego - 100 m².
W tym miejscu wyjaśnić należy, że stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm. – dalej: "u.p.z.p."), w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. W planie miejscowym – w zależności od potrzeb, określa się również granice terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych (art. 15 ust. 3 pkt 5 u.p.z.p.). Dodatkowo, w myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów, natomiast podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego, określono w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Prawodawca w przywołanym złączniku wyraźnie odróżnił tereny zabudowy mieszkaniowej (oznaczenie MN oraz kolor jasnobrązowy w przypadku zabudowy jednorodzinnej) od terenów sportu i rekreacji (oznaczenie US oraz kreskowanie zielono-czerwone).
Powyższe prowadzi do wniosku, że prawodawca gminny jest zobowiązany do wyraźnego oznaczenia funkcji trenów oraz sposobu ich zagospodarowania w miejscowym planie i zagospodarowaniu przestrzennym, który upoważnia – jako akt prawa miejscowego, do zagospodarowania określonego terenu wyłącznie w sposób w tym planie wskazany. W tej sprawie obszar objęty planem miejscowym podzielono na tereny (§ 6. uchwały), co znalazło wyraz w załączniku graficznym do uchwały. W podziale tym wprost rozróżniono tereny zabudowy mieszkaniowej od terenów sportu i rekreacji.
W rozpoznawaj sprawie treść norm planistycznych dotyczących działki nr [...] nie budzi wątpliwości. Na działce dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a także ustalono wymagany wskaźnik powierzchni zabudowy. Dla Skarżącego oznacza to prawną możliwość zagospodarowania działki wyłącznie w sposób określony w planie miejscowym. Prawidłowo stwierdziły organy obu instancji, że wniosek Skarżącego z 12 września 2024 r. związany był z wydanym przez PINB postanowieniem z 19 sierpnia 2024 r. o wstrzymaniu robót budowlanych przy budowie budynku o funkcji rekreacji indywidualnej i że Skarżący domaga się wydania spornego zaświadczenia dla budynku o takiej właśnie funkcji oraz wymiarach, jak wskazane w postanowieniu PINB. Okoliczność ta nie była przez Skarżącego kwestionowana. W konsekwencji, skoro plan miejscowy nie dopuszcza na działce Skarżącego zabudowy rekreacyjnej, to organy administracji nie mogły potwierdzić zgodności tej funkcji z normami planistycznymi. Nieuzasadnione jest przy tym stanowisko Skarżącego, w którym twierdzi on, że skoro funkcja rekreacyjna nie została zapisami planu wyłączona, to możliwa jest na tym terenie zabudowa zgodna z tą funkcją. W orzecznictwie i doktrynie trafnie wskazuje się, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujmowane są w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Już pod rządem ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89, poz. 415 ze zm.; następnie j.t. Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) utrwalił się pogląd, że przy tworzeniu planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego, stosuje się różne typy treści planistycznych. W szczególności ustalenia to treści, z jakich składa się plan miejscowy. Stanowią one przepisy prawa lokalnego obowiązujące powszechnie. Ustalenia mogą przyjąć formę różnych typów: nakazu – przepisu określającego, jakie czynności należy podjąć lub jakie warunki należy spełnić; zakazu - przepisu określającego, jakie czynności lub zjawiska są niedopuszczalne. Odmianą zakazu jest dopuszczenie – to przepis określający, które czynności lub które zjawiska należące do zdefiniowanej kategorii są dopuszczalne, w przeciwieństwie do wszystkich pozostałych należących do tych kategorii, które są niedopuszczalne (I. Mironowicz, T. Ossowicz, Technika zapisu planu miejscowego. Wybrane problemy ogólne, w: red. E. Bagiński Zarys metod i technik badawczych w planowaniu przestrzennym, OW Politechniki Wrocławskiej 1996 s. 59-60; wyrok NSA z 5 grudnia 2012 r., II OSK 1407/11).
Podobnie oczywiste jest, że zgodnie postanowieniami planu miejscowego, na działce Skarżącego niemożliwe jest posadowienie budynku o powierzchni mniejszej niż 100 m2. Tymczasem z postanowienia PINB wynika, że nawet chcąc uwzględnić powierzchnię tarasu – sporny obiekt budowlany zajmuje niespełna 43 m2 terenu, co samo w sobie stanowi o niezgodności powierzchni zabudowy z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie.
W takim stanie rzeczy organy obu instancji nie miały prawa potwierdzić zgodności zrealizowanej na działce nr [...] zabudowy z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się do treści skargi wyjaśnić należy, że zaświadczenie w rozumieniu k.p.a. jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes jest oparty na prawie. Przyjmuje się, że: "Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz wiedzy. Jeżeli zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, to przy jego pomocy organ stwierdza, co mu wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy" (C. Banasiński, D. Szafrański, Zaświadczenie jako warunek złożenia wniosku o podjęcie działalności koncesjonowanej, "Monitor Prawniczy" 1996, nr 7, s. 241).
Podobnie w judykaturze wskazuje się, zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie nie może rozstrzygać o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku, ponieważ jest tylko przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji publicznej natomiast będące w posiadaniu organu informacje nie mogą być uzupełnianie przez stwierdzenie okoliczności, których ustalenie lub ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. Zaświadczenie może jedynie potwierdzać istnienie określonych faktów lub stanu prawnego (por. wyrok NSA z 26 lutego 2023 r., I OSK 1778/11; wyrok NSA z 1 lipca 2010 r., II OSK 721/10).
Z powyższego wynika, że w sprawie o wydanie zaświadczenia o zgodności zabudowy z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organy administracji nie prowadzą postępowania wyjaśniającego w zakresie stanu prawnego innych nieruchomości niż ta objęta wnioskiem, ponieważ ustalenia takie nie mają żadnego wpływu na potwierdzenie bądź odmowę potwierdzenia określonego stanu prawnego działki Skarżącego. Skoro w postępowaniu zaświadczeniowym nie dochodzi do władczego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach Skarżącego, a jedynie do potwierdzenia określonego stanu faktycznego lub prawnego, to potwierdzenie to (lub jego odmowa), które z istoty rzeczy ma charakter obiektywny - nie może być zależne od stanu prawnego lub faktycznego obejmującego działki inne niż objęta wnioskiem. Z tego już wyłącznie powodu w sprawie nieskuteczny był zarzut naruszenia przepisów art. 7 i 8 k.p.a., a także art. 32 Konstytucji RP. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że w § 2. art. 8 k.p.a. mowa jest o "odstępowaniu od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw", co oznacza, że w postępowaniach, które nie prowadzą do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, przepis ten znajduje odpowiedniego zastosowania. Jednocześnie zdaniem Sądu prawidłowo uznało SKO, że przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. odnoszą się do postępowania prowadzonego na zasadach ogólnoadministracyjnych, natomiast nie mają bezpośredniego zastosowania do postępowania określonego w Dziale VII k.p.a.
Odnosząc się do zwartych w skardze wniosków dowodowych wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd może dopuścić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, przy czym możliwe jest to wyłącznie na rozprawie. W tej sprawie przepis ten nie miał zastosowania, ponieważ Sąd orzekał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Biorąc powyższe po uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Przywołane orzecznictwo dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.